• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Σεπτεμβρίου 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Αυγ.   Οκτ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Γυάλινη φυλακή

Η φυλακή ήταν φτιαγμένη κυρίως από γυαλί. Οι τοίχοι του κελιού γύρω του ήταν γυάλινοι. Τα καρφιά που τους συγκρατούσαν στην θέση τους ήταν ατσαλένια και μερικά (τα πιο σκληρά) χάρτινα, με την υπογραφή του επάνω. Και υπήρχαν λεπτομέρειες στους τοίχους φτιαγμένες από γρανίτη.

Αυτό που τον παραξένευε ήταν ότι το κελί του μίκραινε όσο περνούσε ο καιρός. Όταν τον έβαλαν μέσα στη φυλακή οι τοίχοι της ήταν μακριά και δεν φαινόντουσαν παρά σαν μια ακαταστασία στον ορίζοντα. Σιγά – σιγά πλησίαζαν, όλο και πιο κοντά, όλο και πιο ασφυκτικά. Σε λίγο καιρό ίσα-ίσα που θα χωρούσε να ξαπλώνει στο κελί του. Και καθώς το κελί μίκραινε, φαινόταν και το σχήμα του: δεν ήταν ορθογώνιο ή τετράγωνο, αλλά ένα ακανόνιστο πολύγωνο με έξι πλευρές που κάτι του θύμιζε μα δεν μπορούσε να προσδιορίσει τι.

Πέρα από τους γυάλινους τοίχους του κελιού του έβλεπε το χώρο του επισκεπτηρίου. Οικογένειες, φίλοι, παιδιά, ακόμα και κατοικίδια. Όλοι περίμεναν καρτερικά εκεί τους φυλακισμένους και κρατούσαν άλλος ένα πιάτο φαγητό, άλλος ένα βιβλίο αγαπημένο, ένα CD μουσικής, εισιτήρια κινηματογράφου. Το αγαπημένο παιχνίδι σαδισμού των δεσμοφυλάκων ήταν να μην τους λένε πότε θα τους αφήσουν στο επισκεπτήριο ούτε για πόση ώρα. Και το ότι ήξεραν πόσοι άνθρωποι τους περιμένουν χειροτέρευε την αγωνία.

Δεν μπορούσε πια ούτε να πάρει στροφή μέσα στο κελί του. Οι διαρκείς φωνές των δεσμοφυλάκων τον χτυπούσαν στα μηνίγγια. Οι κενοί λόγοι τους, η ανούσια προσπάθεια να εξηγήσουν γιατί είναι σημαντική η φυλάκισή του και ποιο σπουδαίο καλό επιτελεί το σωφρονιστικό σύστημα για την κοινωνία. Όλα ακατανόητα. Όλα θόρυβος. Τον έπνιγε και το σχοινί που φορούσε σαν τμήμα της στολής στο λαιμό. Ζαλιζόταν και δεν σκεφτόταν πια, περίμενε απλώς να κουραστούν οι δεσμοφύλακες και να του επιτρέψουν το επισκεπτήριο.

Είχε πιάσει φιλία και με τους φυλακισμένους στα γειτονικά κελιά. Πάλι καλά, στήριζαν ο ένας τον άλλο και περνούσαν οι μέρες. Κάποια στιγμή πρόσεξε ότι και τα δικά τους κελιά μίκραιναν διαρκώς. Κάποια μέρα, αν και δεν μπορούσε να καταλάβει το σχήμα στο δικό του κελί, μπορούσε σε αυτά των φίλων του: ήταν γυάλινα φέρετρα. Ήταν φυλακισμένοι σε ασφυκτικά, κλιματιζόμενα γυάλινα φέρετρα και καθώς περνούσε ο καιρός είχαν όλο και λιγότερο περιθώριο να κινούνται μέσα σε αυτά.

«Κατάλαβες Γιώργο; Θα αλλάξουμε αυτό το διάγραμμα και θα φέρεις αυτή την ενότητα στην αρχή της  προηγούμενης σελίδας και θα αναδιατάξεις τις παραπομπές. Μετά, υπολόγισέ μου ξανά τις χρηματοροές και στείλτο στον Καλογήρου, το έχω υποσχεθεί.»

«Είναι ήδη 20:30 κε Ευθυμίου»

«Ναι, το ξέρω. Εντάξει μωρέ, μισής ώρας δουλίτσα είναι. Ο Καλογήρου θέλει να το δει το πρωί που θα πάει στο γραφείο. ΟΚ?»

Το επισκεπτήριο θα αργούσε και σήμερα. Όσο για απόδραση, δεν είχαν καταφέρει να οργανώσουν ακόμα. Αλλά ο κόμπος είχε φτάσει στο χτένι. Θα είχε ήδη σπάσει ο ίδιος το γυαλί να φύγει μόνος του, αλλά αυτά τα χάρτινα καρφιά τα κρατάνε όλα στη θέση τους. Τα κρατάνε όλα ακίνητα και όλα εν τάξει. Ολόκληρο κράτος βασίζεται πάνω τους, πώς να δραπετεύσεις;

ΥΓ: Τα μοντέρνα κτίρια, αυτά που στεγάζουν τις μοντέρνες εταιρείες, γίνονται με διπλά τζάμια για να μην ακούγονται έξω οι κραυγές των εγκλωβισμένων…

Advertisements

20 Σχόλια

  1. Φίλε δεν το σχολιάζω γιατί απλά δεν χρειάζεται σχολιασμό. Μιλάει από μόνο του. Μία μόνο λέξη… ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ. Σε καταλαβαίνω απόλυτα… Με ακούς!;

  2. Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
    μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

    Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
    Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

    διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
    A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

    Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
    Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

    K.Π.Καβάφης

  3. Ήταν ανάγκη να το ανεβάσεις σήμερα αυτό;
    Πάω να κουτουλήσω στους γυάλινους τοίχους του κελιού μου μπας και καταφέρω να αυτοκτονήσω…

    (είσαι απίστευτος λέμε! Απίστευτος όμως!)

  4. Εμένα το μυαλό μου πάντως λειτούργησε λίγο ανάποδα http://seaconfused.blogspot.com/2006/09/blog-post_07.html

    Sorry για την «διαφήμιση», αλλά αυτά μου ήρθαν στο μυαλό, σκέψου να σου τα έγραφα όλα αυτά ως σχόλιο 😛 🙂

  5. Και να φανταστείς οτι στους Ιάπωνες το γωνιακό γραφείο με παράθυρα και θέα θεωρείται ντροπή και σημάδι ότι έχεις χρόνο να κοιτάς τους απ’έξω.

    Όμως, για να κάνουμε και την αναγκαία σύνδεση με τα προηγούμενα 🙂 με τρομάζει που και τα σχολεία μας τείνουν να γίνουν έτσι.

    Ι.

  6. Σαν βγω απ΄αυτήν την φυλακή…


  7. @cubicje:
    Ξέρεις εσύ….

    @Lex_Luthor06:
    Για πες μου τώρα, αλήθεια όμως: το θυμόσουνα όλο απ’ έξω;

    @Κροτ:
    Μην το πας κι εσύ ως αφορμή για συμπαράσταση! Αφού σήμερα μου «βγήκε» το ρημάδι!
    Μην το πας όμως για συμπαράσταση. Είπαμε, είσαι φύσει αισιόδοξη. Το κλείσαμε αυτό!

    @confused:
    Μια χαρά λειτούργησες! :^)

    @ikd69:
    Άσε, αν ξεκινήσουμε από το σχολείο ακόμη να είμαστε έτσι, την βάψαμε!…

    @panicroom:
    Σε λίγο θα μιλάμε με στίχους του Νιόνιου ο ένας στον άλλο. Δεν ξέρω αν είναι καλό βέβαια, αλλά εκεί μας βλέπω να καταλήγουμε…

    Άντε, καλό βράδυ, πάω να ξεκουραστώ νωρίς – νωρίς απόψε…

  8. κάποιο αγαπημένο μου τραγούδι λεει:

    «κιαν γύρω χτίζουν φυλακές,
    κιαν ο κλοιός στενεύει,
    ο νούς μας είν’αληταριό,
    κι όλο θα δραπετεύει….»

    στο αφιερώνω και σένα και μένα και όλους μας!

  9. Ζω εγώ σ’ αυτόν τον κόσμο;

    Είστε σίγουροι;

    Αν ύψωνα το χέρι γροθιά;

    Αν ύψωνα και τ’ ανάστημα…

    Α, μάλιστα.
    Χαμηλώνουν και το ταβάνι.

  10. Να αλλάξουμε λοιπόν χωρίς άλλη καθυστέρηση τον τόνο στη λέξη δουλειά.

  11. Απέξω; μπααααα
    Αλλά και να το θυμόμουν όλο σιγά μην το πληκτρολογούσα. (άσε που και να το πληκτρολογούσα σιγά μην έβαζα άνω τελείες)
    .
    Ζούμε στην εποχή του copy paste. Καθε ηλίθιος μπορεί πλεον να επιδεικνύει γνώση.

    http://www.kavafis.gr/

  12. @Jojo:
    Αισιόδοξη νότα. Ευχαριστούμε. :^)

    @Καπετάνισσα:
    Έτσι, έτσι ακριβώς.

    @Αλεπού:
    Το κάνουμε ρενάρ μου, το κάνουμε. Τι *άλλο* καταφέρνουμε να κάνουμε αναρωτιέμαι! :^/

    @Lex Luthor:
    «Καθε ηλίθιος μπορεί πλεον να επιδεικνύει γνώση.» Τώρα να το πάρω αυτό προσωπικά;
    ;^p

  13. Αγαπητέ Μπαμπάκη, Welcome to the Matrix!

  14. Μπαμπάκη, eat your heart out!!!!

    ΕΠΕΡΑΣΑΜ’ ΟΜΟΡΦΑ, ΟΜΟΡΦΑ, ΟΜΟΡΦΑ!!!!!

    :PPPPPPPPPP

  15. Και φτιάξε την ώρα, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!

  16. @Χαρτοπόντικα:
    Σωστός….

    @Ντόλυ:
    Καλά, σας έλειψα αλλά μην χτυπιέσαι κι έτσι! ;^p

    Επίσης, το ρολόϊ είναι επίτηδες πειραγμένο για να επιτρέπεται απρόσκοπτα ο σχολιασμός σε πιστούς αναγνώστες του εξωτερικού (τις εξής δύο: Κροτ και Τριαντάρα) που διαφορετικά λόγω λόκαλ τάϊμ μπερδεύονται.

  17. Καλά βαλτός είσαι, βρε Μπαμπάκη? Δευτεριάτικα που αρχίζουνε πάλι τα σχολεία?

  18. Ρενάτα μου, δεν το ανέβασα δευτεριάτικα! ;^p

  19. ποσα χρονια εχεις φαει εσυ φιλαρα;

  20. Μέχρι την συνταξιοδότηση εννοείς; LOL! :^)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: