Point of view

Όταν επιχειρούμε διαλόγους με συνανθρώπους μας, ανεξάρτητα από τον σκοπό του διαλόγου και την διάρκειά του, είναι σκόπιμο να θυμόμαστε ότι δεν βλέπουμε όλοι τα πράγματα από την ίδια οπτική γωνία. Στην πραγματικότητα, κάθε φράση που αρθρώνουμε περιλαμβάνει και την υπόθεση ότι αυτός που την ακούει χρησιμοποιεί τους ίδιους ορισμούς και έχει συγκρίσιμες παραστάσεις. Οπότε μπορεί να καταλάβει τι εννοούμε, επειδή καταλαβαίνει τι υπονοούμε πίσω από την φράση.

Το βάρυνα; Πάμε με ένα παράδειγμα του αγαπημένου μου θέματος, του γιου μου.

Τις προάλλες πάλευε ο πατέρας μου με τα υδραυλικά του σπιτιού μας, χωρίς να του το έχω ζητήσει τονίζω (κάτι πρωτοβουλίες που παίρνει ο κόσμος όταν συνταξιοδοτηθεί!) και δεν του έβγαινε. Εκνευρισμένος μου ζητούσε βοήθεια, ενώ εγώ είχα μόλις μπει σπίτι μετά από μια 10ωρη μέρα στη δουλειά και έπρεπε ταυτόχρονα να μαγειρέψω κάτι, να στρώσω τραπέζι, να μαζέψω την απλωμένη μπουγάδα, και να ταΐσω το παιδί (είπαμε, η κυρία του σπιτιού ασχολείται με άλλα πράγματα). Το οποίο παιδί παρακολουθούσε τον μαστρο-παππού με προσήλωση στα όρια της εμμονής («τι είναι αυτό; τι κάνεις εκεί; γιατί;»). Πρότεινα στον παππού το προφανές: άστο το ρημάδι, θα το δω εγώ αύριο, γιατί τώρα η μόνη βοήθεια που μπορώ να σου δώσω είναι να απομακρύνω το παιδί.

Ο μικρός έχει μάθει ότι όταν ξεφεύγει η συμπεριφορά του από κάποια όρια, τον απομακρύνουμε, προκειμένου να ηρεμήσει (και αυτός, και εμείς) οπότε τα συνδύασε στο μυαλουδάκι του και νόμισε ότι έφταιγε ο ίδιος που φύγαμε από το μπάνιο.

– Τι έκανα μπαμπάκη, τι έκανα;

– Τίποτα αγόρι μου

– Εμ, παππούλης, ‘εν θέλει, εεεε, (τα μπερδεύει λίγο, δεν ξέρει την λέξη «θυμώνω» φαίνεται)

– Δεν έκανες εσύ τίποτα αγόρι μου, ο παππούλης θύμωσε γιατί δεν μπορεί να φτιάξει το καζανάκι. 

– Γιατί; 

– Γιατί δεν είχε φως για να βλέπει καλά και δεν μπορεί. Αλλά εσύ δεν έκανες τίποτα. Είσαι καλό παιδί. Εντάξει;

– Εντάτσει!

Ο διάλογος ολοκληρώθηκε με μια αγκαλίτσα κι εγώ έμεινα να σκέφτομαι πόσο εύκολο είναι να αναστατώσεις και να στεναχωρήσεις το ίδιο σου το παιδί αν δεν καταφέρεις να σκεφτείς σαν και αυτό.

Προς συνάδελφους γονείς (νυν και εν δυνάμει): γύρω στα 3 (λίγο πριν, λίγο μετά) τα παιδιά συνειδητοποιούν πραγματικά τη σύνδεση αιτίας – αποτελέσματος. Όντα πολύ εγωκεντρικά (όπως όλοι μας) δεν μπορούν να σκεφτούν ότι συμβαίνουν πράγματα στον κόσμο τα οποία δεν σχετίζονται με τα ίδια. Κάθε καλό και κάθε κακό προέρχεται από πράξη του παιδιού. Και ψάχνει να δει με ποια πράξη του προξένησε ό,τι προξένησε και πώς να το διορθώσει. Θέλει πολύ προσοχή, για να μην φορτωθούν με ενοχές από κάτι μεγάλο: ένα διαζύγιο, μια αρρώστια, μια (κούφια η ώρα) πρόωρη αναχώρηση. Θέλει διαρκώς να σκεφτόμαστε ότι είναι εξαιρετικοί παρατηρητές, αλλά πολύ κακοί ερμηνευτές των γεγονότων.

Προς λοιπούς συγγενείς και φίλους: δεν είναι μόνο τα παιδιά που βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά από εμάς. Και εμείς οι ίδιοι τον βλέπουμε διαφορετικά από εμάς. Ο καθένας κουβαλά προσλαμβάνουσες και δεδομένα που είναι διαφορετικά από του διπλανού του. Δεν μιλάμε με τους ίδιους κώδικες, δεν μιλάμε με τις ίδιες υποθέσεις εργασίας. Σχεδόν δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα. Είναι απαραίτητο να το θυμόμαστε αυτό αν είναι να καταφέρουμε να επικοινωνήσουμε. 

Advertisements

7 Σχόλια

  1. Δηλαδή mpampaki, εσύ είσαι η νοικοκυρά του σπιτιού;

  2. Πόσο αλήθεια είναι αυτό, όλοι σκεφτόμαστε διαφορετικά και πρέπει πάντα να το έχουμε υπόψη μας. Μπορεί να πούμε κάτι που αν μας το έλεγαν εμάς θα το βρίσκαμε αστείο και αυτός που είναι απέναντι μας να το βρει πολύ προσβλητικό! ΠΡΟΣΟΧΗ….

  3. θέλεις κάτι να μου πεις; μήπως φαίω εγώ γαι το χαλασμένο καζανάκι; και για το dsl; και για τα δεκάωρα που χτυπάς στη δουλειά; ως τώρα, για όλες σου τις καοτυχίες εγώ φταίω!

    (ο δικός μου μπαμπάς θα έρθει από την ΑΘήνα στο Βέλγιο για να μας αλλαξει τα φώτα… εεε, τις πρίζες και τους διακόπτες θέλω να πω…).

  4. Αν προσπαθουσαμε να δούμε τα πράγματα από την οπτική γωνία του άλλου μας θα ζούσαμε σε εναν καλύτερο κόσμο.

    Θέτεις ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα κατα την γνώμη μου.

  5. @Αλεπού:
    Ναι, εγώ είμαι. Γιατί;

    @Allitnil:
    Τι εννοείς; Βρίσκεις προσβλητικό το χιούμορ μου; ΑΝΤΕ ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΩ ΕΔΩ ΜΕΣΑ!!!!
    ;^p

    @Κροτ:
    Όοοοοοχι καλέ, δεν φταις για όλα εσύ. Μόνο για τα στραβά.
    Και επίσης πιστεύω ότι δεν μπορεί, κάπου σε ολόκληρο Βέλγιο θα υπάρχει ένας ηλεκτρολόγος. Βρε, ψάξατε καλά;

    @Lex_Luthor06:
    Είναι σοβαρό ζήτημα. Επίσης είναι αφορμή να καταγράψω άλλον ένα διάλογο με τον κανακάρη μου. :^)

  6. Σε αυτή την ηλικία χτίζει το «εγώ» του ο άνθρωπος.. αποκτά συνείδηση του εαυτού.. καλό είναι να μη τσιγγουνευόμαστε τα «μπράβο» ιδίως τότε..
    Να τον χαίρεσαι μπαμπάκη!:-)

  7. Μπαμπάκη, όταν τελειώσεις με τις δουλειές του σπιτιού σας, δεν πετάγεσαι μέχρι Επίδαυρο να κάνεις γενική στο εξοχικό?

    Έχω καλέσει κόσμο για το άλλο σ/κ.

    χεχεχε και χιχιχι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: