Το ποστ του Μπλακάντερ

blackadder-series-4-blackadder-goes-forth

Ξανάδα πρόσφατα το υπέροχο Blackadder Goes Forth (μάλιστα, το είδαμε μαζί με τον γιό μου, σαν τα μούτρα μου θα το καταντήσω το παλληκάρι!). Νομίζω ότι ένα μεγάλο (και υγιές) μέρος των σημερινών Ελλήνων θα έπρεπε να ταυτιστεί με τον Edmund: είναι αρκετά έξυπνος για να αντιλαμβάνεται όλη την παλαβομάρα που του επιβάλουν, ικανός να εντοπίζει τα πελώρια λάθη της ηγεσίας και να προβλέπει ορθά τις συμφορές που έρχοναι. Ταυτόχρονα είναι εντελώς ανίσχυρος να αξιοποιήσει αυτή την γνώση ώστε να αμυνθεί απέναντι στις δυνάμεις του πεπρωμένου και την επερχόμενη διαταγή για επίθεση αυτοκτονίας.

Ας εκλάβει ο καθένας τον παραπάνω συμβολισμό όπως εξυπηρετεί τις προκαταλήψεις του. Το μέγα θέμα είναι η αντικανότητά μας να αμυνθούμε απέναντι σε όλα όσα συμβαίνουν.

Χωρίς πάρτυ στη Βουλιαγμένη

lucky-luke

Πάρε μία δυνατή μοτοσυκλέτα
πάρε αν θες και το κορίτσι σου μαζί
κι όλα αυτά που σου τη σπάνε ξέχασέ τα
όσοι το `καναν δεν ήταν χαζοί

Είναι όμορφο να τρέχεις στα λιβάδια
κι από λόφους να περνάς τα δειλινά
ν’ αντικρίζεις πόλεις άγνωστες τα βράδια
και να μη σταματάς πουθενά

«Χαμηλή πτήση», Λουκιανός Κηλαηδόνης 1982

Μικρός είχα ένα καναρίνι που το φώναζα Λουκιανό. Αυτό, τίποτα άλλο.

Το ποστ των μιουζικαλ

«Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο», Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

mv5bnjqyoti5mdk0ml5bml5banbnxkftztgwmdk1mtc5ote-_v1_sy1000_sx1500_al_

Χρόνια τώρα το λέω: Σιχαίνομαι τα μιούζικαλ.

Με εξαίρεση φυσικά το αριστουργηματικό All that jazz του Μπομπ Φόσι. Και το Καμπαρέ, επίσης του Μπομπ Φόσι. Μ’ αρέσει πολύ και το Σικάγο, που είναι βασισμένο στον τρόπο που είχε ανεβάσει το αντίστοιχο θεατρικό ο (είναι προφανές το όνομα που έρχεται, έτσι; ) Μπομπ Φόσι. Κοινώς, σιχαίνομαι τα μιούζικαλ, με εξαίρεση τις δουλειές του Μπομπ Φόσι. Αυτό άλλαξε από το Σάββατο, όταν και είδα το La La Land.

ΟΚ, ας το ορίσω λοιπόν απ’ την αρχή και σωστά: σιχαίνομαι τα περισσότερα μιουζικαλ. Τα σιχαίνομαι γιατί είναι δουλειές πρόχειρες, με βαρετό, προβλέψιμο σενάριο και κακή σκηνοθεσία. Τα σιχαίνομαι γιατί θυμίζουν σε ταινίες τη μουσική για ανελκυστήρες και σούπερ μάρκετ, τα σιχαίνομαι γιατί θυμίζουν έτοιμα ντολμαδάκια κονσέρβας που σερβίρονται με θράσος σε μεζεδοπωλείο στου Ψυρρή. Βέβαια, αν τα μιούζικαλ είναι εκνευριστικά, τι να πω για τα έργα – φωτοτυπίες, ομοιόμορφα και βαρετά με θέμα ξανά και ξανά την δυσλειτουργική οικογένεια των προαστίων, την ενδο-οικογενειακή βία (συνήθως λεκτική) και τα εντελώς first world problems τους;

Όχι, είναι το τετριμμένο και το ανούσιο που με διαολίζει. Οι ταινίες και θα μπορούσαν και θα έπρεπε να έχουν περισσότερη ομορφιά, περισσότερο σουρεαλισμό και (γιατί όχι) περισσότερη μουσική και χορό. Μας αξίζουν περισσότερες ταινίες σαν το La La Land. Μια ταινία γεμάτη φινέτσα, πρωτοποριακή μέσα στο πεπαλαιωμένο μέσο της, κρυστάλλινη και λαμπερή. Μια ταινία που προχωρά σαν απελευθερωτικός στρατός. Ένα έργο αισθητικής που στέλνει τον κυνισμό στον αγύριστο χωρίς να παριστάνει ότι δεν υπάρχει, απλά αγκαλιάζοντας το χαριτωμένο και το συναίσθημα, ανερυθρίαστα και με διάθεση βιρτουόζου τζαζίστα. Δεν είναι βρισιά το «ρομαντικός» όπως λέει κι ο Σεμπ στην ταινία κι αυτό αξίζει να το γιορτάσουμε όσοι συμφωνούμε.

Σας συνιστώ λοιπόν να πάτε να το δείτε και μάλιστα σε κακή διάθεση, όσο πιο κακή μπορείτε. Και να βουτήξετε μέσα του χωρίς προσδοκίες αλλά και χωρίς κριτική διάθεση. Βάλσαμο για τις ξινές μέρες του 2016 και για όσα μελλούμενα έρχονται. Καλή χρονιά να έχουμε!

Το ποστ του αντάπτορα

Ήθελα έναν κάπως εκκεντρικό adapter (usb θηλυκό σε καρφί για ακουστικά στερεοφωνικού). To βρήκα μέσω skroutz σε 2 μαγαζιά στην Αττική, στα €4, το ένα κοντά μου. Τηλεφωνώ για διαθεσιμότητα:
– Ναι, υπάρχει, αλλά για να μπορέσετε να περάσετε από εδώ πρέπει να κάνετε μια παραγγελία τουλάχιστον €7.
– Μα, αν το παραγγείλω αλλιώς, θα το στείλετε με courrier κι η συνολική χρέωση θα περάσει τα € 7 έτσι κι αλλιώς.
– Ναι.
– …
– Αν σας το στείλουμε θα πληρώσετε και το courrier, αλλά για να σας δεχτούμε εδώ η παραγγελία πρέπει να ξεπερνάει τα €7, αυτή είναι η πολιτική.
– … (ενώ προσπαθώ να χωνέψω το αδιέξοδο). Καλά. Ευχαριστώ.

Το βρήκα 3′ αργότερα, μέσω ebay, στα $ 0.99, *με* έξοδα αποστολής.

Δεν είμαι σίγουρος πώς να το σχολιάσω. Τα ποσά είναι πολύ χαμηλά (εκτός αν κάνεις το λάθος να τα σκεφτείς σε ποσοστά). Θεωρώ παράλογη την εμμονή στην «πολιτική» τους, εμμονή η οποία τελικά με έσπρωξε σε άλλη λύση. Φοβάμαι ότι είναι ένα ακόμα μικροσκοπικό, μυωπικό παράδειγμα του προβλήματος νοοτροπίας που έχουμε, καθώς αρνήθηκαν τη (χαμηλή ομολογουμένως) παραγγελία μου, προσπάθησαν να ανεβάσουν το ποσό και με έχασαν τελείως.

Δεν είμαι καν σίγουρος ότι αξίζει να σχολιαστεί. Απλά, σε ένα περιβάλλον που τόσο γρήγορα και τόσο απλά μπόρεσα να εντοπίσω εναλλακτική από Κίνα ή τρέχα γύρευε πού, η έννοια του ανταγωνισμού θα πρέπει να οριστεί ξανά από την αρχή. Για πολλούς.

Κι είπα να μοιραστώ αυτή την γκατζετο-σαχλαμάρα μου μαζί σας.

Η επιλογή Χίλαρι

 imagegen-ashx

Με τον κίνδυνο να γίνω (άλλος ένας) μετά Χριστόν προφήτης, σκέφτομαι από το πρωί κάτι παλτά (το παλτό – τα παλτά, όπως λέμε το κακάο – τα κακάα) που πέρασαν κατά καιρούς από τις ελληνικές ποδοσφαιρικές ομάδες. Κάτι Μπικόβσκι και Κούσμπα, κάτι Νιρέν Ντεμπά και Γιώργο Μελίσση, κάτι Αμποάγκουε και Ραμπεσαντρατανά. Μεταγραφές που ήταν εκδουλεύσεις σε μάνατζερ και παρατρεχάμενους, παίχτες που έμπαιναν να παίξουν μόνο χατιρικά σε κάτι ματς Κυπέλλου. Εκεί όπου η μεγάλη ομάδα είναι φαβορί κι έχει σίγουρη την πρόκριση, οπότε ας βάλουμε μέσα τον καινούργιο να βολευτούμε όλοι με το μερτικό μας από το πριμ, να πάρει κι αξία για την επόμενη μεταγραφή του. Και μετά σκοράρουν τα Γιάννενα, οι Σέρρες ή ο Ποσειδών Μηχανιώνας ας πούμε και οι προπονητές τρέχουν και δεν φτάνουν. Στο πρωτάθλημα βέβαια τέτοια ματς έχουν ακυρωθεί και κερδηθεί ξανά στα χαρτιά – από κάποιους μόνο – γκουχ γκουχ Βάλνερ γκουχ έβηξε με νόημα.

Τέλος πάντων, κάπως έτσι την πάτησαν οι Δημοκρατικοί. Βρήκαν απέναντί τους τον πιο άχρηστο, απωθητικό και απροετοίμαστο υποψήφιο που μπορούσαν να βρουν. Έναν άνθρωπο εγωπαθή, ρατσιστή, σεξιστή, απλοϊκό στις σκέψεις και στις προτεραιότητές του, τσαμπουκαλεμένο. Κι αντί να κατεβάσουν ό,τι καλύτερο είχαν, είτε λεγόταν Σάντερς είτε όχι, διάλεξαν το παλτό με το οποίο όλοι τους θα βολευόντουσαν. Αν η Χίλαρι κέρδιζε, όλοι οι Δημοκρατικοί στην καρδιά του κόμματος, όλη η παροικία της Ουάσινγκτον, θα ήταν σα να έπαιρνε προαγωγή. Το αν θα κέρδιζε όμως η ομαδάρα τους απέναντι στον Τραμπ έγινε σύντομα δευτερεύον θέμα, θεωρήθηκε δεδομένο. Η έμφαση έπεσε στην προαγωγή και στα πριμ.

Έλα όμως που η ψήφος πήγε κι εστίασε στις σχέσεις της Κλίντον με τραπεζικά λόμπι και πολεμοχαρείς ιέρακες. Πήγε κι εστίασε σε θέματα εμπορίου, πολύ σημαντικά για τον τρόπο που σκέφτεται ο Αμερικάνος ψηφοφόρος. Πήγε κι εστίασε στο πώς-θα-τους-χαλάσουμε-την-φάση, με έναν τρόπο απλοϊκό κι αμόρφωτο μεν, μαριναρισμένο σε χρόνια ολόκληρα οργής δε. Σε μια εποχή που ο κόσμος κραυγάζει για αντισυστημικές επιλογές, οι Δημοκρατικοί βρήκαν την πιο σφιχταγκαλιασμένη και λερωμένη από το σύστημα υποψήφια που μπορούσαν να βρουν. Την προσωποποίηση του ελιτισμού, σε εκλογικό παλτό.

Και τώρα, θα πληρώσουμε όλοι παρέα την επιλογή τους. Καλή μας τύχη. Ειδικά επειδή ο ίδιος ψωνισμένος πλουτοκρατικός ελιτισμός κυβερνά την ΕΕ, βλέπει να πνίγεται στα προβλήματα η μία χώρα μετά την άλλη κι αντί να αλλάξει τρόπο και σκοπούς κατηγορεί τον λαϊκισμό και νομίζει πως καθαρίζει έτσι.

Ο ρομαντισμός της καθημερινότητας

Είναι εύκολο να προβλέψεις τα κλισέ στις ταινίες. Και από τα πιο εύκολα είναι όσα έχουν να κάνουν με το φλερτ: ο άνδρας δείχνει όλη την εφευρετικότητά του για να αποδείξει ότι είναι ρομαντικός, της τονίζει με χίλιους τρόπους πόσο επιθυμητή την βρίσκει. Η γυναίκα πάλι βάζει τα δυνατά της να είναι παιχνιδιάρα και ασυνήθιστη, τον κολακεύει για το χιούμορ και τις επιτυχίες του. Και η μεγάλη οθόνη γεμίζει ρομαντισμό: της μαγειρεύει το αγαπημένο της φαγητό, του κανονίζει για έκπληξη εισιτήρια για το αγαπημένο του χόμπι (ανάλογα: από αγώνα μπάσκετ μέχρι γευσιγνωσία κρασιών με την Jancis Robinson). Λένε ο ένας στον άλλον γλυκόλογα, συμπεριφέρονται με ευγένεια, κάνουν χατήρια και δωράκια. Κι αν δουλέψει σωστά, they lived happily ever after.

Αν το σκεφτείς, όλες οι πράξεις ρομαντισμού είναι ίδιες στην πηγή τους: θέλεις να μεταδώσεις στον άνθρωπό σου πόσο ξεχωριστός είναι. Να κακομάθεις την πριγκηπέσσα που ερωτεύτηκες, να κανακέψεις αυτό το υπέροχο πλάσμα που γεμάτος απορία κοιτάς δίπλα σου. Το ότι διαλέγεις να ζεις καθημερινά μαζί μπορεί να μειώνει την έκπληξη, αλλά δεν αφαιρεί ποτέ την πρόθεση. Αυτά που ήταν ευχάριστος αιφνιδιασμός τον πρώτο καιρό, γίνονται καθημερινή ανάγκη από κάποιο σημείο και πέρα.

Ρομαντική συμβίωση; Ναι, φυσικά και υπάρχει. Αλλά δε μοιάζει με τίποτα από όσα δείχνουν οι ταινίες. Γιατί μπορεί να είναι ρομαντικό να της μαγειρέψω ένα σπέσιαλ δείπνο, αλλά τώρα πια το κάνω αυτό κάθε μέρα. Και μπορεί να είναι ρομαντικό να φροντίζει εκείνη να είναι το σπίτι μας στολισμένο με λουλούδια, αλλά τώρα πια το κάνει κάθε εβδομάδα. Δεν υπάρχει πράξη πιο ρομαντική από το συμμάζεμα ενός πάγκου κουζίνας επειδή ξέρεις ότι είναι δουλειά που Εκείνη σιχαίνεται και θες να την απαλλάξεις από αυτό το φορτίο – είναι άλλωστε η ίδια Εκείνη που με κάποιο μαγικό τρόπο φροντίζει να έχεις σιδερωμένα πουκάμισα και σφουγγαρισμένο μπάνιο.

Ζήτω ο ρομαντισμός της καθημερινότητας λοιπόν! Να ζήσουν όσοι το γλυκό ντάντεμα το χώρεσαν στο βαρετό μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει! Να ζήσουν όσοι βλέπουν το ταψί που είναι για πλύσιμο και το πλένουν, για να μην αναγκαστεί να το πλύνει άλλος. Όσοι ορμάνε εθελοντές σε αυτά που το ταίρι τους θέλει να αποφύγει. Ζήτω τα τρυφερά βλέμματα την ώρα που βουίζει η ηλεκτρική σκούπα, ζήτω τα φευγαλέα χάδια την ώρα που απλώνεται η μπουγάδα, ζήτω οι αγκαλιές και τα πειράγματα της μοιρασμένης ζωής! Ζήτω οι ώρες που θα ξεχάσουμε καθώς ο ένας ψάχνει τρόπο να στηρίξει τα όνειρα του άλλου για το μέλλον!

Να ζήσουν τα μίζερα κυριακάτικα απογεύματα! Αυτά κρατούν τον κόσμο μας όρθιο.

Απολογισμοί

Υπάρχουν ελάχιστες μέρες που ο άνθρωπος είναι τόσο ανθεκτικός, ώστε να μπορεί να κοιταχτεί ψύχραιμα στον καθρέφτη κια ν’ αναρωτηθεί «Τι έχω κάνει στη ζωή μου;», αλλά φαίνεται ότι οι ημέρες που αναλαμβάνουμε να κάνουμε τέτοιες εκτιμήσεις, είναι συχνά οι μέρες που έχουμε τις λιγότερες πιθανότητες να μείνουμε ικανοποιημένοι από την απάντηση.

Μικ Τζάκσον «Κάτω από τη γη»