Ένα πένθιμο κολάζ

Όπως όλοι μας ήταν θνητός. Μεγάλωσε, δούλεψε, έκανε οικογένεια, τα παιδιά του έκαναν και αυτά οικογένεια, συνταξιοδοτήθηκε. Μια τυπική ζωή αστού ζούσε. Ήρεμος, φιλήσυχος και υπεύθυνος πολίτης, φιλικός γείτονας. Καλός άνθρωπος, κανείς δεν είχε να πει κάτι κακό για αυτόν. Βέβαια, κανείς δεν μπορούσε να τον φανταστεί να κάνει και κάτι που να ξεφεύγει από τη νόρμα, κάτι με ελάχιστη δόση φαντασίας μέσα. Ήταν τελείως κανονικός.

Περνούσε ήρεμα τις μέρες της συνταξιοδότησης, διαβάζοντας βιβλία που είχαν μαζευτεί με τα χρόνια, πηγαίνοντας κινηματογράφο που και που. Βρισκόταν ακόμα με παλιούς φίλους, αλλά όλο και πιο συχνά τους συναντούσε σε κηδείες. Άλλων παλιών φίλων. Και όπως κάποτε πήγαινε σε γάμους τόσο τακτικά που είχε μάθει σχεδόν απ’ έξω τα λόγια της λειτουργίας, το ίδιο έγινε πια και με τις κηδείες.

Ήταν όμως, όπως όλοι μας, θνητός. Και ήρθε η μέρα που έσβησε. Ήσυχα και μετρημένα, όπως είχε ζήσει. Για την μέρα εκείνη είχε ετοιμάσει και αφήσει ένα σημείωμα για τα παιδιά του. Τους ζητούσε κάτι ελαφρώς παράδοξο και ταυτόχρονα απόλυτα λογικό: να διαλέξει ο ίδιος την φωτογραφία του τάφου.

Όμως είχε διαλέξει πολλές. Και ζητούσε να μπουν όλες. Και (πολύ ορθά) φαινόταν σε όλες σχεδόν μόνος του, άλλωστε σε ένα μνήμα μπαίνει μόνο η φωτογραφία του μακαρίτη.

Στην πρώτη είναι βρέφος. Δίπλα ήταν η μάνα του, βασιλεμένη δεκαετίες τώρα, αλλά δεν φαινόταν καθαρά. Το μητρικό μπράτσο τον αγκαλιάζει αλλά ο φωτογράφος (ο πατέρας του; ο θείος Παναγιώτης; κάποιος πλανόδιος με τρίποδο;) είχε βγάλει μόνο το μωρό. Κοιτούσε το φακό με την περιέργεια του φρέσκου ανθρώπου. Τι είναι πάλι τούτο απέναντί μου;

Μετά 10 χρονών με κοντό παντελονάκι και ξυπόλητος στο χωριό, στα χωράφια, στηριζόταν σε μια ελιά. Είχε κοντοκουρεμένο μαλλί, βρώμικα ματωμένα γόνατα και κοίταζε με χαμηλωμένο ντροπαλό πρόσωπο το φακό, με ελαφρά εχθρικό βλέμμα. Στα πόδια του είναι παρατημένο ένα φυσοκάλαμο. Στη φωτογραφία είναι και ο σκύλος που είχαν τότε στο χωριό. Τα παιδιά του δεν θυμούνται το όνομα του σκυλιού, θυμούνται όμως με πόση αγάπη τους έλεγε ιστορίες για αυτό μέχρι τα τελευταία του και πώς δεν δέχτηκε ποτέ του να πάρει άλλο σκύλο.

Είχε άλλη μια, όταν είχε πάει εργάτης στη Γερμανία, αμέσως μετά τον στρατό, κοντοκουρεμένος, με το αναστατωμένο βλέμμα του ανθρώπου που δεν περνάει καλά και δεν ξέρει μέχρι πότε δεν θα περνάει καλά. Λίγο φλου η φωτογραφία. Το δεξί του χέρι είναι δεμένο στον καρπό, ποιος ξέρει πώς είχε χτυπήσει. Ο ίδιος θα το θυμόταν και ίσως για αυτό να διάλεξε και αυτήν ακριβώς την φωτογραφία, παρότι είναι φλου.

Είχε μία από το γλέντι του γάμου του. Εντελώς διαφορετικός, φανερά κουρασμένος αλλά και ξεκάθαρα χαμογελαστός. Στη φωτογραφία έχει ήδη βγει η γραβάτα, το πουκάμισο είναι βουτηγμένο στον ιδρώτα, το πρόσωπό του κόκκινο από τον ενθουσιασμό και το κρασί. Ήταν η εποχή που είχε αφήσει μουστάκι αλλά δεν είχε παχύνει ακόμα. Ένας χαρωπός άντρας έτοιμος να βουτήξει στις περιπέτειες της κοινής συμβίωσης, κυκλωμένος από γελαστούς φίλους.

Και μία από ένα ταξίδι επαγγελματικό στο Ναύπλιο. Είναι φανερό ότι εκτιμά πολύ τον φωτογράφο και αυτό φαίνεται στο βλέμμα της αποδοχής που καρφώνεται στο φακό, και στο άνετο χαμόγελο («πρέπει να είχε πάει με τον κύριο Ντίνο»). Έχει ξυρίσει το μουστάκι, έχει προλάβει να παχύνει και να αδυνατίσει δύο φορές από την προηγούμενη φωτογραφία. Φορά χαρακτηριστικά ρούχα της δεκαετίας και πίσω του φαίνεται το Μπούρτζι ίδιο και απαράλλαχτο, ενώ η θάλασσα λυσσομανά. Πρέπει να έχει τραβηχτεί Μάρτη ή έστω Απρίλη με κακό καιρό, και σίγουρα είναι μεσημέρι, αφού τελειώσαν την δουλειά αλλά πριν καταλήξουν σε κανά ταβερνάκι με το Ντίνο, τον αδελφικό φίλο μιας ζωής ολόκληρης.

Είχε κι άλλη από το γλέντι του γάμου του πρωτότοκου γιου του. Εδώ είναι πιο χαρούμενος από τον δικό του γάμο, με μια βουβή συγκίνηση που δεν ήξερε πώς να εκφράσει. Είναι στραμμένος στην κάμερα, αλλά κοιτάει στο πλάϊ, παρακολουθεί άλλους στην πίστα. Ίσως αναλογίζεται τη ζωή του. Η περηφάνια του έχει αποτυπωθεί στον φακό, η περηφάνια για κάτι που έκανε χωρίς να καταλάβει πώς, και αυτό ήταν να αναστήσει έναν άνθρωπο.

Και μια τελευταία, πιο πρόσφατη, αυτή που «κανονικά» η οικογένεια του εκλιπόντος θα διάλεγε να βάλει στο μνήμα, με το βλέμμα ξεκάθαρα καρφωμένο στον φακό, με μια σοβαρή και γλυκιά μελαγχολία, με μια στοργή. Πρόσφατη, κάνα δυο χρόνια μετά τον χαμό της γυναίκας του. Πρέπει να είναι περίπου όταν γεννήθηκε η δεύτερη εγγονή του, αυτή που πήρε και το όνομά της, αυτή που έγινε η ξεδιάντροπη αδυναμία του. Παππούς εδώ, πλήρης ημερών και εμπειριών, ικανοποιημένος μα και ελαφρά θλιμμένος.

Στιγμιότυπα μιας ολόκληρης ζωής είχε διαλέξει. Ένα κολάζ από φωτογραφίες που φτιάχναν ένα συγκεκριμένο άθροισμα. Δεν ήταν μόνο ο παππούς που έφυγε, αλλά είχε υπάρξει και βρέφος, μετανάστης, νεόνυμφος. «Δεν θάβουμε μόνο μια στιγμή στο χρόνο», τους έγραφε. «Θάβουμε έναν άνθρωπο. Και τι άλλο είναι ο άνθρωπος εκτός από αναμνήσεις;»

Το μνήμα του ήταν έτσι το μνήμα ενός πλήρους, και όχι ενός «κανονικού», ανθρώπου: συλλογή από στιγμές και αναμνήσεις.

Advertisements

18 Σχόλια

  1. Δεν πας καλά….

    είσαι παντρεμένος & ερωτευμένος, πατέρας ενός (συν ενός στο δρόμο), η ζωή είναι για σένα, όλα τα προβλήματα που σου παρουσιάζονται τα αντιμετωπίζεις με καρτερία, δύναμη και τρομερό στυλ, κι εσύ πας και σκέφτεσαι μακαρίτες και μνήματα;

    Μάλλον τρόμαξες (ως κλασσικός βάζελος) από την αναπάντεχη (για πρώτο παιχνίδι) φόρμα του Σαλπιγγίδη και είπες να ρίξεις λίγο τα πνεύματα για να μην το γρουσουζέψεις.

    Τί άλλο πια να πω;

  2. Απίθανο πόστ! Με ταξίδεψες στη ζωή του ανθρώπου αυτού…

    Κάτω δε απο τη φωτογραφία:
    «Ενθάδε κείται ο άνωθεν
    όστις όρθιος, κάτωθεν
    πέθαινε τόσο κάθε ώρα
    που έζησε μέχρι τώρα».

  3. Μας πέθανες!πολύ ωραίο.

  4. Σε πόσες φωτογραφίες χωράει μία ζωή? 6-7 άντε 10. Κι εμείς μαζεύουμε άλμπουμ ολόκληρα με αναμνήσεις. Με μελαγχόλησες.

  5. Γιατί τέτοια πεισιθανάτια διάθεση;
    Όμορφο, αλλά κάπως «στενάχωρο»…

    (αχα! «δικός μας» είναι ο Σαλπιγγίδης;)

  6. Όμορφο και μελαγχολικό…
    Καλησπέρα!

  7. Καλησπέρα σε όλους,

    @ΑντώνηΧ:
    Το ότι δεν πάω καλά είναι πάνδημος διαπίστωσις. Μην πιάνεις τον Σάλπι στο στόμα σου μαυρόγατα! ;^p
    (η καρτερία δεν είναι δικιά μου, είναι της καλής μου και με αφήνει να την χρησιμοποιώ για να μην καταρεύσουμε όλοι μαζί)

    @7κατσικάκια:
    Ευχαριστώ. Την έχασα όμως λίγο την φάση με την επιγραφή. Πέθαινε κάθε πόσο δηλαδή;
    Επιπλέον, παρότι μου αρέσει πολύ το νικ σου, κάθε φορά που σχολιάζεις σκέφτομαι γιουβέτσια! χεχεχε ;^p

    @Αθεόφοβος:
    Thanks – ξεκίνα να διαλέγεις τις φωτογραφίες σου λοιπόν! :^)

    @Οίστρος:
    Αν μάλιστα ψάξεις φωτογραφίες που κατά βάση είσαι μόνος/μόνη, πολύ λίγες θα βρεις που πραγματικά θα απεικονίζουν ολόκληρη ζωή. Το ξέρω ότι το θέμα είναι μελαγχολικό, αλλά δεν βγάζει μια θετική νότα η πληρότητα της ζωής του; (κουβέντα κάνουμε τώρα)

    @Κροτ:
    Γιατί τέτοια διάθεση; Έλα μου ντε. :^/ Άμα το βρω θα το ανακοινώσω.
    Καλά βρε, πού ζεις και δεν ξέρεις για τον Σαλπιγγίδη; Στο Βέλγιο;;;;;

    @Εβελίνα:
    Ευχαριστώ – Καλησπέρα ομοίως.

  8. πολύ όμορφο post!
    και πολύ ωραίο το blog σου.
    Τώρα το ανακάλυψα.
    Συγχαρητήρια!
    Προστίθεται στα (πολύ) αγαπημένα μου…

  9. Μπράβο ρε Μπαμπάκη, δεν έγραψες, ζωγράφισες! Και πολυ καλή ιδέα. Γιατί να μπαίνει μία μόνο φωτογραφία στο μνήμα; Θα την εφάρμοζα, αν δεν είχα παρει απόφαση να δωρήσω το σώμα μου στην Ιατρική σχολή.

  10. @Πολυχρόνης:
    Καλώς ήλθες λοιπόν! :^)

    @Αταίριαστος:
    Ευχαριστώ πολύ, υπερβάλεις! :^)
    Η δωρεά σώματος πάντως είναι μια μεγάλη συζήτηση. Και η δωρεά οργάνων επίσης. Έχεις καιρό που το αποφάσισες;

  11. καλημέρα καλημέρα!
    το μπλογκ σου είναι φοβερό. Έχει τα τρία σημαντικότερα στοιχεία: χιούμορ, ωραία γραφή και ενδιαφέροντα θέματα. Απέκτησες και έκτη αναγνώστρια λοιπόν ! 😉

    να σε ρωτήσω κάτι, αυτός ο άνθρωπος ήταν υπαρκτό πρόσωπο, ή τα έβγαλες όλα από το μυαλό σου;

    θετική νότα εγώ δεν βλέπω πάντως, γιατί όταν βλέπεις στο μνήμα κάποιου τη φωτογραφία ενός μωρού, ενός πιτσιρικά, ενός άντρα και ενός ηλικιωμένου,
    τότε δεν σου πάει το μυαλό μόνο στην εικόνα του ως ηλικιωμένου, όπου συνειρμικά θα παρηγοριόσουν απο την πληρότητα των γεραμάτων, βολικά ξεχνώντας ότι κάποτε αυτός ο άνθρωπος΄ήταν νέος, αλλά σου πάει το μυαλό σε μια ολόκληρη ζωή, σε ένα πιτσιρίκι που τώρα δεν υπάρχει, έναν άντρα που τώρα δεν υπάρχει, και συνειρμικά σκέφτεσαι το θάνατο από την υπαρξιακή/φιλοσοφική του σκοπιά, σκέφτεσαι δηλαδή το μάταιο της ύπαρξης.
    το έγραψα κάπως μπερδεμένα, ελπίζω να βγάζει κάποιο νόημα αυτό που θέλω να πω.
    βέβαια τι θετική νότα θα περίμενες να δει κάποια που έχει διαλέξει για νικ το deadend mind; 😉
    φιλιά, και σόρι για το σχόλιο-τέρας

  12. @Έκτη αναγνώστρια:
    Καλώς ήλθες! Μην ξεχνάς, εκτός από τα τρία σημαντικά που αναφέρεις, το θεληματικό μου πηγούνι, τους γκρίζους μου κροτάφους και τα στιβαρά μου μπράτσα! χαχαχαχαχα ;^)
    Όχι, δεν είναι πραγματικό πρόσωπο. Όλο το κείμενο έγινε από την απορία μου σχετικά με το πόσο συνέχεια του εαυτού μας είναι ο άνθρωπος που είμασταν πριν Χ χρόνια και ο άνθρωπος που θα έχουμε γίνει σε Ψ χρόνια.
    Ναι, είναι υπαρξιακό το κείμενο, οπότε έχεις δίκιο, δεν μπορεί να είναι πραγματικά αισιόδοξο. Έχει όμως στοιχεία ήρεμου πένθους, έτσι δεν είναι;

  13. σε αυτήν την περίπτωση, σου αξίζει άλλος ένας έπαινος, που κατάφερες να περιγράψεις φωτογραφίες σαν να ήταν αληθινές, σαν να τις έβλεπες μπροστά σου, και που μας έκανες να τις δούμε και εμείς.

    ναι ναι ναι, έχει τέτοια στοιχεία, όπως ακριβώς το λες. δεν θέλω να διαφωνώ με τύπους που έχουν θεληματικό πηγούνι, γκρίζους κροτάφους και στιβαρά μπράτσα. είναι θέμα αρχής :PPP

  14. χαχαχα Ε, άμα είναι θέμα αρχής, πάω πάσο!!!! :^)

  15. Είμαι ήδη δωρητής οργάνων εδώ και έξι χρόνια. Για το σώμα το έχω αποφασίσει από πολλά χρόνια αλλά δεν μπορώ να το κάνω ακόμη, γιατί οι γονείς μου θα… πάνε πρόωρα μόλις το μάθουν. Δεν είναι καθόλου μεγάλες αποφάσεις κατά τη γνώμη μου ούτε και τίποτα σπουδαίο: απλά δίνεις κάτι που δεν χρειάζεσαι σε κάποιον που το χρειάζεται.

  16. Οι δικές μου αμφιβολίες για την δωρεά οργάνων έχουν να κάνουν περισσότερο με την (δεδομένη) ύπαρξη παρα-ιατρικών κυκλωμάτων στην Ελλάδα παρά με την πράξη αυτή καθ’ αυτή. Με άλλα λόγια, συμφωνώ απόλυτα με την λογική σου, απλά έχω επιφυλάξεις ως προς την εντός Ελλάδος εφαρμογή. Σου ακούγεται παρανοϊκό;

  17. Τέτοιες επιφυλάξεις έχω ακούσει και κυμαίνονται από απλή δυσπιστία μέχρι σενάρια συνομωσίας και φοβίες ότι οι δωρητές κινδυνεύουν να πάθουν προσχεδιασμένο ατύχημα για να τους πάρουν τα όργανα. Τα βρίσκω λίγο χολιγουντιανά όλα αυτά.

  18. Δεν μιλάω για προσχεδιασμένο ατύχημα (είναι πράγματι βλακώδες ή νούμερο των Monty Python, κάτι από τα δύο!), αλλά έρχεται η στιγμή που αποφασίζουν ότι δεν πάει άλλο και γίνεσαι δωρητής. Την εισήγηση για αυτό την κάνουν οι γιατροί που σε κουράρουν την δεδομένη στιγμή. Χμμμμ….
    Τέλος πάντων, δεν λέω ότι είμαι αρνητικός, αντίθετα. Προς Θεού δηλαδή, είναι μια πράξη άκρως απαραίτητη στην σύγχρονη κοινωνία (αν και οι έρευνες με τα βλαστοκύταρα πιστεύω ότι τελικά θα μας απαλλάξουν από τέτοιες ανάγκες…) Απλά θα ήθελα ένα μεγαλύτερο βαθμό σιγουριάς στον ελληνικό τρόπο εφαρμογής της.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: