«Εκφράζω την λύπη μου για την απώλεια του (…), κορυφαίου στελέχους της Νέας Δημοκρατίας. Ο (…) υπήρξε ένας πολιτικός με έντονη αντιστασιακή δράση τόσο την περίοδο της Κατοχής της χώρας μας από τους Γερμανούς, όσο και την περίοδο της Δικτατορίας των συνταγματαρχών. Στην πολιτική του διαδρομή υπερασπίστηκε με πάθος και ένταση τις απόψεις του και υπηρέτησε την κοινοβουλευτική Δημοκρατία επί δεκαετίες, τιμώντας την εμπιστοσύνη των συμπατριωτών του για 14 θητείες στο Κοινοβούλιο. Τα θερμά μου συλλυπητήρια στους οικείους του».

Φίλιππος Πετσάλνικος, Πρόεδρος της Βουλής

«Ένας γενναίος και ασυμβίβαστος της πολιτικής έφυγε από κοντά μας. Ο (…), αγωνιστής της εθνικής αντίστασης, αλλά και της αντιδικτατορικής πάλης δεν είναι πια μαζί μας. Η Παράταξη, την οποία τίμησε με την προσφορά του, ως βουλευτής, αλλά και ως υπουργός, είναι σήμερα συγκλονισμένη. Εκφράζω τη βαθύτατη θλίψη μου και στην οικογένειά του τα πιο ειλικρινή συλλυπητήριά μου.»

Αντώνης Σαμαράς, Πρόεδρος της ΝΔ

«Ένας ευπατρίδης της πολιτικής, ένας γνήσιος αγωνιστής που υπηρέτησε πιστά την πατρίδα και την παράταξη έφυγε από κοντά μας. Με τους αγώνες του σφράγισε την πολιτική ζωή του τόπου. Η πατρίδα είναι από σήμερα πιο φτωχή. Στην οικογένειά του εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια.»

Γιώργος Καρατζαφέρης, Πρόεδρος του ΛΑΟΣ

«Ο (…), αγωνίσθηκε με επιμονή για τα πιστεύω του. Εκπροσώπησε την Κρήτη και το Ρέθυμνο για πολλά χρόνια με συνέπεια, δουλεύοντας για την προκοπή του τόπου. Εκφράζω στην οικογένειά του τα θερμά μου συλλυπητήρια.»

Ντόρα Μπακογιάννη, Πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας

Η είδηση για το θάνατό του όμως, περιλαμβάνει και το βιογραφικό του. Και σε αυτό, εκτός από τις βουλευτικές θητείες και τις υπουργοποιήσεις, διαβάζουμε για αυτό το λαμπρό (και σε μεγάλο βαθμό αντιπροσωπευτικό) παράδειγμα Έλληνα πολιτικού:

Το Σεπτέμβριο του 2008 καταδικάστηκε σε φυλάκιση 12 μηνών με αναστολή για απόπειρα υπόθαλψης εγκληματία και ψευδορκία, επειδή είχε ζητήσει από αστυνομικό να αλλάξει προς το ευνοϊκότερο την κατάθεσή του σχετικά με κατηγορούμενο για εμπορία ναρκωτικών, ο οποίος τελικά καταδικάστηκε.

Ο εκλιπών είναι ο Ιωάννης Κεφαλογιάννης.

Να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι ούτε οικονομικό, ούτε κοινωνικό, ούτε καν διαρθρωτικό. Το πρόβλημα της χώρας είναι βαθύτατα πολιτικό και αναδεικνύεται σε κάθε περίπτωση που το συνάφι των πολιτικών εξυμνά έναν δικό τους, καταδικασμένο τελεσίδικα (το ξαναγράφω) για απόπειρα υπόθαλψης εγκληματία και ψευδορκία.

Το πρόβλημα είναι το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα. Για αυτό, αν περιμένουμε από αυτό το ίδιο το σύστημα να εφαρμοστεί κάποια λύση, περιμένουμε άδικα.

ΥΓ: Προφανώς ανθρώπινα συλληπητήρια δικαιούται κάθε οικογένεια που χάνει δικό της άνθρωπο κι αν τους συναντούσα θα πρόσφερα ειλικρινά και τα δικά μου. Άλλο αυτό, άλλο οι αγιογραφίες συνεργατών λαθρέμπορων ναρκωτικών.

Ερώτηση: Αν η Πυθία ήταν πραγματική και μπορούσατε να της κάνετε μία ερώτηση, τι θα την ρωτούσατε;

Απάντηση μπαμπακόσπορου: Θα την ρωτούσα αν υπάρχει πραγματικά ο Αη-Βασίλης.

Σιγά μην ξεκινήσω την χρονιά με ποστ για την κρίση. 

Οπωσδήποτε θα είχα γράψει για το Εθνικό Θέατρο. Που, εν μέσω κρίσης, έριξε τις τιμές των εισιτηρίων του και είδε τα έσοδα από εισιτήρια να αυξάνονται κατά 6%. Ναι, φωστήρες του Οικονομικών, ίσως τα έσοδα από φόρους να ήταν μεγαλύτερα αν οι φόροι ήταν μικρότεροι. Ίσως, ω μαθητευόμενοι μάγοι, η τιμή να επηρεάζει την ζήτηση (Οικονομικά Ι, α’ εξάμηνο). Δείτε τι γίνεται με τις καταθέσεις πινακίδων στις εφορίες και συγκρίνετε με την τιμολογιακή πολιτική που επέλεξε ο Χουβαρδάς κι η παρέα του (και μπράβο στους τελευταίους).

Αν ήταν άλλες εποχές, θα συνέχιζα να ενημερώνω το blog με τα μικρά, προσωπικά, καθημερινά γεγονότα μου. Θα είχα σίγουρα γράψει ας πούμε ότι εδώ και ένα μήνα (από τις 26 Νοεμβρίου συγκεκριμένα) η οικογένειά μας περιλαμβάνει μια παιχνιδιάρα σκυλίτσα, ένα γλυκύτατο σίφουνα με απωθημένο το μάσημα παπουτσιών, που ο πιτσιρικάς μας την βάφτισε Κούκι μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Θα είχα γράψει για το πώς πάει ο γιος μου στο σχολείο και το τι γίνεται στο γραφείο. Κι εσείς θα είχατε γράψει κάτι αντίστοιχο στα δικά σας blog. Σε φυσιολογικές συνθήκες θα κράζαμε τους πολιτικούς και τα τηλε-σελέμπριτι που ζουν στην κοσμάρα τους, και θα κουνάγαμε με αγανάκτηση το κεφάλι για την ανοησία που δέρνει το μέσο ψηφοφόρο (κάποιον όχι ριζικά διαφορετικό από εμάς). Ειδικά τέτοιες εποχές του έτους θα μιλάγαμε για ανασκοπήσεις της χρονιάς που φεύγει, σχέδια για τη νέα που έρχεται, για αναμνήσεις γιορτών και συγκινητικές επισκέψεις των σκιών των κεκοιμημένων. Αλλά και για συνταγές, για κρασιά που δοκιμάσαμε, για θεάματα που είδαμε και εστιατόρια που επισκεφτήκαμε. Μπορεί να περιγράφαμε προσωπικά προβλήματα, μπορεί να βγάζαμε κραυγές και αγωνίες και όλοι μαζί θα γράφαμε μια καλή κουβέντα στα σχόλια. Όλοι όμως, ακόμα και στα χειρότερα, θα ελπίζαμε στον ερχομό μιας καλύτερης μέρας.

Να όμως που ζούμε αυτές τις εποχές και όχι τις άλλες. Και φοβάμαι μήπως λίγες μέρες πριν την Πρωτοχρονιά του ’13 λέμε ότι το ’12 ήταν χειρότερο από το ’11.

Νιώθω μια σκιά πάνω από όλους μας. Γκρίζες γιορτές οι φετινές και μαγκωμένες. Μιλάς με ανθρώπους, εύχεσαι, ρωτάς τι κάνεις κι οι απαντήσεις είναι τσαλακωμένες. Είναι κουμπωμένες σαν προπέρσινο παλτό σε βοριαδάκι. Κανείς μας δεν περιμένει κάτι καλό – κι αυτό είναι το πιο άσχημο. Αυτή η έλλειψη ελπίδας είναι που μου ανακατεύει το στομάχι. Έχω μια εικόνα στο μυαλό μου κι είναι πολύ δυσάρεστη: είναι νύχτα, είναι στην εθνική κι ένας λαγός στέκεται στη μέση του δρόμου κοιτάζοντας τα φώτα από το φορτηγό που έρχεται κατά πάνω του. Προλαβαίνει να κινηθεί και να γλυτώσει, αλλά έχει τρομάξει τόσο με αυτά που του επιφυλάσσει η μοίρα που κερώνει. Και στέκεται.

Έτσι μοιάζουμε. Παραδομένοι στην έλλειψη προοπτικής. Δεν το παραδεχόμαστε, γιατί έχουμε στο μυαλό μας ότι είμαστε αγωνιστές κι έχουμε θεληματικά πηγούνια (και γκρίζους κροτάφους) κι όλα αυτά τα ωραία. Αλλά έχουμε παγώσει και δεν αντιδρούμε – όπως θα έπρεπε. Κι αυτό είναι χειρότερο από όλα όσα έχουν συμβεί. Η παραίτηση μας από το δικό μας αύριο είναι το χειρότερο από όλα όσα έχουν συμβεί.

Δεν θέλω όμως να μας μαυρίσω κι άλλο την ψυχή. Σε άλλες εποχές θα άφηνα την πικρίλα που έχω στο στόμα να βγει στο πληκτρολόγιο, θα ανακουφιζόμουνα και θα τελείωνε εκεί. Τώρα όμως χρειαζόμαστε το δια ταύτα. Δεν έχει σημασία πώς φτάσαμε εδώ, δεν έχει σημασία πού κάναμε λάθος (?) επιλογές, ποια στροφή έπρεπε να πάρουμε αλλιώς. Κουβαλάμε τις ιστορίες μας φυσικά και με βάση αυτές θα πορευτούμε. Θα μπορούσαμε να ήμασταν αλλού, να κάνουμε άλλα πράγματα, αλλά κάποτε διαλέξαμε αυτό που μας συνθέτει τώρα και με αυτό σαν υλικό πρέπει να δουλέψουμε για το μέλλον μας. Είναι επιτακτική ανάγκη να σταματήσουμε την βοή των τηλεοράσεων και την φασαρία του δρόμου. Χρειαζόμαστε ησυχία για να ακούσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, να ανοίξουμε κάθε κρύπτη του μυαλού και να καταλήξουμε πού θέλουμε να πάμε. Να σκάψουμε σε βάθος, να κρατήσουμε μόνο τις δικές μας επιθυμίες. Να στήσουμε στόχους με θεμέλια αυτές. Γιατί, στην τελική, έχουμε μία και μοναδική ευκαιρία να ζήσουμε την δική μας ζωή. We are a work in progress κι αυτό δεν ήταν τόσο επώδυνα αληθινό σε άλλες εποχές.

Ανασκοπήσεις τέλος λοιπόν. Στο μυαλό μας μόνο το μέλλον πρέπει να είναι, όλα τα άλλα είναι χάσιμο χρόνου. Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας το παρακάτω απόσπασμα, όσο σχετικό και άσχετο κι αν είναι. Έχει κολλήσει στο μυαλό μου από τότε που το είδα. When a man walks into a room…

Εύχομαι σε όλους μας να βρούμε τον βηματισμό που χρειαζόμαστε άμεσα. Και του χρόνου τέτοιες μέρες να γράφουμε ποστ γεμάτα ελπίδα. Όπως θα έπρεπε, σε κάθε εποχή.

Χρόνια καλά!

Ο όρος δόγμα σημαίνει «γνώμη, φρόνημα», ενώ στην αρχαιότητα σήμαινε επίσης «απόφαση, κρίση», «έννοια» και «εντολή, διαταγή». Είναι δυνατόν να αφορά μια θεμελιώδη αρχή ενός φιλοσοφικού ή θρησκευτικού συστήματος ή να περιγράφει το σύνολο των δοξασιών μιας θρησκευτικής πίστης, το οποίο οι οπαδοί της αποδέχονται ως αληθινό και αναμφισβήτητο. Στην πολιτική, περιγράφει τη θεμελιώδη καταστατική αρχή ενός πολιτικού κόμματος ή παράταξης.Στον εκκλησιαστικό χώρο, δόγμα είναι η απόφαση που λαμβάνεται σε θέματα πίστης και η οποία γίνεται γενικά παραδεκτή από το σύνολο των πιστών.

Έχουμε ακούσει πολλά τις προηγούμενες μέρες και θα ακούσουμε ακόμα περισσότερα. Βουλιάζουμε με έναν τρόπο που μοιάζει οριστικός και το μόνο που ενδιαφέρει τις ηγεσίες μας είναι ποιος θα φορτωθεί τις ευθύνες του ναυαγίου, όχι πώς θα σώσει η χώρα. Άσε που ο καθένας εννοεί άλλο πράγμα σαν χώρα. Τέλος πάντων.

Οι μάσκες πια είναι πεταμένες στο πάτωμα. Μου κάνει εντύπωση που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι σε αυτή την χώρα οι οποίοι πιστεύουν ότι κάτι μαγικό κρύβεται μέσα στις συμφωνίες με τους δανειστές και με βάση τη μαγεία θα πάμε καλύτερα. Που ακούνε για πρωτογενή πλεονάσματα (μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2012 σύμφωνα με το Βενιζέλο!) και αντί να γελάσουν με απόγνωση αρχίζουν να λογαριάζουν πόσους πρέπει να διώξει από το δημόσιο για να το πετύχει. Άνθρωποι κατά γενική ομολογία σοβαροί, άνθρωποι με αντίληψη και εμπειρίες και εντελώς, μα εντελώς, τυφλοί εξακολουθούν να λένε ότι το Μνημόνιο είναι ευκαιρία για μεταρρυθμίσεις στην χώρα.

Αν κάποιος είχε οποιαδήποτε αυταπάτη για τις προθέσεις των δανειστών μας, τα ερήμην κουρέματα, τα μέτρα με τα χαράτσια σε σπίτια, κλπ θα έπρεπε (τουλάχιστον) να τον κάνουν να καταλάβει ότι η τρόϊκα και εμείς δεν έχουμε τα ίδια συμφέροντα. Σε αυτή την μνημειώδη καταστροφή που ζούμε υπάρχουν ένα σωρό παίχτες και ο καθένας έχει άλλες προτεραιότητες να υπηρετήσει.

Η μόνη εξήγηση για αυτή την τύφλωση είναι η θρησκευτική πίστη. Και δυστυχώς αυτό ακριβώς ισχύει: τόσα χρόνια παγκόσμιας ύφεσης (από το 2007) κι ακόμα δεν έχουν κάτσει να αμφισβητήσουν. Ακόμα δεν έχουν σκεφτεί ότι ίσως κάτι να φταίει στον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα κι ότι δεν πρόκειται για μια κακή συγκυρία που θα περάσει. Νιώθω πως έχουμε βομβαρδιστεί ξανά και ξανά με ένα σύνολο μύθων, με τόσες επαναλήψεις και τέτοια σιγουριά που φτάσαμε να τους πιστεύουμε.

Δυο χρόνια κι ακόμα δεν έχουμε καν συμφωνήσει στο ποιο είναι το πρόβλημα. Ράβε ξήλωνε…

Βρίσκω πολύ αστείο ότι ακριβώς οι οπαδοί του νέο-φιλελευθερισμού, οι κοπτόμενοι για την ανεξαρτησία της σκέψης τους από θρησκευτικές αλυσίδες, επαναλαμβάνουν την πίστη τους με θρησκευτικό πάθος. Σε κάθε περίπτωση, η αμφισβήτηση των όσων μας σερβίρουν κάνει καλό. Πρέπει, επειγόντως, να ανασκευάσουμε τα ψέματα που μεθοδευμένα μας έχουν ταΐσει, για να δεχτούμε τα όσα προωθούνται. Πρέπει να μάθουμε να αμφισβητούμε μύθους. Μάζεψα κάμποσους, ετοίμασα σεντόνι. Πάμε να τους δούμε έναν – έναν.

Το κράτος είναι μια επιχείρηση.

Όχι, το κράτος δεν λειτουργεί σαν επιχείρηση. Έχει έσοδα και έξοδα, έχει ανάγκη ισοσκελισμών προϋπολογισμών σε βάθος χρόνου (ακριβώς όπως και οι επιχειρήσεις) αλλά δεν έχει σκοπό το κέρδος. Στόχος του κράτους είναι (θεωρητικά) η παροχή ασφάλειας, ελευθερίας και ποιότητας ζωής στους πολίτες του. Το κράτος επιλέγει στρατηγικές και ακολουθεί πολιτικές για την υλοποίησή τους για να πετύχει αυτά. Επιπλέον, το κράτος χαρακτηρίζεται από την κατοχή ενός πελώριου, απόλυτου μονοπωλίου εντός της επικράτειάς του, αυτό της φορολόγησης – το πιο ξεκάθαρο μονοπώλιο που μπορεί να υπάρξει. Τέλος, καμιά επιχείρηση δεν περιμένει ότι οι εργαζόμενοί της είναι αναγκαστικά πελάτες της. Το κράτος λοιπόν δεν είναι επιχείρηση, παρότι χρειάζεται χρηστή διοίκηση.

Το δημόσιο δεν παράγει ΑΕΠ (Ισοδύναμο: «Μου κρατάνε από τα δικά μου τα λεφτά για να πληρώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι.»)

Μια πρώτη απάντηση είναι ότι αυτή η τοποθέτηση αυτή είναι απλά λάθος. Ο ίδιος ο ορισμός για το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν λέει ότι είναι το άθροισμα της κατανάλωσης, των επενδύσεων, των δημοσίων δαπανών και των καθαρών εξαγωγών. Από τον ίδιο τον ορισμό του ΑΕΠ λοιπόν, η δήλωση αποδεικνύεται λάθος.

Η δεύτερη απάντηση είναι ότι η υπεραξία της εργασίας δεν προϋποθέτει ταμπέλα ιδιωτικού ή δημοσίου τομέα, προκύπτει από το τελικό παραγόμενο προϊόν / υπηρεσία. Υπάρχουν οι προφανείς υπηρεσίες του κράτους που παράγουν εισόδημα (π.χ. ΔΕΗ, τελωνεία, νοσοκομεία), αυτές που είναι απαραίτητες για να παράξουν εισόδημα άλλοι (π.χ. τα δικαστήρια για τους δικηγόρους) και αυτές που παράγουν με πιο έμμεσο τρόπο (π.χ. τα ΚΕΠ), προσφέροντας υπηρεσίες οι οποίες έχουν προστιθέμενη αξία. Αν θεωρείτε ότι μια δημόσια υπηρεσία δεν παράγει εισόδημα φανταστείτε την καταργημένη – θα αναγκαζόσασταν να πληρώσετε για υπηρεσίες που σας πρόσφερε πριν;

Όλα αυτά δεν σημαίνουν φυσικά ότι το Ελληνικό δημόσιο είναι παραγωγικό. Μακρυά από εμένα να ισχυριστώ ότι η παραγωγικότητα του μέσου Έλληνα δημοσίου υπαλλήλου είναι για βραβείο. Ο μύθος όμως ισχυρίζεται ότι, έτσι κι αλλιώς, κάθε δημόσιο σε οποιαδήποτε χώρα και οποιαδήποτε περίοδο δεν συμβάλει στην παραγωγή πλούτου. Και καλά, δεν είναι στη φύση μια θέσης εργασίας στο δημόσιο να παράγει πλούτο.

Έχουμε μεγάλο δημόσιο τομέα.

Αντί απάντησης, δείτε εδώ. Είμαστε (συγκριτικά) τόσο μεγάλοι; Όχι. Έχουμε ωστόσο απαράδεκτα άτσαλη κατανομή: λείπουν νοσηλευτές και περισσεύουν κλητήρες ας πούμε. Αυτό είναι διαφορετικό πρόβλημα από το μεγάλο μέγεθος. Και προϋποθέτει σοβαρότητα, προετοιμασία και μελέτη για την επίλυσή του, πολυτέλειες για τους θιασώτες των οριζοντίων περικοπών. Επίσης, έχουμε αδιανόητα μεγάλη παρουσία του δημοσίου στην οικονομική ζωή: είναι ο μεγαλύτερος πελάτης, κάνει τους μεγαλύτερους διαγωνισμούς, κλπ. Αυτό όμως είναι πρόβλημα του ιδιωτικού μας τομέα: είναι χυδαία κρατικοδίαιτος και οπισθοδρομικά ανεπτυγμένος εσωστρεφώς. Στα πλαίσια του Μνημονίου, έγινε κάποια, οποιαδήποτε, κίνηση για να μικρύνει ο ρόλος του δημοσίου στην οικονομία της χώρας; Εγώ δεν πρόσεξα κάτι τέτοιο.

Οι απολύσεις χρειάζονται για να μειωθούν τα έξοδα του δημοσίου και να ορθοποδήσουμε. (Ισοδύναμο: «Κανονικά χρειάζονται απολύσεις, όχι εφεδρείες.» Σχετικό: «Η τρόϊκα δεν ενδιαφέρεται να μειώσει μισθούς.»)

ΟΚ, τώρα μπαίνουμε στα βαθειά. Κρατηθείτε από κάπου: οι μισθοί δεν μειώνονται για να μειωθούν οι δαπάνες. Οι μισθοί μειώνονται γιατί αυτό υπαγορεύεται από τη μεθοδολογία της εσωτερικής υποτίμησης (στην οποία πιστεύει, με την γνωστή δογματική ακαμψία, η τρόϊκα). Δεν τίθεται θέμα μείωσης δαπανών γιατί τότε δεν θα μειώνονταν οι μισθοί σε κερδοφόρες εισηγμένες ΔΕΚΟ (π.χ. ΔΕΗ). Μας λένε από τη μια για το βάρος του σπάταλου δημοσίου που βουλιάζει την χώρα – ταυτόχρονα όμως μας λένε ευθέως ότι το δημοσιονομικό όφελος από την εφεδρεία θα είναι μικρό, αλλά η κίνηση είναι συμβολική (sic). Μισό λεπτό: ή απαραίτητο είναι ή συμβολικό – και τα δύο δεν γίνεται.

Σημειώνω ότι η εφεδρεία 30,000 ανθρώπων εντός του 2011 θα γλυτώσει από τα δημόσια ταμεία τα 300 εκατομμύρια. Η σκανδαλώδης εξαγορά των αμαρτιών του Λαυρεντιάδη θα κοστίσει (επίσημα) περίπου 3 φορές αυτό το ποσό. Όλα στη ζωή είναι θέμα προτεραιοτήτων.

Βασικό επιχείρημα που πέρασε στα ψιλά: η τρόϊκα λέει ανοιχτά ότι δεν θέλει απολύσεις, και δεν τους νοιάζει το κόστος του δημοσίου. Θέλουν ξεκάθαρα μειώσεις μισθών.

«Η τρόικα απέρριψε πρόταση να υπολογίζεται η μείωση του μισθολογικού κόστους επί του συνόλου της μισθοδοσίας καθώς μια τέτοια αρχή θα δημιουργούσε κίνητρο να γίνουν απολύσεις, να μειωθεί ο αριθμός του προσωπικού, και οι επαναπομείναντες εργαζόμενοι να εξακολουθήσαν να απολαμβάνουν υψηλές απολαβές.»

Χωνέψτε το: όλος ο στόχος είναι η επιτυχία της μεθόδου της εσωτερικής υποτίμησης.

Η εσωτερική υποτίμηση (υποτίθεται ότι) σου κερδίζει ξανά πόντους ανταγωνιστικότητας χωρίς να χρειαστεί να υποτιμήσεις το νόμισμά σου. Αντί αυτού, υποτιμάς το εργατικό κόστος μειώνοντας μισθούς και εισοδήματα. Φυσικά, για να μην σε στείλει ο εργαζόμενος στο διάολο και να συνεχίσει να κάνει την ίδια δουλειά με λιγότερα λεφτά, υπάρχει ένα θεμελιώδες προαπαιτούμενο: υψηλό ποσοστό ανεργίας. Αν είσαι χαρούμενος που, έστω κι έτσι, έχεις δουλειά, καταπίνεις τη μείωση και λες κι ευχαριστώ από πάνω. Μην σας πείθουν λοιπό τα κροκοδείλια δάκρυα για τους ανέργους: η υψηλή ανεργία είναι το βασικό συστατικό της συνταγής που εφαρμόζει το ΔΝΤ και είναι τόσο απαραίτητη για την «επιτυχία» όσο η μελιτζάνα στο μουσακά.

Που μας φέρνει στο μεγάλο ζητούμενο της ανταγωνιστικότητας…

Η ανάπτυξη περνάει μέσα από την αύξηση της ανταγωνιστικότητας.

Κλασσική εξήγηση του πώς βλέπουν το θέμα οι έχοντες την ορθή πολιτικά άποψη εδώ.

Η ανταγωνιστικότητα πρέπει πράγματι να αυξηθεί. Η χώρα εισάγει τα πάντα, ακόμα και ελαιόλαδο, και δεν εξάγει ούτε καν εξειδικευμένες υπηρεσίες στους γείτονες Βαλκάνιους. Η ανταγωνιστικότητα όμως δεν εξαρτάται μόνο από το κόστος μονάδος: παίζουν ρόλο οι διαδικασίες, το delegation of duties, η κατάρτιση των εργαζομένων, οι υποδομές του τόπου, η σωστή στόχευση πελατών, η ανταπόκριση σε ανάγκες για νέα προϊόντα και υπηρεσίες. Όλα αυτά, μα όλα, είναι ευθύνη των αφεντικών (είτε στις ιδιωτικές εταιρείες είτε στο δημόσιο τομέα). Το μόνο που είναι του εργαζόμενου είναι η αμοιβή του.

Κι επειδή είναι κουραστικό να μιλάμε με λόγια του αέρα: η ανταγωνιστικότητα είναι μετρήσιμο μέγεθος. Αν πραγματικά μπορούμε να φτάσουμε το επιθυμητό επίπεδο ανταγωνιστικότητας μόνο με μειώσεις μισθών, ας μας πούνε ευθέως πόσο πρέπει να πέσουν και να μείνουμε εκεί. Διαφορετικά, απλά έχουν βρει και πιέζουν για νέες μειώσεις κάθε φορά που άλλοι υπολογισμοί τους αστοχούν.

Να το πάω κι αλλιώς; Η πιο ανταγωνιστική οικονομία στον κόσμο είναι η κινέζικη. Θέλουμε να γίνουμε Κίνα; Γιατί η επιτυχία της έρχεται με το πλήρες πακέτο – μισθούς, πολιτική, ανθρώπινα δικαιώματα, κλπ. Αυτός είναι ο στόχος;

Κανείς δεν μιλά για τους απολυμένους του ιδιωτικού τομέα.

Λάθος. Κανείς από τα παπαγαλάκια που ακούτε δεν μιλάει για αυτούς. Για την ακρίβεια, όσα παπαγαλάκια μιλάνε για αυτούς δεν το κάνε για να ζητήσουν την προστασία τους, αλλά την άρση προστασίας για τον δημόσιο τομέα. Βλ. παραπάνω για το πόσο απαραίτητο είναι το υψηλό ποσοστό ανεργίας.

Σχετικός και ο επόμενος μύθος.

Oι άνεργοι είναι (όλοι) του ιδιωτικού τομέα.

Αυτή η έκφραση κι αν δείχνει ποιοι είναι παπαγαλάκια.

Έστω ένας άνεργος που μια ζωή δούλευε ιδιωτικό τομέα. Αν αύριο προσληφθεί π.χ. στον Δήμο, δεν φεύγει από την ανεργία;

Έστω επίσης κάποιος που δούλευε με σύμβαση ορισμένου χρόνου στο δημόσιο. Ξέρω τέτοιες περιπτώσεις ανθρώπων, που τους ανανέωναν τις συμβάσεις κάθε φορά που έληγαν, και μπορεί να λειτουργούσαν και ολόκληρη δεκαετία με αυτό το καθεστώς. Αυτοί απολύθηκαν. Δεν μετράνε στους ανέργους;

Όταν ακούτε κάποιον να προσπαθεί να διαχωρίσει τους ανέργους σύμφωνα με την προέλευσή τους, το νου σας. Το διαίρει και βασίλευε είναι η μέθοδος. Αν συνειδητοποιήσουμε ότι η επίθεση είναι προς όλους τους εργαζόμενους, αν συνειδητοποιήσουμε ότι σκοπός όλου αυτού του θεάτρου είναι να γίνουν αποδεκτές οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, όπου θα ισχύουν άλλοι νόμοι, όπου οι μισθοί θα είναι επιπέδου Βουλγαρίας στην αρχή και Μπαγκλαντές στο τέλος, και από τους οποίες η Ελλάδα δεν έχει να κερδίζει ούτε καν φόρους της προκοπής.

Με το ενιαίο μισθολόγιο, για πρώτη φορά στο δημόσιο μπαίνει κίνητρο απόδοσης.

Ο Ν. 3205/03 τα λέει αλλιώς. Ας τον διαβάσουν παρακαλώ.

Οι δανειστές μας δεν θα μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε.

Όχι. Οι δανειστές μας θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω ή θα πάρουν ακριβώς όσα από τα λεφτά τους πιστεύουν ότι μπορούν, και την επόμενη μέρα θα μας αφήσουν στην τύχη μας.

Αυτά μέχρι το καλοκαίρι. Γιατί τους τελευταίους μήνες μάλιστα πετύχαμε κάτι ακόμα χειρότερο: μπήκαμε στη θέση του παραδείγματος προς αποφυγήν. Η Γερμανία θέλει να αποφύγει επανάληψη συμπεριφοράς από Ιταλούς και Ισπανούς – για αυτό θα μας κάνει να υποφέρουμε. Θα είναι όσο πιο σκληρή μπορεί απέναντί μας. Όχι μόνο θα μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε, θα μας σπρώξουν στο είδος της χρεοκοπίας που τους βολεύει.

Αν δεν υπήρχε το Μνημόνιο δεν θα είχαμε λεφτά για μισθούς και συντάξεις.

Το Μνημόνιο δίνει πόρους 105 δις ευρώ στην χώρα. Από αυτά, προσδιορίζει ποια μπορεί να ξοδέψει όπως κρίνει η ελληνική κυβέρνηση (θυμάμαι πως είναι σχεδόν 14 δις, μόλις βρω την τεκμηρίωση θα την προσθέσω) και όλα τα υπόλοιπα (σχεδόν 90 δις) ορίζεται ρητώς ότι επιτρέπεται να πάνε μόνο για αποπληρωμή δανειακών υποχρεώσεων. Το Μνημόνιο είναι στην πραγματικότητα ένα πελώριο swap που παίρνει το χρέος που είχαμε προς ξένες τράπεζες και το κάνει χρέος προς κράτη. Ελάχιστα καλύπτει τα τρέχοντα έξοδα του ελληνικού κράτους.

Υπάρχουν δυστυχώς γύρω μας άνθρωποι που πανηγυρίζουν για εφεδρεία και απολύσεις: αυτό που κάνουν, εκτός από κανιβαλισμός, εκτός από κοντόφθαλμο (αφού κάθε περικοπή μισθών του Δημοσίου ακολουθείται 1 – 1,5 μήνα μετά από μαζικές απώλειες θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα) είναι απλά λάθος. . Και δυο χρόνια έξαλλης λιτότητας (στην πραγματικότητα χρειάζεται κάποια καινούργια λέξη για να περιγραφεί αυτό που συμβαίνει) θα έπρεπε να είναι αρκετά για να συνειδητοποιούν όλοι πόσο λάθος είναι. Στο κάτω – κάτω της γραφής, τι είδους πρόγραμμα καταπολέμησης χρέους είναι αυτό, το οποίο είναι σχεδιασμένο για να αυξήσει το χρέος και επιπλέον σου αυξάνει και το έλλειμμα;;;

Η αγορά τελικά θα ανταμείψει αυτούς που κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους.

Μακάρι, αλλά δυστυχώς όχι. Δεν βρισκόμαστε σε μια ιδεατή αγορά, σε μια άσκηση επί χάρτου στα αμφιθέατρα της ΑΣΟΕΕ, αλλά σε μια ούτως ή άλλως διαστρεβλωμένη αγορά και επί πλέον εν μέσω κρίσης. Η επιβίωση σε επιχειρηματικούς όρος ταυτίζεται με την ρευστότητα. Ο έχων ρευστότητα δεν είναι απαραίτητα ο καλύτερος στη δουλειά του, είναι απλά αυτός που έτυχε να τον βρει σε καλύτερη κατάσταση η κρίση. Η σιγουριά αυτή είναι ισοδύναμε του να λες ότι από το ναυάγιο του Τιτανικού επιβιώσαν όσοι ήταν καλύτεροι κολυμβητές – αμ, δε!

Πάρτε το χαμπάρι, το να είσαι άνεργος σε κατάσταση κρίσης δεν είναι επιλογή. Και δεν συνιστά αμαρτία, ούτε καν στα πλαίσια των προτεσταντικών αρχών εργασίας.

Συμπέρασμα; Το φαινόμενο, η πληβειοποίηση της μεσαίας τάξης, δεν είναι μόνο ελληνικό, συμβαίνει, με άλλη ένταση, και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Ο πολιτικός φιλόσοφος John Gray το διατύπωσε ως εξής: «Η μεσαία τάξη συνιστά μια πολυτέλεια την οποία ο καπιταλισμός δεν είναι πια σε θέση να πληρώνει». Η διαπίστωση αυτή  δεν προσφέρει παρηγοριά.

Ο πλανήτης σείεται. Στις 15 Οκτωβρίου όλες οι πλατείες είχαν κόσμο – ίσως όχι πολύ, αλλά ήταν παντού. Οι αγανακτισμένοι των ΗΠΑ καταλαμβάνουν λιμάνια – φαντάζομαι ότι ο Πάγκαλος θα γυρίσει και σε αυτούς να πει «Μαζί τα φάγαμε». Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό, αφορά ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Δεν σημαίνει αυτό ότι δεν έχουμε ευθύνες – το ότι ξεκίνησε εδώ το θέμα της ευρωζώνης κι όχι π.χ. στην Ολλανδία, οφείλεται στο στραβό μας το κεφάλι. Αλλά η λύση δεν μπορεί να είναι μόνο τοπική. Και για μένα δεν είναι λύση κάτι που αφήνει τις συστημικές λειτουργίες που μας οδήγησαν εδώ στη θέση τους – πρώτα βρίσκεις τι δημιούργησε το πρόβλημα και αυτό αλλάζεις, όχι τα συμπτώματά του.

Τέλος πάντων, δεν διεκδικώ και το αλάθητο. Μπορεί όσα γράφω παραπάνω να είναι εκτός θέματος και να υπάρχουν άλλες εξηγήσεις για τους λόγους που ζούμε όσα ζούμε. Κρατήστε όμως σαν αρχή αυτό: αμφισβητείστε. Αναρωτηθείτε. Αμφιβάλετε. Και να θυμάστε ότι το σύστημα και τα παπαγαλάκια του σας λένε ψέματα.

Ξέρετε πώς να καταλάβετε όταν κάποιοι τέτοιοι λένε ψέματα, ε; Φαίνεται, γιατί κουνιούνται τα χείλη τους.

• Κάθε φορά που η κυβέρνηση υπόσχεται ότι δεν θα παρθούν νέα μέτρα, ένας άγγελος ρουφιέται από τουρμπίνα αεροπλάνου εντός του FIR Γερμανίας.
• Κάθε φορά που ο Βενιζέλος μιλάει για δίκαιους φόρους, ένας ιδιοκτήτης offshore ρεύεται την χθεσινή αστακομακαρονάδα του.
• Κάθε φορά που ο Παπουτσής αναρωτιέται ποιος είναι αυτός ο Θεοδωράκης, μια υποδιαστολή αλλάζει θέση στα αποτελέσματα των εκλογών της ΕΦΕΕ.
• Κάθε φορά που ο Καρατζαφέρης διατυμπανίζει την σταθερότητα των απόψεών του, ένας ακροβάτης τσίρκου παθαίνει ρήξη χιαστών.
• Κάθε φορά που η Ντόρα μιλά για άφθαρτα πρόσωπα στην πολιτική ζωή της Ελλάδος, ένας πυκνωτής Siemens καίγεται.
• Κάθε φορά που ο Σαμαράς λέει ότι αυτός θα διαπραγματευτεί ξανά το Μνημόνιο, ο Γκρούεφσκι χαμογελά κ κάνει πρόβα τον “μακεδονικό” χιτώνα του.
• Κάθε φορά που το ΚΚ μιλά για πάλη ενάντια στην εργοδοσία, ένας απολυμένος του 902 Αριστερά στα FM σκοντάφτει έξω από τον ΟΑΕΔ.
• Κάθε φορά που ο Τσίπρας τσαλακώνει τα φρύδια του, κάποιος εργολάβος χύνει τον καφέ του πάνω στο τοπογραφικό των έργων της Κερατέας.
• Κάθε φορά που ένας πολιτικός δηλώνει ότι δεν θα ανεχτούμε πλέον την ασυδωσία στο Internet,η εγκατάσταση ενός router ολοκληρώνεται με επιτυχία.
• Κάθε φορά που ένας τραπεζικός νιώθει ασφαλής στην δουλειά του, μια νεράιδα από τις ταινίες της Disney χάνει την παρθενιά της.
• Κάθε φορά που ένας νεοδημοκράτης παινεύεται για το έργο που έκαναν ως κυβέρνηση, ο Καραμανλής πέφτει σε ενέδρα στο Halo.

Και μπόνους:

• Κάθε φορά που λέμε ότι αυτή η κυβέρνηση είναι η χειρότερη όλων των εποχών, οι ακόμα χειρότεροι ράβουν κουστούμια για την ορκωμοσία τους.

www.opusbou.com.ar

- Ξέρεις, μπήκα στο Μπαμπάκη.
- Εσύ;
- Ναι.
- Πότε;
- Τη μέρα πριν από χθες. Ήθελα να παίξω zoomumba αλλά μπήκα εκεί. Η μαμά μου είπε τι είναι.
- Ωραία. Το είδες όλο;
- Όχι, λίγο στην αρχή. Αφού ήθελα να παίξω zoomumba σου είπα.
- Σωστά.
- Τι γράφεις εκεί;
- Πράγματα που θέλω να θυμάμαι μετά από καιρό. Που θέλω να θυμόμαστε και μαζί.
- Θα τα διαβάσω;
- Όποτε θέλεις. Για σένα είναι εκεί.
- Ωραία. Τώρα παίζουμε σούπερ-ήρωες;

Ο «νονός» του blog με έχει πάρει χαμπάρι και έχει ενθουσιαστεί που υπάρχει κάτι τέτοιο στο ίντερνετ – έστω κι αν το ίντερνετ έχει μια πολύ ασαφή μορφή στο κεφαλάκι του. Ξέρει ότι είναι εκεί, δεν βιάζεται, και ξέρει πως όταν έχει μάθει καλύτερα να διαβάζει θα μπορέσει να βουτήξει ανεμπόδιστος. Είναι δικό του, ένα σεντούκι αναμνήσεων που από την αρχή ως το τέλος μοιάζει με φωτογραφικό άλμπουμ που του ετοιμάζω.

Το βρίσκω λίγο άβολο και ταυτόχρονα συναρπαστικό όλο αυτό. Με κάνει να ντρέπομαι. Κι επιπλέον, μου υπενθυμίζει ότι μένω διαρκώς πίσω σε όσα καταγράφω. Και δεν είναι τόσο ότι χάνω μικρές, πολύτιμες στιγμές όσο ότι δεν καταφέρνω, δεν αντέχω, δεν αρκώ για να σου γράψω πόσο πελώρια κι εξαίσια αγωνία είναι το να μεγαλώνεις ανθρωπάκι.

Δεν σου έχω γράψει για τις αμφιβολίες. Για τον αυτοσχεδιασμό. Για το πόσο άσχετος νιώθω και πόσο ψάχνομαι για κάθε απόφαση σχετική με σένα, μετά από τόσα υπέροχα χρόνια που σε έχω στη ζωή μου. Για το πόσο δεν ξέρω πού πάνε τα τέσσερα τελικά, την ώρα που προσπαθώ να φαίνομαι σαν (παριστάνω ότι είμαι) ένα από τα δύο ακλόνητα σημεία αναφοράς στη ζωή σου.

Δεν ξέρω τι κάνω. Δεν ξέρω αν είμαι σωστός γονιός, αν σε βοηθάω να βρεις την ευτυχία μεγαλώνοντας. Ξέρω, εκ του αποτελέσματος, ότι είσαι ένα καταπληκτικό οκτάχρονο, απόλαυση ακόμα και για ανθρώπους που δεν είναι περίπου ερωτευμένοι μαζί σου (σε αντίθεση με εμένα, που ψυχοπαραδίδω σε κάθε σου χαμόγελο). Ειλικρινά απορώ για αυτό. Και κάθε μέρα ψάχνω να βρω ξανά από την αρχή αυτή τη γαμημένη ισορροπία ανάμεσα στο “θέλω να σε κακομάθω κάθε μία από τις ελάχιστες μέρες των ελάχιστων χρόνων που θα είμαστε παρέα” και στο “για το καλό σου, πρέπει να σε μάθω δυο – τρία βασικά πράγματα για την ζωή, έτσι που όταν καταλάβεις πόσο πουτάνα κρεατομηχανή είναι να μπορείς να το αντέξεις.” Τα καταφέρνω; Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να προβλέψω. Μπορώ μόνο να συνεχίσω όπως καταλαβαίνω.

Δεν σου έχω περιγράψει ποτέ πόσο αγχωμένος είμαι για το μέλλον. Για τα βράδια που δεν έχω κοιμηθεί υπολογίζοντας τι μπορώ και τι πρέπει να κάνω. Για την καλή μου που με νιώθει πλάϊ της να στριφογυρνάω και με χαϊδεύει μέσα στον ύπνο της λέγοντάς μου έτσι “είμαι κι εγώ εδώ, είμαι κι εγώ εδώ”. Για το πώς φαίνεται στο σκοτάδι το ταβάνι του υπνοδωματίου όταν έχεις εμπιστοσύνη μόνο σε λίγους, δικούς σου ανθρώπους και σε τίποτα άλλο.

Δεν σου έχω πει πόσο με πανικοβάλουν νέα φίλων και γνωστών για ασθένειες, νοσοκομεία. Κηδείες. Αναρωτιέμαι: αυτά τα παλληκαράκια, αυτές οι αστραφτερές κούκλες, πότε άρχισε να φαίνεται ότι είχαν δυσκολίες; Πόσο χρόνο είχαν οι άνθρωποι να αντιδράσουν πριν τους διεκδικήσει ο Μακελλάρης; Πόσες φρικτές εκπλήξεις κρύβει το μέλλον και για ποιους;

Και μετά αναστενάζω, γιατί έχουμε και τα οικονομικά. Έχουμε όλη αυτή τη βίαιη μεταμόρφωση, όχι μόνο της χώρας αλλά ολόκληρης της δυτικής κοινωνίας. Δεν έχουμε ιδέα σε τι κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά μας, το ξέρεις; Εδώ μέτρα εξαγγέλονται την Κυριακή κι αλλάζουν μέχρι την Τετάρτη, σιγά μην ξέρουμε πού πηγαίνουμε. Ακόμα κι όλα καλά να εξελιχθούν, δεν ξέρω για τι να σε προετοιμάσω – εκτός από την κινητικότητα.

(Σιγά μην εξελιχθούν καλά βέβαια. Προχωράμε ραγδαία στη φάση που για τους περισσότερους Έλληνες δεν θα έχει διαφορά αν η χώρα χρεοκοπήσει ή όχι – κι αυτό με παγώνει.)

Κι έχουμε φυσικά να τρώγομαι με το τι θα κάνω με την (γαμώ τις λέξεις σου!) καριέρα μου. Και δεν σου έχω πει πως είμαι έτοιμος και ψάχνω να θυσιάσω από τον χρόνο που ζω μαζί σου για να διασφαλίσω κάτι, έστω λίγο, από την ποιότητα ζωής μας. Για το πόσο ασφυκτικά είναι όλα αυτά που συμβαίνουν. Για το πόσο με τρομάζει το μέλλον κάθε φορά που επιβεβαιώνεται η σιχαμένη ακρίβεια με την οποία είχα προβλέψει τους μήνες που ερχόντουσαν. Εδώ και καιρό, από τα τέλη του ’08, πολύ περισσότερο από το Μάρτη του ’10, όταν φίλοι αγαπημένοι μου έλεγαν “Μην το αφήνεις να σε παίρνει τόσο από κάτω”. Σφίγγεται το στομάχι μου κάθε φορά που σκέφτομαι πόσο πρέπει να αλλάξω την ζωή μας ολόκληρη για να αντέξουμε όλες αυτές τις «σωτηρίες» που μας ετοιμάζουν.

Δεν θέλω όμως να σου τα πω όλα αυτά. Άλλα θέλω να σου πω. Θέλω να σου πω ότι μου χαρίσες την ευχή Καλό Καλοκαίρι έτσι που να αξίζει. Θέλω να σου πω ότι καμαρώνω τα καλά σου και χαίρομαι τα ελαττώματά σου, γιατί κι αυτά μαθαίνεις να τα κουμαντάρεις. Θέλω να σου πω ότι μ’ αρέσει πού φέρεσαι αντρίκια, που πατάς πάνω στα πόδια σου ξέροντας τι θέλεις και πώς να είσαι καθαρός με τους γύρω σου. Θέλω να σου πω ότι θα κάνω ό,τι μπορώ για να είμαι δίπλα σου κι όχι μπροστά σου, για να μην παίρνω εγώ αποφάσεις για σένα. Όχι αφού έχει περάσει η ώρα μου τουλάχιστον. Θέλω να σου πω ότι όσα κι αν φυλάξω από την παιδική σου ηλικία, πάλι λίγα θα είναι για να αποδεικνύουν το θαυμάσιο φως που φέρνεις μέσα στο σπίτι μας. Θέλω να σου πω ότι στο μυαλό μου η λέξη ευτυχία είναι συγκεκριμένη, είναι απόγευμα καλοκαιρινό, είναι στη θάλασσα, κι είναι παιχνίδι με σένα και τη μάνα σου – και την χρωστάω αυτή την λέξη να την επιστρέψω και στους δυο σας, με τόκο, όπως πρέπει.

Θέλω τέλος να σου πω ότι δεν σε φοβάμαι. Εσένα, δεν σε φοβάμαι. Είσαι ήδη πιο δυνατός από πολλούς ανθρώπους που υποτίθεται ότι ενηλικιώθηκαν εδώ και δεκαετίες.

Θέλω να σου πω ότι όλη αυτή η ιστορία, όλο αυτό το παιχνίδι με το blog, όλη η ανάγκη μου για έκφραση, ξέσπασμα, επικοινωνία, δημιουργικότητα είναι ένας άλλος, κάπως φαντεζί, τρόπος να σου πω ότι Σ’ αγαπώ.

Ούτε και για αυτό ήξερα τον τρόπο. Τον ψάχνω όμως, όπως βλέπεις.

11+1 πράγματα που θα έπρεπε να ακούμε εδώ και καιρό, αλλά δεν…:

1. Νέους πολιτικούς σχηματισμούς και είσοδο στην πολιτική ειλικρινά άφθαρτων προσώπων.
2. Αναβαθμίσεις χωρών από τους οίκους αξιολόγησης. Εδώ και 2,5 χρόνια μόνο για υποβαθμίσεις μαθαίνουμε.
3. Ανάλυση της αποτυχίας του Μνημονίου και συγκεκριμένα μέτρα που λαμβάνονται ώστε να μην επαναληφθεί αυτή
4. Ανάλυση των αιτιών για τις οποίες «η ύφεση ήταν μεγαλύτερη της αναμενόμενης» και συγκεκριμένα μέτρα που λαμβάνονται ώστε να αντιστραφεί αυτό
5. Τι Δημόσιο θέλουμε να έχουμε. Όχι πόσο θα κόψουμε (αυτή την φορά), αλλά πόσο πρέπει να μείνει στο τέλος και τι έργο πρέπει να παράγει.
6. Ότι καταλαβαίνουν τι σημαίνει εργασιακή εφεδρεία: πρόκειται για διαδικασία απόλυσης χωρίς αποζημίωση (μα κανείς δεν διαβάζει τους νόμους που ψηφίζονται;;; )
7. Μια ομολογία του τι σημαίνει «εσωτερική υποτίμηση» και τι μεγέθη ανεργίας προαπαιτεί για να εφαρμοστεί
8. Με τι τρόπους μπορείς να γίνεις πιο ανταγωνιστικός όταν ήδη έχεις το μικρότερο μέσο μισθό στην ευρωζώνη και δουλεύεις τις περισσότερες ώρες την εβδομάδα κατά μ.ο..
9. Σχεδιαζόμενες / προβλεπόμενες αλλαγές σε διαδικασίες του Δημοσίου. Προσοχή, διαδικασίες όχι οργανογράμματα.
10. Σε τι βαθμό η κρίση στην Ελλάδα επηρεάζεται από την διεθνή κρίση και σε τι βαθμό είναι ανεξάρτητη. Κατ’ επέκταση τι πρέπει να αλλάξει σε διεθνές επίπεδο για να ξεπεραστεί η κρίση.
11. Αν όλες οι χώρες του κόσμου πετύχουν το μοντέλο του «ανταγωνιστικότητα => ισχυρές εξαγωγές => ανάπτυξη» σε ποια χώρα θα εξάγουν.

Και για μπόνους, το +1:

1. Αλλαγές που έγιναν στον τρόπο με τον οποίο ρυθμίζονται, λειτουργούν και αποδίδουν κέρδη τα χρηματιστηριακά παράγωγα, μετά την έναρξη της κρίσης (από το 2007).

 Χανιά – η θέα της Κουκουβάγιας

  Ελαφονήσι – ροζ μαγεία σε συσκευασία λιμνοθάλασσας (πάτε νωρίς, μαζεύει όχλο)

 Χανιά – το παλιό λιμάνι

Κούκλα τράτα @ Γραμβούσα

 Μπάλλος, εξωπραγματικός και υπέροχος

 Τουριστοπαγίδα Χώρα Σφακίων

Φραγκοκάστελο, κάστρο με αυθεντικό λυράρη μέσα

 Τυπική φωτογραφία με το κεφάλι μέσα στο νερό (της Παλαιόχωρας συγκεκριμένα)

Ατενίζοντας το φαράγγι του Ιμπρού (μόνο η τσικουδιά του λείπει)

Και λείπουν τόσα και τόσα: Κινηματογραφική Λέσχη, Φαλάσαιρνα, τοπικισμοί, μουσικές, τα ολοζώντανα βραδυνά Χανιά, αχινός, νεροτσουλήθρες, μεσημεριανά κεράσματα, βόλτες, πισίνες, τσιγαριαστό, απάκι, γραβιέρα με μέλι, ναυάγια, ποδάρες (ξέρεις εσύ), Χάρι Πότερ, παιχνίδια, Ρέθυμνο, φοιτηταριό, βουτιές και χαλάρωση, χαλάρωση, χαλάρωση.

Με μια λέξη; Διακοπές.

Άντε, καλή σαιζόν σε όλες και όλους!

Φίλοι και γνωστοί, συγγενείς, αδέλφια και επαγγελματικές γνωριμίες, μέσα στα πρώτα λεπτά που γνωριζόμαστε και συζητάμε καταλαβαίνουν δύο πράγματα για εμένα: λατρεύω το κρασί και σιχαίνομαι τον Χατζηγιάννη.

Θα μπορούσα και τώρα να σας πω ένα σωρό πράγματα για την σχέση μου και το πάθος μου για το κρασί, αλλά αλλού θέλω να καταλήξω. Ο τρέχων γκόμενος της Ζέτας Φάε-Κάτι-Επιτέλους από πού κι ως πού; (σας ακούω που αναρωτιέστε – στις ελεύθερες ώρες μου είμαι τηλεπαθητικός).

Κατ΄ αρχήν μουσικά είναι μια μετριότητα. Το ίδιο τραγούδι, γλυκερό κι άνοστο, πάνω κάτω οι ίδιοι στίχοι, ρεφραίν στην επαναλαμβανόμενη λογική γηπεδικών συνθημάτων – βάζουμε έναν καινούργιο τίτλο κι αυτό ήταν: σουξέ! Δεν είναι τυχαίο ότι ο τύπος βγάζει τραγούδι που παίζει πρώτα σε διαφήμιση – τζινγκλάκια είναι το πεδίο του. Μ’ ενοχλεί επίσης το ύφος του, κάτι δηλώσεις «εγώ κάνω σκεπτόμενη ποπ» που σε κάνουν να ξερνάς πριν προλάβεις να ανοίξεις το στόμα σου. Κυρίως όμως μου την δίνει πώς μας τον ταϊζουν με το ζόρι. Τα playlist στα ραδιόφωνα, οι διαφημίσεις στην τηλεόραση, κάτι μυστήριες χορηγίες. Εντάξει, για κανά παιδικό πάρτυ παλεύεται (υπάρχουν άλλωστε και χειρότερα, όπως ξέρει όποιος έχει ακούσει ολόκληρο το soundtrack της Πάττυ) αλλά ως εκεί. Μας τον ταϊζουν λες και θέλουν να πάρουν το μουσικό συκώτι μας να το κάνουν φουα-γκρα.

Αλλού θέλω να καταλήξω.

Φυσικά, ανάμεσα στους ανθρώπους που ξέρουν για την ειδική σχέση μου με τον Ακατανόμαστο, είναι και ο γιος μου. Ο οποίος μου κάνει τρελή καζούρα για αυτό, όπου βρεθεί κι όπου σταθεί. Έχει προσπαθήσει να καταλάβει γιατί δεν μου αρέσει, αλλά το έχει δεχτεί σαν μια ευκαιρία για πλάκες.

Έτσι, λίγες εβδομάδες πριν κλείσει το σχολείο για καλοκαίρι, χτυπάει το τηλέφωνο στο γραφείο. Βλέπω αναγνώριση – είναι το σπίτι. Το σηκώνω:

- Έλα μωρό!
- Μπαμπά;
- (Σοκ! Ο πιτσιρικάς! Έχει να μου τηλεφωνήσει χρόνια!) Αγάπη μου! Τι κάνεις, καλά;
- Θέλω να σου πω κάτι.
- Πες μου αγόρι μου.
- Στην γιορτή του σχολείου θα παίξει Χατζη’άννη. Κι εγώ τους είπα να το κάνουν. Χα, χα, χα! (κλικ)
- (του’τού – του’τού – του’τού)

Δικιά του ιδέα ή όχι, το άτομο μπήκε στην διαδικασία να με πάρει τηλέφωνο και να με δουλέψει ασύστολα. Κάνε παιδιά να δεις καλό, και άλλες παροιμίες. Αποφάσισα όταν γυρνούσα σπίτι να του αποκεφαλίσω στοργικά όλα τα playmobil, σκέφτηκα όμως τις κραυγές των γειτόνων και άλλαξα γνώμη. Του είπα ότι με σκληρή δουλειά θα πάει μπροστά στη ζωή του κι αυτό συνιστά την απόλυτη εκδίκηση.

Αλλού θέλω να καταλήξω.

Πάμε λοιπόν στην γιορτή του δημοτικού. Έγινε σε ανοικτό θέατρο, με κυκλική ορχήστρα κι ωραία σκιά (ξεκινήσαμε απόγευμα). Οι κερκίδες ήταν γεμάτες μπαμπάδες με βιντεοκάμερες, μαμάδες με μπισκότα και νεαρότερα αδελφάκια. Τα αδελφάκια αντί για τα μπισκότα έτρωγαν τα νάτσος που έπαιρναν οι μπαμπάδες για τις μπύρες τους με αποτέλεσμα τραγική έλλειψη αλμυρών σνακς για αυτούς που τα χρειάζονται. Αντιπαρέρχομαι.

Το σχολείο μας έκανε ένα μικρό σκετς, από κείμενο του Τριβιζά (εγγύηση!), κάτι γυμναστικές επιδείξεις και παραδοσιακούς χορούς, διαφορετικούς ανά τάξη. Κάθε τάξη είχε και την δική της στολή. Τα εκτάκια, πιστιρίκια που είναι πια έτοιμα να ανοίξουν φτερά για το «μεγάλο σχολείο» χώρεψαν μέχρι και ζεϊμπέκικο κι ήταν τόσο αφοπλιστικά, τόσο υπέροχα στην φρεσκάδα τους που ούτε εγώ δεν βρήκα κάτι για να γκρινιάξω (φανταστείτε!). Πέρναγε η ώρα και όλα μια χαρά.

Ώσπου στο τέλος…

Εκεί που καθόμουνα αμέριμνος και αθώος, ακούω ξαφνικά «Και τώρα όλο το σχολείο μας θα ανέβει στην ορχήστρα» και στο βάθος το Χέρια Ψηλά. Σοκ και δέος. Έλεγε αλήθεια το κ@^%παιδο! Όρμησαν πάνω όλες οι τάξεις, έγιναν ένα τσούρμο, από την έκτη μέχρι την πρώτη, κι άρχισαν να χορεύουν.

Έτσι λοιπόν, ένα γλυκό βραδάκι του Ιούνη βρέθηκα να βλέπω ένα ολόκληρο δημοτικό σχολείο να χορεύει απελευθερωτικά, χωρίς χορογραφία, χωρίς αυριανά μαθήματα, χωρίς υποχρεώσεις. Έξι τάξεις να αποχαιρετούν την χρονιά που έβγαλαν σε μια σχεδόν παγανιστική τελετή υποδοχής του καλοκαιριού. Αυτού του ακατάβλητου, ανίκητου ελληνικού καλοκαιριού, με τζιτζίκια, καρπούζι, ξερολιθιά, ξυπολησιά. Με άμμο να έχει κολλήσει ανάμεσα στα δόντια. Με γλυκάνισο και θυμάρι, με μοιρασμένα ηλιοβασιλέματα και δροσερές μπύρες, με τον ήλιο των Κυκλάδων να λούζει το μυαλό, με την δύναμη να μπορείς να αναβάλεις τις σκοτούρες για τα πρωτοβρόχια. Να μπορείς να δεις ξανά ότι, εντάξει, η ζωή συνεχίζεται όπως και δήποτε.

Κι έτσι απλά, τα πιτσιρίκια μας έστειλαν έμπρακτα το μήνυμα. Μην ανησυχείτε, μην σκάτε. Έρχεται καλοκαίρι. Είμαστε εδώ, είμαστε ζωηρά, δροσερά και αιώνια. Κι έρχεται καλοκαίρι ρε σεις, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, σαν κάθαρση από όλα σας τα προβλήματα, σαν βουτιά σε δροσερή θάλασσα, σαν τον καρπό σου που ελαφραίνει καθώς δεν φοράς ρολόϊ. Είναι μακριά ακόμη η έξοδος από όλα όσα μας μέλλονται, μα είναι καλοκαίρι κι αυτό μπορεί να τα διώξει όλα σαν ευλογημένος χείμαρρος.

Χέρια ψηλά λοιπόν. Τίποτα πιο εμψυχωτικό για το μέλλον από ένα σχολείο που φωνάζει σύσσωμο Καλό Καλοκαίρι. Λίγο ακόμα και θα με έκαναν να μου αρέσει το τραγούδι τα παλιόπαιδα.

Καλό Καλοκαίρι σε όλους μας!!!

ΥΓ: Το ποστ «Το κρασί κι εγώ» θα είναι λιγότερο γκρινιάρικο.