• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Μαΐου 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Απρ.   Ιον. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Ο δικός μου πόλεμος…

…είναι αυτός των Άστρων. Που έχει γενέθλια σήμερα. Γίνεται 19 χρονών.

Είχα πρωτοδεί την ταινία σε θερινό σινεμά εκεί που παραθερίζαμε. Δεν θυμάμαι πια τα ονόματα των παιδιών που κάναμε παρέα εκεί. Είμασταν μια παρέα πιτσιρικάδες, ηλιοκαμένοι, με γόνατα βαμμένα «μερκουροχρώμ» και μαλλί γεμάτο αλάτι, αφού αρνιόμασταν να κάνουμε ντους μετά την θάλασσα. Είχαμε αυθόρμητα κάνει μια ομάδα (συμμορία;) που είχε μεγάλη έχθρα με μια άλλη ομάδα συνομήλικων. Κάτι πυκνούς θάμνους κοντά στα σπίτια μας τους είχαμε βαφτίσει κάστρο και μαζευόμασταν εκεί. Μαζεύαμε κουκουνάρια από τα πεύκα, καβαλάγαμε τα ποδήλατα, πηγαίναμε στο κάστρο των εχθρών και γυρίζοντας γύρω-γύρω τους πετάγαμε κουκουνάρια. Μετά γυρνούσαμε περιχαρείς, ενώ οι εχθροί μαζεύαν τα κουκουνάρια που τους πετάξαμε κι ετοιμάζαν τα ποδήλατά τους για αντίποινα. Αυτό το βιολί βδομάδες ολόκληρες.

Το σινεμά είχε ένα μικρό κτίριο με το δωμάτιο με την μηχανή προβολής απάνω. Στα σκαλάκια  του κτιρίου υπήρχαν οι πιο προνομιούχες καρέκλες αφού δεν έμπαινε κεφάλι μπροστά σου. Πηγαίναμε από νωρίς και πιάναμε ολόκληρη την σειρά και μετά ρίχναμε κλήρο ποιος θα πάει να φέρει σουβλάκια για όλους (ναι, τότε και οι νότιοι τα λέγαμε σουβλάκια, όπως πρέπει, όχι καλαμάκια και σαχλαμάρες!) και σχολιάζαμε φωναχτά την ταινία. Μύριζε καλοκαίρι, αργούσε να νυχτώσει και τα πρώτα λεπτά της ταινίας προβάλλονταν στο φως του σούρουπου.

Σε αυτή την ταινία διαπίστωσα κάτι για τον εαυτό μου: είμαι μύωπας. Για πρώτη φορά δεν μπορούσα να διαβάσω κάτι (τους υπότιτλους) ενώ όλα τα φιλαράκια γύρω μου τους διάβαζαν. Απογοητεύτηκα, αλλά δεν τόλμησα να το παίξω και ξενέρωτος οπότε συμφωνούσα με ό,τι μου λέγανε. Όταν γύρισα σπίτι και τα είπα στους δικούς μου με πήγανε για γυαλιά. Μου πήρε πολλά χρόνια να συμφιλιωθώ με τα γυαλιά. Στο σχολείο τα έβγαζα πάντα στα διαλείμματα, μέχρι το τέλος του Λυκείου, με την μυωπία να έχει περάσει τους 3 βαθμούς και να πλησιάζει στα σημερινά (4,25) επίπεδα. Έπρεπε να μου κάτσει γκόμενα για να συμφιλιωθώ με τα γυαλιά μου.

Πάντως, πρόλαβα να ξαναδώ την ταινία με γυαλιά δύο (νομίζω) φορές εκείνο τον Σεπτέμβριο. Και πρέπει να με συνεπήρε πολύ, γιατί δεν θυμάμαι άλλη ταινία από τόσο παλιά. Η γεύση των αερομαχιών και η σασπένς της σκηνής στον σκουπιδοφάγο με συντροφεύουν από τότε. Και η θεοποίηση του Χαν Σόλο επίσης.

Την «Αυτοκρατορία» δεν την είδα στα σινεμά, νομίζω ότι συνέπεσε με την χρονιά που γεννήθηκε η αδελφή μου και την μετακόμιση σε μεγαλύτερο (και δικό μας) σπίτι. Θα την έβλεπα δυστυχώς πολύ αργότερα, στην επανέκδοση του ’97. Την επιστροφή των Τζεντάι την είδα σε χειμερινό (μεγάλε!) με ποπ-κορν (πελώριε!). Την βαρέθηκα λίγο, ήταν και αυτά τα σαχλά τα Ewoks. Μόνο η σεκάνς με την αλυσοδεμένη πριγκίπισσα μου άρεσε (κάπως έτσι ξεκινάνε τα βίτσια!).

Χρόνια αργότερα, πήγα να δω το Episode I Παρασκευή, σε νυχτερινή προβολή στο «Ράδιο σίτυ». Οι θεατές ήταν σχεδόν όλοι στην ηλικία μου, μεταλλάδες που είχαν έρθει μόνοι τους, κοπιουτερόβιοι που παραγγέλναν χοτ ντογκ, ζευγάρια που πίναν μπυρίτσες περιμένοντας να αρχίσει η προβολή. Όπως άρχισε η μουσική, με τα γράμματα – χαλί να ανεβαίνουν σαν λεωφόρος στην οθόνη, η αίθουσα ξέσπασε σε χειροκρότημα. Δυο ώρες μετά βγήκαμε σχεδόν εκνευρισμένοι.

Στο Episode II τα πράγματα ήταν ακόμα πιο ροκ. Πάλι νυχτερινή προβολή κλπ, αλλά πλέον το κοινό γελούσε απροκάλυπτα με τους έρωτες του Ανακίν και της Πάντμι, καθώς και με το τρομακτικό ύφος του Γιόντα στη μονομαχία με τον Κόμη Ντούκου.

Ένιωθα ότι προδόθηκε το παιδί εντός μου. Προσπαθούσα να καταλάβω, εμείς είμασταν τότε χαζοί ή οι παλιές ταινίες καλύτερες; Στο πρόσφατο επεισόδιο 3 ανέκραξα «επιτέλους!». Οι χαρακτήρες θυμήσαν τους παλιούς, ο διάλογος ήταν εξίσου κουλός αλλά οι μονομαχίες είχαν την επικότητα που έπρεπε να έχουν.

Ο 7χρονος μέσα μου, ένα λιγνό αγοράκι που διαπίστωσε ότι έχει μυωπία, που έκανε ποδήλατο, πετούσε κουκουνάρια και κολυμπούσε ατέλειωτες ώρες ξύπνησε, πήδηξε επάνω ενθουσιασμένος και έκανε πάρτυ. Τον κοίταξα, του έκλεισα το μάτι, και χαμογέλασα. Σκέφτηκα πως ίσως μια μέρα του αγοράσω και ένα φωτόσπαθο να έχει. Στο τέλος της προβολής ακούστηκε ξανά το χειροκρότημα που είχε κοπεί όταν δυο επεισόδια πριν εμφανίστηκε ο Τζαρ-Τζαρ Μπινγκς. Έφυγα από το σινεμά γελώντας και με καμία διάθεση να πάω για ύπνο.

Τα γενέθλια των 19 ετών από την πρεμιέρα του «Πόλεμου των Άστρων» δεν είναι απλώς τα γενέθλια μια ταινίας. Αν είναι αυτό δυνατό, είναι τα γενέθλια μιας παιδικής ηλικίας. Είναι τα γενέθλια του ποδηλάτου μου, των ματωμένων μου γόνατων, των δροσερών νυκτών του Αυγούστου, της νηστείας που επέβαλε με στρατιωτικό νόμο η γιαγιά παραμονές Δεκαπενταύγουστου και τόσων άλλων λεπτομερειών. Ενός ολόκληρου κόσμου λαμπερού και αχρησιμοποίητου ακόμα. Και είναι και τα γενέθλια όλων αυτών των παιδιών που δεν θυμάμαι πια τα ονόματά τους (και ούτε αυτοί θυμούνται το δικό μου). :^)

Advertisements

8 Σχόλια

  1. Άντε, χρόνια πολλά βρε.

    Θυμάμαι ότι τα επεισόδια IV-VI τα είχα δει σε βίντεο (ειδικά το IV το είχα δει στο σπίτι ενός συμμαθητή μου, χωρίς υπότιτλους- και ήμουν και στην 6η Δημοτικού, ατςςςς…), τα τελευταία τα είδα σε σινεμά (το δε VI στο θερινό του Παπάγου, πολύ ωραίο σινεμά, αξίζει να πάμε). Μπορεί να μην έχω τις ίδιες αναμνήσεις με σένα, αλλά όταν έσκαγε στην οθόνη το λογότυπο και ακουγόταν η φανφάρα του Τζών Γουίλλιαμς, ανατρίχιαζα… θες επιβεβλημένα στερεότυπα, θες μια λαχτάρα για επιστροφή σε πιο αθώες εποχές… δεν ξέρω, μια φορά πάντως αντατρίχιαζα.

    Αντίστοιχες αναμνήσεις έχω από Αλόμα, τον κινηματογράφο στο Χολαργό, γωνία Μεσογείων και Βεντούρη, δίπλα στο παλιό φωτογραφείο του Γκουσγκούνη. Ως χώρος ήταν χάλια: ξηλωμένα καθίσματα, μπαγιάτικα τσιπς, η χοντρή στο ταμείο να σε στραβοκοιτάει αν δεν έπαιρνες πρόγραμμα, αλλά:
    – το καλοκαίρι η αριστερή μεριά της αίθουσας άνοιγε (ρολά), το οποίο σήμαινε αφ’ ενός δροσιά, αφ’ ετέρου ότι μπορούσες με λίγη τύχη και επιδεξιότητα να μπεις τσάμπα.
    – Θυμάμαι όταν παίχτηκε το Back to the Future I: Η ουρά έφτανε μέχρι απέναντι απ’ το δρόμο. Άσε το χαβαλέ που γινότανε μέσα. Νομίζω ότι είδα την ταινία καθισμένος στο διάδρομο.
    – Θυμάμαι τι χαμός έγινε για το Rocky IV (εγώ δεν πήγα λόγω ιδεολογίας)
    – Θυμάμαι να βλέπω την «Αυτοκρατορία του Ήλιου» και τον «Τελευταίο Αυτοκράτορα» μόνος μου (δύο διαλείμματα σε κάθε ταινία).
    – Θυμάμαι επίσης Τέρενς Χιλ – Μπάντ Σπένσερ σε κάτι κουλές μεσημεριανές προβολές.
    – Θυμάμαι ότι η τελευταία ταινία που έπαιξε πριν κλείσει ήταν το «Πέτα τη Μαμά απ’το Τρένο»
    Τώρα που έχει ξανα-ανοίξει (ως Σινέ Χολαργός) δεν είναι το ίδιο. Δεν περίμενα κιόλας να είναι το ίδιο.

  2. τεστ σχολιασμού

  3. ok.. to pire

    STO KENURGIO POST GIATI DEN TO PERNI????

    TO WORDPRESS TON PERNI!!!!

    (tulahiston boro ke se diavazo tora, kati ine ki afto)

  4. Σου εμφανίζεται μύνημα «400 Bad Request»;

  5. Ντάντη πρέπει να υπάρχει πρόβλημα με το timestamp. Όταν συντάσσεις ένα μήνυμα και πριν το κάνεις post τσέκαρε στα δεξιά την επιλογή «Post timestamp». Νομιίζω ότι έτσι θα λυθεί το πρόβλημα και θα είμαστε όλοι χαρούμενοι!
    Αληθεία γιατί το wordpress αρνείται να σε δεχτεί αγαπητή;

  6. Επειδή είμαι όμορφη, έξυπνη, με τσαχπίνικο και συλλεκτικό nick και, επιπροσθέτως, διατηρώ μπλογκ στο blogger.com!!!! :ppp

  7. Και όχι μόνο είσαι όμορφη, έξυπνη, κλπ, αλλά ο μόνος λόγος που συχνάζεις εδώ είναι ότι σου χρωστάω ακόμα εκείνο το ζευγάρι κόκκινες γόβες! :^p

  8. Και με όλα αυτά τα προσόντα και το wordpress αρνείται να σας δεχθεί αγαπητή!!! Τς τς τς… νομίζω ότι πρέπει να επιληφθούμε του θέματος αγαπητοί συνάδελφοι. Αλλά τι διαβάζω;… όλα αυτά γίνονται για ένα ζευγάρι κόκκινες γόβες Louis Vuitton!;!;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: