• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Ιουλίου 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιον.   Αυγ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Ναρκομανής

Δεν τους είχε μιλήσει για τα πρόσωπα που έβλεπε σε οράματα, για το χάρισμά του, αλλά και πάλι οι συνάδελφοί του τον αποφεύγαν. Ξεκίνησαν να τον αποφεύγουν όχι όταν είπε ότι του αρέσει η δουλειά τους, αλλά όταν εξήγησε γιατί.

Του άρεσε που γινόταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στη ζωή άλλων ανθρώπων του.

Για φαντάσου το: ποιοι είναι οι σημαντικότεροι στη ζωή σου; Αντικειμενικά, οι γονείς σου. Αν οι γονείς σου δεν σε γεννούσαν, δεν θα υπήρχες. Ακόμα και ερωτευμένος να είσαι, δεν είναι σίγουρο ότι θα κρατήσει για πάντα. Ακόμα και παιδιά να έχεις, τα έκανες, τελείωσε. Ενώ η γραμμή αίματος της καταγωγής είναι θεμελιώδους σημασίας.

Ο μόνος που έχει την ίδια σημασία με τους γονείς σου είναι αυτός που σε σκοτώνει. Αρχή και τέλος. Κύκλος ζωής. Οι δύο που τον ξεκινάνε και αυτός που τον κλείνει.

Έτσι σκεφτόταν ότι με την δουλειά τους γινόντουσαν απίστευτα σημαντικοί για πολλούς ανθρώπους. Κι έτσι χαιρόταν που φυτεύαν νάρκες. Χαιρόταν που αυτός ο άκληρος και μονήρης μπορούσε να σημαδεύει ζωές συνανθρώπων του τόσο ανεξίτηλα.

Όταν μίλησε στους συναδέλφους του, είδε την αποδοκιμασία στα πρόσωπά τους. Δεν τους άρεσε να λένε τους στρατιώτες του εχθρού ανθρώπους. Δεν τους άρεσε, δεν ήθελαν να αναλύουν τι δουλειά έκαναν στην πραγματικότητα. Μερικοί τον έβρισαν, τον είπαν άρρωστο. Οπότε δεν είχε παραδεχτεί μπροστά τους και το χάρισμά του.

Σε κάποιες νάρκες που φύτευε έβλεπε σε όραμα πρόσωπα. Στην αρχή παραξενεύτηκε, μετά κατάλαβε: έβλεπε τα πρόσωπα των ανθρώπων που θα σκότωνε η νάρκη. Στρατιώτες, νοσοκόμοι, αξιωματικοί. Ακόμα και ζώα, άλογα ας πούμε. Δεν είχαν όλες οι νάρκες πρόσωπα, γιατί προφανώς κάποιες θα τις εξουδετερώναν πριν ανατιναχτούν. Έβλεπε όμως συνέχεια ανθρώπους, και ήξερε ότι μετά από λίγο ή πολύ καιρό θα γινόταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στη ζωή τους.

Δεν μάθαινε κάτι άλλο για αυτούς. Τους έβλεπε, άλλους κουρασμένους, άλλους ανέμελους, άλλους όμορφους, άλλους άσχημους, άλλους νέους άλλους γέρους. Έβλεπε άντρες ή γυναίκες, πολίτες ή ιερωμένους. Είδε ακόμα και κάποια παιδιά που έπαιζαν (αυτό φαντάστηκε ότι θα γινόταν μετά από χρόνια γιατί τα ρούχα των παιδιών ήταν περίεργα). Και ήξερε ότι οι νάρκες του έπιαναν τόπο.

Θα ήθελε να τους γνώριζε λίγο παραπάνω. Τα όνειρά τους, τις ελπίδες τους, τους φόβους τους. Να ήξερε ποιοι τους περιμέναν να γυρίσουν. Να είχε την ευκαιρία να τους συναντήσει και να τους πει «είμαι για σένα κάτι σαν τον πατέρα σου!» – αλλά δεν γινόταν αυτό βέβαια, γιατί αν γινόταν θα ήξεραν για τη νάρκη και θα την αποφεύγαν. Τέλος πάντων, θα του άρεσε να ξέρει περισσότερα για τις ζωές που σφράγιζε.

Εδώ και μέρες έφευγαν κυνηγημένοι από περιοχές που είχαν καταλάβει πριν χρόνια και φυτεύαν νάρκες για τον εχθρικό στρατό που τους ακολουθούσε. Φύτευε και έκρυβε τα ίχνη, όπως πάντα. Πού και πού έβλεπε οράματα με πρόσωπα, πρόσωπα που δεν το ήξεραν αλλά ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στη ζωή τους.

Μέχρι που ένα απόγευμα, στην τελευταία νάρκη που φύτεψε, είδε το δικό του πρόσωπο.

Ήταν σκονισμένος και βρώμικος. Έδειχνε κουρασμένος και ταλαιπωρημένος. Υπήρχε στο βλέμμα του ένας πανικός και μια μοιρολατρεία.

Πώς ήταν δυνατόν αυτό; Πώς μπορούσε να πατήσει ο ίδιος νάρκη δικιά του; Δεν το χωρούσε ο νους του. Δεν μπορούσε πια να αγαπά την δουλειά του. Δεν μπορούσε να καταλάβει τον κόσμο του.

Εκείνη τη νύχτα δεν μπόρεσε να κοιμηθεί. Ούτε και την επόμενη.

Είχε κλείσει μια εβδομάδα άυπνος όταν τους απέκοψε ένας άλλος εχθρικός στρατός και αναγκάστηκαν να γυρίσουν προς τα πίσω. Προς τις περιοχές που είχαν ναρκοθετήσει οι ίδιοι.

Advertisements

9 Σχόλια

  1. Το -αλληγορικό;- φινάλε θα ήταν ιδανικό να συμβαίνει και στην πραγματικότητα. Αλλά πρόκειται περί μυθοπλασίας -δυστυχώς. Οι επαγγελματίες ναρκοφυτευτές ξέρουν πολύ καλά ν’ αποφεύγουν την περιοχή που έχουν ναρκοθετήσει οι ίδιοι. Και ούτε υπάρχουν ναρκοφυτευτές – ιεραπόστολοι. Μπορεί να υπήρξαν στην αρχή. Αλλά σύντομα η πρώτη ιδιότητα κατασπαράζει τη δεύτερη…

  2. Με συναρπάζεις!
    Κάποτε γνώρισα κάποιον. Μιλούσε για το στρατό. Είχε μία περίεργη ειδικότητα: Καταστροφέας μη διαρρυγνυομένων βλημάτων και δεμάτων. Είπα ότι ακούστηκε πολύ βαρύγδουπο και συναρπαστικό. Είπε πως έχασε έναν φαντάρο σε ένα ναρκοπέδιο όταν καθάριζαν μία παραλία στη Ρόδο. Θυμάμαι τι με συγκλόνισε. Είπε ότι πριν χρόνια πήγε για διακοπές με την οικογένειά του στη Ρόδο. Κατέληξαν στην ίδια παραλία. Γεμάτη κόσμο πια.
    Παιδιά που έπαιζαν χαρούμενα. Ενήλικες που κολυμπούσαν. Και ξαφνικά τον έπιασαν τα κλάμματα. Είχε χρόνια να το σκεφτεί αλλά έκλεινε τα μάτια και έβλεπε πάλι τη σκηνή. Ο φαντάρος να πατάει την νάρκη και να ικετεύει. Εκείνος να τους απομακρύνει όλους. Να τον εγκαταλείπουν μόνο και μετά από ώρα να ακούνε την έκρηξη.
    Συνηθίσαμε στην ιδέα ότι το πολεμικό υλικό κάνει .. τηλεοπτικό σώου και ξεχνάμε πόσο οδυνηρό είναι όταν χάνονται άνθρωποι

  3. @Χρήστο:
    Φυσικά και πρόκειται για μυθοπλασία. Δλδ τα πρόσωπα που έβλεπε στον αέρα είναι τμήμα της καθημερίνοτητας κατά την γνώμη σου; Αν η απάντηση είναι ναι, πρόσεχε γιατί η Ζαν ντ Αρκ φωνές άκουγε μόνο και την κάψανε.
    Κάνω πλάκα βεβαίως-βεβαίως. Και δεν είμαι σίγουρος τι εννοείς ως «ναρκοφυτευτές – ιεραπόστολοι».

    @Οίστρο:
    Έχεις απόλυτο δίκιο. Και είναι συγκλονιστική η ιστορία σου.
    Από τις πιο όμορφες σκηνές σε «ποπ» μορφή τέχνης θεωρώ το κλείσιμο του Blackadder, με την έφοσο πάνω από τα χαρακώματα σε σίγουρο θάνατο και το σκηνικό να σβήνει για να αντικατασταθεί από ένα μελλοντικό λειβάδι στην ίδια θέση…
    Με την τρέχουσα επικαιρότητα το κεφάλι μου έχει γεμίσει εικόνες στρατού και πολέμου. Προτιμούσα χαζο-συζητήσεις, όπως η ποιότητα του Μουντιάλ, αλλά φαίνεται ότι άλλα διαλέγουμε εμείς και άλλα μας σερβίρονται τελικά.

  4. Εννοώ απ’ τη μια να επαγγέλονται το θάνατο κι από την άλλη να ευαγγελίζονται τη σωτηρία των ψυχών των θυμάτων τους, ψυχογραφώντας την καθημερνότητά τους.

  5. Εξαιρετικό, φίλε μου. Εξαιρετικό.

    (πρέπει να σου κάνω κι άλλη διαφήμιση. και επίσης, θα το κλείσω το δικό μου, θα σκίσω το πτυχίο μου, κι όλα τα συναφή).

  6. «Ποτέ μην δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν’ αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου! Να πεθαίνεις και να λες: θάνατος δεν υπάρχει!» N.Kαζαντζάκης
    Αλήθεια, υπάρχει θάνατος; Και αν δεν υπάρχει, αυτόματα παύουν (οι ναρκο-φυτευτές) να γίνονται σημαντικοί για πολλούς ανθρώπους.

  7. @Χρήστο:
    Χμμμ….δεν είχα σκεφτεί έτσι τον κεντρικό χαρακτήρα εδώ. Τον έβλεπα μάλλον σαν ένα άνθρωπο που προσεγγίζει την ανάγκη επικοινωνίας με τους συνανθρώπους του λίγο ζωωδώς, σε χαμηλό επίπεδο, σαν ανάγκη αναπνο΄ής περίπου. Και του αρέσει αυτή η επαφή ακόμα κι αν συνεπάγεται τον θάνατο του άλλου μέλους. Δεν μιλώ πουθενά για σωτηρία ψυχών, απλά για το θέρισμά τους. Βγαίνει ότι θέλει να σώσει αυτούς που σκοτώνει; Και ήθελα βασικά να δείξω ότι, παρότι ζωώδης, αυτός ο τύπος έχει πιο καθαρή εικόνα του τι γίνεται από τους συμπολεμιστές του.

    @Κροτ:
    χαχαχα όχι, μην κάνεις καμιά παλαβιά και πας και κλείσεις το μπλογκ! Πού θα ακούμε Beatles μετά; Αχ, θα με κάνεις να ζω μόνο για το χειροκρότημα! Ευχαριστώ βρε! Με κάνεις να κοκκινίζω μερικές φορές. :^)

  8. @Κυβικό:
    Πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλο (μου την είπε και το wordpress, χεχε!). «Υπάρχει θάνατος;» Πολύ βαρύ ερώτημα. Ισοδύναμο του «υπάρχει ζωή». Ή και του «υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο».
    Και είναι και μεσημεράκι και δεν έχω πιει τίποτα. Ακόμα. Θα με ρίξεις στα βαρειά με αυτά που με καλείς να σχολιάσω… :^)

  9. Πήγαινε να χαϊδέψεις εκείνη την κοιλίτσα, Μπαμπάκη μου, για να αισιοδοξήσεις…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: