Πώς μεγαλώνεις φως μου

Το μπουφάν που σου πήρε ο νονός στα γενέθλιά σου δεν σου κάνει πια και το κορμάκι σου δείχνει κάθε μέρα να μεγαλώνει (1.15 πια!). Τα μάτια σου εξερευνούν με κέφι κι η γλωσσίτσα σου κάνει στράκες καθώς σχολιάζεις με πλήρη πλέον τόσο το συντακτικό όσο και την γραμματική.
Κι όπως ήρθες το πρωί, εκεί που [...]

Μια βραδιά στη μπάρα

Η τελευταία γουλιά είχε την γεύση του πάγου που λιώνει όμως εγώ δεν είχα πει ακόμα την τελευταία μου λέξη. Με ηρωικό τρόπο λοιπόν, γραπώθηκα από την κουπαστή του μπαρ και κοίταξα προς την πλευρά του μπάρμαν με νόημα. Αν και η ώρα ήταν προχωρημένη, ο μπάρμαν δεν έπιασε το νόημα. Δεν καθόταν καν ακίνητος [...]

Watchmen

Άμεση αλλαγή post, γιατί το προηγούμενο δεν παλεύεται σαν θέμα!
Το σημερινό κειμενάκι ήθελα καιρό να το γράψω. Αφορμή για να το γράψω (επιτέλους!) στάθηκε η χθεσινή μου βόλτα από το 13ο Φεστιβάλ Κόμικς της Βαβέλ στο Γκάζι. Το φεστιβάλ έχει μία αίθουσα με δουλειές ελλήνων σκιτσογράφων, που έγιναν ειδικά για αυτό, μία με επιλογές από [...]

Εγκλήματα γύρω μας

Σφίχτηκε η ψυχή μου πάλι – πρέπει να σταματήσω να διαβάζω ειδήσεις.
Διαβάζω εδώ:

Τροχαίο δυστύχημα στη Λιοσίων

Μια 64χρονη γυναίκα από τη Βουλγαρία και η 5χρονη εγγονή της θύματα του τραγικού τροχαίου δυστυχήματος.
Μία γυναίκα και ένα παιδί είναι τα θύματα του τραγικού τροχαίου δυστυχήματος που έγινε στις 8.50 το πρωί, στην οδό Λιοσίων, μπροστά [...]

Η ανάγκη για αλλαγή

Το 2008 έλπιζα ότι θα το θυμόμαστε κάπως αλλιώς. Έπαιρνα ανάσες από την κατάσταση στο σπίτι, η οποία είναι πολύ καλή. Τα προηγούμενα χρόνια ως οικογένεια φτάναμε στην γραμμή τερματισμού κάθιδροι , τρέμοντας από όλα όσα είχαν συμβεί, ανακουφισμένοι που δεν είχαν γίνει κι ακόμα χειρότερα. Εδώ και καιρό κλείνει χρονιά χωρίς να έχουμε σχέση [...]

Summertime

Μέχρι να σταματήσει αυτή η εθνοκάθαρση (γιατί σχεδόν κανείς δεν λέει το έγκλημα με το όνομά του???), μέχρι να τελειώσει η βαρειά και απκρουστική σκιά του 2008, το μόνο που μας μένει είναι να ονειρευόμαστε τα (βραχνά) καλοκαίρια μας…

Το θέμα με τις χριστουγεννιάτικες κάρτες

Έχω ένα φίλο, τον Marc (ένα παιδί, ένα μάλαμα). Είναι Καναδός, κατά τα άλλα όμως είναι μια χαρά άνθρωπος. Ζει στο Τορόντο κι έχει γαλλόφωνο σόϊ. Κάθε χρόνο μου στέλνει στο σπίτι (snail mail) μια χριστουγεννιάτικη κάρτα με ευχές. Η κάρτα φτάνει περίπου μια εβδομάδα πριν τα Χριστούγεννα. Κάθε χρόνο λέω ότι να, αυτή την [...]