• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Ιουνίου 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.   Ιολ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Στιγμιότυπο φωτός

Πήγαμε για τέσσερις ημέρες στο Νησί, για γάμο φίλων. Προσπαθώ από το πρωί να τα βάλω σε μια τάξη, να πω πώς περάσαμε, και δεν ξέρω από πού να αρχίσω.

Πώς περιγράφεις ένα γάμο νησιώτικο, ειδικά όταν το ζευγάρι είναι αγαπημένοι φίλοι; Πρέπει να πεις για το νησί, για τα έθιμα, για τους καλεσμένους, για τη βιολιά, για το γλέντι, για τον παππού που χοροστάτησε στον γάμο της εγγονής του, για τα μάτια της νύφης και το χαμόγελο του γαμπρού («έλα, φτάνει με το γλείψιμο!«). Δεν παίζει. Δεν φτάνει ποστ, θες βιβλίο.

Είναι καλύτερα να μιλήσω με κάτι που να έχει την γεύση των ημερών. Στιγμιότυπο λοιπόν.

Κυριακή μεσημέρι, την μέρα μετά το γάμο, σε ταβέρνα παραλίας, πάνω στη θάλασσα κυριολεκτικά. Χαμόγελα παντού. Ο γαμπρός έχει αγκαλιάσει την κιθάρα (άμα βρει αφύλαχτη κιθάρα αυτός, ορμάει!) και τραγουδά unplugged. Υπάρχουν κυριακάτικες εφημερίδες σκόρπιες στα τραπέζια αλλά κανείς δεν ασχολείται μαζί τους. Τα (πρωινά) ποτήρια του φραπέ έχουν αδειάσει, τα πιάτα με τους μεζέδες κάνουν μικρές πυραμίδες για να χωρέσουν στο τραπέζι. Ο αέρας μυρίζει κέφι και γλυκάνισο. Ακούγονται από παντού γέλια και γίνεται κουβεντούλα με τα διπλανά τραπέζια. Κάποιοι βουτάνε στη θάλασσα, παρότι η μέρα δεν είναι πολύ ζεστή. Στο βάθος πανέμορφο Κυκλαδίτικο εκκλησάκι, σκαλωμένο στο βράχο, μας σκεπάζει στοργικά. Κανείς δεν μιλά για το τι δουλειά κάνει, λες και δεν έχουμε να ξαναγυρίσουμε εκεί. Κάποιος πιάνει κουβέντα για ταξίδια, άλλος για φοιτητικά χρόνια. Το χταποδάκι είναι το πρώτο πιάτο που τελειώνει. Παίζω μπάλα ξυπόλητος στην άμμο με το αγόρι μου. Η μαμά μας κοιτάει χαμογελαστή από το τραπέζι. Δεν μας παίρνει φωτογραφία. Άλλωστε πώς να τα χωρέσεις όλα αυτά σε μια φωτογραφία;

Για άλλη μία φορά οι Κυκλάδες και το φως τους με απορροφούν, με διαλύουν και με ξαναφτιάχνουν. Νιώθω ότι πήγα σπίτι μου, περπατάω πιο όρθιος. Γελάω σαν να ξέρω κάτι παραπάνω για το πώς τελειώνει αυτή η ιστορία. Και σουτάρω την μπάλα.

Να σας χαιρόμαστε βρε! Να σας χαιρόμαστε και να χαρίζουμε τέτοιες αναμνήσεις ο ένας στον άλλο!

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Σ’ ευχαριστούμε, φίλε.

    Καθόμασταν χθες με τη Μ. και βλέπαμε τις πρώτες φωτογραφίες στο laptop. Έλεγε ο ένας στον άλλο «τί όμορφος/ όμορφη που ήσουνα», λες και δεν ήμαστε εμείς αλλά κάποιοι άλλοι. Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πόσο λάμπαμε και οι δύο από χαρά.

  2. Ε, καλά. Η Μ. λέει και κανά ψέμμα πού και πού…
    :^p

  3. Για κάποιους ανθρώπους πιστεύω ότι δεν φθάνουν όλες οι ευχές του κόσμου. Πιστεύω ότι οι νιόπαντροι είναι κάποιοι από αυτούς.

    ΥΓ. Εγώ στο δικό μου (το γάμο) έψαχνα με τον φακό να βρω καμιά καλή φωτό. Γ@μώ τη φωτογένειά μου γ@μώ. Ευτυχώς που το Μαρθουλίνι μου ήταν σε όλες σούπερ.
    ΥΓ2. Ντάντη ακόμα και στο νησί μπάλα έπαιξες… κολλημένος με την μπάλα ο Ντάντης…. και σουτάρω την μπάλα…. ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛ

  4. Να ζήσουν ευτυχισμένοι και όλες τους οι μέρες να είναι όπως αυτές στο Νησί!

    Και όσο για σας, πάντα τέτοια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: