Θέλω να το αποφύγω

Το τι ακριβώς συνέβη στον Άλεξ δεν τολμώ να το σκεφτώ, δεν φτάνω να το επεξεργαστώ. Είτε λένε ψέματα οι πιτσιρικάδες είτε όχι, το μυαλό δεν βρίσκει δρόμο που να πηγαίνει στο καλό. Είμαι και πατέρας και παραδέχομαι ότι αρνούμαι να χωνέψω, να επεξεργαστώ, να καταλάβω και (απλά) να προχωρήσω. Όπως είχε γίνει και με τον μικρό Τομάσι πριν κάποιους μήνες, το γεγονός με αφήνει παγωμένο στη μέση μιας ερήμου από σκόνη και ξεραμένους θάμνους. Φυσάει άγρια εκεί. Φρίκη, φρίκη, φρίκη.

Λιγοψυχώ μπροστά στο κρύο του γεγονότος. Τι να κάνω…

Υπάρχουν όμως κάποιοι που γράψαν πολύ σωστά posts για αυτό και θέλω να σας τους προτείνω: διαβάστε εδώ, εδώ και εδώ. Συμφωνώ και προσυπογράφω, αλλά έχω κλονιστεί πολύ για να μπορέσω να βάλω δικές μου λέξεις στην ιστορία του Άλεξ.

ΥΓ: Έρχεται σε πλήρη αντίθεση το παρόν με το προηγούμενο, σημερινό μου post. «Ευτυχώς» που έγινε αυτή η ιστορία με το ελικόπτερο και ως κοινωνία έχουμε κάτι άλλο να σκεφτούμε. Δεν μας έπαιρνε για παραπάνω.

4 Σχόλια

  1. Κάτι τέτοια με οδηγούν καμιά φορά σε ακραίες σκέψεις. Ας πούμε, αν κάθε φορά που ένα παιδί εγκληματούσε, οι γονείς του ή η δάσκαλοι ή οι κοινωνικοί λειτουργοί ή οι άνθρωποι που το είχαν στην φροντίδα τους, στην περίπτωση που δεν είχε γονιούς) καταδικαζόντουσαν εις θάνατον δια λιθοβολισμού στην Πλατεία Συντάγματος, μήπως τότε, μήπως λέω όλοι μας (και δεν εξαιρώ κανέναν από εμάς) συνειδητοποιούσαμε ότι το να ανατρέφεις ένα παιδί δεν απαιτεί μόνο να ταίζεις το σώμα του αλλά, κυρίως, την ψυχή και το μυαλό του?

  2. Δεν ξέρω από πού να το πιάσω και πού να το αφήσω. Κατ’ αρχήν, δεν είμαι σίγουρος ότι το έκαναν τα παιδιά. Μου φαίνεται κουλή όλη η ιστορία με την μη εύρεση του πτώματος. Εκτός αν είχαν συνεργό κάποιον ενήλικα που το ξέθαψε για να καταστρέψει τα ίχνη. Εκεί πραγματικά η φρίκη φεύγει από τα όρια, η υπόθεση είναι απλά too much.
    Θεωρώ ότι σίγουρα έχουν ευθύνες ‘ολοι όσοι ήξεραν τα παιδιά και όλοι όσοι συμμετείχαν στην διαπαιδαγώγησή τους. Δεν ξέρω πώς θα μπορούσαν να συνεχίσουν τη ζωή τους. Αν δηλαδή είσαι διευθυντής σχολείου και γίνεται αυτό στο σχολείο σου, την ώρα που η μάνα του θύματος σε έχει προειδοποιήσει, πώς μπορείς να κοιμηθείς ξανά τα βράδυα; Κι αν εγώ είμαι κάτοικος της όποιασδήποτε Βέροιας και στέλνω τα παιδιά μου σε ένα τέτοιο σχολείο, τι κάνω; Και αν είχα υποψίες ότι κάτι δεν πάει καλά εδώ και μήνες, πόση ευθύνη κουβαλάω για την σιωπή μου;
    Πολυ βρώμικη ιστορία. Δεν ξέρω, παγώνω. Δεν έχω απαντήσεις απλά ένα ουρλιαχτό ετοιμάζεται.

  3. Αγαπητέ φίλε.
    Η τραγικότητα του γεγονότος είναι απλά απέραντη. Από τη μία ο ίδιος ο νεκρός Άλεξ. Από την άλλη τα παιδιά-φονιάδες(;) και οι τύψεις που θα τα κυνηγούν. Από πού να πιαστείς. Θα πέσεις.
    Είμαι καθηγητής σε σχολείο. Μαζί με το γεγονός της Βέροιας, πνίγηκε το 10 μηνών αδερφάκι μιας μαθήτριάς μου. Κατάπιε φυστίκι όταν έμεινε για 20 δεύτερα μόνο του.
    Πόσα ουρλιαχτά να αφήσω…
    Νά ‘σαι καλά εύχομαι!

  4. Νίκο, είναι απίστευτο το πόσο εύκολο πράγμα είναι η τραγωδία. Νά ‘σαι καλά.
    Όταν διάβασα το σχόλιό σου έ[ιασα να γράφω κι άλλο ποστ, αυτό που βγήκε ήταν τόσο έντονο που και μένα τρόμαξε και το έσβησα.
    Δεν πάει άλλο. Δεν θέλω να ακούω τέτοιες ειδήσεις. Δεν αντέχονται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: