Κάθε άνθρωπος έχει όνομα

Όπως όλους μας, με απασχολεί η ιστορία με τα αεροπλάνα και την σύγκρουση. Υπάρχουν πολλά που μπορεί κανείς να πει για την όλη ιστορία και δεν είναι μόνο όμως οι πολιτικές / διεθνείς επιπτώσεις του τσαμπουκά που μας έγινε (και όλοι ξέρουμε ότι ο τσαμπουκάς δεν σταματάει μόνο με επιδείξεις ψυχραιμίας…αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση). Άλλωστε, μια βόλτα στα ιστολόγια να κάνεις το θέμα έχει αναπτυχθεί ωραία από πολλές πλευρές, είτε στα posts είτε στα πολύ ενδιαφέροντα comments (για παράδειγμα διαβάστε εδώ, εδώ και εδώ).

Με απασχολεί το παράλογο του πράγματος. Με απασχολεί που ένας νέος άνθρωπος βρίσκεται μες τη μέση του πελάγους και έχει διαταγές που αφορούν το ποιος επιτρέπεται να τον σώσει (γιατί για κυριαρχικά δικαιώματα παίζεται όλο το παιχνίδι). Με απασχολεί που πριν μια εβδομάδα διάβαζα για τις αναμενόμενες δυκολίες στην πορεία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ και είχα σκεφτεί "ωχ, θα μας φορέσουν καμιά ομορφιά πάλι" (δεν βρήκα το ακριβές link, διαβάστε όμως σχετικά εδώ και  εδώ). Με απασχολεί που έχουμε 10 μίλια εναέριο εθνικό χώρο και 6 μίλια ύδατα αλλά προσπαθούμε να πείσουμε ότι οι παλαβοί είναι όσοι δεν δέχονται αυτό τον συνδυασμό. Με απασχολεί που κάνουμε γαργάρα την ενδεχόμενη κατασκοπία.

Περισσότερο από όλα όμως με απασχολεί ότι έφυγε ένας νέος άνθρωπος έτσι, "για ένα πουκάμισο αδειανό", και άφησε πίσω του ανθρώπους που θρηνούν. Καμιά αναφορά σε αυτόν από τους πολιτικούς στις δηλώσεις τους, μόνο ψυχραιμία παιδιά και σεβασμό στο διεθνές δίκαιο. Κανείς δεν έχει πάει να συμπαρασταθεί σε γυναίκα (?), παιδιά (?), γονείς, αδέρφια, φίλους (πού ακριβώς έχει καταφέρει να κρυφτεί ο Μεϊμαράκης;;;). Λες και βλέπουμε έργο στο σινεμά και πρέπει να κρατηθεί ανώνυμος, αποφεύγονται οι αναφορές στο όνομά του. Ο άνθρωπος όμως είναι Πρόσωπο και έχει όνομα. Δεν είναι ο "Έλληνας πιλότος", δεν είναι ο "αγνοούμενος χειριστής" και σε καμία περίπτωση δεν είναι ο "άτυχος πιλότος". Άτυχος είσαι αν δεν βρεις να παρκάρεις κοντά στο σπίτι σου όταν έχεις να κουβαλήσεις ψώνια απ' το σουπερ-μάρκετ, όχι αν ακολουθείς διαταγές, σκοτώνεσαι και μετά οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για αυτές τις διαταγές κάνουν κο-κο-κο.

Ο άνθρωπος είχε όνομα. Δεν ήταν κομπάρσος σε υπερ-παραγωγή, από αυτούς τους ανώνυμους, αναλώσιμους χαρακτήρες που δεν μιλάνε σε όλη την ταινία. Και το όνομα αυτό οφείλουμε να το θυμόμαστε. Λεγόταν Κωνσταντίνος Ηλιάκης. Και θα πρέπει οι πολιτικοί είτε από την μία πλευρά είτε από την άλλη, είτε από την μία παράταξη είτε από την άλλη, να αναφέρονται σε αυτόν με το όνομά του.

Άντε πια!

Update: 26/5, μεσημέρι, και ξέρω πια και ότι ήταν παντρεμένος και ότι αφήνει δύο ορφανά πίσω του. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σας παραπέμψω σε αυτό το κείμενο, το οποίο κατάφερε να εκφράσει όλα αυτά που θα ήθελα να πω αλλά δεν ξέρω πώς.

Και άλλο update: 29/5, απόγευμα, με τα blogs να έχουν πάρει φωτιά από τα σχόλια. Που μεταλάσσονται σε κραυγές και επιθέσεις (γιατί;). Μάλλον εγώ δεν καταλαβαίνω. Πάντως σε προσωπικό επίπεδο, θεωρώ πολύ σημαντικότερη μια απώλεια ανθρώπου για την οικογένειά του παρά το αποτέλεσμα μιας αερομαχίας θεωρημένο ως ποδοσφαιρικό ματς και με τη λογική του "οι από δω γαμάνε τους από κει". Και στο κείμενο της Μιραντολίνας διάβασα ένα χάδι στα παιδιά που μείναν ορφανά. Το ξαναδιαβάζω σήμερα, ναι, ίσως να μην είναι τόσο ευθύ όσο μου φάνηκε στην αρχή. Μπερδεύομαι. Ξέρω όμως ότι το ζήτημα είναι ότι χάθηκε ένας άνθρωπος, ορφάνεψαν δύο παιδάκια, και όλα αυτά έγιναν περί όνου σκιάς. Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Σεβασμός στο νεκρό και στην οικογένειά του, που αξίζαν μια άλλη ζωή. Αυτά.

Advertisements

6 Σχόλια

  1. Έτυχε να ξέρω.. Ίσως το άκουσες κάπου στα έντεχνα δραματοποιημένα ρεπορτάζ των ημερών. Ξέρεις αυτά που ο ρεπορτερ «φοράει» το ύφος Νο 14, δηλαδή «αναλόγως περίλυπον» και αρχίζει να εκπέμπει συγκινησιακή φόρτιση. Κώστας Ηλιάκης. Σκοτώθηκε την επομένη της γιορτής του. Θα μπορούσε να ‘ναι απλά μία ατάκα σε ρεπορτάζ, αλλά πίσω κρύβει μιά ολόκληρη ιστορία. Μιά οικογένεια που την μία μερα γλεντούσε και την επόμενη θρυνούσε. Τα ξεχνάμε αυτά όταν δεν μας αφορούν. Όταν δεν πρόκειται για τη δική μας οικογένεια.

  2. Έχεις δίκιο, είναι εύκολο να ξεχνάς όταν χτυπά κάποιον άλλο. Απλά συνειδητοποίησα ότι 3 μέρες τώρα με ενοχλεί η διαφαινόμενη απόκρυψη ότι αυτός ήταν ένας συγκεκριμένος άνθρωπος με ζωή, οικογένεια, ενδιαφέροντα, κοκ. Καταλαβαίνω ότι είναι εσκεμμένη επιλογή και προσπαθούν να μην «ανάψουν τα αίματα» του κοινού, αλλά δεν είναι απαράδεκτο να το παίζουμε «δεν ξέρω, δεν απαντώ» όταν μιλάμε για νεκρό άνθρωπο;

  3. Να ανάψουν τα αίματα;
    Τί λές βρε μπαμπά;
    Βγήκε βρώμα (και τεκμηριώθηκε) ότι η NSA παρακολουθύσε κινητά στην Ελλάδα και ΔΕΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ ΚΑΝΕΝΑΣ!
    Τα ονόματα όσων πέθαναν στα Ίμια πριν 10 χρόνια τα θυμόμαστε μόνο αν τύχει να περάσουμε από το μνημείο (bonus points αν θυμόμαστε πού ακριβώς είναι το μνημείο και περάσουμε από κει επί τούτου)
    Απαγάγονται Πακιστανοί στην Ελλάδα και ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης λέει ότι το κάνουν μεταξύ τους και ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΟΙΞΕΙ ΡΟΥΘΟΥΝΙ!

    Ενώ από την άλλη βγαίνει η Βίσση ένατη στη eurovision και ΟΛΟΙ ΒΟΟΥΝ!

    Των οικιών ημών εμπιπραμμένων ημείς άδομεν «Everything I am, everything I do…»

    Πάντως, έχε υπ’ όψη σου ότι τα προχθεσινά ίσως και να οφείλονται και στην τρέχουσα κόντρα Ερντογάν – Τούρκων στρατιωτικών. Ο στρατός στην Τουρκία δεν είναι απλώς «υπολογίσιμη δύναμη», είναι «φύλακας του Κεμαλισμού» και ως τούτος δρα ανεξάρτητα.

  4. Antoni μου, μαζί σου, έχεις δίκιο. Το «μην ανάψουν τα αίματα» είναι μια προσπάθεια να εξηγήσω γιατί πολιτικοί και ΜΜΕ αποφεύγουν με μεγάλη μέριμνα την αναφορά στο συγκεκριμένο άνθρωπο. Για παράδειγμα: ΟΚ, δεν βλέπω τηλεόραση αλλά διαβάζω ειδήσεις στο internet και τόσες μέρες μετά προσωπικά δεν ξέρω αν ήταν/δεν ήταν παντρεμένος, είχε/δεν είχε παιδιά, κοκ.
    Συμφωνώ για την κόντρα Ερντογάν – στρατιωτικών, αλλά κι οι εξελίξεις σε αυτήν δεν είναι ανεξάρτητες από ένα πιθανό πάγωμα των διαπραγματεύσεων.

  5. Καταλαβαίνω την πίκρα του Μπαμπάκη για το γεγονός και τον τρόπο κουκουλώματός του από τα ΜουΜουΕ, αλλά αυτή (όπως σωστά σημειώνει ο Αντώνης) είναι μία πάγια τακτική τους. Και μάλιστα βλέπω ότι αυτή η κατάσταση δεν ενοχλεί και τον περισσότερο κόσμο αφού μετά κανά δυο μήνες το γεγονός θα έχει ξεχαστεί πλήρως. Τόσοι άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά στους ελληνικούς κωλόδρομους και οι άρχοντες-υπουργοί κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου αφού κανένας μα κανένας δεν θέλει να αναλάβει το πολιτικό κόστος για να αλλάξουν τα πράγματα στην ψαροκώσταινα.

  6. Βρε «ψωροκώσταινα» ήθελα να γράψω… πως μου ήρθε το ψάρο…. (να πεις ότι πεινούσα ή μου άρέσει το ψάρι)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: