Η Ημέρα της Κρίσεως

Τρομερό, τρομερό, ήταν τρομερό, εγώ είμαι τρομερός, τρομερός άνθρωπος, απαίσιος δειλός, έφυγα, τι άλλο να έκανα όμως, έφυγα και δεν ξέρω καν τι απέγινε ο Στέφανος, αλλά ήταν τέσσερις κι εμείς μόνο δύο, Θεέ μου, δύο και σκαστοί, και τώρα μέσα στο λεωφορείο με κοιτάνε όλοι λες και ξέρουν, καθώς ξημερώνει στον ορίζοντα όλοι ξέρουν, δεν είναι δυνατόν όμως αυτό, να ξέρουν ότι είμαι δειλός δειλός, άφησα τον φίλο μου και έφυγα, μα τι λέω, όλοι σας θα είχατε κάνει το ίδιο στη θέση μου, όλοι σας, ΟΛΟΙ ΣΑΣ, υποκριτές, νομίζετε ότι θα ήσασταν εσείς γενναίοι αλλά μόνο την ώρα της κρίσης φαίνεται ο άνθρωπος, κι εγώ φάνηκα, Θεέ μου φάνηκα, είμαι δειλός και τρέμω, η γριά απέναντι με κοιτά παράξενα, με τις κρεατοελιές και το μουστάκι της και τις νάιλον κάλτσες που τελειώνουν κάτω από το γόνατο με κοιτά λες κι εγώ δείχνω σαν τέρας κι όχι η ίδια, αν και δεν πρέπει να έχω ξεραμένο αίμα, βρήκα και πλύθηκα πριν μπω στο λεωφορείο, και δεν φαινόταν η νύχτα ότι θα πάει έτσι, όχι δεν φαινόταν καθόλου όταν «μαγειρέψαμε» τις βάρδιες για να βγούμε με τον Στέφανο παρότι δεν είχαμε έξοδο, και το σκάσαμε με το πανάρχαιο αμάξι του πατέρα του, σαν προϊστορικό απολίθωμα είναι του είπα σαν το αμάξι των Φλίντστοουνς και γελάγαμε, τι αφελείς, γελάγαμε, και τι θέλαμε στο κάτω-κάτω, δυο ουζάκια να πιούμε και να γυρίσουμε, και πήγαμε λοιπόν δυο πόλεις παραπέρα για να μην πέσουμε σε κανένα γαλονά, μια χαρά περάσαμε, μου είπε και για την πρώην του, του είπα κι εγώ τα δικά μου, και στο γυρισμό, Θεέ μου, τίποτα δεν κάναμε που να σήκωνε τέτοια αντίδραση, Θεέ μου, απλώς τους προσπεράσαμε, και πώς του ήρθε του Στέφανου και κόρναρε καθώς προσπερνούσε, και μετά μας πήραν στο κατόπι, μα πώς οδηγεί πια έτσι ο κόσμος, τόση μανία, πώς γίνεται να είναι προσβολή η προσπέραση, πάλι αρχίζει το τρέμουλο, πάλι αρχίζει, πρέπει να ηρεμήσω, να γυρίσω στο στρατόπεδο σα να μην έχει συμβεί τίποτα κι αύριο θα δω τι θα κάνω, ίσως πρέπει να ειδοποιήσω την αστυνομία, αλλά είναι να απολυθούμε τον άλλο μήνα κι αν πούμε ότι βγήκαμε άνευ αδείας, θα πέσουν φυλακές και με τι μούτρα θα το πω στη δουλειά, αχ Στέφανε, ίσως θα ήσουν τυχερός να έχεις απλώς φυλακές, δεν αντέχω άλλο, είμαι δειλός και εγωιστής και προδότης, τρομερό, ήταν τρομερό, όταν μας έκοψαν το δρόμο φοβήθηκα ότι θα χτυπάγαμε σε κανένα δέντρο, αλλά όχι, τα πράγματα πήγαν ακόμα χειρότερα, τα πράγματα πήγαν κανονικά κατά διαόλου, κι εμείς το είχαμε σκάσει απλώς για να πιούμε ένα ουζάκι παρέα λίγο καιρό πριν απολυθούμε, νιώθαμε παλιοσειρές, νιώθαμε άτρωτοι, σαν ημίθεοι νιώθαμε, και μετά από το αυτοκίνητο βγήκαν τέσσερις κι εμείς ήμασταν μόνο δύο, κι όχι μόνο αυτό δεν σεβάστηκαν τα καθάρματα, αλλά ένας από αυτούς έβγαλε και όπλο, δεν πυροβόλησε όσο ήμουνα εκεί αλλά είχε βγάλει το όπλο και μας απειλούσε, και ο Στέφανος προσπαθούσε να τους λογικέψει κι αυτοί όλο και φόρτωναν, μάσκες μίσους τα πρόσωπά τους, μίσους, πώς γίνεται να μισήσεις κάποιον επειδή σε προσπέρασε στο δρόμο, τρομερό, άρχισε το ξύλο και ήταν άσχημα τα πράγματα μας χτυπούσαν αλύπητα, πρέπει να έχω μώλωπες τώρα και ίσως γιαυτό με κοιτάζουν όλοι στο λεωφορείο παράξενα, στο διάολο να πάνε δεν ξέρουν δεν καταλαβαίνουν, μας χτύπαγαν παντού, μας κλωτσάγανε στην κοιλιά και στο κεφάλι, και κάποια στιγμή κατάφερα να ξεφύγω και να τρέξω στα δέντρα, κρύφτηκα, εξαφανίστηκα, δείλιασα, και φώναζαν αυτοί «πιάστον, πιάστον, θα πάει στην αστυνομία» αλλά πώς να πάω που θα φάω φυλακή και θα μείνω χωρίς δουλειά, τους έχω υποσχεθεί ότι θα είμαι εκεί την πρώτη του μηνός κι αν πέσουν οι φυλακές, μα τι λέω τώρα, φοβάμαι, ω Θεέ μου, πόσο φοβάμαι, γιατί ένας από αυτούς φώναξε «σας ξέρουμε ποιοι είστε μουνιά, ενώ εσείς δεν μας ξέρετε» και μπορεί να έλεγε αλήθεια γιατί είχαν τον Στέφανο και είχαν και το αμάξι και ό,τι χαρτιά ήταν μέσα τα είχαν και περπάτησα ώρες ανάμεσα στα δέντρα μέχρι να τολμήσω να ξαναβγώ στο δρόμο και να πάρω το πρώτο ΚΤΕΛ που περνούσε προς το στρατόπεδο, και τώρα κλαίω, κρίθηκα σήμερα και αποδείχτηκα δειλός, τον παράτησα, πανικοβλήθηκα, ήταν τρομερό όμως, δεν ήσασταν εκεί, δεν ήσασταν για να ξέρετε, δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος εγώ, αλλά ήταν τέσσερις και τα πρόσωπά τους ήταν όλο μίσος, τώρα τρέμω και κλαίω και δεν μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου, ίσως τελικά πάω στην αστυνομία, έτσι για χατήρι του Στέφανου, τι κοιτάς κωλόγρια, δεν έχεις ξαναδεί φαντάρο να κλαίει, δεν έχεις ξαναδεί άντρα να κλαίει, μπροστά στο τρομερό όλοι κλαίμε, και μόνο αν βρεθείς εκεί θα ξέρεις τι είσαι ικανός να κάνεις, στο διάολο όλοι σας, ας είμαι δειλός, ας ζήσω ξέροντας ότι είμαι δειλός, ότι είμαι ανάξιος, τον καημένο το Στέφανο σκέφτομαι μόνο, στο διάολο κωλόγρια, ήταν τρομερό, τρομερό, ήταν τρομερό.

Advertisements

14 Σχόλια

  1. ταχυπαλμία μ’έπιασε!

    σου έχει συμβεί καλέ και το περιγράφεις έτσι;

  2. Καλησπέρα Κροτάκι – όχι, ευτυχώς όχι. Η αίσθηση του κρινόμενου από κάθε γνωστό και άγνωστο ναι, αλλά όχι για τέτοιο σκηνικό.

  3. Μπαμπάκη, τι σου συμβαίνει; Απ΄το ποστ βγαίνει μια μαυρίλα!
    Παίξε βρε με τον υιό σου να ξαλεγράρεις! 😉 Ανησύχησα!

  4. Aouch!!!!

    Αλλά και δυνατό. Πολύ!

    Υποκλίνομαι!

  5. Καλημέρα,
    Ρενάτα, δεν είναι ότι νιώθω κι έτσι. Εντάξει, έχουμε και φαντασία! (ευτυχώς ή δυστυχώς…) :^)
    Ντόλυ μου, μιλ μερσί. Αλήθεια, γύρισες ή είπες να αράξεις και κανά δυο μέρες παραπάνω στο Νησί; ;^)

  6. πολύ ωραίο! πολύ ωραία γραφή, και διαβάζεται ως κάτι αληθινότατο και όχι βγαλμένο απο φαντασία.
    πραγματικά θες δε θες μπαίνεις στο κλίμα. μ’ αρέσει επίσης που δεν μπορεί να κρίνει κανείς τον τύπο, γιατί όλα αυτά είναι πρώτες σκέψεις, κανείς δεν ξέρει τις πρώτες σκέψεις που θα έκανε σε ανάλογη φάση, ασχέτως του πώς θα αποφάσιζε να ενεργήσει αργότερα, μετά την επίδραση του σοκ.

  7. Εγώ το είδα λίγο διαφορετικά. Εάν στη θέση του Στέφανου ήταν ο γιος του Ντάντη, τότε θα έφευγε ο Ντάντης; Μπα, δεν το νομίζω… πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν γεγονότα που ο άνθρωπος υπερβαίνει τον εαυτό του και αντιμετωπίζει κατάματα τον «φόβο». Κάπου πρέπει να έχω γράψει για το καθήκον, την αγάπη…

  8. @deadend_mind:
    Χίλια ευχαριστώ – και κυρίως επειδή επιβεβαιώνεις ότι αυτό που ήθελα να περνάει από το κείμενο πέρασε.

    @cubic:
    Ααααχχχχ…τι θα σε κάνω βρε! Δεν σου έχω πει ότι δεν φέρνουμε παραδείγματα σε ερωτοχτυπημένους γονείς για τα βλαστάρια τους; :^) Τσκ, τσκ, τσκ…
    Ανεξάρτητα από αυτό, ναι, έχει σημασία για τον καθένα τι είδους θέση έχει στη ζωή του ο Στέφανος και ο κάθε Στέφανος. Έχεις δίκιο: η υπέρβαση συμβαίνει. Η έλλειψη υπέρβασης από την άλλη δεν συνιστά αμαρτία.

  9. διάβαζες πρόσφατα το ‘έγκλημα και τιμωρία?
    φρίκη! εχμμμ με την καλή έννοια…

  10. Όχι πρόσφατα, αλλά είναι από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία, και από αυτά που μου έχουν εντυπωθεί περισσότερο.
    Νόμιζα ότι τα τρολ δεν κάνουν κοπλιμέντα. Με την καλή έννοια… ;^)

  11. 🙂 πάντα παρεξηγημένα μας είχαν εμάς τα τρολ..έτσι είναι…σε βάζουν σε παραμύθια με νεράιδες, νύμφες κτλ και μετά εμείς είμαστε τα στραβά…αλλά δεν πειράζει..εκεί, σταθερά

  12. Είναι να μην σου βγει το όνομα τελικά! LOL! :^)

  13. Με έχεισ αφήσει άφωνη….το διάβαζα και έτρεμα κ εγώ….ο τρόπος που γράφεις είναι απίστευτα ρεαλιστικός…

  14. @ninaki:
    Βλέπω μπήκες και κόλλησες σήμερα…Πολύ χαίρομαι! 🙂
    Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: