• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Σεπτεμβρίου 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Αυγ.   Οκτ. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Ίσες ευκαιρίες

Έχω χάσει την υπομονή μου με όσους φωνάζουν για τους λαθρομετανάστες «που μας παίρνουν τις δουλειές». Πρώτα από όλα αμφιβάλλω βαθύτατα για το πόσοι Έλληνες είναι πρόθυμοι να παρατήσουν τις φραπεδούμπες τους και να πάνε να κάνουν δουλειές που φορώνουμε στους μετανάστες: μάζεμα ελιάς, χτισίματα, σκαψίματα δρόμων. Ή αντίστοιχα, πόσες Ελληνίδες να παρατήσουν τα φρεντοτσίνο τους και να πάνε να ξεσκατίζουν σεβάσμιους γέροντες και γερόντισσες. Για να είμστε ειλικρινείς, είναι σκληρές δουλειές και κανείς δεν τις αναλαμβάνει με χαρά.

Αυτό που πραγματικά με ενοχλεί είναι η υποβόσκουσα πεποίθηση ότι όλοι αυτοί οι τύποι ήρθαν από τις χώρες τους περίπου όπως πας από την Κυπαρισσία στην Καλαμάτα: ήταν καλά, αλλά ήρθαν για καλύτερα. Ζούσαν κι εκεί μωρέ, αλλά πήραν τα μυαλά τους αέρα και θέλουν Nova και pizza delivery. Δεν υπάρχει κάτι πιο μακρυά από την αλήθεια από την αυταπάτη ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν γεννηθεί, έχουν ξεκινήσει με τις ίδιες ευκαιρίες.

Κάθε πρωί πηγαίνω στη δουλειά ακολουθώντας την ίδια διαδρομή. Σε συγκεκριμένο φανάρι είναι ένας τύπος που πλένει τα τζάμια των αυτοκινήτων, πάντα ο ίδιος (έχουν τα στέκια τους άλλωστε). Είναι ένας συμπαθέστατος άνθρωπος, κύριος πραγματικός, με καλημερίζει και με ρωτάει τι κάνω (πάντα) με χαμόγελο (πάντα) και καθώς περνάν τα χρόνια και μαθαίνει την γλώσσα εμπλουτίζει την καλημέρα του: καλή εβδομάδα, πάντα καλά, τι γίνεσαι. Με καλημερίζει είτε μου πλύνει τα τζάμια είτε όχι. Δείχνει Ινδός, θα μπορούσε να είναι από το Πακιστάν ή το Μπαγκλαντές. Δεν τον έχω ρωτήσει ποτέ. Δεν θέλω να τον αντιμετωπίσω ως τουρίστας, δεν θέλω να γεμίσει την αναμονή μου για το φανάρι η ζωή του: αν είναι να του πιάσω κουβέντα, θα την πιάσω χωρίς να περιμένω το πράσινο.

Τέλος πάντων. Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί τι άφησε πίσω του. Πόσο χάλια είναι τα πράγματα για να προτιμά να είναι εδώ και κάτω από λιοπύρι ή κάτω από βροχή να βγάζει κουτσουλιές από τα μπαμπρίτζ μας.

Χθες διάβασα κάτι που δείχνει και την «δυνατότητα» αυτών των ανθρώπων να γυρίσουν πίσω και το μέχρι που μπορεί να φτάσει κάποιος για να προσφέρει στο παιδί του. Διάβασα μια ιστορία που ομολογώ ότι με συκλόνισε και δεν έχει βγει από το μυαλό μου ούτε λεπτό, και που πιστεύω ότι όταν συζητάμε για νόμους περί μετανάστευσης και ασύλου πρέπει να την έχουμε κατά νου.

Ο Μανουέλ Μπράβο, 36 ετών (περίπου στην ηλικία μου) από την Αγκόλα, βρέθηκε στη Βρετανία μαζί με τον 13χρονο γιο του να ζητά πολιτικό άσυλο. Ο Μανουέλ και η οικογένειά του φτάσαν στη Βρετανία το 2001 και ζητήσαν άσυλο επειδή ο πατέρας του Μανουέλ αντιπολιτευόταν το καθεστώς του προέδρου της Αγκόλας και ήδη οι γονείς του είχαν δολοφονηθεί από το καθεστώς. Δεν μιλάμε για ανθρώπους που δέχονται την αντιπολίτευση, ΟΚ;

Η εκδίκαση του αιτήματος για άσυλο πλησίαζε, με τον Μανουέλ και τον γιο του να περιμένουν γύρω στις 12 ώρες σε ένα κελί την απόφαση. Ήδη η αίτηση είχε απορριφθεί και η «μάχη» δινόταν γύρω από την γραφειοκρατία της ένστασης. Το πιο πιθανό ήταν να ακολουθήσουν τον δρόμο της επιστροφής στη χώρα τους, όπου θα τους περίμενε μια επιτροπή υποδοχής με ιδιαίτερα άγριες διαθέσεις. Ελπίδα; Καμία.

Ο Μανουέλ λοιπόν αγκαλιάζει τον γιο του, του υπόσχεται ότι όλα θα πάνε καλά, του λέει να διαβάζει τα μαθήματά του, να δουλεύει σκληρά και να είναι γενναίος. Και μετά αυτοκτονεί. Ποντάροντας ότι κανένα καθεστώς δεν θα απελάσει ένα 13χρονο παιδί, αλλά θα μπει σε κάποιο πρόγραμμα ανηλίκων και τελικά θα ενταχθεί στην Βρετανία.

Ο άνθρωπος αυτοκτόνησε για να εξασφαλίσει παραμονή στη χώρα για το παιδί του.

Δεν έχω τρόπο να το σχολιάσω. Απλά υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν δρόμο προς τα πίσω. Δεν έχουν επιλογή. Δεν τους δόθηκαν ευκαιρίες. Και φυσικά, δεν μπορώ παρά να τονίσω ότι δεν υπάρχουν όρια στο τι είναι έτοιμος να κάνει ένας γονιός για να βοηθήσει τα παιδιά του.

Απλά έχω συγκλονιστεί με την ιστορία αυτού του ανθρώπου. Την διάβασα εδώ. Δεν θα ήθελα να έχω το βάρος της ευθύνης που κουβαλά ο γιος του τώρα. Δεν θα ήθελα να φτάσω ως γονιός να μετρηθώ με το τι είμαι ικανός να κάνω. Και δεν θα ήθελα να βρεθώ να υποστηρίζω κανόνες και νόμους περί μετανάστευσης και ασύλου που οδηγούν ανθρώπους σε τέτοια διλλήματα.

Advertisements

15 Σχόλια

  1. Για φαντασου ότι υπάρχουν ανθρωποι που ξεκινούν με τα πόδια για να πάνε σε μια χώρα να ζήσουν γιατι εκεί που μένουν είναι μετρημένα τα χρόνια ζωής τους.Αυτο που πρέπει να καταλάβουμε είναι κάτι πολύ απλό.Είναι και αυτοί άνθρωποι.Μα είναι τόσο απλό.
    Την καλημέρα μου!!!

  2. Πραγματικά, όπου ανακατεύεται το «γράμμα του νόμου» σε οδυνηρές καταστάσεις, τις κάνει απλώς χειρότερες. Το περίφημο «πνεύμα του νόμου» υποτίθεται πως διαθέτει ανθρωπιά….

  3. Όντως τραγική η ιστορία, ωστόσο διαφέρει κατά πολύ από αυτά που βλέπουμε εμείς εδώ. Γιατί από τις καραβιές που μεταφέρουν τα δουλεμπορικά από τα παράλια της Μ. Ασίας στα νησιά, σχεδόν κανένας δεν απελάθηκε. Και παράλληλα, οι περισσότεροι από αυτούς σκοπό έχουν να φύγουν προς δυτικότερες περιοχές εντός της Ε.Ε. Και πιθανόν για αυτούς, ο περισσότερος κόσμος να μην έχει αρνητική εικόνα.

    Όμως, και αυτό είναι καταγεγραμμένο, υπάρχει αρνητική εικόνα προς συγκεκριμένες εθνικές μειονότητες και ομάδες.
    Και το χειρότερο, είναι πως το εκπαιδευτικό σύστημα δεν κάνει, παρά ελάχιστα, για να αμβλύνει αυτές τις διαφορές και την αρνητική άποψη που έχουν τα παιδιά. Για τους μεγάλους δεν το συζητώ. Αυτοί είναι από άλλο ανέκδοτο.

    Ι.

  4. μη συζητάς. η πλάκα είναι ότι αυτή η κουβέντα γίνεται καμιά φορά και στα χωριά, όπου πριν το 1990 έβγαιναν με το τουφέκι για να βρουν εργατικά χέρια…!

  5. !!! μπαμπάκη μου!!!

    ~~~ikd69, κάνε μια βόλτα στο Λαύριο.. δε σου λέω να πας στον Εβρο, ούτε στα κρατητήρια των μεταγωγών.

  6. Ούτε να το σκέφτομαι δε θέλω! Τους θαυμάζω για τις αντοχές τους!Και δυστυχώς όσοι υψώνουν τέτοιες κορώνες, δεν έχουν ζήσει ούτε στο απειροελάχιστο τέτοια ζόρια!

  7. Καλημέρα,
    δεν έχω βρει απάντηση στα σχόλια γιατί, όπως έγραψα και στο ποστ, δεν έχω σχόλιο στην είδηση. Απλά με αφήνει πετρωμένο.
    :^(

  8. καμια φορά καλό είναι να μην λές.η είδηση από μόνη της λέει πολλά σε όποιον έχει απομείνει ανθρωπιά.για αλλους τους άλλους ελπίζω να βρούν λίγη..

  9. Συγκλονίστηκα

    και δυστυχώς τέτοιες ιστορίες πολλές.

    Ο κύριος στο δικό μου φανάρι, του αρέσει να καμαρώνει το γιό μου. Έχει αφήσει πίσω στη χώρα του, 3 παιδιά προσχολικής ηλικίας.

    Η κοπελιά που βοηθάει στο σπίτι με τις δουλειές, ήταν Ελλάδα, χωρίς τη δεκατετράχρονη κόρη της για ένα χρόνο, πριν καταφέρει να τη φέρει.

    Ιστορίες όχι τόσο τραγικές ίσως, αλλά πολλές, πάρα πολλές. Παιδιά ενός κατωτέρου Θεού, όσο εμείς τους αντιμετωπίζουμε έτσι.

    Αγγιξες ένα θέμα που πονάει πολύ.

  10. Πριν πιστέψουμε ότι κανείς δεν απελάθηκε, ας δούμε τα στοιχεία. Η Ελλάδα δίνει πολιτικό άσυλο μόνο στο 1% όσων το ζητούν. Οι υπόλοιποι απελαύνονται, αλλά δεν το μαθαίνουμε.

  11. @Τασσούλα:
    Μακάρι…

    @Αλκιμήδη:
    Καλά, άμα καταφέρεις να ψάξεις τις ιστορίες του καθενός, τρελαίνεσαι!

    @Advocatus diaboli:
    Είναι πραγματικά τόσο μικρό το ποσοστό; Δεν το περίμενα τόσο χαμηλό.

    Να διευκρινήσω ότι δεν θεωρώ ότι πρέπει να μην υπάρχει νόμος περί ασύλου και περί μετανάστευσης. Απλά, γεγονότα όπως αυτό που καταγράφω θέτουν σοβαρές αμφιβολίες για την λειτουργικότητα των νόμων αυτών στην πράξη.

  12. μπαμπάκη

    η λύση δεν είναι στη λειτουργικότητα των νόμων. Ο «δυτικός κόσμος» απλά δε χωράει όλους αυτούς που πρέπει και έχουν ανάγκη να ξεφύγουν. Στην Ελλάδα μπορεί ελάχιστοι να παίρνουν το άσυλο, αλλά τουλάχιστον μπορούν να μπουν και να ζήσουν παράνομα. Στη Μ. Βρετανία είναι αλλίώς. Αλλού, αλλιώς. Από το μεγάλο αριθμό των μεταναστών ξεκινάει το πρόβλημα.

    Και η λύση βρίσκεται στο να απαλειφθούν οι συνθήκες που τους οδηγούν να φύγουν από το τόπο τους, είτε αυτοί είναι πολιτικοί, είτε οικονομικοί. Να επιβάλλουμε το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και να έχουμε καλύτερο καταμερισμό πλούτου. Δηλαδή, απλούστατα και πολύ σκληρά, δεν υπάρχει λύση.

    Sorry για το σεντόνι αλλά είναι ένα από τα θέματα που με πονάνε πολύ

  13. Αλκιμήδη μου, έχεις δίκιο. Μακροπρόθεσμα, ο μόνος τρόπος να διορθωθεί η κατάσταση είναι να εξομαλυνθούν οι αποστάσεις σε θέματα ανάπτυξης. Να έχουν όλοι κάποια ελπίδα χωρίς να χρειαστεί να φύγουν από τον τόπο τους. Μέχρι τότε όμως θα αναγκαστούμε να ζούμε με κάποιους κανόνες.
    No problem για το «σεντόνι». Καλημέρα.

  14. Βιαστικά απ΄την δουλειά και με μεγάλη ανατριχίλα, ένα μπράβο που βλέπεις πάντα την ανθρώπινη πλευρά των πραγμάτων.

  15. Ευχαριστώ Χ-Ψιλικατζού μου, και καλή αρχή!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: