Άκου πού έχουμε μπλέξει

Είμαι παντρεμένος και, σαν τέτοιος, έχω μια πεθερά. Ως εδώ, είναι φυσιολογικό. Η πεθερά φοβάται τα σκυλιά καθώς και όλα τα ζώα. Στην πραγματικότητα δεν θέλει να την ακουμπήσει ζώο. Για μένα ακατανόητο, αλλά σεβαστό. Το καλοκαίρι στο γυναικοχώρι λοιπόν, το σκυλί μας, παρότι έχει μάθει μέσα στο σπίτι, «απολαμβάνει» ένα τρίτο στρέμματος περιφραγμένου περιβολιού όσο εμείς κάνουμε μπάνια. Ως εδώ είναι ενοχλητικό, αλλά νορμάλ.Και, μέσα στη μέρα, βρίσκουμε χρόνο να περνάμε μαζί της.

Στην άλλη πλευρά του φράχτη του περιβολιού υπάρχουν φυσικά γείτονες. Οι γείτονες έβαλαν κότες και γαλοπούλες. Ο φράχτης είναι παλιός και η δικιά μας κυνηγόσκυλο από την φύση της – άλλο αν εμείς την κάναμε του σαλονιού. Ο γείτονας έχει προειδοποιηθεί αλλά δεν ρίχνει λεφτά στον φράχτη. Τα κοτόπουλα μετράνε ήδη δύο θύματα, για τα οποία ευτυχώς δεν γνωρίζουν ούτε η πεθερά ούτε οι γείτονες, μόνο η ταλαίπωρη η καλή μου που χρειάστηκε να μαζέψει τα απομεινάρια. Ωστόσο, τυχόν απογραφή θα αποδείξει την παρουσία μακελάρη, ενώ ο γείτονας είναι το κλασσικό είδος του αμόρφωτου μαλάκα που δεν το έχει σε τίποτα να πετάξει φόλα. Κι αν κούφια η ώρα γίνει κάτι τέτοιο, θα έχω να αντιμετωπίσω και το βέτο της πεθεράς σε οποιαδήποτε αντίδρασή μας καθώς «εσείς θα φύγετε τον Σεπτέμβρη, εγώ εδώ θα μείνω».

Κι όλα αυτά με την κατάσταση του φράχτη να χειροτερεύει.

Αγχώνομαι και εκνευρίζομαι, αλλά δεν ξέρω τι να κάνω. Κι εδώ για να ξεσπάσω λίγο τα γράφω. Το πιο απλό είναι να ρίξουμε λίγα λεφτά να ενισχύσουμε τον φράχτη, αλλά πρέπει να το κάνουμε να φαίνεται εντελώς προληπτικό. Ακόμα κι αυτό όμως θέλει χρόνο και συνεννόηση με μάστορα, παρουσία της πεθεράς – η πίστα είναι εξαιρετικά δύσκολη, πιστέψτε με. Το χειρότερο είναι ότι η δικιά μας ξέρει ότι μπορεί να ικανοποιήσει τα ένστικτά της και θα δοκιμάζει τις αντοχές του φράχτη όσο υπάρχουν κότες από την άλλη πλευρά. Κι αν – κούφια η ώρα – γίνει η μαλακία και μας την σκοτώσει ο γείτονας (τι γράφω γαμώ την τρέλα μου!!!), θα πρέπει να μαζεύω τον γιο μου από τα πατώματα και να του εξηγήσω γιατί δεν υπερασπίστηκα το σκυλάκι μας λίγο παραπάνω.

Από άποψη προβλημάτων είναι γελοίο, το ξέρω. Από άποψη διαχείρισης είναι από τα πιο δύσκολα παζλ που έχω αντιμετωπίσει. Κι επιπλέον, η οικογένεια βρίσκεται στο γυναικοχώρι κι εγώ δεν έχω πάρει ακόμα άδεια, άρα όλα πρέπει να γίνουν απομακρυσμένα.

Σκατά.

Τα κουτιά των αναμνήσεων

Μόλις έπιασε το καλοκαίρι, έγινε μια εκκαθάριση στο δωμάτιο του πιτσιρικά. Μεγάλωσε πια και παιχνίδια που τον συντροφεύανε χρόνια, ακόμα και χωρίς να ασχολείται μαζί τους, έγιναν περιττά. Τα περισσότερα πήραν το δρόμο για μικρότερα παιδιά φίλων – λίγα και εκλεκτά μπήκαν σε μια κούτα που έπρεπε να ανέβει στο πατάρι. Κι έτσι, χωρίς να το περιμένω, κάναμε εκκαθάριση στο πατάρι. Και μέσα σε όσα βγήκαν (χριστουγεννιάτικο δέντρο, ένα φωτιστικό κουζίνας, κάποιες παλιές φλοκάτες κλπ) ήταν και δυο σάκοι με τα πράγματά μου από τη θητεία στο Ναυτικό, από το μακρινό ‘96: στολάρες με ασπιρίνες, ρούχα αγγαρείας, ακόμα κι ένα σημειωματάριο που είχα στην προπαίδευση στον Πόρο.

Αυτό το τελευταίο ήταν το πιο παράδοξο απ’ όλα. Το χρησιμοποιούσα σαν ένα μικρό ημερολόγιο αλλά και για να σκίζω σελίδες γράφω γράμματα στην καλή μου αλλά και σε φίλους – όχι πολλά, πόσες εβδομάδες άλλωστε ήμουνα εκεί. Παγιδευμένο, 20 χρόνια μετά, ήταν ένα γράμμα που είχα ξεκινήσει για τον φίλο μου τον Β. και δεν τέλειωσα ποτέ, τρέχα γύρευε γιατί. Τον προσφωνώ μάλιστα «αδελφό» και ξεκινώ να του μιλάω για την καθημερινότητα του στρατοπέδου, πώς περνάω, τι μου λείπει, τι περιμένω να κάνω μετά την ορκωμοσία. Όσα γράφει στους φίλους του οποιοδήποτε νεοσύλλεκτος.

Με τον Β., «αδελφό» πίσω στο 1996, δεν μιλιόμαστε πια. Στα χρόνια του fb φανερώθηκε ο φασίστας μέσα του και κόψαμε τελείως. Ο ίδιος δηλώνει φιλελεύθερος βέβαια και θα αντιδρούσε αν τον έλεγα φασίστα, αλλά οι απόψεις που διατυπώνει είναι ευθέως μισανθρωπικές. Δεν ξεκόψαμε σωστά, απλά πάψαμε να μιλάμε κάποτε. Με τρώει αυτό, ακόμα πιστεύω ότι οι φίλοι μας είναι λίγοι και πολύτιμοι και πρέπει να τους δίνουμε μια ευκαιρία, να τους κράζουμε για το πώς έγιναν, να μας στέλνουν κι αυτοί στον αγύριστο, να καθαρίζουμε ανοικτά, Αλλά τα πράγματα δεν διορθώνονται πάντα. Κι αυτό το παγιδευμένο, ημιτελές γράμμα, ενός άλλου εγώ μου σε έναν άλλον Β. κλειδωμένο μέσα σε ένα κουτί αναμνήσεων για 20 (!!!) χρόνια έχει καρφωθεί στο μυαλό μου εδώ και μέρες.

Είναι παράδοξα τα κουτιά των αναμνήσεών μας. Σαν να στέλνουμε στον εαυτό μας από το παρελθόν έναν χρυσό δίσκο του Βόγιατζερ – και μάλιστα είναι ακόμα πιο έντονο αυτό όταν βρίσκεις κομμάτια του εαυτού σου εκεί που δεν τα περιμένεις. Τι θα έλεγα στον εαυτό μου αν μπορούσα να τον συναντήσω 2 δεκαετίες πριν; Ή μία; Ή και παλιότερα (ας είμαστε ειλικρινείς, οι δεκαετίες προς τα πίσω αρχίζουν και πληθαίνουν!). Για τα λάθη που έρχονται; Για τις καταστροφές που μπορεί να αποτρέψει;

Παράξενο έτσι; Η πρώτη μου σκέψη δεν είναι τα καλά. Δεν θα ήταν να με διαβεβαιώσω για όσα θετικά θα έρθουν, για όσα θα πετύχω σε προσωπικό (και όχι μόνο) επίπεδο: για τα λάθη είναι. Και μάλιστα για τα χαζά, μικρά λάθη, για όσες πληγές μοίρασα σε ανθρώπους δικούς μου, για κινήσεις που χρόνια μετά με ακολουθούν με ντροπή. Τα μεγάλα λάθη είναι δικά μου και θα τα ξαναέκανα, οι ουλές που αφήνουν είναι ο χαρακτήρας που κερδίζουμε. Ελεύθερα τα επέλεξα, δεν θα τα πετάξω τώρα στα σκουπίδια. Τα μικρά θέλω να διορθώσω, αυτά που δηλητηριάζουν την καθημερινότητα.

Πολύ το βάρυνα – λογικό όμως δεν είναι όταν το παρελθόν, διαρκώς παρόν στην σκέψη μας, εισβάλει απροειδοποίητα; 20 χρόνια είναι πολλά και σαν ορόσημο σε κάνουν να αναπολείς, να αξιολογείς και να σιχτιρίζεις τον εαυτό σου. Αλλά και να χαίρεσαι για τις ομορφότερες στιγμές που σου χάρισε η διαδρομή. «Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. / Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, / ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.»

Το γράμμα δεν είχα κουράγιο να το διαβάσω λέξη προς λέξη, αλλά το φύλαξα. Είναι μαζί με τις μπελαμάνες και τα μαντήλια ενός 25χρονου ναυτάρα, στο πατάρι. Όταν χρειαστεί να κάνουμε ξανά εκκαθάριση θα είναι εκεί, παρέα με τα μωρουδιακά παιχνίδια του γιου μου και τις κουβέρτες που έπλεξε η γιαγιά της καλής μου, σαν διαστημόπλοια που ταξιδεύουν στο αιώνιο κενό, να μου ψιθυρίσουν ασήμαντες λεπτομέρειες από την προσωπική μου διαδρομή. Αυτές τελικά που αν τις βάλεις στην σειρά σχηματίζουν τις Ζωές μας.

Το ποστ της αλλαγής στην φωνή

Το παλληκάρι μας κοντεύει τα 13. Τέλειωσε την Α’ Γυμνασίου (αμ πώς!) στο ίδιο σχολείο που πήγα κι εγώ Γυμνάσιο (σουρρεάλ, αλλά χωρίς ακριβώς να μπορείς να εξηγήσεις γιατί) κι έχει αρχίσει να αλλάζει δραματικά το σώμα του. Πάντα ήταν ψηλός, τώρα είναι βουνό, έχει ήδη περάσει τη μάνα του και πάει ολοταχώς να με φάει κι εμένα. Επίσης, απέκτησε μπάσο στην φωνή.

Προχθές λοιπόν, σε βραδυνό τσιπουράκι με φίλους – γονείς συμμαθητών, ακούγεται το σχόλιο της σαιζόν από μια πιτσιρίκα, μικρότερη αδελφή συμμαθήτριας του δικού μας:

– Ο Α. είναι, τον βλέπω – αλλά μιλάει κάποιος άλλος!

😆

Το ξήλωμα του πουλόβερ

Flags of the United Kingdom and the European Union Divided

Υπάρχει κόσμος που πανηγυρίζει μετά το BREXIT υπάρχει και κόσμος που θρηνεί. Θεωρώ ότι θα έπρεπε όλοι να παρακολουθούμε πολύ σκεπτικοί τις εξελίξεις, καθώς ένα ντόμινο κατάρρευσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης μπορεί να οδηγήσει σε κυριολεκτικά απρόβλεπτες καταστάσεις.

Κάποιοι (ναι, οι φιλελέ) χρεώνουν αυτόματα το αποτέλεσμα στον λαϊκισμό. Η ανάλυση αυτή είναι πρόχειρη και αφελής. Πρώτα απ’ όλα μεθοδολογικά: ένα αποτέλεσμα άνω του 50% δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ακραίο – θα έπρεπε να είναι προφανές πως οτιδήποτε εκφράζει πάνω από τους μισούς δεν είναι άκρο. Μετά, όσο κι αν ο Φάραντζ, η Λεπέν ή τα δικά μας χρυσαύγουλα ονειρεύονται νίκες σε εκλογές και μετράνε κουκιά, δεν είναι όλοι όσοι ψηφίσαν έξοδο έτοιμοι να ψηφίσουν UKIP. Σε ένα ερώτημα με μόνο 2 επιλογές, είναι γελοίο να ερμηνεύεις το σύνολο των απαντήσεων μονοδιάστατα (το ίδιο φυσικά ισχύει και για τις ψήφους του BREMAIN). Στην πραγματικότητα, εδώ και χρόνια έρχονται σημάδια που λένε ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν εγκρίνουν την πορεία που έχει πάρει η ΕΕ, μια πορεία που προσωπικά βρίσκω αντιδημοκρατική, αδιαφανή και χωρίς λογοδοσία, αλλά το διευθυντήριο – ιερατείο τους γράφει στα παπάρια του κι αναρωτιέται πώς τολμά και διαμαρτύρεται το πόπολο. Χαρακτηριστικό του πόσο πελώριο είναι το δημοκρατικό έλλειμμα της ΕΕ είναι η ανοιχτά διατυμπανισμένη άποψη ότι το πρόβλημα είναι τα δημοψηφίσματα (και οι εκλογές), η πατερναλιστική τοποθέτηση ότι ο λαουτζίκος παρασέρνεται.

Δεν θέλω να βουτήξω στα σενάρια της επόμενης μέρας, τα οποία και άπειρα είναι και η τελική τους έκβαση θα καθοριστεί από ένα χαοτικό συνδυασμό παραγόντων. Θέλω να σταθώ λίγο στην επαρχιώτικη νοοτροπία των «φιλο-ευρωπαϊστών» μας, που λατρεύουν σενάρια που καταλήγουν σε ΤΙΝΑ (TINA = There Is No Alternative). Αυτοί οι τύπου είναι πάντα ενθουσιασμένοι με όσα αντιπροσωπεύει η Ευρώπη. Ποια είναι αυτά όμως;

Τι αντιπροσωπεύει η Ευρώπη; Τι στα αλήθεια έχει κάνει για τον πλανήτη;

Οι Ευρωπαίοι κάναμε υπέροχη ποίηση – όπως όμως έκαναν και οι Πέρσες. Κάναμε θέατρο – όπως και οι Κινέζοι. Κάναμε μουσική – όπως περίπου όλοι. Βρήκαμε τα μαθηματικά, αλλά χωρίς τους Άραβες θα τα είχαμε αφήσει στο επίπεδο του δημοτικού. Τυπώσαμε βιβλία, αλλά τη μέθοδο την βρήκαμε από τους Κινέζους και τα κείμενα από βιβλιοθήκες που είχαν σώσει οι Άραβες. Καλλιεργήσαμε το εμπόριο κι εξερευνήσαμε τον πλανήτη, αλλά το κάναμε για να φέρνουμε μπαχαρικά από τις Ινδίες. Πετύχαμε επιστημονικές ανακαλύψεις, αλλά το ίδιο μπορούν να ισχυριστούν και τόσοι άλλοι. Δημιουργήσαμε μεσαία τάξη με όλα όσα συνεπάγεται – ΟΚ, αυτό είναι κάτι μοναδικό, και πράγματι αποτελούσε σημαντική πρόοδο σε σχέση με τις κοινωνίες του μεσαίωνα, αλλά η ευκαιρία σε μεγάλο βαθμό δόθηκε από τους πόρους που εξασφάλισε ο αποικισμός.

Η Ευρώπη λοιπόν έχει ένα σωρό καλά, πραγματικά πολλά, αλλά σε κανένα σχεδόν δεν έχει αποκλειστικά. Και το χειρότερο – η Ευρώπη δεν είναι μόνο αυτά.

Να μιλήσουμε ωμά; Η Ευρώπη είναι η ήπειρος του αποικισμού. Οι Ευρωπαίοι είμαστε πιο πλούσιοι γιατί για αιώνες ολόκληρους αρπάξαμε τον πλούτο άλλων ηπείρων, άλλων λαών. Η Ευρώπη είναι η ήπειρος της γενοκτονίας, του ρατσισμού και της σκλαβιάς. Της Ιεράς Εξέτασης και της μαζικής βάφτισης των Ινδιάνων πριν τη μαζική εκτέλεσή τους. Της καταπίεσης όσων γεννήθηκαν σε κάθε άλλο τόπο. Του πλιάτσικου και της realpolitik. Η Ευρώπη είναι ο τόπος που έκανε εξαγωγή τα χειρότερα καθάρματά του και έδωσε αποτελέσματα σαν τις Σταυροφορίες ή το Άπαρτχαϊντ. Η Ευρώπη, μετά από αιώνες ασυγκράτητων πολέμων, κατάφερε και γέννησε τους δύο παγκόσμιους.

Με μέτρο λοιπόν ο ενθουσιασμός για τον «ευρωπαϊκό πολιτισμό». Έχει πολλά καλά, έχει πελώριες συμβολές στην πορεία της ανθρωπότητας, αλλά αν διαβάσεις λίγο σωστά την Ιστορία, έχει κάνει και τα χειρότερα από όλους. Ο λόγος που το ξήλωμα του πουλόβερ της ΕΕ είναι ανατριχιαστικό γιατί μπορεί από πίσω να κρύβεται πάλι ένα από τα τέρατα. Η Ένωση έγινε για να αποκλειστεί ένας νέος πόλεμος. Δεν είναι τυχαίο ότι τα προβλήματα παρουσιάστηκαν όταν έφυγε από την σκηνή η γενιά των πολιτικών που είχαν ζήσει την απανθρωπιά του τελευταίου πολέμου. Ας το πούμε με το όνομά του πλέον: ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ενωμένη Ευρώπη είναι ο κυνικός, μισαλλόδοξος, άγριος τρόπος που την κυβερνά η ελίτ της κι όχι ο τρόπος που η τελευταία αμφισβητείται. Αυτός, μακάρι να γινόταν πιο οργανωμένα και συνειδητά κι όχι έτσι που επιτρέπει σε ακροδεξιούς και τυχοδιώκτες να καπελώνουν τις αντιδράσεις.

Μικρές σκέψεις με αφορμή ένα μεγάλο ταξίδι

Είναι 5 ώρες μέχρι τη Ντόχα κι άλλες 14 από κει μέχρι τη Μανίλα. 5 + 14 = 19 και, να είμαστε ειλικρινείς, ακόμα και κάτι που μου αρέσει πολύ δεν θέλω να το κάνω επί 19 ώρες. Ευκαιρία όμως, τώρα που γυρίσαμε, να γράψω λίγες μικρές σκέψεις.

  • Η Μανίλα είναι μια ασιατική μεγαλούπολη, με όλα τα στραβά που αυτό συνεπάγεται. Η χώρα όμως, μόλις απομακρυνθείς λίγο από την πρωτεύουσα, είναι πανέμορφη.
  • Είναι απατηλά, ύπουλα εύκολο να συνηθίσεις να είσαι ο αποικιοκράτης. Σε χώρες της Ασίας οι διαφορές εισοδήματος είναι ιλλιγγιώδεις και η ζωή που απολαμβάνεις αν είσαι ο από πάνω εντυπωσιακή. Το χειρότερο είναι η ψευδαίσθηση ότι κάνεις χάρη στους εργαζόμενούς σου γιατί τους πληρώνεις όσα τους έταξες και δεν τους φέρεσαι χειρότερα ξερωγώ…
  • Οι άνθρωποι γουστάρουμε την χλιδή αλλά πραγματικά ξεπουλιόμαστε για το δικαίωμα της αποκλειστικότητας.
  • Τα παιδιά προσαρμόζονται εύκολα και είναι καλοπροαίρετα. Είναι κρίμα που χάνουμε αυτές τις ποιότητες καθώς περνάνε τα χρόνια.
  • Τα μικρά καθημερινά που διαφέρουν από τόπο σε τόπο είναι τα πιο εντυπωσιακά. Πχ οι Φιλιππινέζοι φιλάνε τους συγγενείς μία (1) φορά, στο δεξί μάγουλο συγκεκριμένα. Δεν πίνουν ποτό με το φαγητό τους, αλλά μετά. Κι άλλα τέτοια.
  • Όπως στην Ηλεία θα δεις καρπούζια ή κολοκύθες σε υπαίθρια μανάβικα, έτσι στη Μανίλα θα δεις ανανάδες. Οι οποίοι είναι ο κορμός του δέντρου, όχι ο καρπός του.
  • Οι Γιαπωνέζοι έχουν συμπεριφορά στα όρια του εξωγήινου.
  • Κάθε Δευτέρα συντονιζόμαστε στο καινούργιο επεισόδιο του Game of Thrones κι αυτό συμβαίνει είτε βρίσκεσαι στην Αθήνα είτε στη Μανίλα ή και οπουδήποτε αλλού. Αν επιχειρήσεις να χωνέψεις το μέγεθος, αντιλαμβάνεσαι την σημασία της λέξης Φαινόμενο.
  • Είναι παράξενο να ακούς από Φιλιππινέζο πως «ο Μαγγελάνος ανακάλυψε τις Φιλιππίνες». Εντάξει, να το λέμε μεταξύ μας οι Ευρωπαίοι, αλλά ρε φίλε είσαι σίγουρος ότι δεν τις είχατε ήδη ανακαλύψει εσείς που ζούσατε στον τόπο σας;;;
  • Σε κάθε χώρα όταν οι άνθρωποι μιλάνε για πολιτική καταλήγουν ότι «αυτά συμβαίνουν μόνο σε αυτή την χώρα».
  • Η κουζίνα κάθε τόπου είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων: κλίματος, πρώτων υλών, ιστορικών επιρροών. Μου φαίνεται επίσης πως το πόσο την προβάλεις εξαρτάται από το πόσο εκτιμάς την ιστορία σου. Οι Φιλιππίνες για παράδειγμα συνδυάζουν Άπω Ανατολή με Ισπανία και αμερικάνικες μερίδες.
  • Η σινιγκάν ίσως να είναι η πιο νόστιμη σούπα που έχω δοκιμάσει.
  • Όταν λείπεις καιρό, από τις πιο παράξενες αισθήσεις είναι να ακούς ξανά γύρω σου ελληνικά στο αεροπλάνο της επιστροφής.
  • Επίσης όταν λείπεις καιρό απορείς που όλη η επικαιρότητα έμεινε στάσιμη. Μόνο τα αθλητικά πραγματικά προχωράνε σύμφωνα με το πρόγραμμα που έχουν.

Και λίγες φωτογραφίες χωρίς την οικογένεια σε αυτές. Οι περισσότερες μας έχουν γύρω από τραπέζια, καθώς φάγαμε σα να μην υπήρχε αύριο.

DSC_0452

Cebu, θέα από το Tops. Πανέμορφο νησί, ζωντανό και λαμπερό.

DSC_0462

Από τις καλύτερες νισουάζ που έχω φάει έβερ, με φρέσκο τόνο ελάχιστα μαγειρεμένο. (Και στο βάθος chorizo)

DSC00138

Ο Μπαμπάκης Πειρατής (πώς λέμε «ο Καραγκιόζης Μάγειρας»;)

IMG_0110

Tagaytay. Απίθανο τοπίο. Ηφαίστειο με καλδέρα και λίμνη. Μαγεία σκέτη.

DSC_0421

Τζίμπνι. Είναι τα λεωφορεία τους. Παλιά τζιπ που τους προσθέτουν καρότσα κ τα έχουν για τις συγκοινωνίες, στο κέντρο των εντελώς άναρχων δρόμων τους. Κατεβάζει ας πούμε στην αριστερή λωρίδα λεωφόρου χωρίς να υπάρχει στάση σε εκείνο το σημείο. Ροκ φιλιππίνο.

Και στα δικά σας εύχομαι!!!🙂

Update (15/05/2016): Κοίταζα ξανά τα παραπάνω και νομίζω ότι αδικώ ένα ταξίδι που μπορέσαμε να κάνουμε μετά από γενναιοδωρία δικών μας ανθρώπων και στο οποίο περάσαμε υπέροχα. Πάντα οι σκέψεις μου είναι πρωτίστως πολιτικές, αλλά από τα παραπάνω λείπουν πολλές ζεστές στιγμές με πολύ αγαπημένους ανθρώπους. Άτιμη ψευδωνυμία, που άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους κατεβάζεις!😉

Μπλογκοδεκαετία

Στεναχωριέμαι. Έστω και για λόγους ανόητους (δηλαδή για τον τρόπο που οι άνθρωποι αντιλαμβανόμαστε εγωκεντρικά το χρόνο και την κατάτμησή του) σήμερα κλείνουν 10 χρόνια από το πρώτο μου ποστ. Μοιάζει σημαδιακό.

Και δεν είμαι σίγουρος πώς να το σχολιάσω, τι να πω για απολογισμό. Δεν μου αρέσει το πού βρίσκομαι, έλπιζα για κάτι αρκετά διαφορετικό. Σίγουρα ισχύει το εξής απλό: αν τότε ήξερα όλα όσα θα συμβούν, θα ήμουνα πολύ πιο απογοητευμένος και πολύ πιο ταπεινός – τότε. Όταν ξεκινούσα τούτη την προσπάθεια.

Λέω ότι θα γράψω και πάλι, τακτικά. Λέω ψέματα.Μάλλον.

Από την άλλη, για χρόνια έλεγα ότι θα πάω γυμναστήριο και δεν πήγαινα. Τον τελευταίο καιρό πηγαίνω. Χωρίς να λέω τίποτα.

Do or Do not, there is no try. Α ρε Γιόντα.

Και του χρόνου καλύτερα.

Το ποστ της νέας θέσης

Σήμερα ανέβηκα στην ταράτσα του κτιρίου. Έχουν φτιάξει έναν κήπο εκεί, αλλά είναι παρατημένος. Όπως πολλές άλλες προσπάθειες, οι περισσότερες, που ξεκινάνε αλλά δεν φτάνουν να γίνουν πράξη ποτέ. Ή φτιάχνονται, για να πούμε ότι κάτι κάναμε, αλλά μετά αφήνονται στην τύχη τους. Ε, ο κήπος έχει απίθανη θέα, αλλά είναι σε τέτοια κατάσταση που κανείς δεν θα ανέβει να τον δει ξανά. Και η σκάλα που ανεβαίνεις; Μόνο ακίνδυνη δεν την λες – τα κάγκελα χαμηλά και το ύψος δυσθεώρητο.

Το καταλαβαίνω ότι όποτε αλλάζεις πόστο θα πάρει μερικές εβδομάδες, ίσως μήνες, για να είσαι πραγματικά αποδοτικός. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν με εκνευρίζει να βαριέμαι…

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 80 ακόμα followers