Το Νησί και εμείς

Το Νησί πρωτομπήκε στη ζωή μας το 1996. Ήταν μια χρονιά βγαλμένη από εφιάλτες, όταν ο Θεριστής αποφάσισε να μας δείξει κατάμουτρα το μέλλον μας, χωρίς έλεος. Για Εκείνη ήταν φυσικά πολύ πιο σκληρό. Ωστόσο, το Νησί μας αγκάλιασε. Μας έδειξε το Φως του, μας έδωσε από τον ρυθμό του και μας χάρισε και το εκκλησάκι που λέγαμε ότι θα παντρευτούμε (Τελικά παντρευτήκαμε στην Πλάκα, στο νησί της Αθήνας. Όταν γεράσουμε θα της ζητήσω διαζύγιο για να μπορέσουμε να παντρευτούμε ξανά εκεί, στο Νησί. Σσσσσς, μην της πείτε τίποτα, είναι έκπληξη).

Τα επόμενα χρόνια ξαναπήγαμε 2-3 φορές. Ποτέ δεν μας απογοήτευσε. Δεν μας χάριζε το μυστικισμό που χαρίζει η Δήλος ή τα τοπία δέους της Σαντορίνης. Δεν είχε τις θάλασσες της Μήλου, την αρχοντιά της Άνδρου ή τις νύχτες της Πάρου. Είχε λίγο από το καθένα από αυτά, φιλτραρισμένα, ανθρώπινα, νοικοκυρεμένα. Μια επιτομή από τα καλύτερα του πελάγους. Δεν είναι τυχαίο ότι ποτέ δεν είδαμε ρουμλετάδες εκεί, ούτε ότι η χειρότερη από της ταβέρνες του σερβίρει φαγητό καλύτερο από πολλά άλλα μαγαζιά στα κοντινά νησιά.

Μετά, η καλή μου διορίστηκε καθηγήτρια. Και ήρθε διορισμός για το Νησί. Το θεωρήσαμε καλό οιωνό, παρότι αναμέναμε δύσκολο χειμώνα. Πακετάραμε, βρήκαμε σπίτι και γυναίκα για το παιδί (που μόλις είχε γίνει ενός έτους), κανόνισα να λείψω λίγες μέρες από τη δουλειά και – αυτό ήταν! – μετακομίσαμε.

Ξεκίνησε τότε ένας απίθανος χειμώνας. Μητέρα και γιόκας στο νησί κι εγώ να γράφω 15 ώρες κάθε ΣΚ στα πήγαινε-έλα. Πρέπει να ξέρετε ότι τον χειμώνα δεν υπάρχουν ταχύπλοα για τα νησιά, μόνο παραδοσιακοί καρβουνιάρηδες. Επιβάτες είχαν 5-6 νταλικιέρηδες, δυο τρελούς κι εμένα. Τα μαγαζιά στα νησιά είναι κλειστά – για παράδειγμα, ήθελαν ζαχαροπλαστείο κάτι φίλοι στο Νησί και μου παράγγειλαν να φέρω γλυκά από Αθήνα.

Στο Νησί δεν υπήρχε παιδίατρος. Δεν υπήρχε οπτικός, δεν υπήρχε πίτσα, δεν υπήρχε μαγαζί με ρούχα, δεν υπήρχε μαγαζί με παπούτσια, δεν υπήρχε βίντεο-κλαμπ. Πλοίο για Πειραιά είχε κάθε δεύτερη μέρα, οπότε αν την Κυριακή είχε απαγορευτικό δεν υπήρχαν κυριακάτικες εφημερίδες μέχρι την Τρίτη το βράδυ που θα ξανάπιανε καράβι. Ώρες – ώρες δεν υπήρχαν άνθρωποι: θυμάμαι μια δεκάλεπτη βόλτα Δευτέρα βράδυ που δεν είχα συναντήσει κανέναν. Μην έχετε στο μυαλό σας τα νησιά του καλοκαιριού. Το σπίτι μας ήταν σε κεντρικότατο σημείο και θυμάμαι ότι έβγαζα τα σκουπίδια έξω και δεν ακουγόταν ανθρώπου ήχος.

Με μια φράση: αν δεν έχετε βγάλει χειμώνα σε νησί δεν ξέρετε πόσο καλομαθημένοι είστε.

Όμως, είναι πολύ πιο όμορφο. Αποκτά μια ασκητική ομορφιά, μια αγριάδα φυσική που φέρνει τον άνθρωπο πιο κοντά στα αληθινά του μεγέθη. Σε κάνει να σκέφτεσαι, σου θυμίζει να αισθάνεσαι, να αγναντεύεις και να περιμένεις. Σε ποτίζει στην αλμύρα και σε μαθαίνει να εκτιμάς και τις σιωπές, όταν πρέπει.

Το Φλεβάρη το Νησί ήταν καταπράσινο, δεν το είχαμε ξαναδεί έτσι. Ο ήλιος του και πάλι συναρπαστικός, ακόμα και με καιρό κρύο. Βγαίναμε βόλτα σε άδεια σοκάκια, δρομάκια που το καλοκαίρι γεμίζουν τουρίστες, ζούσαμε με προϊόντα τοπικά και γνωρίζαμε κάθε «προμηθευτή» μας. Η καλή μου περπατούσε κάθε πρωί για τη δουλειά της 10 λεπτά ανάμεσα σε κυκλαδίτικα σπιτάκια. Εντωμεταξύ, ο μικρός μας είχε μάθει όλο τον κόσμο και όλος ο κόσμος τον ήξερε και τον αγκάλιαζε. Αν έφευγε από εκεί που έπαιζε, θα τον μάζευαν παρακάτω και θα μας τον φέρναν.

Μετά το Πάσχα το Νησί είναι σαν να τεντώνεται από βαθύ ύπνο. Τα σπίτια καθαρίζονται και ασπρίζονται, τα μαγαζιά παίρνουν καινούργια τραπέζια και φρεσκάρουν τις ταμπέλες τους. Ανοίγουν τα μπαράκια, ακόμα κι αν οι πελάτες θα κάνουν κανά μήνα για να τα κατακλύσουν. Τα δειλινά αποκτούν ξανά ομορφιά και ο καιρός επιτρέπει να κάθεσαι έξω νωρίς – νωρίς. Μια παραλία ολόκληρη άδεια, με ένα πιτσιρίκι να παίζει με την άμμο και τη θάλασσα κι εμείς να χαζεύουμε το ηλιοβασίλεμα. Πρέπει να ξέρετε ότι έχω συγκεκριμένη εικόνα στο μυαλό μου όταν μιλάω για Ευτυχία και η εικόνα είναι στο Νησί και έχει μέσα την γυναίκα μου, τον γιο μου και τη θάλασσα. Με βοηθά να ανασαίνω στα δύσκολα.

Και μετά, όσο ξαφνικά μετακομίσαμε στο Νησί, άλλο τόσο παράξενα κι απότομα γυρίσαμε Αθήνα. Όπως κάθε μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου, έρχεται απλώς μια άλλη μέρα. Ο γιόκας μας έδειχνε για καιρό πως του λείπει το Νησί του. Το σπίτι του. Αναρωτιέμαι πώς θα του φανεί τώρα που θα ξαναπάμε.

Γιατί το Σάββατο θα είμαστε εκεί, για γάμο φίλων καλών. Ανυπομονούμε. Νιώθουμε ότι λείψαμε αιώνες από τον (υιοθετημένο) τόπο μας. Πιστεύω ότι και πάλι αυτός ο διαφορετικός ήλιος που ξημερώνει πάνω από το Αιγαίο θα μας αγκαλιάσει και θα μας ανακουφίσει από έναν σκληρό χειμώνα. Τό ’χουμε ανάγκη και οι τρεις.

Άλλωστε, πώς να καταλάβεις ότι είναι καλοκαίρι αν δεν πέσει ο καταπέλτης του πλοίου και από πίσω, όσο φτάνει το μάτι, να υπάρχει μόνο ξεραΐλα; :^)

ΥΓ: Το Νησί είναι η Σίφνος, η πιο κυκλάδα από τις Κυκλάδες. Το Γαλατικό χωριό που συνεχίζει να αντιστέκεται στον κατακτητή τουρισμό, αλλού με πολύ επιτυχία αλλού με λιγότερη. Το εκκλησάκι μας δεν είναι η Χρυσοπηγή, αλλά το Επταμάρτυρο στο Κάστρο και δεν υπήρχε καν σε καρτ-ποστάλ όταν το διαλέξαμε εμείς. Όταν γίνει ο γάμος μας εκεί, θα είσαστε όλοι καλεσμένοι!

15 Σχόλια

  1. Εϋχομαι να θέλεις να την ξαναπαντρευτείς στα γεράματα και εύχομαι να σου πεί ΝΑΙ!

    :)))))))

  2. LOL! Ευχαριστώ Ντόλυ – η δεύτερη ευχή είναι που *πραγματικά* θα μου χρειαστεί!!!!
    :^)

  3. Πρόσεξε γιατί τα γραπτά μένουν και δεν έχω σκοπό να πεθάνω γρήγορα. Θα στο θυμίσω κάποια στιγμή στο μέλλον. Και κάτι άλλο τώρα… Που θα χωρέσουμε βρε όλοι στο εκκλησάκι; Εμένα άφησέ με στο Κάστρο να πίνω στην υγειά σας. Δεν νομίζω να αντέξω τον ανήφορο στην επιστροφή. Θα σας βλέπω από ψηλά.

  4. Όσοι δεν αντέχουν τον ποδαρόδρομο θα κανονίσω να πάνε με βάρκες. Τι σε νοιάζει, λύσεις υπάρχουν…
    Όσο για το να μου το θυμήσεις, δεν ανησυχώ: όταν (όλοι) θα έχουμε γεράσει, εκτός από δυσκολίες στις ανηφόρες της επιστροφής θα υπάρχουν σίγουρα και δυσκολίες στη μνήμη για μερικούς-μερικούς! :^p
    Πείτε κάτι και για την φωτογραφία ντε, δεν είχα καταφέρει να ανεβάσω άλλη ξανά! (και την ανέβασα ως update)

  5. Είναι πολύ όμορφο να έχεις ένα τόπο που να τον νιώθεις δικό σου….Εγώ θέλω κάποτε να μετακομίσω στην Κρήτη «μου»….Ελπίζω να είμαι κ εγώ καλεσμενη στον παραμυθένιο γάμο σας τότε…🙂

  6. […] πλέον και άρθρο του υποφαινόμενου, συγκεκριμένα “Το Νησί και εμείς“. Όχι αυστηρά ταξιδιωτικό ποστ, και αυτό δείχνει κι […]

  7. Στο μπαράκι του Κώστα στο Κάστρο, υπό τους ήχους λατινοαμερικάνικης μουσικής, θα πίνω το ποτό-χαμομήλι μου μαζί με τον καλό μου και θα σας ευχόμαστε να τα 200στήσετε!

    Στη δική μας ζωή το Νησί μπήκε το 1988, στις πρώτες κοινές μας διακοπές εκτός Αττικής. Όσο και αν άλλαξε, εμείς ακόμα και σήμερα το βλέπουμε -ή τουλάχιστον προσπαθούμε- με τα μάτια εκείνων των αξέχαστων στιγμών.

  8. η εικόνα που σε βοηθάει στα δυσκολα, υπέροχη εικόνα… σαν να σας είδα εκει για λίγο…

  9. @Juanita La Quejica:
    Έτσι, σχόλιο από άνθρωπο που ξέρει τα κατατόπια.
    Σ’ ευχαριστώ για τις διαδικτυακές ευχές – αν και φαντάζομαι ότι θα τύχει να συμπέσουμε στο Κάστρο κάποια στιγμή στο μέλλον και θα μπορούμε να τα πούμε κι από κοντά!🙂

    @Φάβα με κρεμμύδι:
    Σου λέω, κλείνω τα μάτια και είμαι εκεί. Καταπληκτικό πράγμα.🙂

  10. Εχεις πρόσκληση, έλα μια βόλτα🙂

  11. Μια και ξαναήρθε το ποστάκι αυτό στον αφρό:

    Φέτος το Νησί βούλιαξε στα SUV, τις τζιπούρες και στις σελεμπριτόφατσες. Κάθε μέρα στο Αποκοφτό γινόταν της τρελής. Στο Σταυρί, τώρα που άνοιξε και «ο πολυχώρος με σήμα το γάδαρο», δεν έβρισκες να παρκάρεις από το παλιό Κάμελ μέχρι του Γεροντόπουλου.
    Ευτυχώς που υπήρχαν και οι κλασικές επιλογές (Μπότζι, Κώστας -hola Juanita-) και χαλαρώσαμε 2-3 φορές που η κόρη μάς άφησε.

    Άσχετο: λες κάποια στιγμή να βρεθούμε στην Επταμάρτυρο, συγκινημένα πεθερικά;;;

  12. @Φάβα κ’ κρεμμύδι:
    Έρχομαι!

    @Αντώνης_Χ:
    Σου έδειξα την φωτογραφία του Χάμμερ που ανέβαινε τον δρόμο από Πλατύ Γυαλό μέχρι Σταυρί (sic); Ο κόσμος που κυκλοφορεί ελεύθερος είναι πολλά κιλά βαρεμένος (για να μην πούμε τίποτα άλλο)
    Με τον χαμό πάντως που γίνεται στην Απολλωνία έχω αρχίσει να καταλήγω στην λύση Καμάρες. Μια χαρά είναι το Captain’s για ποτό στο ηλιοβασίλεμα, και μετά καταλήγεις ξέρεις-που για μπαρμπουνάκια (χεχεχε) χωρίς καν να βγουν τα πόδια σου από την άμμο.
    Αργεί το καλοκαίρι, γμτ…

  13. Αυτό το κακό με τα τζιπ φέτος όλοι οι Σιφνιοί φίλοι μας το σχολίαζαν, μας το είχαν πει πριν πάμε και νομίζαμε ότι υπερέβαλλαν!
    Πρώτη χρονιά γενικότερα που είδα πολύ έντονη διαφορά στο είδος του κόσμου που επισκέπτεται τη Σίφνο. Άλλαξε το είδος τουρισμού που δεχόταν μέχρι τώρα.
    Δεν μου αρέσει το καινούργιο πρόσωπο της Σίφνο όταν κρίνω με την λογική μου. Η αυθόρμητη ομορφιά σε κάθε προσεγμένη γωνιά, ο ρομαντισμός, η ανθρωπιά και η «ευγένεια» που απόπνεε το νησί, δεν ξέρω… δεν τα βρίσκω πια εύκολα. Ίσως, ελπίζω, αρχές Ιούλη να είναι πιο ανθρώπινα τα πράγματα.
    Πάντως, οι στιγμές που μας κερνούσε ο εισπράκτορας τα εισιτήρια στο λεωφορείο όταν μας έβλεπε για πρώτη φορά κάθε καλοκαίρι (πριν αποκτήσουμε αυτοκίνητο) και που στα μαγαζιά μας ήξεραν με το μικρό μας όνομα και μας έβαζαν στα σπίτια τους για να τραγουδήσουμε υπό τους ήχους του μπουζουκιού, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Φτάσαμε στο σημείο να πρέπει να κάνουμε κράτηση στον Φιλίππο, που κυνηγούσαμε παρέα στη θάλασσα τον μικρό του γιο όταν ήταν μπόμπιρας.

  14. Έτσι και εγώ στο νησί φέτος, έχω αρχίσει να ερωτέυομαι την Λήμνο, για να δούμε που θα βγεί…

  15. @Αντώνης_Χ:
    Δεν σχολίασα και το «άσχετο» (τάχα-μου τάχα-μου) υστερόγραφο: Γιατί όχι;

    @Juanita La Quejica:
    Είναι άσχημη η επέλαση των Αχιναίων. Και με την μανία για πόζες life-style αντί για εμπειρίες ζωής φοβάμαι ότι θα συνεχιστεί αυτή η κατάσταση.
    Και μόνο το να αγοράζεις τζιπ για την Αθήνα είναι βλακώδες – το να το κουβαλάς σε ένα νησί στο μέγεθος της Σίφνου είναι εξωφρενικό.
    Από την άλλη, έχω τελικά την αίσθηση πως ό,τι κι αν ζούμε στην επανάληψη μας φαίνεται να χάνει. Ίσως ο ενθουσιασμός της ανακάλυψης παίζει τον ρόλο του.

    @ka8y:
    Δεν έχω πάει Λήμνο. Και θέλω. Περιμένω αναλυτική ανταπόκριση!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: