• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Ιουλίου 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιον.   Αυγ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Κακοποιημένα παιδιά

Οι ψυχολόγοι μας λένε (και το βλέπουμε και στην πράξη) ότι όταν ένα παιδί μεγαλώσει μέσα στην κακοποίηση, τμήμα ή το σύνολο αυτής το αναπαράγει ως ενήλικας.

Γενικά, στην συμπεριφορά μας αναπαράγουμε πρότυπα. Το βασικότερο πρότυπο είναι οι γονείς (και μάλιστα είναι διττό πρότυπο: αφορά και την συμπεριφορά την δική μας, αφορά και την σχέση και τον σύντροφο που αναζητούμε). Γονείς που κακοποιούν κληροδοτούν στα παιδιά τους την πεποίθηση ότι η βία είναι όχι απλά ένας αποδεκτός τρόπος να λύνονται τα προβλήματα, αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις και ένας απόλυτα προτιμητέος. Άνθρωποι που ως παιδιά έτρωγαν ξύλο είναι πάρα πολύ πιθανό να ρίξουν ξύλο ως γονείς. Άνθρωποι που ζούνε μια οικογένεια μες τον πόνο, είναι πιθανό να δημιουργήσουν μια ίδια.

Η έξοδος από το φαύλο κύκλο είναι η παιδεία. Εκπαίδευση τέτοια που να οδηγεί σε μυαλό αρκετά ανοικτό ώστε να αμφισβητεί ακόμα και τις πιο βαθειά ριζωμένες πεποιθήσεις και να επιτρέπει το βήμα μπροστά.

Τις τελευταίες ημέρες με την φρικτή επικαιρότητα στο Λίβανο πιάνω να αναρωτιέμαι ξανά και ξανά πώς γίνεται ένας λαός που πριν ούτε έναν αιώνα έζησε μια φρικτή γενοκτονία, το Ολοκαύτωμα, να κάνει τα ίδια ακριβώς πράγματα σε άλλους. Πώς γίνεται όσοι έζησαν στο πετσί τους το μίσος άνευ λόγου να το αναπαράγουν. Και αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως ακριβώς επειδή το έζησαν, φτάνουν να έχουν μια συνολική νοοτροπία που το αναπαράγει.

Μήπως οι Ισραηλινοί κάνουν γενοκτονία επειδή έζησαν οι ίδιοι μία;

Μήπως οι Αμερικάνοι είναι αυστηροί στους νόμους της μετανάστευσης επειδή οι ίδιοι είναι μετανάστες;

Μήπως οι Έλληνες (αποδεικνύεται ότι) είμαστε ρατσιστές επειδή νιώσαμε τον ρατσισμό ως γκασταρμπάϊτερ;

Μήπως τελικά, αν δεχτούμε ότι υπάρχει ένας συνολικός χαρακτήρας λαού, ο τρόπος που αυτός σχηματίζεται και λειτουργεί δεν απέχει πολύ από τον τρόπο που λειτουργούν οι χαρακτήρες των ανθρώπων;

Και μήπως κι εδώ ο κύκλος σπάει με την παιδεία;

Γιατί, όπως σωστά περιγράφει η Ντόλυ, είναι αδιανόητα φρικτό να βέπεις παιδιά που γράφουν «ευχές» για άλλα παιδιά πάνω σε βόμβες (!!!), κάτι που ανέβηκε σε φωτογραφίες και σε ελληνικά blogs (δες ας πούμε εδώ) να το κράζεις και να προξενούνταi αντιδράσεις του τύπου «είναι γνωστό ότι οι Έλληνες είστε αντισημιτιστές» (το είδα κι αυτό, σε πιο παθιασμένο blog, εδώ). Κάπου δεν μιλάμε πάνω στην ίδια βάση αξιών. Και αυτές οι βάσεις δημιουργούνται πολύ νωρίς, και παίρνει γενιές για να σπάσουν τα ψέμματα και να μπορέσει το κακοποιημένο παιδί να καταλάβει ότι όχι, δεν σε αγαπάει όταν βγάζει την ζώνη για να σε χτυπήσει, όχι δεν νοιάζεται για ανθρώπινες ζωές όταν πετάει βόμβες σε πόλεις.

Απλά το σκεφτόμουνα αυτό εδώ και λίγες μέρες.

Advertisements

7 Σχόλια

  1. Δίκιο έχεις, είναι θέμα παιδείας που είναι κατά πρώτο ευθύνη του γονιού προς το παιδί του. Κι εκεί έχουμε πολλά να κάνουμε μια που σ’ αυτά που βλέπουμε δεν μπορούμε να αντιδράσουμε.

  2. Συμφωνούμε (πράγμα που με κάνει να ανησυχώ για τη διανοητική μου κατάσταση…)

  3. Μου θύμισες μία ιστορία που λέγαμε στο Πανεπιστήμιο:

    Ένας σκορπιός είναι στη μία άκρη του ποταμού και θέλει να περάσει απέναντι. Το ρέμα όμως είναι πολύ δυνατό.
    Ο σκορπιός βλέπει ένα βάτραχο. Του ζητάει να τον μεταφέρει στην πλάτη του για να περάσουνε απέναντι.
    «Αποκλείεται» λέει ο βάτραχος. «Θα με τσιμπήσεις με το κεντρί σου και θα πνιγώ και εγώ και εσύ.»
    «Όχι, όχι» απαντάει ο σκορπιός. «Δεν με συμφέρει να σε τσιμπήσω. Θα είμαι πολύ ήρεμος.»
    Τελικά ο σκορπιός πείθει τον βάτραχο να τον πάρει στην πλάτη του και ξεκινάνε να περάσουν το ποτάμι.

    Στα μέσα του ποταμού, ο σκορπιός βυθίζει το κεντρί του στον βάτραχο.
    «Γιατί το έκανες αυτό;» λέει ο βάτραχος στον σκορπιό, καθώς βυθίζονται. «Τώρα θα πνιγούμε και οι δύο.»
    «Ειλικρινά λυπάμαι» λέει ο σκορπιός πριν πνιγεί. «Είναι στη φύση μου να τσιμπάω».

  4. Συντάσσομαι με τον ημίαιμο και εξακολουθώ να ανησυχώ….

  5. @Ημίαιμος:
    Πραγματικά, το χειρότερο είναι αυτή η αίσθηση, ότι δεν μπορούμε να αντιδράσουμε….

    @Ντόλυ:
    Έχω στη γραμμή τον Χιου Χέφνερ και θέλει πίσω τις φωτογραφίες που σου δάνεισε για το μπλογκ σου (σιγά μην απαντούσα σοβαρά!)

    @Αντώνη:
    :^(
    Είμαστε καλύτεροι από σκορπιούς όμως, έτσι;
    (τουλάχιστον εμείς οι Λέοντες σίγουρα!)

    @An-Lu:
    Δεν είσαι η μόνη!

  6. Γιατί δεν μπορείτε να αντιδράσετε; Και αυτό εδώ (η φωνή διαμαρτυρίας) είναι ένα είδους αντίδραση. Ο καθένας με τον τρόπο του… κι ο κολιός τον Αύγουστο.

  7. άσχετο το σχόλιο μου μετά απο ένα μηνα που έχεις ανεβάσει αυτό το ποστ αλλά μου αρέσει ο τρόπος που γράφεις (σου το ξαναείπα ε? :p ) και έπεσα πάνω σε αυτό. Δεν είχα ξαναδεί αυτές τις φώτο. Αηδίασα. Είναι από τις πιο αισχρές φώτο που έχω δει ποτέ. Και έχουμε δει πολλά νομίζω. Αυτό που με φοβίζει είναι τι θα δούνε τα παιδιά μας ακόμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: