Ιστορίες τραίνου

 Τον τελευταίο καιρό ξεκινάω την ημέρα μου τρέχοντας σε πελάτες και χρειάζεται να χρησιμοποιώ τραίνο. Δεν με χαλάει, αυτό, αντίθετα. Με εξαίρεση ένα περιστέρι που χθες αποφάσισε να μου δείξει τι θα πει «καλή βδομάδα» καθώς έβγαινα από το σταθμό, τα υπόλοιπα είναι ανέφελες διαδρομές (και πάλι καλά με το σιχαμένο το βρωμοπούλι, γιατί το παράσημο έσκασε στο μπράτσο μου κι όχι, ας πούμε, στα μαλλάκια μου ή στα γυαλάκια μου – μπλιάχ!).

Αλλά στα τραίνα συμβαίνουν διάφορα. Και σε κάνουν να αναρωτιέσαι για τα άτομα που κυκλοφορούν έξω από το Δαφνί. Ή απλά για τα άτομα που δεν έχουν τρόπους και δεν θα αποκτήσουν ακόμα και αν τους χαρίσει κάποιος ένα σετ.

Την Παρασκευή ας πούμε πέτυχα μέσα στον ΗΣΑΠ όχι μόνο δύο άτομα που έτρωγαν πιροσκί και τυρόπιτα, αλλά και κοπέλλα με σουβλάκι απ’ όλα (πιτόγυρο) που το καταβρόχθιζε αμέριμνη μέσα στο βαγόνι…

Αυτό δεν είναι το χειρότερο. Πριν λίγο καιρό μπαίνει στο μετρό τύπος που έμοιαζε να κρέμεται κάτι από το στόμα του. Κάτι σαν κορδόνι άχρωμο. Μύωπας είμαι, δεν θα είδα καλά (λέω). Και αφού κλείνουν οι πόρτες του συρμού, ο τύπος κάνει μια έτσι, πιάνει το κορδόνι κι αρχίζει να το πηγαινοφέρνει. Ήταν οδοντικό νήμα. Και ναι, το χρησιμοποιούσε στη μέση του συρμού. Κατέβηκα ευχαριστημένος που δεν αποφάσισε να κάνει και τον μπιντέ του επί τόπου.

Σήμερα, άλλος τύπος, πενηντάρης, στέκεται στη μέση του βαγονιού, με κοιτά διαπεραστικά και μου λέει:

-Και σήμερα αγαπητέ μου, πηγαίνω για να χάσω.

Αυτό στεγνό, χωρίς καμία εισαγωγή ή αστερίσκο. Το βαγόνι φίσκα, ο ένας πάνω στον άλλο, δεν μπορώ να κάνω ότι δεν τον έχω προσέξει, οπότε του απάντησα:

-Καλή τύχη.

Συνέχισε να μου μιλάει (ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πότε γίνομαι συγκρατημένα σαρκαστικός). Μου είπε:

-Αυτή είναι σπουδαία ευχή. Ξέρεις ποια λέω εγώ ότι είναι η μεγαλύτερη ευχή όμως; «Από το στόμα σου και στου Θεού το αυτί», αυτή είναι.

Είχα αρχίσει να σκέφτομαι να κατέβω στην πρώτη στάση και να περιμένω το επόμενο, ευτυχώς όμως κατέβηκε αυτός. Ήταν λίγο γκαντέμης, αν δεν ήταν πρωί να βιάζομαι και να αναζητώ την καφεϊνη, ίσως και να προσπαθούσα να του πιάσω κουβέντα «τι έχεις να χάσεις» και τέτοια. Θα είχε την ευκαιρία του. Ίσως ο άνθρωπος να μην ήταν φρικιό τελικά. Ίσως να τον είχα γνωρίσει. Δεν έγινε όμως.

Πάντως κυκλοφορούν πολλές περιπτώσεις εκεί έξω. Με προβληματίζει λίγο αυτό – κυκλοφορούσαν πάντα και δεν το βλέπαμε ή απλά αυξήθηκαν; Χμμμμ…

Advertisements

17 Σχόλια

  1. Πάντα κυκλοφορούσαν και κυκλοφορούν. Το μόνο που μεταβάλεται είναι η δεκτικότητά μας στα ερεθίσματα των γύρω μας (και του πιτογύρου μας επίσης!)

  2. Καλημέρα. Οταν είσαι αναγκασμένος να διανύεις σε ένα ΜΜΜ πολλά χλμ, αναγκαστικά παρατηρείς. Πρίν 20 χρόνια τα κρούσματα της φρίκης ή της απονιάς ήταν λιγώτερα. Κάποιοι παλιά σηκωνόντουσαν να καθίσει η γιαγιά, η έγκυος, ο ανήμπορος, επίσης παλιά υπήρχαν πάρα πολύ άστεγοι που μπαίνανε στα βαγόνια και έβγαινε τρέχοντας ο κόσμος γιατί το θέαμα και η μυρωδιά ήταν αβάσταχτα.. Τώρα κυριαρχούν οι κακοί τρόποι..όσο για τους τρελλούς, υπήρχαν πάντα, και πολύ φοβάμαι ότι θα αυξάνονται, εδώ κοντεύουμε εμείς να τρελλαθούμε.

  3. @An-Lu:
    Σωστά! Πάλι καλά που δεν έχουν αρχίσει να κάνουν και ντελίβερι εντός τραίνου. «Σε 15′ λεπτά το κινέζικο που παραγγείλατε θα είναι στο σταθμό Πευκάκια»

    @Μαρίνα:
    Καλώς ήρθες. Φοβάμαι ότι θα συμφωνήσω μαζί σου. Μιλώντας για εγκύους, όσο η γυναίκα μου ήταν έγκυος δύο (2) φορές σηκώθηκαν να της προσφέρουν θέση στο τραίνο. Την μία φορά ήταν μια άλλη έγκυος σε μικρότερο μήνα (!) την δεύτερη ήταν ένα παλληκάρι που αναγκάστηκε να στήσει καυγά με την θείτσα που βούτηξε την θέση και δεν εννοούσε να σηκωθεί ούτε αφού της εξήγησε το παλληκάρι γιατί και για ποιαν σηκώθηκε. Γουρουνιές…

  4. Όπως λέει και ο προϊστάμενός μου «οι παλαβοί είναι πολλοί αλλά είναι σκόρπιοι. Αν μαζευτούν βγάζουν και βουλευτή».

  5. @Αταίριαστος:
    Από τους βουλευτές που έχουμε, προκύπτει ότι ίσως να έχουν μαζευτεί ήδη! :^)

  6. Λείπω χρόνια από την Αθήνα. Οι νέες συγκοινωνιακές ρυθμίσεις με μπερδεύουν. Πρόσφατα πήρα το Μετρό για Νομική. Πήρα και το θάρρος να ρωτήσω ένα αταίριαστο δίδυμο που «κουνιόταν» δίπλα μου στους ρυθμούς του Μετρό. Ένας ηλικιωμένος άντρας με δύο ζευγάρια γυαλιά στο πρόσωπο και ένα φθινοπωρινό κουστούμι που τον έκανε να στάζει από ιδρώτα. Δίπλα του ένας γιάπης με δερμάτινη τσάντα, hi teck κινητό και lap-top στο τσαντάκι. Ρώτησα. Εξυπηρετικοί και πρόθυμοι και οι δύο. Πήγαιναν ακριβώς εκεί. Δικηγόροι σκέφτηκα. Παλιά και νέα γενιά ομάδι. Τους κοιτούσα πλαγίως και έκαναν με τακτ ακριβώς το ίδιο κι εκείνοι. Κάποτε φτάσαμε. Θα παρακολουθούσα μία ενδιαφέρουσα διάλεξη εκείνη τη μέρα. Συζητούσαμε τυπικά στη διαδρομή μέχρι την είσοδο της Νομικής.
    – Σπουδάζετε? ρώτησε κάποια στιγμή ο ηλικιωμένος που φαίνεται δεν ξεχωρίζει πια καλά τις φοιτήτριες από τις .. προ καιρού αποφοίτους.
    – Όχι, απάντησα ξερά και το θέμα έκλεισε.
    Ο νεώτερος το προσέγγισε διαφορετικά.
    – Τι σας φέρνει εδώ?
    – Μία διάλεξη.
    Χαμογέλασε: – Ενδιαφέρουσα?
    – Μπα χάσιμο χρόνου μάλλον αλλά … έχω χρόνο για χάσιμο.
    Κάποτε οι δρόμοι μας χώρισαν. Τους ευχαρίστησα.
    Βρήκα την αίθουσα. Μπήκα. Βρήκα θέση μπροστά και ενώ έβαζα τα γυαλιά στην τσάντα μου τους είδα να μπαίνουν. Και να κατευθύνονται στο βήμα. Το χαμόγελό μου πάγωσε όταν άκουσα τον ηλικιωμένο να λέει ξεκινώντας την ομιλία του: » Μερικοί και μερικές θεωρούν αυτονόητα τις διαλέξεις χάσιμο χρόνου. Ελπίζω φεύγοντας από αυτή την αίθουσα να έχουν άλλη γνώμη».
    Ηθικό δίδαγμα: Καλύτερα να μασάς (έστω και οδοντικό νήμα) παρά να μιλάς:-)

  7. @oistros:
    χαχαχαχαχα – καλά να πάθεις!!! :^)
    Έχω πάθει και χειρότερα, μέχρι που χώνεψα ένα τσιτάτο που μου είχε πει ένας καθηγητής Οικονομικών. Ό,τι κι αν σε ρωτάνε, όποιος κι αν σε ρωτάει, υπάρχει πάντα μία και μόνο μία σωστή απάντηση:
    «Εξαρτάται»
    Αν σε ρωτήσει από τι, εξηγείς χωρίς να παίρνεις θέση. Αν είσαι ιδιαίτερα τυχερή, θα προλάβεις έτσι να καταλάβεις ότι το χαμόγελο του γιάπι ήταν το χαμόγελο του performer μπροστά στο κοινό του.
    Επικίνδυνο πράγμα οι συζητήσεις στα τρένα τελικά!!! :^)

  8. Εντάξει, μερικοί είναι απλώς αγροίκοι. Αλλά εγώ νομίζω ότι υπάρχει και μια άλλη κατηγορία: εκείνοι που κάνουν το οτιδήποτε -ακόμα κι αν είναι σιχαμερό και τρισάθλι- απλώς και μόνο για να αποσπάσουν την προσοχή του περίγυρου. Πολύ κακό πράγμα να -νιώθεις ότι- περνάς απαρατήρητος…

  9. Αν ακολουθούσα τη συμβουλή σου θα έλεγα περισσότερα και θα ήταν πιο επώδυνο. Φαντάσου:
    – Τι σας φέρνει εδώ?
    – Εξαρτάται.
    – Από τι?
    – Από τον λόγο της περιέργειας σας
    – Α .. επειδή πάτε στην Νομική (θα έλεγε προφανώς .. και θα εννοούσε επειδή εγώ κατάλαβα ότι δεν είστε φοιτήτρια)
    – Πάω σε μία διάλεξη, θα απαντούσα πάλι για να κλείσω την κουβέντα.
    Οπότε πάλι θα φτάναμε στο σαρδόνιο χαμόγελο. 🙂

  10. Η αγένεια και η τρέλα υπάρχουν παντού. Απλώς στα ΜΜΜ, έχουμε χρόνο να τις παρατηρούμε…
    Καλύτερα να διαβάζεις ένα βιβλιαράκι!

  11. και γω την ίδια απορία είχα, αν εχουν αυξηθεί τα κρούσματα ή εγώ εχω την ευκαιρία τελευταία να τα παρατηρώ στα ΜΜΜ…

    και δεν το κάνω απο χόμπυ ή περιέργεια για τους γύρω,
    δυστυχώς ζαλίζομαι πολύ οταν παω να διαβάσω οτιδήποτε μέσα σε κινούμενο όχημα και έτσι το βλέμμα μου πέφτει στα γύρω δρώμενα…

    πάντως οτι η τρέλλα δεν παει πια στα βουνά,
    τοχω τεκμηριώσει εδώ και καιρό!

  12. Αληθινή ιστορία (για την οποία ο mpampakis θα με εξοστρακίσει διά παντός από το blog του):

    Κολλητός μου (Γ.) είναι στο Μετρό για Εθνική Άμυνα. 10:00 μ.μ. Κάθεται στις 4πλές θέσεις. Απέναντί του κάθεται ηλικιωμένος. Ο οποίος κάποια στιγμή τη βγάζει έξω και την παίζει κανονικά. Ο Γ. παθαίνει σοκ. Ο τύπος τελειώνει, σκουπίζεται και κατεβαίνει στην επόμενη στάση.
    Η πλάκα είναι ότι όλοι οι υπόλοιποι επιβάτες έχουν μείνει να κοιτάνε τον Γ., λες και αυτός ήταν ο υπεύθυνος.

    Αγαπημένη μου φάρσα στο Μετρό (κυρίως στη Γραμμή Εθν. Άμυνα – Μοναστηράκι): Κοιτώντας στο παράθυρο για ξεκάρφωμα αρχίζω με κλαψιάρικη πλην όμως δυνατή φωνή «Κυρίιιιες μουουου καιαιαι κυριοιοιοι, δεεεεν ζητάαααω ελεημοσύυυυυνηηη….». Ψαρώνουν όλοι! Μεγάλη επιτυχία! Δοκίμασέ το κι εσύ! Μπορείς!

  13. @Χρήστος Φασούλας:
    Έχεις δίκιο. Έχω πετύχει περιπτώσεις (πάλι σε τραίνο) που κάνουν βαβούρα για την βαβούρα. Συνήθως όμως είναι πιτσιρίκια και είναι μαζί με παρέα. Οι μονήρεις δεν είναι τόσο πιθανό να εκλιπαρούν για προσοχή.

    @Οίστρο:
    Όχι σε εκείνη την ερώτηση καλέ! Αυτή είναι απλής πληροφόρησης. Πιο μετά, εκεί που πρέπει να εκφέρεις άποψη. Π.χ.
    Χαμόγελο: «- Ενδιαφέρουσα η διάλεξη;»
    «Εξαρτάται»
    «Από τι;»
    «Από το πού πάτε εσείς»
    Θα σου στείλω αντίτυπο του βιβλίου που έχω γράψει σχετικά, όταν τελειώσω την σειρά των διαλέξεων. ;^p

    @Κροτ:
    Ξέρεις τι παθαίνω; Αυτά που μου αρέσουν είναι θηρία βιβλία. Πού να τα κουβαλάω. Εντωμεταξύ, επειδή μπαίνω κυρίως σε ώρες αιχμής δεν έχω και χώρο να μανουβράρω βιβλίο ή εφημερίδα.
    Πάντως, επειδή προβλέπεται να συνεχιστεί αυτό μέχρι την άδεια, πιθανότατα θα ακολουθήσω την συμβουλή σου.
    Βρε συ, έδωσες καλή συμβουλή! Είσαι καλά; Μήπως πρέπει να το πούμε στο γιατρό;

    @JoJo:
    Δεν λες τίποτα! Ξέρεις τι με τρομάζει ώρες-ώρες; Ότι όοοοοοολοι αυτοί κάποτε ήταν το μωρό κάποιου!

    @Αντώνης:
    Απ’ το blog δεν σε εξοστρακίζω, αλλά σε μετρό μαζί σου δεν μπαίνω που να με πληρώνεις!!!! ;^)

  14. Μία αφελής ερώτηση… το τραίνο στη φωτό είναι του ΗΣΑΠ;
    Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας του Μπαμπάκη… Όταν βγαίνετε από το τραίνο μην κοιτάτε προς τα πάνω. Μπορεί να σας χέσ0υν τα περιστέρια. Ειδικά το σουσάμι (βασική τροφή των πουλιών από τα υπολείμματα των κουλουριών που τρώνε οι επιβάτες των ΜΜΜ) τούς προκαλεί διάρροια.

  15. Η φωτό είναι πρόχειρα κατεβασμένη από το site του ΗΣΑΠ (γιαυτό και είναι τόσο μικρή). Είναι τραίνο παλιότερης γενιάς. Οι λεπτομέρειες για το πεπτικό των περιστεριών είναι καλύτερα να κρατούνται ασαφείς! ;^p

  16. Α και παλιά υπήρχαν. Θυμάμαι προ εικοσαετίας τον «στρατάρχη» που έμπαινε στ’ αστικά στην Κουμουνδούρου, που παραληρούσε, κι αν είχες την ατυχία να σε «περιλάβει» αλίμονό σου!

  17. Με βάση και το σχόλιό σου Ρενάτα αναρωτιέμαι αν απλώς παλιά υπήρχε εξοικείωση μαζί τους και γιαυτό δεν «χτυπάγαν» τόσο. Δηλ ήταν ένα μέλος της γειτονίας, αναγνωρίσιμο και σε ένα βαθμό αποδεκτό παρά τα προβλήματά του….
    Βέβαια, δεν ξέρω αν στην ίδια κατηγορία μπαίνουν και οι αχαρακτήριστοι που πλακώνουν τα τζατζίκια *μέσα* στο τραίνο! :^)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: