• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Απρίλιος 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
        Μάι. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Προκατάληψη; Ποιός εγώ;;;;

Έλεγα να ξεκινήσω την εβδομάδα με post περί Πάσχα. Παραδοσιακά πράγματα. Ή έστω για το Ευαγγέλιο του Ιούδα, το οποίο το διάβασα και έχω λίγο αγανακτήσει με το κόστος του περιοδικού για να το αγοράσω (ας πρόσεχα!). Αντί για αυτά προέχει μια καταπληκτική ταινία που είδα χθες βράδυ, το Crash.

Η ταινία κέρδισε το όσκαρ καλύτερης ταινίας την χρονιά που πέρασε, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι διαθέτει ένα εκπληκτικό σενάριο, καλοδουλεμένο, γεμάτο ζωντανούς χαρακτήρες, τους οποίους τους καταλαβαίνεις και τους συμπονάς, και απαλαγμένο από περιττές σκηνές και ψεγάδια. Απολαυστικός ο μηχανισμός με τον οποίο αλληλομπλέκονται οι ιστορίες των ηρώων, άψογοι οι ηθοποιοί (εντυπωσιακός ο Ντίλον σε ένα ιδιαίτερα δύσκολο ρόλο, αφού παίζει σε δύο και τρία επίπεδα με τα συναισθήματά του), πολύ καλή χρήση του μοντάζ και του ήχου. Και συγκλονιστικό σε τουλάχιστον δύο από τις κορυφώσεις του: η μία είναι η σκηνή που ο Ντίλον σώζει την γυναίκα του σκηνοθέτη, η άλλη, που με άφησε άφωνο να τρέμω, είναι η σκηνή που το κοριστάκι τρέχει να σώσει τον πατέρα του. Και με το μήνυμα να διαπερνά την ταινία ξανά και ξανά. Δεν ξέρουμε ποιοί είμαστε πράγματι. Δεν ξέρουμε ούτε πόσες προκαταλήψεις κουβαλάμε ούτε πότε θα βρουν την ευκαιρία να δείξουν το άσχημο πρόσωπό τους. Δεν έχουμε ιδέα πόσες φορές έχουμε κατατάξει, κρίνει και κατακρίνει συνανθρώπους μας αμέσως μόλις τους γνωρίζουμε από λεπτομέρειες που στην πραγματικότητα δεν σημαίνουν τίποτα.

Στην καθημερινότητά μας, πόσες φορές κακολουγούμε ανθρώπους που κάθονται στο άλλο τραπέζι της ταβέρνας ή του καφέ; Μέσα στο ασανσέρ κοιτάς την πενηντάρα να προσπαθεί να βγάλει άκρη με το κινητό της και σκέφτεσαι "την άσχετη!" όταν στην πραγματικότητα δεν σημαίνει τίποτα. Λεπτομέρειες που γίνονται ύστατα κριτήρια: φοράει γραβάτα; ακούει μουσική της προκοπής; κάνει γραμματικά λάθη; κρατάει σακούλα Mall (η ψωνάρα!); έχει βρώμικα παπούτσια; μου μιλάει στον πληθυντικό;

Στην πραγματικότητα, κάθε μέρα ερχόμαστε σε επαφή με πολύ κόσμο και είμαστε αναγκασμένοι να αποφασίζουμε γρήγορα για το πώς θα χειριστούμε έναν άγνωστο, αλλά πρέπει να έχουμε διαρκώς στο μυαλό μας μέχρι που μπορεί να φτάσει αυτή η κατάσταση. Στο Crash φτάνει ένας ιδιαίτερα (;) ανοικτόμυαλος άνθρωπος να κάνει φόνο. Στην ζωή ο φόνος δεν είναι καθημερινό φαινόμενο (ευτυχώς) εν μέρει επειδή η τοπική κοινωνία μας δίνει ένα καλύτερο αίσθημα ασφάλειας, αλλά η απόρριψη μπορεί να πάρει πολλές μορφές, απτές, άμεσες και εντελώς μα εντελώς αδικαιολόγητες.

Ελπίζω την επόμενη φορά που θα ξυπνήσουν μέσα μου αυτές οι "συντομεύσεις" της "λογικής" να έχω το νου μου και να τις δω πριν μου υπαγορεύσουν την σκέψη!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: