• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Γυμνάσιο
    kaltsovrako στο Γυμνάσιο
    mpampakis στο Κάψιμο
    mlsr15 στο Κάψιμο
    mpampakis στο Κάψιμο
    Stavrula στο Κάψιμο
    mpampakis στο Απολογισμός;
    masterpcm στο Απολογισμός;
    mpampakis στο Απολογισμός;
    mpampakis στο Απολογισμός;
  • a

  • Ιουλίου 2018
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

  • Advertisements

Γυμνάσιο

Τελευταία μέρα σήμερα. Πώς πέρασε ο καιρός ρε σεις;;;

ΟΚ, τελευταία μέρα *παρακολούθησης*. Αλλά και πάλι. Τελειόφοιτος γυμνασίου; Ο πιτσιρικάς μου; Που μέχρι το τέλος του καλοκαιριού θα με περνάει στο μπόϊ; Ο ίδιος που νιώθω ότι τον φέραμε σπίτι από το μαιευτήριο, να, τώρα, πριν κανά δυο σαββατοκύριακα.

Δεν πάμε καλά… 😀

Advertisements

Κάψιμο

Ξημερώματα είχε μουδιάσει το αριστερό μου χέρι γιατί κοιμήθηκα απάνω του και μέσα στον ύπνο μου σκεφτόμουνα ότι αν αυτό είναι συγκοπή η καλή μου θα ταλαιπωρηθεί κι είναι κρίμα. Και μετά σκεφτόμουνα ότι δεν της έχω δώσει πρόσβαση στους κωδικούς ούτε για το ebanking ούτε για το taxis κι αυτό είναι λάθος. Κι ύστερα κατάλαβα ότι έχω πρόβλημα να θέσω σωστά τις προτεραιότητές μου εν όψει του σεναρίου «είναι ξημερώματα και παθαίνω καρδιακό επεισόδιο».

Το έχω κάψει είναι σίγουρο.

Απολογισμός;

…όχι ακόμα.

Ήρθε και φεύγει βιαστικά το 2017. Αγχωμένο, πιεστικό. Ανελέητο. Και ταυτόχρονα με δώρα κι ελπίδες για το μέλλον.

Δεν είμαι έτοιμος για απολογισμούς. Νιώθω ότι δεν έχω κλείσει τους λογαριασμούς μου με τον χρόνο. Και καθώς πλησιάζει το φινάλε του, με την γεύση της πίκρας να δείχνει να κερδίζει, δεν μπορώ παρά να σηκωθώ, να τεντωθώ και να ετοιμαστώ για όσα έρχονται. Καλά, κακά, ανακατεμένα. Εμπειρίες.

Ίσως να μην ακούγομαι αισιόδοξος, αλλά νιώθω πιο συνειδητοποιημένος. Και του χρόνου εύχομαι, όλοι εδώ, με υγεία, γκρίνια και χαρούμενες στιγμές να κερδίζουν στη μπαλάντζα της ζυγαριάς.

Ευτυχισμένο 2018!!!

Λείπεις

Χθες βράδυ κοιμήθηκα καλά, για πρώτη φορά εδώ και αρκετές εβδομάδες. Ο Πανούλης, θείος μου αγαπημένος, αδελφός της μάνας μου, έχει φύγει εδώ και 20 μέρες, αλλά κι όσο ήταν διαγνωσμένος και τρέχαμε στο νοσοκομείο (η μάνα μου κυρίως, εγώ ελάχιστα), πάλι δεν κοιμόμουνα: ξυπνούσα κατά τις 4 και αργούσε να με κερδίσει πάλι ο ύπνος. Το αποκορύφωμα ήταν 3 μέρες μετά την κηδεία, όταν έμεινα ξάγρυπνος μέχρι να ξημερώσει με το μυαλό να τρέχει σε τόπους σκοτεινούς και κρύους.

Οι άνθρωποι δεν είμαστε νησιά. Οι άνθρωποι δεν είμαστε αυτοφυείς κι ανεξάρτητοι. Οι χαρακτήρες και οι ιστορίες μας είναι συνισταμένη πολλών επιλογών και, στις περισσότερες από αυτές, επηρεαστήκαμε από κοντινούς μας ανθρώπους. Ξέρω ποιος δάσκαλος με «έσπρωξε» να σπουδάσω χημικός μηχανικός, ξέρω ποιος άνθρωπος μου έμαθε να είμαι πρώτα απ’ όλα εντάξει με την ηθική μου. Ξέρω ποιος από την οικογένεια αγαπούσε το κρασί και πώς η δική μου αγάπη προς αυτό είναι αγάπη προς εκείνον. Είναι η ζωή μας μια σκάλα, που την χτίζουμε με κόπο, σκαλί – σκαλί, για να την χρησιμοποιήσουμε να ανεβούμε στους στόχους μας. Οι άνθρωποί σου γίνονται σκαλοπάτια στην σκάλα σου. Όταν ξαφνικά ένα σκαλοπάτι φύγει, όταν στη θέση του πρέπει να μάθεις στην απουσία, τι συμβαίνει στην σκάλα; Μπορεί να επισκευαστεί; Και θα είναι πια η ίδια σκάλα;

Πώς γίνεται αυτό; Πώς μπορεί να έχει τελειώσει το γέλιο κάποιου; Το ξέρω ότι είναι κάτι απόλυτα φυσικό και δεν είναι η πρώτη φορά που το αντιμετωπίζω, τα 46 κλείνω φέτος. Αλλά συνεχίζει να μην χωράει στο μυαλό μου. Πώς γίνεται η παρουσία απουσία; Πώς μπορεί να τελειώνει η ιστορία σου με κάποιον αγαπημένο την ώρα που έχεις ακόμα τόσα να πεις, τόσα να κάνεις. Γιατί σπαταλάμε τον χρόνο μας σε απειροελάχιστης σημασίας μαλακίες αναβάλλοντας αυτά που θέλουμε να μοιραστούμε;

Χθες βράδυ κοιμήθηκα καλά αλλά όρεξη για κάτι από το ανούσια καθημερινά ακόμα δεν έχω βρει. Κι ούτε ξέρω πότε θα συμβεί αυτό.

Αντί ημερολογίου, βουβή ταινία

Ετούτο δω το blog το ξεκίνησα σε εποχές όμορφης αφέλειας. Όταν ακόμα και η ηλικία και οι συνθήκες στον κόσμο μου δίναν την ψευδαίσθηση ότι μπορώ να κάνω τα πάντα, ότι, με εξαίρεση τα θέματα υγείας, όλα τα άλλα είμαι σε θέση να τα αλλάξω. Και στην αρχή το χρησιμοποιούσα πραγματικά σαν ημερολόγιο, σε εκείνα τα λαμπερά χρόνια (Που ήταν όμως πράγματι τόσο λαμπερά; Ή μήπως, με το τωρινό βλέμμα μου, φαίνονται έτσι επειδή αυτά που ζούμε είναι σκοτεινότερα). Όχι μόνο εγώ, όλοι όσοι ασχοληθήκαμε με το σπορ εκεί στα 2006 – 2007: γράφαμε τι κάναμε το Σαββατοκύριακο, τι αφορμές οδηγήσαν σε ποιες σκέψεις, τι σχέδια είχαμε. Και κάπως έτσι γνωρίσαμε ανθρώπους που γίνανε δικοί μας.

Αραχνιάζουν τα παλιά μας στέκια. Ξέρετε τι έγινε μετά: μπουκάρανε στον χώρο οι δημοσιογράφοι, τα τρολλς πολλαπλασιάστηκαν και τα νέα σόσιαλ μύδια απλώθηκαν όπου βρήκαν. Η λέξη που προφανώς έρχεται στο νου είναι «facebook» αλλά να έχετε στο μυαλό σας ότι τα πιτσιρίκια δεν κάνουν λογαριασμούς εκεί μα στο instagram. Τέλος πάντων, τα blogs μοιάζουν με παλιές εμπορικές στοές στο κέντρο της πόλης, που κάποτε έσφυζαν από ζωή και σχόλια και τώρα κάθονται σκονισμένα και βουβά.

Αντί να ενημερώνουμε λοιπόν τα παλιά μας ημερολόγια, ανεβάζουμε φωτογραφίες από συνταγές, μαζεύουμε likes και κάνουμε retweet σε ατάκες διασήμων. Αν με κάποιους γνωρίστηκες και στα υπόλοιπα μέσα, συνεχίζεις να μαθαίνεις για αυτούς. Είναι φορές όμως που κυκλοφορείς στα παλιά μέρη και αντικρίζεις μόνο σιωπές. Δεν ξέρεις όμως πού οφείλονται αυτές. Τι έγινε αυτός ο άνθρωπος; Βαρέθηκε; Άλλαξε στέκι; Απογοητεύτηκε; Έπαθε κάτι; Ή απλά απορροφήθηκε από μια καθημερινότητα που γίνεται όλο και πιο εχθρική;

Τι έκανα τους τελευταίους μήνες λοιπόν; Έχω αλλάξει αμάξι και χρειάστηκε να του αλλάξω και παμπρίζ. Έχω βάλει τον γιο μου σε προσπάθεια να πάρει πτυχία σε ξένες γλώσσες. Έχω χαζέψει με το πόσο όμορφη παραμένει η καλή μου, καθώς, γεμάτος δέος, αναρωτιέμαι τι έκανα για να αξίζω τέτοια υπέροχη γυναίκα. Έχω κρατήσει το χέρι του πιο αγαπημένου μου θείου στο νοσοκομείο, χωρίς εκείνος να με καταλαβαίνει και χωρίς να ξέρω αν θα είναι η τελευταία φορά που το κρατάω (κάτι που ακόμα δεν ξέρω). Έχω αγχωθεί, χωρίς λόγο, για την δουλειά. Έχω βγάλει πρόβλημα στο δεξί μου μάτι αλλά το παλεύω. Έχω ενθουσιαστεί με ταινίες και σειρές, καθώς και με κάποια φαγητά. Έχω πανηγυρίσει που κατάφερα μόνος μου να κάνω κάποιες γερές δουλειές υδραυλικού στο σπίτι, πρέπει όμως να περάσω στο πεδίο του ηλεκτρολόγου. Έχω απογοητευτεί από ανθρώπους αλλά έχω κάνει και μερικές υπέροχες οινοποσίες με φίλους αγαπημένους. Έχω παραβλέψει την «επέτειό» μου στο blog, την άφησα και πέρασε στο κούφιο, χωρίς να την θυμηθώ στην ώρα της. Έχω αναρωτηθεί πόσο χρήσιμο χρόνο έχω ακόμα, αν και δεν υπάρχει λόγος για τέτοια ερωτήματα. Έχω ξυπνήσει θέλοντας να απολαύσω τη μέρα μου κι άλλες φορές αυτό συνέβη, άλλες όχι, αλλά για καμία δεν έγραψα. Έχω μετατρέψει το ημερολόγιο σε μια βουβή ταινία, με σκηνές που πρόχειρα σώθηκαν από το πάτωμα της αίθουσας μοντάζ. Έχω αποσυρθεί χωρίς να το θέλω.

Έχω όμως;  Στ’ αλήθεια; Χρειάζομαι κοινό για να τηρώ ημερολόγιο; Σπρώχναμε ο ένας τον άλλον προς τα μπροστά τόσο πολύ και δεν το είχαμε καταλάβει; Ή απλά η μέση ηλικία είναι εδώ, με τις διαψεύσεις και τον κυνικό ρεαλισμό της, για να μας απομακρύνει κι άλλο από την πολύτιμη ανεμελιά.

Ποιος ξέρει; «Η απάντηση σύντομα στις οθόνες σας»…

Ένα αστέρι γεννιέται

Στο σχολείο του γιου μου έχουν θεατρική ομάδα και φέτος είναι η πρώτη φορά που το παλληκάρι μας ξεπέρασε την φυσική ντροπαλοσύνη του (ιδιότητα που δυστυχώς δεν μπορείς να αποφύγεις αν είσαι εντάξει άνθρωπος) και συμμετείχε στην παράσταση. Και μάλιστα σε σχετικά κεντρικό ρόλο.

Του άρεσε. Ασχολήθηκε με προσήλωση, έμαθε τα λόγια του, πρόσεξε τα ρούχα που θα φορούσε. Ο πρωταγωνιστής, φιλαράκι του δικού μας, δεν ήξερε τα λόγια του μέχρι 2 μέρες πριν την παράσταση κι ο δικός μας τον βοηθούσε: «Έλα ρε, κάτσε να κάνω εγώ τους άλλους ρόλους, να μάθεις εσύ τα λόγια σου» και παρατούσαν το ps4 (!).

Τον χαρήκαμε το Σάββατο που μας πέρασε. Στην αρχή σφιγμένος, αλλά μετά, καθώς έβλεπε όλη την προσπάθεια να πηγαίνει καλά, ανάσανε, χαλάρωσε και ευχαριστήθηκε την εμπειρία. Οι ηλικίες των ηθοποιών ξεκινούσαν από την Α΄ Γυμνασίου και ανεβαίνανε μέχρι την Β’ Λυκείου – όλα τους είχαν λαμπερές φάτσες κι αστραφτερά μάτια κι όλα πανέμορφα, ανακουφισμένα χαμόγελα στο χειροκρότημα του φινάλε. Τον καμάρωσα και περισσότερο χάρηκα που προσδοκά να συμμετέχει και του χρόνου.

Χθες βράδυ βέβαια, η υπέροχη ψωνάρα μας, βλέποντας Αστέρα Ραχούλας στην τηλεόραση μου είπε το αμίμητο «Τώρα που έχω παίξει θέατρο βλέπω διαφορετικά τους ηθοποιούς» κι ήταν τόσο εξωφρενικά όμορφο και αφελές που δεν βρήκα καν κουράγιο να τον επαναφέρω στην πραγματικότητα. 😀

Απέναντι στο σκοτάδι

 

DC Endeavour Morse: How do you do it? Leave it at the front door?
DI Fred Thursday: ‘Cause I have to. Case like this will tear a heart right out of a man. Find something worth defending.
DC Endeavour Morse: I thought I had! Found something.
DI Fred Thursday: Music? I suppose music is as good as anything. Go home. Put your best record on. Loud as it’ll play. And with every note, you remember: That’s something the darkness couldn’t take from you.

Απολαυστική σειρά. Μεστή και δουλεμένη ψιλο-βελονιά. Το επεισόδιο που είδα χθες (S01E02) με άφησε με την ανάγκη να την «διαφημίσω» και σε άλλους.