• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Ιουνίου 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.   Ιολ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    2627282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Πώς λένε αναθεωρητικός στρουκτουραλισμός στα Κινέζικα;

Τον βροχερό Μάρτιο του 1986 δούλευε ήδη καιρό ως υποτιτλιστής. Η δουλειά απαιτούσε πολλές, βαρετές και επαναλαμβανόμενες ώρες πάνω από την μονταζιέρα. Στο ένα χέρι το σενάριο, στο άλλο το τσιγάρο. Άπλυτα ποτήρια, άδεια κουτιά από πίτσα. Χύμα στο χώρο κυκλοφορούσε και το λεξικό, που σπάνια υπήρχε χρόνος να το συμβουλευτεί.

Οι περισσότερες ταινιές ήταν β’ και γ’ διαλογής σκουπίδια που βγαίναν μόνο για τα βίντεο-κλαμπ. Είχε σωθεί η βραδυά του Έλληνα με αυτά. Μόνο ΕΡΤ1 και ΕΡΤ2 (μέχρι πρόσφατα ΥΕΝΕΔ) πού να βγει η νύχτα. Τα περισσότερα έργα που αναγκαζόταν να δει ήταν καράτε και ευτυχώς τα σενάρια έρχονταν στα Αγγλικά, γιατί οι γλώσσες που μιλούσαν οι χαρακτήρες ήταν καντονέζικα ή κορεάτικα (εξίσου άγνωστες για αυτόν). Παρακολουθούσε τις σκηνές, έριχνε κλεφτές ματιές στο σενάριο, πρόσθετε τους υπότιτλους στο περίπου και βλαστημούσε την τύχη του που τον έριξε στα νύχια ανθρώπων που προσπαθούν κι από την μύγα να βγάλουν ξύγκι.

Ώσπου μια μέρα του πέταξαν μπροστά του μια ταινία χωρίς το σενάριό της.

– Πρέπει να την έχουμε έτοιμη την Πέμπτη.

– Είναι κινέζικη.

– Ναι. Καράτε είναι. Και;

– Δεν έχουμε σενάριο. Πώς θα καταλαβαίνω τι λένε;

– Έλα μωρέ, όλη η ταινία ξύλο είναι. Βρωμόξυλο καθαρό. Ε, ξεχώρισε ποιος είναι ο καλός και όπου δεις να μιλάνε βάλε δυο-τρεις λέξεις. Σάματις θα το καταλάβει κανείς από αυτούς που θα την δούνε;

– …

Έμεινε βουβός. Έκατσε και είδε την ταινία. Εδώ που τα λέμε, ελάχιστα μιλούσαν οι πρωταγωνιστές, όλη την ώρα κάποιος έδερνε κάποιον. Ο καλός ήταν ένας μόνο και είχε ολόκληρη συμμορία να δείρει. Δεν ήταν και αδύνατο αυτό που του ζητούσαν, άλλο αν δεν ήθελε να το ομολογήσει ευθέως.

Κι έτσι, άφησε τον εαυτό του ελεύθερο. Ξανάφτιαξε την ιστορία κατά βούληση. Το παλληκαράκι, λέει, έπρεπε να υπερασπιστεί το χωριό του από μια ληστρική συμμορία καπιταλιστών, που θέλαν να απαλλοτριώσουν την ποτισμένη με ιδρώτα γη των αγροτών για να κάνουν μια αυτοκινητοβιομηχανία. Στις σκηνές με το ξύλο ανταλλάσονταν ύβρεις του τύπου «πέθανε ανθρωπάκι, φτωχαδάκι, ανύπαρκτε!», «όχι πριν πεθάνεις εσύ, αιμοβόρο γουρούνι, εχθρέ του λαού, σατανικέ κεφαλαιοκράτη!» διανθισμένες με κινήσεις ζίου – ζίτσου.

Το αγαπημένο του σημείο όμως ήταν λίγο πριν το μεγάλο ξύλο του φινάλε που το παλληκαράκι μιλά με μια γριά, η οποία για τις ανάγκες του υποτιτλισμού χρίστηκε μητέρα του ήρωα. Η μουσική συγκινητική, τα πλάνα ευαίσθητα και η γριά να ρωτάει (;) κάτι.

«Γιε μου, πού πας;»

«Μάνα, πάω να πολεμήσω τους πλουτοκράτες για να ζήσει κάποτε λέφτερος ο τόπος μας!»

Χαμογέλασε. Ήταν μια μικρή σουρρεαλιστική εκδίκηση, για χατήρι του αριστερού που ζούσε ακόμα μέσα του.

(εμπνευσμένο από μια ιστορία που μου διηγήθηκε ο Ι.Α.)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: