• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Μαΐου 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Απρ.   Ιον. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Σκέψεις για την ελληνική μπλογκόσφαιρα

Μετά από ένα μήνα και κάτι έχω ήδη αποκτήσει εκτεταμένη και εις βάθος εμπειρία της ελληνικής μπλογκόσφαιρας και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τα συμπεράσματα στα οποία έχω καταλήξει αβίαστα, αβασάνιστα και αβεσαλώμ (ή όπως γράφεται). Αφορμή είναι οι εκρήξεις που παρακολουθώ τελευταία και με κάνουν να αναρωτιέμαι τι θέλω εδώ.

Το πρώτο είναι ότι, όπως όλη η Ελλάδα, έτσι και η ελληνική μπλογκόσφαιρα είναι ένα μικρό χωριό, όπου περίπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Στα χωριά βέβαια υπάρχει πάντα τουλάχιστον ένας τρελός του χωριού, συνήθως πολλοί περισσότεροι.

Το δεύτερο είναι ότι υπάρχει πολύ καλό υλικό εκεί έξω. Κείμενα σαν αυτά της Composition Doll ή του Αθήναιου είναι σκέτη απόλαυση (για να αναφέρω μόνο δύο παραδείγματα από τα πολλά). Βρίσκω και διαβάζω πολύ ωραία, δομημένα κείμενα, ακόμα και σε bloggers με απόψεις των οποίων δεν συμφωνώ (ή δεν συμφωνώ πάντα). Πολύ ψωμί υπάρχει και στα σχόλια.

Το τρίτο («και καλύτερο μοιρολογάει και λέει»): η συμπεριφορά αρκετών μου θυμίζει πολύ τα κομματικά καφενεία της δεκαετίας του ’80. Τότε που το μίσος μεταξύ ΠΑΣΟΚων και Νεοδημοκρατών ήταν απύθμενο όσο και αδικαιολόγητο και οδήγησε στον διαχωρισμό των καφενείων σε πράσινα ή γαλάζια, ανάλογα. Η δε ρητορική επίσης παραπέμπει σε μια εποχή πόλωσης, όπου είσαι είτε με μας είτε με τους άλλους (α ρε Μπους τζούνιορ που μας αξίζει!)

Τις τελευταίες εβδομάδες έχω εντυπωσιαστεί (και σχεδόν τρομάξει) από την εκρηκτική ένταση που συνοδεύει κάθε διαφωνία. Άνθρωποι που παραδόξως ξέρω ότι μπορούν να συγκροτήσουν ένα πολύ καλά δομημένο κείμενο επιχειρημάτων, βλέπουν μία θέση αντίθετη ή έστω διαφορετική από την δική τους και αφιονίζονται. Συντάσσονται, βομβαρδίζουν και φωνάζουν σαν στρατευμένοι. Η αμφισβητούμενη πλευρά αντιδρά με τον ίδιο τρόπο και φλεγόμενα αντικείμενα πέφτουν δώθε κείθε. Ακραίες αντιδράσεις του τύπου «παίρνω τη μπάλα μου και φεύγω, είστε κακά παιδιά και δεν σας παίζω άλλο» ακολουθούν. Βγαίνει μια ανάγκη εκτόνωσης, μια κατινιά που προβληματίζουν.

Με έχει εντυπωσιάσει η πίστη στην κατοχή της Απόλυτης Αλήθειας. Ρε παιδιά, δεν αμφιβάλλετε ποτέ για τον εαυτό σας; Δεν αναρωτιέστε μήπως λέτε και καμιά μαλακία που και που; Καταλαβαίνω ότι αρκετοί από τους bloggers είναι νεότεροί μου και δεν έχουν ζήσει τις διαψεύσεις που προσφέρει απλόχερα η έκθεση στην αγορά εργασίας (δηλ. όχι μόνο να δουλεύεις, αλλά να υποστηρίζεις ένα ανεξάρτητο νοικοκυριό, χωρίς backup τα λεφτά των γονιών), ωστόσο το πρώτο βήμα για την εύρεση μιας άρτιας θέσης είναι η ίδια η αμφισβήτηση. Σωστά;

Με έχει εντυπωσιάσει επίσης η βεβαιότητα ότι καταλάβατε τη θέση που (περι)γράφει ο άλλος. Προσωπικά, έχω χρειαστεί να διαβάσω ξανά και ξανά κάποια κείμενα για να καταλάβω αν συμφωνώ και σε ποιο βαθμό. Πότε προλαβαίνετε να κρίνετε, κατακρίνετε και καταδικάσετε έναν άνθρωπο από ένα τόσο δα κείμενο; Πόσες παρεξηγήσεις έχουν γίνει γιατί δεν κατάλαβε ο ένας για τι πράγμα μιλάει ο άλλος;

Τέλος, με έχει εντυπωσιάσει η αδυναμία να καταλάβουμε την θεμελιώδη διαφορά ανάμεσα σε αυτούς τους δύο διαλόγους:

Διάλογος Ι

«Πιστεύω ότι η Γη είναι επίπεδη και η θεωρία της σφαιρικής Γης θα καταρριφθεί σύντομα.»

«Αυτά που λες είναι μαλακίες.»

Διάλογος ΙΙ

«Πιστεύω ότι η Γη είναι επίπεδη και η θεωρία της σφαιρικής Γης θα καταρριφθεί σύντομα.»

«Είσαι μαλάκας.»

Το πιάσατε, έτσι; Στη μία περίπτωση η αντίδραση αφορά την άποψη, ενώ στη δεύτερη γίνεται επίθεση στο πρόσωπο, τον φορέα της άποψης. Αυτό που με τρομάζει είναι ότι ακολουθείται συνέχεια το δεύτερο δείγμα διαλόγου, ενώ η ανταλλαγή και σύνθεση απόψεων προϋποθέτει το πρώτο.

Πιστεύω ότι πολλά από τα προβλήματα που έχουμε ως κοινωνία οφείλονται στο ότι παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά. Από ανθρώπους νέους, που ασχολούνται με ένα χόμπυ σαν τη συγγραφή blog, θα περίμενα πιο ανοιχτά μυαλά και μεγαλύτερη ικανότητα αυτοσαρκασμού.

Τι είμαστε ρε παιδιά στο κάτω-κάτω; Ένας διαδικτυακός καφενές, με τον κάθε πελάτη να λέει το μακρύ και το κοντό του. Και ακόμα χειρότερα μάλιστα, γιατί ξεκινάμε να μιλάμε μόνοι μας, ενώ καθόμαστε ο καθένας σε χωριστό τραπέζι. Αυτό το χωριό δεν έχει έναν τρελό, είναι γεμάτο με δαύτους!

Έλα, να μπαίνουν τα πράγματα στη σωστή προοπτική.

ΥΓ: Διαβάστε και ένα σχετικό κείμενο κάποιου σαφώς παλιότερου από μένα, του oldboy εδώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: