• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στη Όταν έλειψαν η βουή και η…
    mpampakis στη Όταν έλειψαν η βουή και η…
    mpampakis στη Όταν έλειψαν η βουή και η…
    Νίκος Βαράκης στη Όταν έλειψαν η βουή και η…
    Snowball στη Όταν έλειψαν η βουή και η…
    Stavrula στη Όταν έλειψαν η βουή και η…
    mpampakis στη This will change everythi…
    Fanourios Kazakis (@… στη This will change everythi…
    mpampakis στη This will change everythi…
    Marina Rodia στη This will change everythi…
  • a

  • Αύγουστος 2020
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Όταν έλειψαν η βουή και η μανία

Να πω ευθύς εξαρχής ότι είμαι από τους τυχερούς: η δουλειά μου είναι τέτοια που μπορεί να γίνει εύκολα από το σπίτι. Μάλιστα, διαπίστωσα τις τελευταίες εβδομάδες ότι μπορεί να γίνει πιο αποδοτικά και πιο δημιουργικά από όσο στο γραφείο. Κι επιπλέον, το σπίτι μου το αγαπώ (κι όταν λέω σπίτι εννοώ ξεκάθαρα την οικογένειά μου). Στην πραγματικότητα, ντρέπομαι λίγο, αλλά περνάω υπέροχα. Συγκρατημένα, αλλά υπέροχα. Και τι εννοώ συγκρατημένα: έχω μια υποκείμενη (χμμμ), σχεδόν υπαρξιακή αγωνία για τους ανθρώπους που χτυπά ο ιός και για το νοσοκομειακό προσωπικό που δίνει την συγκλονιστική μάχη δίπλα τους. Έχω κι έναν τρόμο απροσδιόριστο, που μοιάζει με σκοτεινό υπόγειο σε θρίλερ, εκεί όπου ξέρεις ότι κρύβεται βαθύ κακό, για το πώς θα είναι τα οικονομικά όλων μας σε έξι μήνες. Αν δεν υπήρχαν αυτά θα το έλεγα ανοιχτά: η καραντίνα μου πάει. Η καραντίνα μου έχει κάνει καλό. Και πάνω που την συνήθισα, θα μου λείψει.

Από το σπίτι ακούγεται στο βάθος η Μεσογείων. Ακόμα και Δεκαπενταύγουστο, ακούγεται σα μακρινό μουγκρητό ενός κτήνους από τσιμέντο και λαμαρίνα. Αυτές τις εβδομάδες, το βουητό απουσίαζε. Η πόλη ησύχασε. Τα κεφάλια μας ησύχασαν, τα μάτια μας, τα μέτωπά μας. Δουλεύουμε με άλλους ρυθμούς, ξυπνάγαμε με άλλους ρυθμούς, αγκαλιαζόμασταν με άλλους ρυθμούς. Ευχαριστιόμαστε το σπιτικό μας.

Θα μου λείψουν τα τρυφερά τηλεφωνήματα με φίλους («Είστε όλοι καλά;»). Θα μου λείψει η βαρύτητα που αποκτήσαν κάποιες τετριμμένες (?) ευχές: και του χρόνου με υγεία. Ο χρόνος για comforting, περιποιητική μαγειρική και η ευχέρεια να λύνεις προβλήματα στις ώρες και με τους ρυθμούς που σου πάνε. Θα μου λείψουν τα επιτραπέζια παιχνίδια με τον έφηβο, που έχει δείξει τρελή υπομονή στον εγκλεισμό (βοήθησαν βέβαια κάποιες αναβαθμίσεις συνδέσεων, κάτι νέα παιχνίδια στο PS4 κλπ). Θα μου λείψει η αυθόρμητη ευγνωμοσύνη προς όσους κράτησαν εμάς τους υγιείς όρθιους: courier, ντελίβερι, εργαζόμενοι σε σούπερ-μάρκετ, σε φούρνους, σε μπακάλικα και λαϊκές. Θα μου λείψει η αναγκαστική έλλειψη βιασύνης που δείχναμε σαν πελάτες, στις απλωτές, ακατάστατες, μεσογειακού τύπου ουρές μας.

Θα μου λείψει Εκείνη, τώρα που την είχα κοντά μου συνέχεια, περισσότερο κι από όσο σε διακοπές. Θα μου λείψει να ξυπνάω μαζί της κάθε μέρα, να πίνουμε τον καφέ μαζί πριν κλειστούμε σε χωριστά δωμάτια κι αρχίσουμε τα teleconferences. Θα μου λείψει το διάλειμμα για οικογενειακό γεύμα το μεσημέρι, με τον πιτσιρικά να ψάχνει τρόπους να αναλαμβάνει από το βάρος της προετοιμασίας του φαγητού. Οι ράθυμες βόλτες με τον σκύλο. Το φως του καθαρού αττικού ουρανού και τα αστέρια που ξαναφάνηκαν στις ήρεμες νύχτες πάνω από την Αθήνα. Το κρασί στο μπαλκόνι πριν πάμε για ύπνο.

Θα μου λείψει η ησυχία της πόλης. Θα μου λείψει η παλλόμενη ηρεμία, που δεν περίμενα ότι είναι εφικτή. Στις μέρες της βουής και της μανίας, που σίγουρα θα ξανάρθουν, θα θυμάμαι την καραντίνα και θα ξέρω ότι υπάρχει τελικά και άλλος τρόπος.

This will change everything

Δεν έχω ξαναδεί το μετρό έτσι όπως ήταν την προηγούμενη εβδομάδα. Ελάχιστοι επιβάτες, με μάσκες ή/και γάντια ανταλλάσουν βλέμματα καχυποψίας και στέκονται μακριά ο ένας από τον άλλον. Κανείς δεν κρατιέται από χειρολαβή κι όταν το τραίνο φρενάρει αρχίζουμε να χορεύουμε σαν γερο-ναυτικοί σε φουρτούνα. Στο Σύνταγμα έχει κλείσει ακόμα και ο κουλουρτζής. Ο COVID-19 ήρθε και στις επόμενες λίγες εβδομάδες θα ξέρουμε πόσο αγριεμένος έχει έρθει.

Προφανώς δεν είμαι ειδικός και δεν έχω άποψη για το πώς ή πότε θα περάσει ο συναγερμός. Έρχομαι απλά να καταγράψω κάποιες σκέψεις μου για το πιθανό μέλλον, αυτό που θα έρθει όταν βρεθεί ο τρόπος και νικηθεί η πανδημία. Υποθέτω ότι θα νικηθεί σε μερικούς μήνες και θα αφήσει πολύ πόνο στο διάβα του – κι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο. Θα κάνω παρακάτω το fast forward που όλοι θα θέλαμε να κάνουμε και θα καταγράψω λίγες σκέψεις μου για το μεθαύριο, για τον κόσμο που θα ξημερώσει μετά το τιθάσευμα του Κτήνους.


Είμαι της άποψης ότι ο παγκόσμιος πολιτισμός δεν θα μείνει ο ίδιος. Αντίθετα, η επίδραση της επέλασης του ιού θα είναι θεμελιώδης και δραστική. Αντιμετωπίζουμε μια δύναμη που αλλάζει βίαια τις ζωές μας με τον τρόπο που τις αλλάζει ένας παγκόσμιος πόλεμος. Ας παραδεχτούμε με πικρό χαμόγελο ότι η ένταση του φαινομένου δεν μοιάζει με τίποτα που να έχουμε ζήσει (ναι, τα μνημόνια υπαινίσσομαι ή την βαβούρα που δημιουργεί ο κάθε Ερντογάν στα σύνορα) και ας δούμε τι μας έχει κάνει να αλλάξουμε στις ζωές μας ως τώρα και τι (θεωρώ ότι) θα αλλάξει για πάντα ακόμα και όταν βγούμε από το τούνελ.


Πρώτα απ’ όλα, η διάθεση του ιού είναι ξεκάθαρη: έχει έρθει για να μας διαλύσει τις αυταπάτες. Αυταπάτες κυρίως θρησκευτικού χαρακτήρα, αλλά αναμφισβήτητα εκπορευόμενες από την πίστη (και όχι από την λογική). Η γελοία συζήτηση γύρω από το αν κολλάει ή δεν κολλάει με τη μετάληψη δείχνει ήδη αρχαία και ξεπερασμένη. Με τον ίδιο τρόπο, όταν βγούμε από την καταστροφή, κανείς δεν θα αντιμετωπίσει ξανά τη μετάληψη σαν κάτι χαλαρό και φυσιολογικό. Η οργανωμένη θρησκεία δέχεται πλήγμα ισοδύναμο με αυτό του Μαύρου Θανάτου, το γεγονός που σε μεγάλο βαθμό οδήγησε στην Αναγέννηση.


Η άλλη μεγάλη πίστη του καιρού μας, ο Νεοφιλελευθερισμός, δέχεται εξίσου πελώρια διάψευση. Ο δημόσιος τομέας αποτελεί την ασπίδα μας έναντι της πανδημίας και ο ιδιωτικός, με όλη την «σοφία» της αρρύθμιστης αγοράς, παρακολουθεί παγωμένος. Σε έξι μήνες ποιος θα τολμά να μιλήσει για ιδιωτικοποίηση νοσοκομείων; Ειδικά όταν θα έχει ξετυλιχτεί η τραγωδία που περιμένει την Αμερική της ανύπαρκτης δημόσιας υγείας. Ή ποιος θα μιλήσει για ιδωτικοποίηση κρίσιμων υποδομών, όπως το νερό; Όταν ο Μακρόν φτάνει να λέει ότι «υπάρχουν αγαθά & υπηρεσίες που πρέπει να είναι δημόσια», ένας Πρόεδρος που μόνο κουμουνιστή δεν μπορείς να τον πεις, καταλαβαίνει κανείς ότι στην έξοδο τα πλεονεκτήματα που διαλαλούσε ο (νέο-)φιλελευθερισμός θα έχουν εξατμιστεί. Μέχρι να τελειώσει όλο αυτό, το δημόσιο έχει να βάλει τρελή πλάτη για να σταθούν όρθιες οι οικονομίες και η κρατική παρέμβαση θα είναι η νόρμα. Δεν αποκλείω ακόμα και μία κάποιου είδους σεισάχθεια, αφού προηγηθεί απίστευτος πόνος ωστόσο.


Εντωμεταξύ, προσδιορίζεται εκ νέου ποιες δουλειές είναι σημαντικές. Ήρωες, χωρίς επιπολαιότητα στην χρήση της λέξης, οι νοσοκομειακοί γιατροί και οι νοσηλευτές. Κοντά τους και το διοικητικό προσωπικό των νοσοκομείων και οι υπάλληλοι της πολιτικής προστασίας. Αλλά αυτοί που θα κρατήσουν όρθιους τους υγιείς είναι οι ντελιβεράδες, οι εργαζόμενοι σε σούπερ μάρκετ και φούρνους, οι αποθηκάριοι, οι οδηγοί λεωφορείων. Οι μάγειρες σε μαγαζιά που δίνουν πακέτο κι όχι σε εστιατόρια, οι τεχνικοί δικτύων και οι δάσκαλοι που ανακαλύπτουν βιαστικά πώς λειτουργεί το messenger. Αυτές είναι οι δουλειές που σαν κοινωνία χρειαστήκαμε στα δύσκολα και άρα αυτές πρέπει να ανταμείψουμε στο μέλλον, όχι τους τραπεζικούς, τους δικηγόρους ή τους, εντελώς άχρηστους στην παρούσα συγκυρία, middle-layer managers.


Ο μέσος άνθρωπος θα προτιμήσει αυτά που τον έσωσαν, αυτά που τον κρατήσαν όρθιο στις πραγματικά κρίσιμες ώρες. Τους ειδικούς ας πούμε, που παίρνουν τη μεγάλη ρεβάνς από τα fake news των λαϊκιστών και της alt-right Δεξιάς. Τα σκληρά, ρεαλιστικά δεδομένα: όλοι λένε ότι για να αντιμετωπίσουμε αυτό που συμβαίνει χρειαζόμαστε αληθινά, αξιόπιστα data. Οι μεθοδολογίες και η αντικειμενικότητα κυριαρχούν, οι ερμηνείες των άσχετων και τα ευχολόγια των πολιτικών χάνουν με τα χέρια κάτω. Ο Τραμπ για παράδειγμα έχτισε μια καριέρα λέγοντας όλο και μεγαλύτερα ψέματα τώρα, βλέπει την πραγματικότητα να έρχεται προς το μέρος του με την φόρα αφηνιασμένης νταλίκας και όλους να δυσανασχετούν που τις αποφάσεις τις παίρνει αυτός και όχι ο Fauci. Οι ειδικοί, με τους οποίους κάποιοι μας έλεγαν μέχρι πρότινος ότι έχουμε μπουχτίσει, επανακάμπτουν θεαματικά στη συνείδησή μας. Ξαφνικά, αισιοδοξώ λίγο και για την κλιματική κρίση: όταν ξαναπιάσουμε τα ίδια επίπεδα παραγωγής αερίων θερμοκηπίου, οι ειδικοί θα μιλήσουν – όμως, αυτή την φορά, μάλλον θα τους ακούσουμε.
Το σημείο που θέλω να σταθώ είναι η σημασία που αποκτούν τα δεδομένα. Σε μια μετα-καπιταλιστική κοινωνία, το κεφάλαιο είχε αποκτήσει τέτοια κινητικότητα (και τοξικότητα επίσης, κυρίως με τις επενδύσεις στα παράγωγα) που είχε καιρό τώρα πάψει να είναι το σημείο αναφοράς. Τα δεδομένα θα έρθουν να καλύψουν αυτή την έλλειψη και μάλιστα με όλο και μεγαλύτερη την τάση του διαμοιρασμού. Οι πατέντες των κρυψίνοων θα αποδειχτούν φράχτες και εμπόδιο στην θεραπεία, οπότε θα γκρεμιστούν από το τσουνάμι του κατεπείγοντος, ενώ η κοινή χρήση και η εξ αδιαιρέτου προσπάθεια θα οδηγήσουν σε λύτρωση. Δείτε αυτή την ιστορία για παράδειγμα. The future is open source, κι αυτό θα αλλάξει τον τρόπο που αντιμετωπίζονται πνευματικά δικαιώματα, εταιρείες που τα χειρίζονται και τεχνικοί περιορισμοί που είχαν στηθεί. Όλα θα γκρεμιστούν, τουλάχιστον όλα όσα αφορούν το πεδίο της επιστήμης.


Η εργασία θα αλλάξει δραματικά. θα καθιερωθεί η απομακρυσμένη εργασία, αλλά και η ελαστική, ενώ οι αργίες θα τηρούνται «στο περίπου». Θα είναι αναμενόμενο να επικοινωνείς και να στέλνεις αρχεία, ενώ οι συναντήσεις που σπαταλάνε ώρες και υπάρχουν μόνο και μόνο για να υποκαθιστούν την έλλειψη κοινωνικής ζωής ορισμένων μανατζαρέων θα γίνουν σπάνιες και πολύτιμες: θα πρέπει να έχει αληθινή σημασία για να μπεις στην διαδικασία συνάντησης.


Ο τρόπος που ψωνίζουμε επίσης θα αλλάξει. Το προφανές είναι η άνοδος στο ηλεκτρονικό εμπόριο, αλλά περιμένω κι άλλη μια αλλαγή: θα κερδίσουν έδαφος τα μικρά μαγαζιά της γειτονίας, εις βάρος των Mall και εκπτωτικών χωριών. Θα αποδειχτούν το αποκούμπι μας στις εβδομάδες που έρχονται και θα μας κερδίσουν σαν πελάτες.


Κι αν τα παραπάνω σας ακούγονται κυρίως θετικά (εμένα έτσι μου ακούγονται), έχω και αρνητικές προφητείες. Άλλωστε, το μοντέλο που φαίνεται να έδωσε λύση σε πρώτη φάση είναι χωρών όπως η Σιγκαπούρη, όπου οι ελευθερίες είναι εξαιρετικά περιορισμένες και το Κράτος κάτι σχεδόν ιερό. Περιμένω ότι αυτό θα διαδοθεί. Αφού η συμμόρφωση στις οδηγίες μας σώζει, είναι τρελό να πηγαίνεις κόντρα και να διαμαρτύρεσαι. Η πολιτική διαφωνία θα θεωρείται περίπου αντικοινωνική συμπεριφορά και οι άρχοντές μας θα διεκδικούν το αλάθητο (αρκεί να βρουν μια επαρκή μερίδα επιστημόνων που υποστηρίζουν τις αποφάσεις τους). Στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται – άλλωστε, ήδη έχει χρησιμοποιηθεί η καραντίνα σαν πρόσχημα για να προωθηθούν άσχετα μέτρα και ατζέντες πχ εφημερίδες στα σούπερ-μάρκετ. Οι διαδηλώσεις θα εκλείψουν ή και θα απαγορευτούν και ο δημόσιος λόγος ενάντια σε αποφάσεις του καθεστώτος θα θεωρείται επικίνδυνος για λόγους δημόσιας υγείας. Το μόνο καλό που βλέπω σε αυτό τον τομέα είναι ότι θα μείνει πίσω η χρήση της τεχνολογίας αναγνώρισης προσώπου – όταν όλοι φοράνε μάσκες πώς να στηριχτείς σε αυτήν;


Τα ταξίδια, οι βόλτες, οι μεγάλες παρέες είναι πρόβλημα με τον κορωναϊό και ως τέτοια θα μείνουν στην συλλογική μας συνείδηση και μετά. Ένα μακρινό ταξίδι αν γίνεται για αναψυχή και όχι για δουλειά, θα κρίνεται σαν επίδειξη νεοπλουτισμού, κάτι σαν παραγγελία αστακομακαρονάδας το καλοκαίρι του 2011. Οι μεγάλες παρέεες το ίδιο. Αυτό είναι πολύ κακό, καθώς θα περιοριστούν οι ορίζοντές μας. Η διαφωνία προς τους αρχηγούς θα αντιμετωπίζεται με εχθρότητα και η επιθυμία για νέες εμπειρίες ως κάτι εκκεντρικό και ανόητο. Όταν αρθούν οι απαγορεύσεις θα συνεχίσουμε να κλεινόμαστε σπίτι. Θα βλέπουμε όλοι μαζί τηλεόραση και θα έχουμε το νου μας στην δουλειά μας. Σπίτι – δουλειά, δουλειά – σπίτι. Οικειοθελώς και εναρμονισμένα.


Αυτά λοιπόν. Εν κατακλείδι, περιμένω ότι θα ανατείλει μια εποχή πουριτανισμού, στην οποία ωστόσο θα κυριαρχούν οι σοβαροί ειδικοί και τα αξιόπιστα δεδομένα. Θα αλλάξουν κάποια πράγματα προς το καλύτερο, και κάποια άλλα προς το χειρότερο. Το σίγουρο είναι ότι με ένα συμβάν τέτοιου μεγέθους θα αλλάξουν πολλά. Ας ελπίσουμε να είμαστε όσο το δυνατόν περισσότεροι εδώ, παρέα και υγιείς, για δούμε αυτές τις αλλαγές στις μέρες που θα έρθουν.

Stay safe.

Under pressure

Έτσι, ένα μικρό ξαράχνιασμα στο βλογ, με τραγούδι αγαπημένο, από φωνές Θεών που περπατήσαν ανάμεσά μας. Μόνο και μόνο για να θυμάμαι τη μέρα που άρχισα να παίρνω χάπι για την πίεση. Προσωπικό ημερολόγιο δεν είπαμε ότι είναι; 🙂

Το βιογραφικό πάντα θα γράφει μηχανικός, οινολάτρης, παλιός Αμπελωκηπιώτης και βάζελος, αλλά το κοντέρ δεν λέει ψέμματα. Και μετά τα 40-κάτι, όσα έρχονται, έρχονται με σκοπό να μείνουν και να σου κάνουν παρέα.

Στα παπάρια μας φυσικά. Ή ίσως μάθημα ουσίας για να έχει κανείς λιγότερο άγχος. Μάλλον θα έπρεπε την πρώτη μέρα που πιάνουμε δουλειά να κάνουμε όλοι ένα τατουάζ στον βραχίονα: It’s just a job. Κι όταν βαράνε όλα κόκκινο, το κοιτάς και βάζεις τα πράγματα σε προοπτική. Απλά και όμορφα.

Άντε, και τώρα που ανάψαμε τα φώτα και ξεσκονίσαμε, ελπίζω να βρω ξανά αφορμές για να μην χανόμαστε!

Το ποστ των γιορτών

Fact: όσο μεγαλώνει το παιδί, τόσο μικραίνουν τα δώρα κάτω από το δέντρο.

Καλή Χρονιά σε όλους!!! 😀

Ένα ορόσημο

Όταν τα παιδιά σου είναι μικρά, κάθε τόσο συναντάς κάποια ορόσημα (και τα ξεπερνάς αντίστοιχα): το γάλα πρώτης βρεφικής ηλικίας γίνεται δεύτερης, η αποστείρωση σταματά, κάνει το πρώτο εμβόλιο, προσθέτεις σιγά – σιγά αλεσμένες τροφές στο διαιτολόγιό του. Μετά το μωρό θα περπατήσει, δειλά-δειλά θα μιλήσει, θα κόψει την πάνα. Κάποια στιγμή θα μάθει να κολυμπά, θα πετάξει τις βοηθητικές από το ποδήλατο. Θα ζήσετε την πρώτη μέρα σχολείο. Κάθε ορόσημο σημαντικό, αλλά απόμακρο από τις δικές σου εμπειρίες: σαν γονιός δεν κουβαλάς αναμνήσεις του πώς είναι να περπατάς για πρώτη φορά.

Επειδή όμως τα παιδιά σου είναι πριν και πάνω απ’ όλα το πιο υπέροχο ταξίδι που θα κάνεις ποτέ, θα έρθουν και ορόσημα με τα οποία καταλαβαίνεις ότι πλησιάζει το τέλος της παιδικής ηλικίας. Ότι σε λίγο θα στέκεστε δίπλα – δίπλα, σαν ενήλικες. Δεν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους των γυναικών, δεν ξέρω τις στιγμές που δένουν περισσότερο μάνα και κόρη. Αλλά, για μας τους άνδρες, το σημείο που αναγνωρίζεται σαν τελετή είναι ξεκάθαρο. Κι είμαι σίγουρος ότι όσοι πατεράδες τύχει να διαβάσουν αυτές τις γραμμές θα με καταλάβουν.

Χθες του έμαθα πώς να ξυρίζεται.

Δίσταζε όμορφα, άγουρα, να πλησιάσει το ξυράφι στο πρόσωπό του. Κοίταζα το χνούδι στα μάγουλά του με απορία: αυτό εδώ το παλληκάρι, που είναι στο ύψος μου, που κοιτάζει με απορία τον αφρό ξυρίσματος στο είδωλό του, αυτό δεν είναι το μωρό που του έδινα να δοκιμάσει φρουτόκρεμα; Που το μάθαινα να μην πλησιάζει ποτέ τις πρίζες του σπιτιού, τα εργαλεία ή τα ξυράφια μου;

Χθες ήμασταν όπως ταίριαζε στην στιγμή: σοβαροί και συγκεντρωμένοι. Ενήλικες. Και οι δυο. Μας έβγαλα φωτογραφία φυσικά, αλλά πέρα από αυτό ήταν μια καθαρά «τεχνική συνάντηση» με έμφαση στο πώς το κάνεις και τι προσέχεις. Μια καθημερινή (σχεδόν) ανδρική ιεροτελεστία ξεκίνησε. Αναρωτιέμαι αν θα θυμάται το χθεσινό απόγευμα στα χρόνια που έρχονται. Εγώ σίγουρα, καθώς ήταν, από κάθε άποψη, ορόσημο.

Γυμνάσιο

Τελευταία μέρα σήμερα. Πώς πέρασε ο καιρός ρε σεις;;;

ΟΚ, τελευταία μέρα *παρακολούθησης*. Αλλά και πάλι. Τελειόφοιτος γυμνασίου; Ο πιτσιρικάς μου; Που μέχρι το τέλος του καλοκαιριού θα με περνάει στο μπόϊ; Ο ίδιος που νιώθω ότι τον φέραμε σπίτι από το μαιευτήριο, να, τώρα, πριν κανά δυο σαββατοκύριακα.

Δεν πάμε καλά… 😀

Κάψιμο

Ξημερώματα είχε μουδιάσει το αριστερό μου χέρι γιατί κοιμήθηκα απάνω του και μέσα στον ύπνο μου σκεφτόμουνα ότι αν αυτό είναι συγκοπή η καλή μου θα ταλαιπωρηθεί κι είναι κρίμα. Και μετά σκεφτόμουνα ότι δεν της έχω δώσει πρόσβαση στους κωδικούς ούτε για το ebanking ούτε για το taxis κι αυτό είναι λάθος. Κι ύστερα κατάλαβα ότι έχω πρόβλημα να θέσω σωστά τις προτεραιότητές μου εν όψει του σεναρίου «είναι ξημερώματα και παθαίνω καρδιακό επεισόδιο».

Το έχω κάψει είναι σίγουρο.

Απολογισμός;

…όχι ακόμα.

Ήρθε και φεύγει βιαστικά το 2017. Αγχωμένο, πιεστικό. Ανελέητο. Και ταυτόχρονα με δώρα κι ελπίδες για το μέλλον.

Δεν είμαι έτοιμος για απολογισμούς. Νιώθω ότι δεν έχω κλείσει τους λογαριασμούς μου με τον χρόνο. Και καθώς πλησιάζει το φινάλε του, με την γεύση της πίκρας να δείχνει να κερδίζει, δεν μπορώ παρά να σηκωθώ, να τεντωθώ και να ετοιμαστώ για όσα έρχονται. Καλά, κακά, ανακατεμένα. Εμπειρίες.

Ίσως να μην ακούγομαι αισιόδοξος, αλλά νιώθω πιο συνειδητοποιημένος. Και του χρόνου εύχομαι, όλοι εδώ, με υγεία, γκρίνια και χαρούμενες στιγμές να κερδίζουν στη μπαλάντζα της ζυγαριάς.

Ευτυχισμένο 2018!!!

Λείπεις

Χθες βράδυ κοιμήθηκα καλά, για πρώτη φορά εδώ και αρκετές εβδομάδες. Ο Πανούλης, θείος μου αγαπημένος, αδελφός της μάνας μου, έχει φύγει εδώ και 20 μέρες, αλλά κι όσο ήταν διαγνωσμένος και τρέχαμε στο νοσοκομείο (η μάνα μου κυρίως, εγώ ελάχιστα), πάλι δεν κοιμόμουνα: ξυπνούσα κατά τις 4 και αργούσε να με κερδίσει πάλι ο ύπνος. Το αποκορύφωμα ήταν 3 μέρες μετά την κηδεία, όταν έμεινα ξάγρυπνος μέχρι να ξημερώσει με το μυαλό να τρέχει σε τόπους σκοτεινούς και κρύους.

Οι άνθρωποι δεν είμαστε νησιά. Οι άνθρωποι δεν είμαστε αυτοφυείς κι ανεξάρτητοι. Οι χαρακτήρες και οι ιστορίες μας είναι συνισταμένη πολλών επιλογών και, στις περισσότερες από αυτές, επηρεαστήκαμε από κοντινούς μας ανθρώπους. Ξέρω ποιος δάσκαλος με «έσπρωξε» να σπουδάσω χημικός μηχανικός, ξέρω ποιος άνθρωπος μου έμαθε να είμαι πρώτα απ’ όλα εντάξει με την ηθική μου. Ξέρω ποιος από την οικογένεια αγαπούσε το κρασί και πώς η δική μου αγάπη προς αυτό είναι αγάπη προς εκείνον. Είναι η ζωή μας μια σκάλα, που την χτίζουμε με κόπο, σκαλί – σκαλί, για να την χρησιμοποιήσουμε να ανεβούμε στους στόχους μας. Οι άνθρωποί σου γίνονται σκαλοπάτια στην σκάλα σου. Όταν ξαφνικά ένα σκαλοπάτι φύγει, όταν στη θέση του πρέπει να μάθεις στην απουσία, τι συμβαίνει στην σκάλα; Μπορεί να επισκευαστεί; Και θα είναι πια η ίδια σκάλα;

Πώς γίνεται αυτό; Πώς μπορεί να έχει τελειώσει το γέλιο κάποιου; Το ξέρω ότι είναι κάτι απόλυτα φυσικό και δεν είναι η πρώτη φορά που το αντιμετωπίζω, τα 46 κλείνω φέτος. Αλλά συνεχίζει να μην χωράει στο μυαλό μου. Πώς γίνεται η παρουσία απουσία; Πώς μπορεί να τελειώνει η ιστορία σου με κάποιον αγαπημένο την ώρα που έχεις ακόμα τόσα να πεις, τόσα να κάνεις. Γιατί σπαταλάμε τον χρόνο μας σε απειροελάχιστης σημασίας μαλακίες αναβάλλοντας αυτά που θέλουμε να μοιραστούμε;

Χθες βράδυ κοιμήθηκα καλά αλλά όρεξη για κάτι από το ανούσια καθημερινά ακόμα δεν έχω βρει. Κι ούτε ξέρω πότε θα συμβεί αυτό.

Αντί ημερολογίου, βουβή ταινία

Ετούτο δω το blog το ξεκίνησα σε εποχές όμορφης αφέλειας. Όταν ακόμα και η ηλικία και οι συνθήκες στον κόσμο μου δίναν την ψευδαίσθηση ότι μπορώ να κάνω τα πάντα, ότι, με εξαίρεση τα θέματα υγείας, όλα τα άλλα είμαι σε θέση να τα αλλάξω. Και στην αρχή το χρησιμοποιούσα πραγματικά σαν ημερολόγιο, σε εκείνα τα λαμπερά χρόνια (Που ήταν όμως πράγματι τόσο λαμπερά; Ή μήπως, με το τωρινό βλέμμα μου, φαίνονται έτσι επειδή αυτά που ζούμε είναι σκοτεινότερα). Όχι μόνο εγώ, όλοι όσοι ασχοληθήκαμε με το σπορ εκεί στα 2006 – 2007: γράφαμε τι κάναμε το Σαββατοκύριακο, τι αφορμές οδηγήσαν σε ποιες σκέψεις, τι σχέδια είχαμε. Και κάπως έτσι γνωρίσαμε ανθρώπους που γίνανε δικοί μας.

Αραχνιάζουν τα παλιά μας στέκια. Ξέρετε τι έγινε μετά: μπουκάρανε στον χώρο οι δημοσιογράφοι, τα τρολλς πολλαπλασιάστηκαν και τα νέα σόσιαλ μύδια απλώθηκαν όπου βρήκαν. Η λέξη που προφανώς έρχεται στο νου είναι «facebook» αλλά να έχετε στο μυαλό σας ότι τα πιτσιρίκια δεν κάνουν λογαριασμούς εκεί μα στο instagram. Τέλος πάντων, τα blogs μοιάζουν με παλιές εμπορικές στοές στο κέντρο της πόλης, που κάποτε έσφυζαν από ζωή και σχόλια και τώρα κάθονται σκονισμένα και βουβά.

Αντί να ενημερώνουμε λοιπόν τα παλιά μας ημερολόγια, ανεβάζουμε φωτογραφίες από συνταγές, μαζεύουμε likes και κάνουμε retweet σε ατάκες διασήμων. Αν με κάποιους γνωρίστηκες και στα υπόλοιπα μέσα, συνεχίζεις να μαθαίνεις για αυτούς. Είναι φορές όμως που κυκλοφορείς στα παλιά μέρη και αντικρίζεις μόνο σιωπές. Δεν ξέρεις όμως πού οφείλονται αυτές. Τι έγινε αυτός ο άνθρωπος; Βαρέθηκε; Άλλαξε στέκι; Απογοητεύτηκε; Έπαθε κάτι; Ή απλά απορροφήθηκε από μια καθημερινότητα που γίνεται όλο και πιο εχθρική;

Τι έκανα τους τελευταίους μήνες λοιπόν; Έχω αλλάξει αμάξι και χρειάστηκε να του αλλάξω και παμπρίζ. Έχω βάλει τον γιο μου σε προσπάθεια να πάρει πτυχία σε ξένες γλώσσες. Έχω χαζέψει με το πόσο όμορφη παραμένει η καλή μου, καθώς, γεμάτος δέος, αναρωτιέμαι τι έκανα για να αξίζω τέτοια υπέροχη γυναίκα. Έχω κρατήσει το χέρι του πιο αγαπημένου μου θείου στο νοσοκομείο, χωρίς εκείνος να με καταλαβαίνει και χωρίς να ξέρω αν θα είναι η τελευταία φορά που το κρατάω (κάτι που ακόμα δεν ξέρω). Έχω αγχωθεί, χωρίς λόγο, για την δουλειά. Έχω βγάλει πρόβλημα στο δεξί μου μάτι αλλά το παλεύω. Έχω ενθουσιαστεί με ταινίες και σειρές, καθώς και με κάποια φαγητά. Έχω πανηγυρίσει που κατάφερα μόνος μου να κάνω κάποιες γερές δουλειές υδραυλικού στο σπίτι, πρέπει όμως να περάσω στο πεδίο του ηλεκτρολόγου. Έχω απογοητευτεί από ανθρώπους αλλά έχω κάνει και μερικές υπέροχες οινοποσίες με φίλους αγαπημένους. Έχω παραβλέψει την «επέτειό» μου στο blog, την άφησα και πέρασε στο κούφιο, χωρίς να την θυμηθώ στην ώρα της. Έχω αναρωτηθεί πόσο χρήσιμο χρόνο έχω ακόμα, αν και δεν υπάρχει λόγος για τέτοια ερωτήματα. Έχω ξυπνήσει θέλοντας να απολαύσω τη μέρα μου κι άλλες φορές αυτό συνέβη, άλλες όχι, αλλά για καμία δεν έγραψα. Έχω μετατρέψει το ημερολόγιο σε μια βουβή ταινία, με σκηνές που πρόχειρα σώθηκαν από το πάτωμα της αίθουσας μοντάζ. Έχω αποσυρθεί χωρίς να το θέλω.

Έχω όμως;  Στ’ αλήθεια; Χρειάζομαι κοινό για να τηρώ ημερολόγιο; Σπρώχναμε ο ένας τον άλλον προς τα μπροστά τόσο πολύ και δεν το είχαμε καταλάβει; Ή απλά η μέση ηλικία είναι εδώ, με τις διαψεύσεις και τον κυνικό ρεαλισμό της, για να μας απομακρύνει κι άλλο από την πολύτιμη ανεμελιά.

Ποιος ξέρει; «Η απάντηση σύντομα στις οθόνες σας»…