• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Μαΐου 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Απρ.   Ιον. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Παρένθεση: το έχετε προσέξει;

Οι άνθρωποι που έχουν μεγάλο πένθος, αλλά δεν θέλουν να το δείχνουν πια, γελάνε αλλιώτικα. Υπάρχει μια μικρή υστερία στο γέλιο τους, έρχεται πιο συχνά απ' ό,τι θα περίμενε κανείς και μια νότα πιο ψηλά. Επίσης, δεν γελάει όλο το πρόσωπο: τα μάτια παραμένουν μες τη θλίψη, ταξιδεμένα αλλού: στους ωκεανούς του "κι αν είχαν γίνει τα πράγματα αλλιώς".

Δύσκολα. Πολύ δύσκολα.

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Μάλλον είναι το γέλιο το βεβιασμένο, αυτό που δεν έρχεται αυθόρμητα, αλλά αποζητείται σαν ένα είδος κάθαρσης, έτσι ν’ αλαφρώσει λίγο η ψυχή, έστω και με το ζόρι.

  2. Έτσι είναι.
    Το βλέμμα τους είναι αυτό που με τρομάζει, και επειδή το έχω συναντήσει και σε άλλους ανθρώπους με παρόμοιο πένθος. Κι όταν μιλάμε για μεγάλο πένθος, υπάρχει μόνο ένα τέτοιο…
    Βλέπουμε την καταστροφή δίπλα μας και δεν ξέρουμε πώς να την χειριστούμε. Πώς να στηρίξεις κάποιον όταν ξέρεις ότι δεν υπάρχει στήριγμα…

  3. μου κανει εντυπωση, αφου διαβασα τα περισσοτερα, με πρωτο, το σχολιο σου στον oldboy, να ταιριαζουν τοσο αυτα που σκεφτομαστε ,δεδομενου οτι εσυ εισαι αντρας και εγω γυναικα και το τελευταιο καιρο συνηδητοποιησα οτι δυσκολα, πολυ δυσκολα συναντιουνται οι δρομοι μας, θελω λοιπον να σου πω μπαμπακη, οτι πραγματικα με συγκινεις.Εχω δυο παιδια και τις περισσοτερες φορες μου ειναι βαρος θελω να βγω θελω να καπνισω θελω να μιλησω ολο κατι θελω που σπανια τα περιλαμβανει μεσα και αυτα και με εκανες να νοιωσω αχαριστη και εχεις δικιο.Καλα δεν ειμαι και η μηδεια, καλη μαμα ειμαι η καυμενη, αλλα μονο κουραση βλεπω, τα παιδια εχουν και τα καλα τους, αλλα εγω δεν τα εχω δει ακομα που ελεγε και μια φιλη.Nα μη σε ζαλιζω σε συμπαθω

  4. Δεν με ζαλίζεις, ευχαριστώ για το comment (δεν ήθελα να νιώσεις αχάριστη). Αν πάντως από τα γραφόμενά μου βγαίνει ότι δεν κουράζομαι από τον παιδί και δεν έχω φάσεις που θά ΄θελα πολύ να ασχολούμαι με άλλα πράγματα, τότε δεν ήμουν αρκετά ειλικρινής. :^)
    Για διάφορους λόγους χρειάστηκε να ζήσω σε διαφορετική πόλη από τον μικρό (και τη μαμά) για περίπου 8 μήνες. Η περίοδος ήταν τρομερά δύσκολη και για τους τρεις μας, αλλά σαν αποτέλεσμα είχε μια αλλαγή. Έμαθα και ξέρω πολύ καθαρά πια πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος μου με το παιδί, όσο λίγος κι αν είναι. Αυτό με κρατάει στα δύσκολα. Αλλά δεν ισχυρίζομαι ότι δεν έχω και ανάποδες φάσεις – αν είδες υπάρχει άλλο ποστ που περιγράφω πόσο με είχε τσαντίσει με τις παραξενιές του ο μικρός σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Μη σε ζαλίζω λοιπόν ούτε εγώ – και πάλι ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: