• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Αύγουστος 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιολ.   Σεπτ. »
     123456
    78910111213
    14151617181920
    21222324252627
    28293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Πάμε πρόβα (ή Η ζωή στις φαντασιώσεις)

(Ετοιμαστείτε για εισαγωγή άσχετη με τον τίτλο, και για ένα κείμενο με δύο μέρη, ίσως ασύνδετα μεταξύ τους. Έτοιμοι; Πάμε!)

Πολύ μου αρέσει η εθνική μπάσκετ. Είναι άλλο πράγμα αυτή η ομάδα, και ειδικά η άμυνα που παίζει πρέπει να είναι εφιάλτης για τον επιτιθέμενο. Ασφυκτική κατάσταση ρε παιδί μου. Τον παλιό καλό καιρό θα λέγαμε ότι η άμυνα έσπασε αν έμπαινε το σουτ, με την ομάδα του Γιαννάκη το ερώτημα είναι αν θα καταφέρει ο αντίπαλος να κάνει σουτ. Ή μάλλον αν θα περάσει τη σέντρα!

Αυτό τον καιρό περνούσα τις μέρες και την φανταζόμουνα να περνάει Γαλλία (ναι, είναι δύσκολη, αλλά όπως φάνηκε είμαστε δυσκολότεροι!) και στο καπάκι να στέλνει τα αμερικανάκια για μικρό τελικό. Έτσι είναι το αθλητικά δίκαιο, η Ελλάδα είναι πιο ομάδα από Γάλλους και Αμερικάνους και μια χαρά μπορεί να την σηκώνει την κούπα (αν και, μεταξύ μας, η Αργεντινή είναι πιο ομάδα ακόμη!). Και οραματίζομαι: στον τελικό, στην τελευταία επίθεση της Αργεντινής, ο Διαμαντίδης κλέβει τη μπάλα, πασάρει στον Χ και αυτός τραβάει το νικητήριο τρίποντο. We are the Champions, σαμπάνιες και τέτοια. Στο Χ μέχρι πριν μια βδομάδα είχα τον Ζήση, αλλά το έρμο το παλληκάρι, του κλήρωσε σκατένια εμπειρία. Στο Χ ας είναι όποιος νά ‘ναι, αρκεί να το βάλει. Είπαμε: ουδείς αναντικατάστατος, πλην Διαμαντίδη.

Όλα αυτά βέβαια είναι φαντασιώσεις. Το αν θα συμβούν ή όχι θα το ξέρουμε στις επόμενες ημέρες αλλά, αντικειμενικά, είναι φαντασιώσεις.

Από παλιά είχα την τάση να έχω τέτοιου είδους αθλητικές φαντασιώσεις. Γινόταν το ματς, η εθνική Ελλάδος (συνήθως) κέρδιζε με εκπληκτικό τρόπο και μετά έβλεπα τις δηλώσεις. Έφτιαχνα στο κεφάλι μου ολόκληρο διάλογο με τους πρωταγωνιστές «ήταν ένας πραγματικός άθλος, θα θέλαμε να αφιερώσουμε τη νίκη και την χαρά της νίκης σε όσους συν-Έλληνές μας περνούν τώρα δύσκολα, έχουν άνθρωπό τους στο νοσοκομείο ή και χειρότερα, και να τους δείξουμε ότι είμαστε κι εμείς δίπλα τους». Κι άλλα τέτοια μεγαλειώδη και συγκινητικά. Εντωμεταξύ, μόνος μου το έστηνα το σενάριο μόνος μου το έβλεπα να υλοποιείται κιόλας, οπότε ό,τι κουλό σκεφτόμουνα (π.χ. να βάζω αυτοπροσώπως το τρίποντο) μια χαρά ήταν το αποτέλεσμα.

Οι σχετικές αθλητικές φαντασιώσεις άλλαξαν κατεύθυνση και αναβαθμίστηκαν ιδιαίτερα με το μπητς βόλεϊ στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν είναι απλά ότι έβλεπες τέσσερις γδυτές δίμετρες κουκλάρες να τρέχουν πάνω κάτω και να βουτάνε στην άμμο. Όπως είπε και μια ψυχή (πολύ δικός μου άνθρωπος) «φαντάσου ότι μετά το ματς πάνε ιδρωμένες για ντους δυο-δυο». Αυτή η εικόνα ομολογώ ότι με στοίχειωσε και με στοιχειώνει, και έχω επεξεργαστεί / φαντασιωθεί πολλούς διαλόγους με πρωταγωνίστριες αθλήτριες του μπητς βόλεϊ και τον υπογράφοντα. Ένα άλλο είδος διαλόγου, κομματάκι λιγούρικου για να λέμε την αλήθεια, αλλά είμαι βέβαιος ότι θα δείξετε κατανόηση. :^)

Και μετά είναι και οι καθημερινοί διάλογοι που συχνά – πυκνά προβάρονται στο κεφάλι μου. Δεν είναι πάντα ίσης βαρύτητας αλλά έχουν το ενδιαφέρον τους. Πιστεύω ότι όλοι και όλες έχουμε προβάρει και φαντασιωθεί διαλόγους με υποψήφιες για σχέση (κοινώς ψηστήρι). Το βέβαιο είναι ότι από καμάκια και καυγάδες, από πνευματώδη αστεία μέχρι κουβέντες για αίτηση αύξησης, όλοι έχουμε κάνει πρόβες μέσα στο κεφάλι μας για συζητήσεις που (τελικά) ίσως έγιναν ίσως και όχι.

Μπλέκουν μες το κεφάλι μου: άλλα είναι σκέτες φαντασιώσεις, άλλα είναι ανεκπλήρωτο δυναμικό, αλλαγές σε συζητήσεις και σχέσεις με ανθρώπους που βρίσκομαι ή βρέθηκα κοντά τους. Δεν είναι το ίδιο, υπάρχουν οι εντελώς παιχνιδιάρικες σκέψεις και υπάρχουν και μαχαίρια που κουβαλιούνται καρφωμένα από την εφηβεία ακόμη.

Πού πάνε όλα αυτά όταν περνάει η στιγμή που έπρεπε να τους κάνουμε;

Πού πάει αυτός ο άλλος Εγώ, ο πιο μάγκας, πιο πετυχημένος; Αυτός που έγινε μέλος της εθνικής ομάδας, αυτός που ανέλαβε να την κοουτσάρει όταν αρρώστησε ο Γιαννάκης και την οδήγησε σεμνά στο θρίαμβο, αυτός που βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή δίπλα στο κτίριο που καιγόταν και έσωσε το μωρό, αυτός που πέταξε την κατάλληλη ατάκα το βράδυ στο μπαρ και το μανούλι κό-πη-κε, αυτός που όλοι υποδέχονται στην παρέα σαν σωτήρα της συζήτησης.

Είναι καλή παρέα αυτός. Καλό παιδί και ντόμπρο παλικάρι. Είναι σε όλα καλύτερός μου και παρόλα αυτά λέει ότι μου μοιάζει. Είναι πάντα κεφάτος και καταφερτζής, έχει πάντα δίκιο και δεν έχει φερθεί ποτέ σαν μαλάκας. Ζει σε ένα τόπο λίγο μυθικό, σαν κάστρο παραμυθένιο, σαν χώρα από αυτές που λέγαμε να ταξιδέψουμε όταν ήμασταν δέκα χρονών. Αλλά δεν είμαι εγώ.

Κι όμως, αυτές οι συζητήσεις, αυτές οι σκηνές που δεν έγιναν ποτέ, αυτές οι φαντασιώσεις της πρόβας, πρέπει να ζούνε κάπου. Σε μια παράλληλη πραγματικότητα. Σε ένα κόσμο Ιδεών ίσως, σε ένα χώρο και χρόνο πιο λαμπερό, όπου άνθρωποι και σχέσεις δεν φθείρονται. Draft εκδοχές της πραγματικότητας που δεν προτιμήθηκαν για την τελική έκδοση. Και το άθροισμα όλων αυτών των φαντασιώσεων είναι ένα άλλο σύμπαν, όπως τούτο εδώ είναι το άθροισμα της κάθε μίας προσωπικής μας πραγματικότητας.

Ταπεινά δούλος σας, θα συνεχίσω να προβάρω στο κεφάλι μου καταστάσεις και διαλόγους, θα συνεχίσω να αναρωτιέμαι τι θα είχε συμβεί αν είχα κάνει όσα μπορούσα κι αν είχα πει όσα έπρεπε τότε που μπορούσα και τότε που έπρεπε. Και ξέρω ότι όλοι εκεί έξω θα συνεχίσουμε να ρεμβάζουμε και να σκεφτόμαστε έτσι. Και να θυμόμαστε, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, για ασήμαντες αφορμές και να αναρωτιόμαστε
πόσα τρίποντα δεν σουτάραμε
πόσες στιγμές δεν ζήσαμε
πόσα λόγια δεν μοιραστήκαμε
πόσα ηλιοβασιλέματα δεν ερωτευτήκαμε
και τόσα άλλα
που παραλίγο να ήμασταν εμείς αυτοί που τα έζησαν

Μέχρι τότε όμως, Πάμε πρόβα!

Advertisements

16 Σχόλια

  1. A φίλε εδώ τα χαλάμε. Η εθνική ομάδα του παράλληλου σύμπαντος δεν μας χωράει και τους δύο. Για να βάζω 45 πόντους (όλους με τρίποντα και καρφώματα) θέλω μια μπάλα μόνος μου. Αν θες να καθέσαι στον πάγκο κανένα προβλημα.

  2. Etsi μπράβο! επιτέλους μπορώ να σχολιάσω!
    ..για να δούμε, άμα το στείλω θα μπορώ να το διαβάσω κιόλας;..

    (γκαντεμιά! έπεσα σε θέμα που δεν ξέρω τι να σχολιασω, αλλα χαλάλι)

  3. ΤΕΛΕΙΟ! ΤΕΛΕΙΟ! ΕΒΑΛΑ ΤΡΙΠΟΝΤΟ ΛΕΜΕ!

    :-)))

  4. Κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης σκεφτόμουν το στίχο «Αυλαία και πάμε και ξεκινάμε…»

    Στο τέλος μου ήρθε:
    «Πρόβα κάνω.
    Μέχρι την επίσημη πρώτη
    του θανάτου.
    Μέχρι τότε θα έχω μάθει
    τέλεια το ρόλο.
    Αλλά, δεν θα έχω ζήσει.»

    Αλλά, what the hell, αν δεν είχαμε και τις φαντασιώσεις μας θα το είχαμε κλείσει το μαγαζί 😛

  5. Προτείνω να το διορθώσετε λίγο και να κάνουμε άλλη μια πρόβα: με στενεύει στο στήθος!

    :pppp

  6. χάρηκα πολύ που σε διάβασα- και νόμιζα ότι ήμουν ο μόνος που είχα αυτή τη φαντασίωση με το ντους και τις volley bitches!!!

  7. Φαντασίωση vs φαντασιοπληξία σημειώσατε ???
    Αγαπητή Composition Doll μια χαρά είναι το μέγεθος αλλά ευτυχώς δεν φοράμε όλοι το ίδιο 😉

  8. Σ’αγαπάω λέμε! Με συγκίνησες! sister souls or what?

  9. Πάμε πρόβα!
    Για τους διαλόγους που δεν έχουμε κάνει ακόμα,
    τα βιβλία που δεν προλάβαμε να διαβάσουμε ακόμα
    τις ταινίες που δεν είδαμε,
    τις στιγμές που δεν έχουμε ακόμα ζήσει.

    Ι.

  10. Πώς το’λεγε ο Σκορτσέζε στη διαφήμιση; «Η ζωή δεν έχει δεύτερη λήψη»…
    Άμα δε σου βγει ο αυτοσχεδιασμός την πρώτη φορά, μην προσπαθήσεις να τον επαναλάβεις. Απλά περίμενε τον επόμενο και θα τα πας καλύτερα.

    (Πω ρε, τί μου’κανες πρωινιάτικα με τις βολεϊμπολίστριες…)

  11. «Draft εκδοχές της πραγματικότητας που δεν προτιμήθηκαν για την τελική έκδοση.»
    Αν όχι η ατάκα της χρονιάς, τουλάχιστον του μήνα.
    Μου έδωσες εξαιρετική ιδέα για κάτι προσκλητήρια που θέλω να γράψω, παρεμπιπτόντως!
    Keep up the good work!
    Em

  12. Ασχέτου με το θέμα, αλλά αφού σήμερα είμαι στο νετκαφέ, ας αφήσω μια καλησπέρα! 🙂
    Αν και πολύ καθυστερημένη, εύχομαι να ΄στε πολύχρονοι κι οι δυο σας!Πολύ τρυφερό το κείμενό σου γι’ αυτήν! ;)))

  13. @Εχθρό του Σούπερμαν:
    Εντάξει ρε, θα είμαι απλώς ο ιδιοφυής προπονητής…

    @Ροδιά:
    Μην φωνάζεις καλέ, ένα απλό σχόλιο έκανες, δεν πήρες και Ολυμπιακό μετάλλιο !!! :^)

    @confused:
    Πραγματικά, θα το είχαμε κλείσει το μαγαζί! :^)

    @Ντόλυ:
    Μπήκες, διάβασες, αυτό μόνο βρήκες να πεις;
    ;^p
    (σήκωνε ρε και κανά τηλέφωνο που δεν αναγνωρίζεις, από την δουλειά σε παίρνω!)

    @gelial:
    Τρελλλλλλλή φαντασίωση μιλάμε! :^) Άσε που είχε και ομάδες από την Βραζιλία στους Ολυμπιακούς.

    @Κυβικός:
    Τώρα για να ξέρω, σχολιάζεις εμένα ή τους σχολιαστές μου; Αν θέλετε να το δώσετε (το σχόλιο) αλλού αγαπητέ, δεν ξέρω αν θα πρέπει να αναθεωρήσω την στάση μου!
    Τρέμεις ε;
    ;^p

    @Κροτ:
    :^)
    σμουτς!

    @ikd69:
    Λοιπόν, έχω άλλα 3 σχόλιά σου που το wordpress αποφάσισε να τα χαρακτηρίσει σπαμ. Ανεκπαίδευτο τελείως! :^(
    Να τα «απελευθερώσω»; Να στα στείλω με μέϊλ και να αποφασίσεις;

    @ΑντώνηςΧ:
    Καλά τα λέει ο Μάρτιν, να άρχιζε πάλι να φτιάχνει και ταινίες της προκοπής… :^)
    Μόνο πρωί κάνουν ζημιά οι βολεϊμπολίστριες; Δλδ τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας τι προτιμάς, τραγουδίστριες της όπερας;

    @Em:
    Ευχαριστώ. Τι είδους προσκλητήρια θα έχουν γδυτές βολεϊμπολίστριες; Πού προσκαλείς δλδ; Πώς θα γίνει να έρθω; :^)

    @Ρενάτα:
    Πολύ καλημέρα σου, σε ευχαριστούμε για τις ευχές! :^) Οι μεγάλες γιορτές άλλωστε κρατάνε 40 ημέρες!

  14. Καλέ μου μπαμπάκη, δεν μου έδωσαν ιδέα οι βολεϊμπολίστριες (!), αλλά το θέμα επειδή κι εγώ ζω σε δύο παράλληλους κόσμους (τον «αληθινό» γύρω μας και έναν στον οποίο ζει ο cool εαυτός μου, όπως κι εσύ).
    Τα προσκλητήρια είναι για γάμο και τώρα που το σκέφτομαι θα έχουμε μία πρώην βολεϊμπολίστρια (την κουμπάρα) στη σύνθεση και μία πρώην κολυμβήτρια (εγώ). Η βολεϊμπολίστρια είναι διαθέσιμη οπότε θα σε ενημερώσω εγκαίρως αν ενδιαφέρεσαι 😉

  15. @Em:
    χαχαχα ΟΚ, πρέπει να προσέχουμε, διαβάζει και η γυναίκα μου εδώ μέσα! ;^)
    Με το καλό! Σιδεροκέφαλη! (ή αλλιώς «δεν ήξερες, δεν ρώταγες;» χαχαχαχα)
    Πολύ κολακευτικό πάντως να έχω συμμετοχή σε προσκλητήριο σε τέτοιο γεγονός. Μην μου πεις ότι θα βάλεις και url ρε συ! ;^)

  16. Αφού με ξέρεις βρε Ντάντη ότι δεν δευτερολογώ… Ότι κατάλαβες, κατάλαβες!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: