• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Σεπτεμβρίου 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Αυγ.   Οκτ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Αφορμή για περηφάνεια

Η μεγαλύτερη απόλαυση ενός γονιού είναι να βλέπει το παιδί να αναπτύσσεται. Και όταν λέμε αναπτύσσεται, να κάνει καινούργια πράγματα, να πατά όλο και πιο γερά στα πόδια του. Να βλέπεις απέναντί σου έναν άνθρωπο πλήρη, υπεύθυνο και με άποψη. Αυτός είναι ο στόχος. Έστω κι αν υπάρχουν πολλοί γονείς που δεν έχουν ξεφύγει από τον… βαθμό «παιδί» και δεν κατανοούν ότι μεγαλώνουν έναν άνθρωπο διαφορετικό από τους ίδιους (στιγμές – στιγμές όλοι το παθαίνουμε αυτό). Είπαμε, ο στόχος δεν είναι να βγάλω μια φωτοτυπία μου στον κόσμο, αλλά έναν υπεύθυνο και γερό (μέσα – έξω) άνθρωπο, με φόντα να γίνει ευτυχισμένος.

Χθες μου έδωσε μια εξαιρετική αφορμή να νιώσω περήφανος, να νιώσω ότι κινούμαστε στη σωστή κατεύθυνση.

Ξεκίνησε εντελώς «ανάποδα»: τελειώνοντας το φαγητό του (ψαρόσουπα με μπόλικο λεμονάκι γιαμ-γιαμ) το λίγο ζουμάκι που υπήρχε στο πιάτο το άδειασε πάνω στο τραπέζι. Και μετά, το άπλωσε με το χέρι του. Και μετά κουνούσε το χέρι του πέρα – δώθε πιτσιλώντας το σύμπαν.

Αυτό, για τους φυσιολογικούς νοικοκυραίους είναι αφορμή υστερίας. Στην πραγματικότητα, το παιδί δοκιμάζει απλώς τις ιδιότητες των υγρών, δεν συνειδητοποιεί πόσο λερώνει. Τέλος πάντων, φόρεσα τα αυστηρά φρύδια μου, τον μάλωσα («δεν ήταν σωστό αυτό»), του εξήγησα γιατί, και μετά μάζεψα το τραπέζι.

Νόμιζα ότι η ιστορία είχε λήξει εκεί. Ο μικρός έπαιζε με τα ζωάκια του (λιοντάρι – τίγρη) για κανα-δυο λεπτά, σιωπηλός και σκεπτικός. Κάτι του έλεγα κι εγώ εκείνη την ώρα για τα ζωάκια του, δεν θυμάμαι τι. Θέλω να πω ότι είδε πως δεν είχα κρατήσει θυμό ή τίποτα τέτοιο. Και μετά από δυο – τρία λεπτά περίσκεψης, γυρνά και μου λέει:

-Χυγνώμμη μπαμπάκη, χυγνώμμη. ‘εν το ήθελα.

Λιώμα η καρδιά του μπαμπάκη. Πουρές μιλάμε. Ένα τρίχρονο που ζητάει συγνώμμη, χωρίς να το αναγκάσεις είτε άμεσα («πες συγνώμμη στην κυρία που της έφαγες 18 σοκολατάκια») είτε έμεσα (με μούτρα). Που καταλαβαίνει τι έγινε, ότι δεν ήταν «καλό» και θέλει να μοιραστεί μαζί σου την θέση του επί του θέματος.

Πολύ μου άρεσε αυτό χθες. Τον κράτησα αγκαλίτσα, με κράτησε κι αυτός, και ένιωσα πολύ περήφανος. :^)

(δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει, αλλά το φχαριστιέμαι να σας μιλάω για τον γιο μου!)

Advertisements

16 Σχόλια

  1. Μπαμπάκη, θυμήσου να είσαι περήφανος και όταν θα βρεθείς μπροστά σε ένα γιο με τον οποίο θα διαφωνείς οριζοντίως και καθέτως! Απέναντι σε ένα γιο που θα διαφέρει εντελώς από σένα και δεν θα τον καταλαβαίνεις. Θυμήσου τότε να προσπαθήσεις να τον καταλάβεις αντί να του πεις ξανά «ποιο είναι το καλό και το σωστό».

    με πολλή αγάπη και ενδιαφέρον,

    μια… παθούσα!:-)
    (εις διπλούν)

    ..γενικά, αποφεύγω (και απέφευγα) να δίνω ορισμούς «καλού» και «σωστού»..

  2. Α! μια παρόμοια περίπτωση ανιμετώπισα ως εξής: Είπα «μπράβο καρδούλα μου, τι ωραία νεράκια! έλα τώρα να τα μαζέψουμε παρέα για να μάθεις άλλη φορά να τα μαζεύεις μόνη σου».. πήραμε ένα σωρό συμπράγκαλα (τα ερισσότερα που γινόταν) πανιά, σφουγγαρίστρες, κουβάδες, λεκάνες, χαρτιά κουζίνας.. και η φάση δεν επαναλήφθηκε. Ητανε πολύ κουραστική!
    Ηλικία; γύρω στους 18 μήνες.

  3. Ροδιά μου καλημέρα,

    Έχεις απόλυτο δίκιο και κρατάω διαρκώς νοητικά σημειώματα για το μέλλον. Πιστεύω ότι θα δεχτώ την διαφωνία. Ελπίζω να μην διαψευστώ οικτρά. :^)

    Και συνήθως ό,τι σκόρπισμα κάνει το μαζεύουμε παρέα. Χθες όμως ήταν 21:00 και είχα μπει στο σπίτι πριν από περίπου 4 λεπτά, οπότε πάλι καλά που διατηρήθηκα αποστασιωπημένος. Και ναι, φροντίζω ας πούμε να καταλαβαίνει ότι ακόμα κι αν κάτι το χαρακτηρίσω «μη σωστό» αφορά την πράξη και όχι τον ίδιο συνολικά.

    Αυτό που μου άρεσε χθες ήταν ότι η συγνώμμη ήταν επιλογή του, συνειδητή και αβίαστη. Αυτό ήθελα να μοιραστώ.

  4. Φοβερό! Ποιό να είναι το μυστικό άραγε; Εμείς σε αβίαστη συγνώμη δεν έχουμε φτάσει ακόμη. Ευελπιστώ όμως.

    Όσο για το «σωστό» κι εγώ του λέω την άποψη μου, εκεί που είναι σημαντικό κάθετα, σε στυλ «δεν είναι όμορφο, καλό, κτλ αυτό», και εκεί που δεν είναι και τόσο σημαντικό σε στυλ «δε μου αρέσει αυτό». Και επίσης του λέω ότι δουλειά μου είναι σα μαμά «να τον προστατέψω και να του δείξω πως λειτουργεί ο κόσμος». Και τους τελευταίους έξι μήνες, αν δεν είναι σίγουρος, ρωτάει πριν κάνει κάτι.

    Ο καθένας με το τρόπο του, αρκεί το απότέλεσμα να είναι αυτό που είπες «έναν υπεύθυνο και γερό (μέσα – έξω) άνθρωπο, με φόντα να γίνει ευτυχισμένος»

    Καλημέρα και που είσαι ακόμη, αυτή η περίοδος με τα παιδιά μας, είναι παρατεταμένος μήνας μέλιτος. 🙂

  5. Ήμουν επισκέπτης σε ένα δημοτικό σχολείο όταν άκουσα το δάσκαλο της 2ης τάξης (μη ρωτήσετε σχολείο και φύλο δασκάλου, please) να φωνάζει υστερικά σε ένα μικρό μπόμπιρα που κάτι θα είχε κάνει (ήμουν απ´´´εξω από την αίθουσα, οπότε δεν ήμουν αυτόπτης μάρτυς,
    κύριε πρόεδρε):

    Καταλαβαίνεις γιατι είσαι ηλίθιο, παιδί μου?

    Μωρέ το παιδάκι αν καταλάβαινε δεν θα καθόταν μαζί σου να ακούει εσένα τον έξυπνο παιδαγωγό 🙂

    I.

  6. το πρωι πριν ξεκινησω για τη δουλεια, ετοιμαζα το τι θα ελεγα στον Διευθυντη του σχολειου του γιου μου αμα με καλουσε…
    «σαν εκπαιδευτικος κυριε θα δεχτω την τιμωρια γιατι τι ειναι το σχολειο παρα ενας μηχανισμος προσανατολισμου (θα απεφευγα τον ορο: εξαναγκασμου) των διαθεσεων του ατομου αλλά σαν μανα, θελω να σημειωσετε πως ειμαι υπερηφανη γι αυτον…»
    βλεπεις, εβαλαν αλυσιδες περιφρουρησης ωστε να μην γινει μαθημα σημερα, μερα μεγαλου συλλαλητηριου και να κατεβουν μαθητες καθηγητες κατω…

    «…Να βλέπεις απέναντί σου έναν άνθρωπο πλήρη, υπεύθυνο και με άποψη. Αυτός είναι ο στόχος.» συμφωνω
    ¨…Στην πραγματικότητα, το παιδί δοκιμάζει απλώς τις ιδιότητες των υγρών, δεν συνειδητοποιεί πόσο λερώνει» και με αυτο..

    επισης, μου αρεσει που φχαριστιεσαι να μας μιλας για τον γιο σου.. πολυ!

    γεια!

  7. @Αλκιμήδη:
    «Ποιό να είναι το μυστικό άραγε;»
    Τι να σου πω…Δεν έχω ιδέα, ειλικρινά.
    Το μεγάλο γέλιο έπεφτε πριν περίπου ένα χρόνο που είχε αρχίσει πάλι να χρησιμοποιεί τη συγνώμμη, αλλά λάθος. Το είχε συνδυάσει με κάτι που πονά, το άκουγε αν π.χ. τον πατούσαμε κατά λάθος ή τον έσπρωχνε κάποιος. Καλά, δεν περνάμε τη μέρα πέφτοντας ο ένας πάνω στον άλλο, αλλά ένα παιδί 2 ετών κινείται αθόρυβα. Οπότε, αν χτυπούσε κάπου (π.χ. έσκαγε σε πόρτα) έλεγε «Ωχ! Χυγνώμμη!» :^)

    @ikd69:
    Α-πί-στευ-τη η ατάκα του/της δασκάλου….Απίστευτη όμως!

    @Orelia:
    Κι ο δικός σου υποψήφιος για δακρυγόνα, ε; Καλά θα περάσουμε…. Ευχαριστώ και για την ενθάρρυνση, θα σας τσακίσω με ιστορίες του! :^)

  8. πολύ γλυκό! εγώ πότε θα γίνω μάνα??? χεχε! (πλάκα κάνω, έχω ακόμα 5 χρονάκια χαλαρά μπροστά μου)… πάντως αυτό με την πόρτα και το συγνώμμη είχε πολύ πλάκα! τι καλό!

  9. Αχ, βρε Μπαμπάκη, έχεις δίκιο που είσαι περήφανος με τέτοιο γιο! Να μας τσακίσεις (με ιστορίες του), να μας τσακίσεις! 😉

  10. @citygirl:
    Άλλο να στο λέω, άλλο να το βλέπεις!!! χεχε

    @Ρενάτα:
    Ε, μα πάτε γυρεύοντας τέλος πάντων! ;^)

  11. Κάτι ανάλογο έζησα κι εγώ όταν ήταν μικρότερος ο γιος μου (νομίζω έξι). Ήρθε ένα μεσημέρι εκεί που κοιμόμουν και κατά λάθος με ξύπνησε. Επειδή τρόμαξα, του έβαλα τις φωνές. Δεν αντέδρασε καθόλου, μόνο έφυγε και πήγε να παίξει ήσυχα στο δωμάτιό του. Σε λίγα δευτερόλεπτα που καλοξύπνησα και κατάλαβα τι έκανα, πήγα στο δωμάτιό του και του είπα «συγγνώμη που σε φώναξα, δεν έπρεπε να το κάνω». Και το σκασμένο γύρισε και μου χαμογέλασε και μου είπε «δεν πειράζει, μπαμπά». Έφυγα για να μη με δει που δάκρυσα σκεφτόμενος πόσο μαλάκας ήμουν και πόσο πιο ώριμος φάνηκε ένα εξάχρονος από εμένα.

  12. κατι τετοια διηγείσαι και σκέφτομαι πως αμα κανω παιδια, θα σου τα στειλω να μου τα μεγαλώσεις εσύ. εγώ αποκλείεται να ειχα κρατησει ψυχραιμια σε τετοια φαση. Ντροπη μου, αλλα αποκλειεται!

    (και ναι, μας επρηξες παι με το γιο, αλλα δεν πειραζει. να σαστε καλα!)

  13. @Αταίριαστος:
    Πολύ ωραία σκηνή! :^)

    @Κροτ:
    ΠΡώτον, μην ξεχνάς ότι κι εγώ χάνω την ψυχραιμία μου. Αλλά ντρέπομαι τόσο που δεν τα κάνω ποστ αυτά. ;^)
    Όσο για το out-sourcing ανατροφής, ίσως πρέπει τελικά να το αποφασίσω. Σίγουρα θα περνάω καλύτερα από την τωρινή δουλειά μου, χαχαχα! :^)

  14. αει σιχτίρ με συγκινησες (πάλι)
    αλλά νομίζω οτι το σοκ στο παιδί ήρθε οταν του σούφρωσες τα φρύδια.
    πειθήνιο πλεον το μωρο,υπνωτισμένο απο τα μαγικά τριχωτά φίδια μπορει να σου γράψει και μεταπτυχιακό αν θέλεις.
    ;PPPPPPPPPPPP

  15. @Μαργαρίτα:
    Γιατί, τα κείμενα εδώ μέσα ποιος νομίζεις ότι τα γράφει;

  16. και μεις χαιρομαστε να διαβαζουμε για το γιο σου!
    να ‘σαι καλα (κι αυτος καλυτερα) 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: