Στιγμές εμπιστοσύνης

Τα μάτια σου είναι κόκκινα από τον πυρετό και το στόμα σου έχει ξεραθεί στις άκρες. Το μαλλί ανάκατο. Κουρνιάζεις στην αγκαλιά μου και διπλώνεις τα πόδια σου για να χωρέσεις όλος. Αναστενάζεις και κλαψουρίζεις λίγο.

Κοιτάω το θερμόμετρο. Πιάνω το σημειωματάριο. Επειδή τρέχουμε σαν τρελοί και εκείνη και εγώ κι επειδή όταν είσαι άρρωστος σε προσέχουν κάποιες ώρες παππούς, γιαγιά και λοιποί διαθέσιμοι πρέπει να ξέρουμε τι αντιπυρετικό πήρες, πόσο και πότε. Γράφω λες και κάνω απογραφή σε αποθήκη. 19:20, 38.9, 6,5 ml Depon.

Η τηλεόραση παίζει DVD της Disney. Τα χεράκια σου είναι ζεστά. Τα μάτια σου είναι σβησμένα. Φλέγεσαι. Σε χαιδεύω στην πλάτη.

– ‘ονάει, μου λές, ‘ονάει.

– Τι πονάει αγόρι μου, τι πονάει;

– Μύτη. Εσύ σκουπίσεις;

Σου σκουπίζω τη μύτη (ευτυχώς δεν είπες αυτί!). Αναστενάζεις. Στο μυαλό μου είναι αναρτημένες σαν αφίσες οι 10 μέρες και 10 νύχτες στο Παίδων, με την πεταλούδα καρφωμένη στο χεράκι σου, με τους γιατρούς να μας λένε άλλα αντί άλλων. Και οι μήνες που ακολούθησαν μετά. Ακόμα τρέμω την επιστροφή εκεί. Η λογική μου λέει ότι αυτό δεν γίνεται, ότι ήταν ένα φρικτό τζάκποτ από ασθένειες που έληξε, έληξε, έληξε. Αλλά ακόμα τρέμω.

Γέρνεις πάνω μου γλυκά. Ανακουφισμένος. Λες και ο μπαμπάκης θα μπορέσει να διώξει τον πυρετό με το άγιγμά του, λες και η ίωση είναι ανίσχυρη μπροστά μου. Φοράω την πανοπλία μου και χτυπώ τον δράκο της ίωσης, τον σκίζω στα δύο και αναβλύζει φως. Σε κοιτάω. Και θέλω να ανταλλάξω κάθε μέρα στη ζωή σου που θα είσαι άρρωστος με κάθε μέρα που θα είμαι υγιής.

Αργά αργά κλείνουν τα μάτια σου κι αλλάζει η αναπνοή σου. Κοιμήθηκες. Μέσα στην αγκαλιά μου. Εκεί που νιώθεις ότι όλα θα πάνε καλά. Κι εγώ σε κοιτάω και νιώθω ότι τρίζει και ανοίγει ο κόσμος εντός μου. Ευθύνη. Και Στιγμή. Μετά, κινούμαι αργά, σε βάζω στο κρεβάτι σου και σε σκεπάζω με προσοχή. Σαν να ήσουν «κάτι που σκορπάει».

Μόνο αφού έκανα παιδί κατάλαβα τους γονείς μου. Μόνο αφού αρρώστησε συνειδητοποίησα τι χειμώνες περνάνε από πάνω τους για να μας αναστήσουν, για να γίνουμε άνθρωποι. Και τώρα ξέρω. Έχω ετοιμάσει την απάντηση. Όταν ο πατέρας μου βρει το θάρρος και ξεπεράσει τους φραγμούς του «μα τι σαχλός γίνομαι τώρα» και μου πει:

– Γιε μου, σ’ αγαπώ πολύ.

Θα του απαντήσω:

– Κι εγώ μπαμπά αγαπώ πολύ το γιό μου.

Και θα καταλάβει. Και θα του αρέσει η απάντηση.

Εντωμεταξύ, με συγχωρείτε αλλά πάω να του βάλω θερμόμετρο.

5 Σχόλια

  1. Εύχομαι από την καρδιά μου όλα να πάνε καλά φίλε μου. Και θα πάνε καλά… θα πάνε καλά γιατί τα εμπόδια μας κάνουν πιο δυνατούς. Μην ξεχνάς άλλωστε ότι ο γκαντέμης έφυγε μακριά….. τόσο μακριά που δεν μας φθάνει! Περαστικά στον γιόκα σου και καλό κουράγιο σε σας!

  2. Αν και συνήθως δεν μου αρέσει να λέω ατάκες του στυλ «ωραία έγραψες, ωραίο post», πρέπει να ομολογήσω ότι με συγκίνησες πολύ.

    Όταν (με το καλό) κάνουμε παιδί(ά) με τη Μαρία, θα είσαι ο πρώτος που θα παίρνω τηλέφωνο για συμβουλές.

    περαστικά μικρέ

    @cubicje: ποιός είναι ο γκαντέμης που έφυγε;

  3. Λίγες φορές κατάλαβα πόσο δυνατή μπορεί να είναι η σχέση αυτή και για τον πατέρα. Οι άντρες εκφράζεστε πιο δύσκολα. Ο γιός σου είναι τυχερός που σε έχει και εγώ νοιώθω τυχερή που το διάβασα. Όλα θα πάνε καλά αρκεί να βρίσκεις χρόνο να φοράς την πανοπλία σου και να ‘σαι κοντά του όσο πιο συχνά γίνεται. Εύχομαι ολόψυχα περαστικά του.

  4. Παιδιά, μου κάνετε το μεγαλύτερο κοπλιμέντο που μπορεί να μου γίνει. Όμως, το μόνο στο οποίο θεωρώ τον εαυτό μου σωστό είναι ότι μπήκα στην φάση «και τώρα κάνουμε παιδί» αρκετά συνειδητοποιημένος. Αυτό για πολύ κόσμο (ιδιαίτερα για τους άντρες) δεν ισχύει. Γίνονται γονείς απλά επειδή «έτσι πρέπει» και χάνουν τη μεγαλύτερη ευκαιρία που μπορεί να παρουσιαστεί στον μέσο άνθρωπο.
    Επίσης (πολύ σημαντικό) είμαι μόνο ο ένας απ’ τους δύο. Το παιδί είναι υπέροχο γιατί βάζει ίση, αν όχι μεγαλύτερη, προσπάθεια η μαμά του. :^)
    Ευχαριστώ και για τα περαστικά. Update: Μας έκανε ένα μπραφ με υψηλό πυρετό σήμερα το μεσημέρι, αλλά αρχίζει να υποχωρεί. Το γύρισε σε αρχή ωτίτιδας. Όλο αυτό σημαίνει αντιβίωση, αλλά τουλάχιστον ξέρουμε ότι είμαστε ήδη στον δρόμο της αντιμετώπισης. Σύμφωνα με τον γιατρό κυκλοφορεί η σχετική ίωση αυτό τον καιρό, δεν είμαστε μόνοι, οπότε μπορούμε να συνδυκαλιστούμε.
    Και πάλι ευχαριστώ για τις ευχές και τα καλά σας λόγια. Μετράνε.

  5. Όπως ακριβώς τα λες…
    Το χειρότερό μου όταν είναι ο πιτσιρικάς άρρωστος, που δεν μπορώ με μιας να τον απαλλάξω από το βάσανο, ενώ με κοιτά σαν να παρακαλά να το κάνω…
    Περαστικά του…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: