Στιγμιότυπα από την προετοιμασία της ομάδας

Παρασκευή βράδυ, στο ιατρείο, «τεστ β’ επιπέδου»:

Ο γιατρός ενθαρρυντικότατος, όλα πολύ καλά, ωραία ανάπτυξη, μια ελάχιστη αναφορά στα νεφρά κι ότι κρατάνε λίγο παραπάνω υγρό (αλλά σχεδόν σε όλα τα αγόρια τα νεφρά αρχίζουν να λειτουργούν στο φουλ λίγο πριν την γέννα) και οι χαζογονείς να χαζεύουμε το μόνιτορ:

-Άχου, κοίτα το, κοίτα το, μοιάζει στον αδελφό του!

(σε όσους έχω πει αυτή την ιστορία με βρίζουν, αλλά δεν θα σταματήσω να την λέω!)

Δευτέρα βράδυ, στο σπίτι των γονιών μου:

Ο γιός μου πιάνει μια μικρή μπαλίτσα, την χώνει κάτω από την μπλούζα του και μας εξηγεί:

– Έχω μω’ό εγώ, έχω μω’ό στην κοιλίτ’χα.

και όταν τον πειράζει ο παππούς του:

– Χιγά παππούλη, χιγά, θα μου πέσει το μω’ό μου!

Σήμερα μεσημεράκι, σπίτι μας:

Η καλή μου μαζεύει τα 367,914 παιχνίδια που έχει σκορπίσει σε 4.2 nsec το βλαστάρι μας (νέο ρεκόρ!) και καθώς σηκώνεται αφήνει ένα ωχ.

– Τι έγινε μαμά μου, τι έγινε;

– Με πόνεσε λίγο η κοιλίτσα αγάπη μου.

– Χε χτύπηχε το μω’ό;

Αφού του εξηγήσε ότι το μωρό δεν μας χτυπάει γιατί μας αγαπάει πολύ πολύ, ο μικρός επιβεβαίωσε από την πλευρά του ότι κι εμείς το αγαπάμε και θα το ταϊζουμε και θα το κάνουμε μπάνιο και ω-ω-ω αγκαλίτσα.

Είμαστε 5 1/2 μηνών, που σημαίνει ότι, εκτός από το σχήμα της κοιλιάς, αρχίζει να φαίνεται η τελική ευθεία. Και σιγά – σιγά έχει μπει στο παιχνίδι και ο μικρός, έστω κι αν δεν έχει πλήρη αντίληψη ούτε του τι συμβαίνει ούτε πολύ περισσότερο πόσο θα αλλάξει η δική του ζωή.

Νιώθω όπως πρέπει να νιώθουν οι αθλητές της ολυμπιακής ομάδας λίγο καιρό πριν την ολυμπιάδα. Ενθουσιασμός και αγωνία για ένα γεγονός που δεν έρχεται συχνά στη ζωή σου. Για το πώς θα φανείς εκεί. Συναθλητές μου στην ομάδα είναι η γυναίκα μου και ο γιος μου (ή μάλλον, για την ακρίβεια, συναθλητές της στην ομάδα είμαστε ο μικρός και εγώ). Προσπαθούμε να προετοιμαστούμε όσο γίνεται πληρέστερα, για την στιγμή που θα κληθούμε να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Και σαν μέλη ομάδας έχουμε ο καθένας τον ρόλο του, αλλά λειτουργούμε μαζί. Σαν αθλητές της προ-ντόπινγκ εποχής, μαζεύουμε ό,τι μπορούμε, «γυμναζόμαστε» παράλληλα με την καθημερινότητά μας και προχωράμε.

Έχει μια γλυκειά αναμονή, μια παράξενη αγωνία όλη αυτή η ιστορία. Και είναι πολύ διαφορετικά από την πρώτη φορά, και γιατί είμαστε τρεις κι όχι δύο, και για πιο πρακτικούς λόγους (η πρώτη εγκυμοσύνη ήταν εξωφρενικά ξεκούραστη!). Έχουμε ακόμη βέβαια την προγραμματισμένη αμνυοπαρακέντηση (η οποία θα γίνει σε ένα μήνα για να εξαλειφθεί σχεδόν ο κίνδυνος της αποβολής), οπότε μόνο τότε θα μιλάμε για ολόκληρη ανάσα και για ανοικτό δρόμο. Δεν ενθουσιαζόμαστε για την ώρα, εντάξει; Έχουμε όμως απομακρυνθεί από τα τρεχάματα του καλοκαιριού, ο πλακούντας έχει ανέβει σε καλή θέση, η μαμά είναι σε τρελές φόρμες και οι άντρες του σπιτιού αποφασισμένοι να βοηθήσουν σε οτιδήποτε χρειάζεται!

Είναι πολύ φωτεινό το σπίτι τον τελευταίο καιρό.

Είναι αγοράκι τελικά, σας το είπα;

Update: Έχουν πρόβλημα τα σχόλια (προφανώς το WP τσαντίστηκε με το προηγούμενο ποστ μου). Για να δούμε, θα καταφέρουμε να ανοίξουν τα σχόλια ή όχι; Ποιες είναι οι ξεματιάστρες είπαμε;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: