Συνειρμοί

Η οθόνη ανοιχτή, σε επεξεργαστή κειμένου. Κοιτάζω το λευκό «χαρτί», την άγραφη σελίδα μπροστά μου.

Λευκή. Λευκή σκόνη. Την χρειάζεται, την θέλει. Δεν τιθασεύεται πια το θεριό μέσα του, αυτή η σκληρή και άδικη ερωμένη που απαιτεί όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του. Ό,τι κι αν βλέπει του φαίνεται πρέζα. Ή κάτι που μπορεί να ανταλλάξει για λίγη σκόνη. Έχασε φίλους, έχασε δουλειά, θυσιάζει πια τα πάντα στο βωμό της. Και είναι το μόνο που σκέφτεται. Σιγά – σιγά μεταμορφώθηκε σε πρέζα και χανόταν ο άνθρωπος και γινόταν στη θέση του σκόνη, μέσα κι έξω.

Σκόνη γύρω από τις στοίβες με τα χαρτιά πάνω στο γραφείο. Η καθαρίστρια ασχολείται με όσα βλέπει η πεθερά. Με το δίκιο της δηλαδή, πού να προλάβει όλα τα γραφεία. Με αυτά τα μοντέρνα κτίρια που δεν ανοίγουν παράθυρα θα μας φάει η σκόνη εδώ μέσα.

Χρόνια αργότερα βρήκαν το σώμα του. Ήταν καλυμμένο με σκόνη και αράχνες, έμοιαζε σαν να βγήκε από τα βάθη των αιώνων, από υπόγεια πυραμίδων που είχαν ταφεί κάτω από την έρημο της Αιγύπτου. Αλλά δεν είχε συμβεί αυτό. Αυτό που είχε συμβεί ήταν ένα αίνιγμα, ένα μυστήριο χωρίς προηγούμενο, που τα ικανότερα λαγωνικά της αστυνομίας θα αναγκάζονταν να αντιμετωπίσουν. Μπορεί να είχε ξεχαστεί αυτός ο άνθρωπος όταν πέθανε, αλλά το μυστικό του όχι. Δύο πόλεμοι είχαν ήδη κηρυχθεί για αυτή την φόρμουλα που έκρυβε ίσως το αδιόρατο χαμόγελο στο αναλλοίωτο σώμα του. Είχε σίγουρα σχέση με το «θαυματουργό» ελιξίριο που διαφήμιζε ο πρώην μαθητής του, έλεγαν όλοι. Ήταν αναγκασμένοι να ψάξουν την άκρη του νήματος σε αρχεία εφημερίδων του προηγούμενου αιώνα και προσωπικά ημερολόγια – και επίσης ήταν αναγκασμένοι να κρατήσουν το εύρημά τους μακριά από τα άπληστα μάτια της τηλεοπτικής οθόνης.

Κοιτάω τα γράμματα στην οθόνη ενώ πληκτρολογώ σταθερά. Το κείμενο ακολουθεί την κλασική δομή: περιγραφή κατάστασης, αξιολόγηση, προτεινόμενες επεμβάσεις. Η γλώσσα μου γίνεται όλο και πιο ξύλινη, όλο και πιο επαναλαμβανόμενη. Μου μοιάζει όλο και λιγότερο, αποκτά μια περισπούδαστη σοβαρότητα που αρέσει στους πελάτες. Λέω πράγματα όπως «συστημική συμβατότητα», «quick win», «εταιρική κουλτούρα» και ξέρω ότι ούτε εγώ συνειδητοποιώ τι είναι ούτε αυτός που θα τα διαβάσει θα καταλάβει για τι μιλάω, αλλά θα νιώσει ότι η μελέτη έγινε σωστά. Γράφω, σβήνω, διορθώνω. Καθώς οι λέξεις γεννιούνται και χάνονται, τα γράμματα χοροπηδούν μπροστά στα μάτια μου.

Ο πόλεμος βαστούσε αιώνες. Στην αρχή μάχονταν τα φωνήεντα ενάντια στα σύμφωνα. Σε μια γραπτή γλώσσα που και τα δυο είχαν ρόλο, υπήρχε μεγάλη αντιπαλότητα για το ποιος θα θεωρηθεί σημαντικότερος. Όταν ο καιρός πέρασε και συνειδητοποίησαν ότι για τις λέξεις είναι απαραίτητα και τα δύο, μοναδική ανάμνηση εκείνου του πολέμου έμειναν κάποια ανέκδοτα που βγάζαν τα μεν για τα δε. Μετά όμως άρχισε νέος, σκληρότερος πόλεμος, ανάμεσα στα ρήματα και στα ουσιαστικά. Με την πλευρά των πρώτων συντάχθηκαν σύντομα οι αντωνυμίες, ενώ τα δεύτερα συμμάχησαν με τα επίθετα. Κι αυτός ο πόλεμος έληξε με πολλές απώλειες, ενώ παράλληλα οι κύριες προτάσεις επιβλήθηκαν στις δευτερεύουσες. Γράμματα ανάβαν και σβήναν στον πυρετό του πολέμου, φράσεις ολόκληρες κατακρημνίζονταν και χάνονταν. Στο τέλος, αυτό που έμεινε έπρεπε να τυπωθεί. Ειρηνικά.

Τυπώνω το κείμενο. Κατά λάθος βλέπω να έχει τυπωθεί τελευταία μια σελίδα ολόλευκη.

Όλη τη νύχτα χιόνιζε και ο κόσμος ήταν ολόλευκος. Ευτυχώς είχε βρει την καλύβα εγκαίρως, γιατί η χιονοθύελλα ήταν από τις χειρότερες που θυμόταν εδώ και χρόνια. Ξημέρωσε όμως και ο ήλιος έλαμπε πάνω από ένα ολοκάθαρο σεντόνι χιονιού. Η αναπνοή του γινόταν ατμός καθώς σέλωνε το άλογο. Ήταν γεμάτος χαρά. Θα γυρνούσε σπίτι, σε γυναίκα και παιδί, στη θαλπωρή της φωτιάς και του ζεστού φαγητού. Σκεφτόταν την χαρά στα πρόσωπά τους που θα τον βλέπαν ασφαλή. Είχε αντέξει, ήταν μόνος και είχε αντέξει. Γύρω του δεν υπήρχε κανείς να μοιραστεί τον θρίαμβό του αλλά δεν τον πείραζε. Καβάλησε το άλογο κι άρχισε να καλπάζει. Μια κουκίδα πάνω στο ολόλευκο χιόνι. Μια άγρια χαρά ανέτειλε μέσα του, λες και ήταν αυτός ο ίδιος το χιονισμένο λιβάδι και πανηγύριζε τον ερχομό της νέας ημέρας. Χαμογέλασε πλατιά και δέχτηκε τον ήλιο και τον άνεμο στο πρόσωπό του σαν φιλιά από αδέρφια, καθώς το μόνο που σκεφτόταν ήταν η επιστροφή. Άντεξα – γυρίζω, άντεξα – γυρίζω, άντεξα – γυρίζω.

Μερικές φορές μόνο αυτό με κάνει να τα καταφέρνω και να βγάζω τις ημέρες της δουλειάς: η προσμονή της επανένωσης. Η προσμονή της επιστροφής. Λιμάνι.

11 Σχόλια

  1. «Είχε αντέξει, ήταν μόνος και είχε αντέξει. Γύρω του δεν υπήρχε κανείς να μοιραστεί τον θρίαμβό του αλλά δεν τον πείραζε.»
    Απλώς απολύτως τέλειο.

    Σε θαυμάζω.

  2. Γουόου!
    Έλπιζα για θετικά σχόλια αλλά όχι κι έτσι!
    Με έστειλες!

    (Εξομολόγηση: ο 4ος συνειρμός ήταν η αιτία για ολόκληρο το κείμενο)

  3. Xexexe

    Μπαμπάκη, η Κρότκι σου έκανε αφιέρωμα. Και σε έδωσα στυγνά (και στεγνά)

    :ppppppppppppp

  4. Ώπα! Τρέχω πάραυτα!
    (νομίζω ότι την γλώσσα σου την έχω δει περισσότερες φορές και από του γιου μου!)

  5. Πρόσφατα -δυστυχώς- ανακάλυψα τον μαγικό κόσμο των μπλογκ (και κυρίως τα διαμάντια που κρύβουν μέσα στους ορισμένα απ’ αυτά). Δυστυχώς οι εκδότες δεν τα έχουν ανακαλύψει ακόμα. Και φοβάμαι πως ούτε πρόκιεται να τον ανακαλύψουν…

  6. Όταν αφήνεις στην άκρη τον «τεχνοκράτη» ειλικρινά σε απολαμβάνω. Ώρες ώρες θαρρώ πως τις πολύ φορτισμένες εργασιακά μέρες σου πρέπει να μάθεις να τις ευγνωμονείς.🙂

  7. @Χρήστος Φασούλας:
    Ευχαριστώ πολύ. Το (κάθε) blog νομίζω ότι είναι μάλλον μια ευκαιρία ξεσπάσματος όμως, παρά μια οργανωμένη προσπάθεια γραφής, όπως ίσως θα ενδιέφερε εκδότες και λοιπούς. Έτσι κι αλλιώς, είναι εκπληκτική η αμεσότητα της επαφής που επιτρέπει. Ευχαριστώ και πάλι.
    @Οίστρο:
    «Ώρες ώρες θαρρώ πως τις πολύ φορτισμένες εργασιακά μέρες σου πρέπει να μάθεις να τις ευγνωμονείς.»
    Σου πάει η φιλοσοφία!
    Ευχαριστώ πολύ! Μου έκανες το πιο παράξενο κοπλιμέντο που θα μπορούσα να ακούσω, εμ, διαβάσω δλδ… :^)

  8. $$ Reward $$

    Συγνώμη, αλλά μήπως έχει κανείς καμιά ιδέα τι διάολο γίνεται και εξαφανίζεται συνέχεια ένα ποστ; Το εντόπισε κανείς; Ο ευρών αμειφθήσεται…
    Το’χω περάσει πέντ’ έξι φορές και άλλες τόσες την έχει κοπανήσει. Κι ούτε μέσα στα -υποτίθεται-«αποθηκευμένα» δεν το βρίσκω…

    (Το παραπάνω το έχω ανεβάσει στο μπλογκ ως ποστ, το οποίο, περιέργως πώς, δεν έχει εξαφανιστεί ακόμα…)

  9. …το γραψιμο σου ξεχωριζει ,δεν θυμαμαι να’χω διαβασει καλυτερο κειμενο τους τελευταιους μην ες,ΕΧΕΙς ΔΙΚΙΟ ΟΤΙ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΕΙΝΑΙ ΞΕΣΠΑΣΜΑ,αλλα δεν θα’λεγα οχι σ’ενα βιβλιο σου(και ρισκαρω να πω οτι ειμαι σχεδον βεβαιος οτι εχεις ηδη κειμενα που αξιζουν,απλα τωρα σε ανακαλυψαμε εμεις)

  10. Beerman, καλώς ήρθες και τις ευχαριστίες μου για τα καλά σου λόγια. Κοίτα, ξεκίνησα το blog σαν ένα ημερολόγιο, το οποίο όσο πάει καταγράφει λιγότερο γεγονότα και περισσότερο σκέψεις. Θεωρώ πάντως το συγκεκριμένο post από τα πιο «προσωπικά» μου.
    Όσο για βιβλίο, στείλε μου διεύθυνση, όταν βρω εκδότη θα είσαι στους πρώτους που θα στείλω χοχοχοχο (πάλι ψώνιο θα με φωνάζει η Κροτ!) :^)

  11. Άψογο κείμενο! Μπράβο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: