• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Ιουλίου 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιον.   Αυγ. »
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Δύο χρόνια μετά

Σήμερα πήγα δουλειά απ’ ευθείας απ’ το γυναικοχώρι. Εθνική -> Αττική -> Κηφισίας (αδικαιολόγητη κόλαση στην έξοδο της Κηφισίας btw) -> γραφείο. Η οικογένεια έμεινε στα πατρογονικά χώματα της καλής μου. Καθιερωμένη και δοκιμασμένη η μέθοδος απ’ ευθείας δουλειά. Είναι και ένας καλός τρόπος για να περνάω μια ξεκούραστη Κυριακή τρέχοντας πίσω από τον πιτσιρίκο μου αντί για μια βαρετή Κυριακή που θα βρίσκω στο τηλέφωνο φίλους που έχουν ξεμείνει στην Αθήνα για να πάμε για θερινό και μπύρες. Τι φρικτή εναλλακτική – μπλιάχ! ;^)

Καθώς όμως ερχόμουνα σκεφτόμουνα ότι τα ίδια δρομολόγια έκανα δύο χρόνια πριν.

 

Πριν μόλις δύο χρόνια, η Αθήνα ξυπνούσε μετά από μια μακρά και αγχωτική περίοδο κατασκευών. Το τραμ μόλις είχε δοθεί σε κυκλοφορία, ο προαστιακός ήταν ένα ερωτηματικό, όλοι περιμέναμε να δούμε την γέφυρα στο Ρίο. Τα δημοσιεύματα του τι θα καταφέρουμε να προλάβουμε και τι όχι συνεχίζονταν. Εντωμεταξύ, ο Ζαγοράκης και η παρέα του είχαν ανεβάσει τον ενθουσιασμός και η πανταχού παρούσα σκόνη έδειχνε να συμμαζεύεται – επιτέλους!!!

Όπως σήμερα το πρωί, έτσι κι ένα πρωί Δευτέρας του Ιούλη του 2004 έφυγα από το γυναικοχώρι με κατεύθυνση το γραφείο. Θυμάμαι ότι την ίδια Παρασκευή είχα κατέβει από τα τούνελ της Κακιάς Σκάλας – για πρώτη φορά! Μπήκα Αττική Οδό και υπήρχαν παντού σημαίες.

Το Look of the City παραδέχομαι ότι το σνόμπαρα όταν το πρωτοάκουσα. Το θεωρούσα περιττό και φρουφρου. Ωστόσο, αυτή η αίσθηση της στολισμένης πόλης που σε υποδέχεται και γιορτάζει ήταν καταπληκτική. Τα συνεχόμενα λάβαρα σε βάζαν σε ένα κλίμα διαφορετικό. Αυτή δεν ήταν η Αθήνα όπως την ξέραμε.

Και αυτοί δεν ήταν και οι Αθηναίοι όπως τους ξέραμε. Σεβόντουσαν τις ολυμπιακές λωρίδες, γλεντάγαν τα βράδυα στους δρόμους στο κέντρο, πηγαίναν να γεμίσουν τα στάδια (όσο μπορούσαν τουλάχιστον – άμα περιμένεις να έχεις γεμάτο γήπεδο σε προκριματικά μπάντμινγκτον έχεις πάθει τουλάχιστον ηλίαση!). Ενθουσιασμένοι ως οικοδεσπότες, πρόθυμοι να πανηγυρίσουν, πρόθυμοι να δείξουν καλό πρόσωπο, πρόθυμοι ακόμα και να καταπιούν μια πολύ βρώμικη και πολύ γελοία ιστορία (για τον Κεντέρη και τη Θάνου μιλάω) που δυο χρόνια μετά ακόμα ζέχνει.

Οι Αγώνες που έζησα ήταν ένα πολύ εντυπωσιακό πάρτυ. Πανηγύρι. Δεν είχαν καμία σχέση με τα σλόγκαν του μεγάλου, του ωραίου του αληθινού, κοκ αλλά είχαν παλμό, ενέργεια και αυθεντικό κέφι, ανεξάρτητο από sponsoring. Κι εμείς φανήκαμε χαμογελαστοί οικοδεσπότες και ευγενικοί πολίτες. Και ατέλειωτα γλεντζέδες, αγκαλιά στο κέντρο της πόλης με όλες τις φυλές του κόσμου.

  

Πότε το ζήσαμε όλο αυτό;

Πότε πρόλαβε και τέλειωσε; Γιατί γίναμε αγροίκοι ξανά στους δρόμους; Πού πήγαν οι χαμογελαστοί άνθρωποι, με τα ευχαριστώ και παρακαλώ σε πρώτη ζήτηση, με τους ευγενικούς οδηγούς λεωφορείων και τους μελιστάλαχτους ταξιτζήδες;

Δεν μπορώ να χωνέψω ότι έγινε πριν μόλις δύο χρόνια. Μοιάζει μακρινό και φευγαλέο, σχεδόν σαν κάτι που ονειρεύτηκα. Και η Αθήνα είναι όπως είναι και δεν έχουμε πια να λέμε «υπομονή, θα γίνουν τα έργα για τους Αγώνες και όλα θα στρώσουν!» Για να λέμε την αλήθεια, το μόνο που είναι εδώ για να μείνει είναι ο λογαριασμός όλης αυτής της ιστορίας….

Και τώρα τι θα γένομεν χωρίς Ολυμπιακούς; Οι αγώνες αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις…

Advertisements

15 Σχόλια

  1. τουλαχιστον κατι εμεινε στην Αθήνα μετά τους Ολυμπιακούς, έστω κάτι υλικό πέρα από την «συμπεριφορά » των Ελλήνων.
    Ενω εμείς εδώ στην επαρχία (όπως μου ειπαν προσφατα από το Υπ. Δικαιοσύνης) στη Θεσσαλονική ούτε έργα μας μείναν ούτε αναμνήσεις. Αυτό που είχαμε, έχουμε και θα έχουμε είναι η αγένεια των ανθρώπων, και η έλλειψη σεβασμού προς κάθε συνάνθρωπο τους.

  2. Αρετή, έχεις απόλυτο δίκιο. Το μόνο που μοιράζεται η εκτός Αθηνών Ελλάδα με τους κατοίκους του λεκανοπεδίου είναι το ολυμπιακό χρέος. Και μάλιστα χρέος για έργα που όχι μόνο δεν ανακουφίζουν αλλά δεν είναι καν αντιληπτά. Απολύτως μαζί σου.
    Αυτό που με προβληματίζει κυρίως όμως είναι ότι, ενώ για 15-20 μέρες δείξαμε ότι διαθέτουμε και άλλο πρόσωπο από το συνηθισμένο μας, τελικά επανήλθαμε στα ίδια και μάλιστα χωρίς ορατή ελπίδα βελτίωσης.

  3. Άλλο να λες πως είσαι σπουδαίος και να’χεις βάλει και στοίχημα για να πείσεις τους άλλους κι άλλο να αισθάνεσαι μίζερος και αυτό ακριβώς να εκδηλώνεις.

    Είμαστε -μεταξύ άλλων- ό,τι εισπράττουμε κι ό,τι μας λένε πως μπορούμε.

    Το λένε και έλλειψη αυτογνωσίας.
    Παρέα με την έπαρση και την απουσία αξιών.

  4. κάθε θαύμα τρεις ημέρες, το μεγάλο τέσσερις, φίλε μου…

  5. @Καπετάνισσα:
    Ίσως είναι η καλύτερη εξήγηση που έχω διαβάσει. Και μιλάω σοβαρά.

    @Κροτ:
    Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν.
    Τι πράμα, δεν παίζουμε παροιμίες; Ουπς!
    ;^p
    (σωστή η παραπομπή πάντως…)

  6. Κι όμως δεν είναι να σε ξαφνιάζει. Πάντα όταν πρέπει να δείξουμε το καλό μας πρόσωπο καταφέρνουμε να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Θυμίσου την ανθρωπιά και την συγκινητική μας κινητοποιήση στον πόλεμο της Σερβίας, στους σεισμούς της Τουρκίας. Έτσι και με την Ολυμπιάδα. Ντοπαριστήκαμε ότι θα τα καταφέρουμε και τα καταφέραμε. Άλλωστε αυτή η ανάγκη μας να νοιώθουμε εθνικώς υπερήφανοι όταν στιλώνονται πάνω μας τα «αλλότρια βλέμματα» νομίζω είναι στα γονίδιά μας. Πάντως για την Αθήνα δεν έχεις δίκιο. Η πόλη κέρδισε το στοίχημα του 21ου αιώνα. Τα έργα ανακούφισαν τη ζωή όλων σας. Έφτασες να παραπονιέσαι για ένα μποτιλιάρισμα ενώ πριν από λίγα χρόνια όλη η Αθήνα ήταν ένα ατέλειωτο μποτιλιάρισμα. Εμείς οι επαρχιώτες το καταλαβαίνουμε καλύτερα. Άσε που «πονάει» πιο πολύ όταν πληρώνουμε τα κάλλη σας και τα συγκρίνουμε με τα αίσχη μας.

  7. για 15-20 μέρες??
    πάλι καλά.σε αυτη την χώρα θέλουμε το τζερτζελο για να κάνουμε κατι.όταν σβήσουν τα φώτα όμως…
    την καλησπέρα μου.

  8. Κι εγώ θα πω πάλι καλά, με αυτά που έμειναν και είναι στ’αλήθεια καλύτερα… Μιλά κάποια που έχει 30 μέρες το χρόνο επαφή με την (ίσως κ όχι τόσο) καθημερινή ζωή της Αθήνας, και αναγκαστικά οι διαφορές μού χτυπάνε πολύ.

    Είχα δει ένα όνειρο τότε, στους Ολυμπιακούς που δεν συμμετείχα λόγω των απαιτήσεων του Μάστερ και το είχα καημό. Όλα, λέει, τα έργα που έδειχνε και η βρετανική τηλεόραση, ήταν χάρτινα σκηνικά φαρσοκωμωδίας, και μικρά αθλητάκια έτρεχαν μέσα τους, και μετά τη λήξη μια τεράστια Γιάννα τα τσαλάκωνε και τα έτρωγε σαν καθυστερημένο δίχρονο. Εφιάλτης τρελός, μάλλον λόγω ζέστης θά ταν 😉

  9. Ντάντη μου ο Ελληνάρας δεν αλλάζει με τίποτα. Απλά έβαλε τη στολή του Ξένιου Δία για 2 μηνάκια και μετά πάλι επανήλθε στα φυσιολογικά του.
    Για το σχόλιο περί κερδισμένου στοιχήματος έχω να προσθέσω ότι όταν τα χώνεις χοντρά πετυχαίνεις ότι θέλεις. Αυτό λέει η επιχειρηματική πρακτική ιδιαίτερα αυτή η οποία δεν ενδιαφέρεται για την «μετά» εποχή. Και ο νοών νοείτω.
    Αλήθεια βρε παιδιά, τι έργα έχουν μείνει εν Αθήναις εκτός από καναδυο υποδομής (Βάρης-Κορωπίου και Μαραθώνος), τα οποία ούτως ή άλλως έπρεπε να γίνουν ανεξάρτητα από τους ΟΑ; Για τα υπόλοιπα έργα… ας μην σχολιάσω. Απλά όσοι πιστοί περάστε από την γέφυρα / διάβαση στο Φάληρο, δείτε κατά μήκος της παραλιακής που έχουν καταλήξει τα ωραία δενδράκια (αχ κατακαημένη δεντροφύτευση), ή πόσο ωραία έχουν αξιοποιήσει τις γηπεδικές εγκαταστάσεις (ας μην μιλήσω για το κόστος συντήρησής τους) και θα με θυμηθείτε.
    Συμφωνώ με την oistros, για την απαράδεκτη χρέωση τμήματος των έργων της πρωτεύουσας στην υπόλοιπη Ελλάδα. Εκεί στη Σαλονίκη ακούω ότι έχουν αρχίσει τα έργα του μετρό. Ποιος θα το πληρώσει; Για την υπόλοιπη Ελλάδα σκοτάδι στον ορίζοντα.

  10. «…μια κάποια λύσις…»
    χμ παράξενη σκέψη, δεν έχεις άδικο.
    παρεπιπτόντως, ποιο είναι το γυναικοχώρι; για να έρχεσαι με εθνική είναι στην αττική, άρα ωρωπό, καπανδρίτι, μαλακάσα, μαρκόπουλο…

  11. @Οίστρο:
    Κοίτα, η πόλη βελτιώθηκε, δεν τίθεται θέμα. Με κόστος δυσανάλογο, επίσης δεν τίθεται θέμα. Εμένα όμως με παραξενεύει που κρύφτηκε ο καθημερινός πολιτισμός που δείχναμε εκείνες τις μέρες. Ο οδηγός του λεωφορείου που σε καλημέριζε, η ουρά που δεν προσπαθούσε κανείς να προσπεράσει, τέτοια πράγματα.
    (γιατί νόμιζα ότι ζεις και δουλεύεις Αθήνα; Τα ποστ σου με κάνουν να πιστεύω ότι ο εργοδότης σου τουλάχιστον είναι εντός Αττικής. Λάθος;)

    @Τασσούλα:
    Οπότε, μόνο όταν μας ρίξουν ξανά προβολέα θα τα δούμε αυτά… Τι έγινε, μια ολόκληρη χώρα γεννημένη για fame story; :^)

    @Id:
    Τρέεεεεελα το όνειρο! (να τρως πιο ελαφρά το βράδυ!) Προφανώς κάπως συνήλθε το wordpress; Έκανες κάτι ιδιαίτερο που πρέπει να το λέω στον κόσμο;

    @Κυβικός:
    Κάτσε ρε συ, δεν είναι μόνο αυτά. Προαστιακός, επεκτάσεις μετρό, ολοκλήρωση αττικής οδού. Δεν βάζω το τραμ, γιατί ήταν μεγάλη (ΜΕΓΑΛΗ όμως) αποτυχία. Δεν γίναν και λίγα. Και δεν κόστισαν και λίγο.
    Για τα γήπεδα θα συμφωνήσω 100%, κάποια μάλιστα που τα κατανείμαν στην Αττική για και καλά ανάπτυξη εκτός κέντρου είναι καταδικασμένα να μαραζώσουν.

    @Gelial:
    Μπαίνω και Αττική Οδό: για το Αίγιο πρόκειται. Σσσσσσσς, μην σου ξεφύγει στην πεθερά μου ότι το είπα χωριό! – χεχε :^)

    @όλους:
    Να πω απλώς ότι θεωρούσα και θεωρώ σφάλμα που τους αναλάβαμε. Από την στιγμή βέβαια που τους πήραμε στους ώμους, δεν είχαμε τρόπο να γλυτώσουμε τις (εξωφρενικές) χρεώσεις….

  12. Αχ, ο άνθρωπος δεν αλλάζει, αυτό είναι γεγονός. Το θέμα είναι να βρούμε ένα τρόπο αυτοί που έχουμε/έχουν ένα ήθος και μια ευγένεια χαρακτήρα, να τα δείξουν και να μη νιώθουν/νιώθουμε διαρκώς απογοητευμένοι και δυσαρεστημένοι με τη συμπεριφορά των υπολοίπων.
    Όσο για το μετρό στη πόλη μου την εξωτική σαλλλλλονίκ, χαχαχαχ, το άλλο με τον τοτο?
    Ουτε ως εφιάλτη δε θέλω να το σκέφτομαι, αν κάναν 8 μήνες να «φτιάξουν» την μια πλευρά πεζοδρομίων στην Βασ. Ολγας (απόσταση ουτε 2 χιλ) ένας θεός ξέρει τι θα κάνουν με το μετρό. Τώρα που το σκέφτομαι, λέω να παω να αγοράσω μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή και να ανοίξω ένα blog για να σας δείξω τη καθημερινή φαρσοκομωδία που ζούμε.

    Βάλιουμ χρειάζεται για να επιβιώση ένας ανθρωπος.

  13. αισχος, πω πω,
    απο ορθογραφία είμαι το κάτι άλλο.
    ΕπιβιώσΕΙ εννοούσα 🙂

  14. In the land of nowhere … δεν είπαμε?
    Kai everywhere κατά καιρούς 🙂

  15. @Αρετή:
    τσκ τσκ τσκ, κριτικάρουμε το κράτος και τα σχέδια παροχής υποδομών και δεν κοιτάμε να μάθουμε ορθογραφία!
    (εκτός κι αν έφταιγαν τα βάλιουμ, χαχαχα!) :^)
    Πάντως, κάτι πρέπει να φτιάξουν στην εξωτική Σαλόνικα! Από μποτιλιάρισμα και έλλειψη θέσεων πάρκινγκ αρχίζει να ξεπερνά εμάς τους χαμουτζήδες!

    @Οίστρος:
    χεχεχε – ΟΚ, ας μείνεις μυστηριώδης! :^)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: