• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Οκτώβριος 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Οι 100 καλύτερες λίστες

O Ανέστης ήταν ένας άνθρωπος ανεπαίσθητος σε όλα του. Μικροκαμωμένος, διστακτικός, βαρετούλης. Είχε την ανάγκη να γίνει αποδεκτός και συμπαθής (όπως όλοι μας) αλλά τα βλέμματα των υπολοίπων τον προσπερνούσαν. Σε τέτοιο βαθμό που αν έκανε το λάθος να φορέσει ρούχα ίδιο χρώμα με τον τοίχο ενός δωματίου, ξεχνούσαν ότι ήταν εκεί.

Το πραγματικό πρόβλημα του Ανέστη ήταν ότι δεν μπορούσε να πάρει μόνος του την πιο απλή απόφαση, όπως το τι να παραγγείλει σε μια ταβέρνα ή πότε πρέπει να αλλάξει ρούχα ή ακόμα και τι ώρα θα σηκωθεί το πρωί. Δεν είχε ενθαρρυνθεί ποτέ και από κανέναν βλέπετε. Το περιβάλλον του ήταν αυστηρό και αδιέξοδο, καθώς μεγάλωνε διδάχτηκε πως είτε είχε άποψη είτε όχι δεν έπαιζε κανέναν ρόλο.

Κάποια στιγμή πίστεψε ότι η διέξοδος είναι να ακολουθεί προτάσεις και συμβουλές ειδικών για το πώς να ζει τη ζωή του. Έτσι, στράφηκε στις λίστες. Δεν καταλάβαινε τον μηχανισμό τους, δεν είχε γνώμη για το περιεχόμενό τους, αλλά ήταν ένας καλός τυφλοσούρτης και μια λύση για να κάνει επιλογές που (πίστευε ότι) τον έκαναν να δείχνει cool μπροστά στους άλλους.

Έτσι, αγόρασε τα 100 ρούχα που πρέπει να έχει ο άντρας στη ντουλάπα του. Πολλά δεν του ταίριαζαν καθόλου, αλλά έτσι κι αλλιώς με τις αλλαγές στη μόδα (τις οποίες δεν αντιλαμβανόταν καθόλου, αλλά παρακολουθούσε ανελλιπώς από σχετικά περιοδικά) αναγκαζόταν να αναπροσαρμόζει τις επιλογές του τακτικά.

Ξεκίνησε και είδε τις 100 ταινίες που άλλαξαν την ιστορία του κινηματογράφου. Τις περισσότερες δεν τις κατάλαβε. Δεν το παραδέχτηκε ποτέ σε κανέναν. Είδε μετά τις 100 πιο cult ταινίες. Γέλασε σε αρκετές, αλλά κάποιες ήταν τόσο σκουπίδια που δεν έβλεπε το νόημα. Παρόλα αυτά, ήξερε πια τίτλους για να πετάει σε συζητήσεις!

Έκανε ταξίδια και πάντα σε αυτά τσεκάριζε τους οδηγούς, και έκανε μόνο αυτά που υπήρχαν στις αρχικές σελίδες, στα «best of» που του πρόσφερε ο προορισμός του. Έκανε τα 100 πράγματα που πρέπει να κάνει ένας άντρας μέχρι τα 35 του. Όχι όλα, αλλά όσα μπορούσε τα έκανε και τα διέγραφε σιγά – σιγά από την λίστα. Αγόρασε τους 100 καλύτερους δίσκους jazz. Πολλούς από αυτούς δεν τους έβγαλε ποτέ από το κάλυμμα, γιατί όλη η jazz του φαινόταν ίδια. Και τόσα και τόσα ακόμη: επιθεώρησε λίστες με τα 100 καλύτερα πιάτα (αλλά υπήρχαν τόσα που δεν έτρωγε που ελάχιστα από τα 100 δοκίμασε), τις 100 ομορφότερες γυναίκες (φωτογραφίες μόνο φυσικά), τα 100 σπουδαιότερα βιβλία όλων των εποχών, αποστήθισε τα 100 πιο αστεία ανέκδοτα.

Προχωρούσε όσο μπορούσε με τις λίστες, αλλά παρέμενε εντελώς ετερόφωτος. Αν ο εκάστοτε κριτικός (ή, έστω, trend-setter) δεν του έδινε μια λίστα, δεν ήξερε τι πρέπει να του αρέσει. Η ικανότητα να σχηματίζει άποψη είχε ατονήσει, όπως μένει ατροφικό ένα μέλος του σώματος που δεν χρησιμοποιείται. Και κάποτε, διάβασε «τα 100 πιο αξιοπερίεργα ελληνικά blog» κι έπεσε σε τούτο εδώ το κείμενο.

Τον ενόχλησε βαθύτατα. Τον έδειχνε κενό και άνευ ουσίας. Στην πραγματικότητα, το κείμενο έλεγε απλά ότι είναι πολύ τρομαγμένος κι ότι δεν έμαθε ποτέ και από κανέναν να σέβεται την άποψή του. Όμως αυτός θίχτηκε, και θίχτηκε πολύ. Δεν το ανέγνωσε έτσι: είδε πως όλη η ζωή του, όλη η ουσία του, όλη η προσωπικότητά του, βρισκόταν στις λίστες και στο πώς τις χρησιμοποιούσε. Τι σήμαιναν όλα αυτά, Ότι η ζωή που έζησε ήταν ένα ψέμα;

Τον κατάτρωγε αυτή η σκέψη για εβδομάδες, τον έκανε να νιώθει κενός. Και τελικά αυτός, ο ήρεμος ανθρωπάκος, διάλεξε την πιο ριζική «λύση»: αποφάσισε να αυτοκτονήσει. Έψαξε και βρήκε στο internet τους 100 πιο δημοφιλείς τρόπους αυτοκτονίας. Αυτό δεν αρκούσε, το θέμα ήταν η αυτοκτονία του να είναι ένα statement, και το statement θα γινόταν στην κηδεία του. Βρήκε λοιπόν και την λίστα με τις 100 καλύτερες μουσικές για πένθος. Κατέβασε τα σχετικά mp3 (από τα καλύτερα δίκτυα peer-to-peer, σύμφωνα με τα περιοδικά που αγόραζε), έκανε τις επιλογές του και κατέληξε σε μια συγκινητική τρίωρη μείξη, η οποία έφτανε σε ένα ελεγειακό κορύφωμα που δημιουργούσε μεγάλη αναστάτωση στον ακροατή. Ετοίμασε το γράμμα και μέσα σε αυτό έδινε οδηγίες να παιχτεί στην κηδεία του. Τότε και μόνο τότε, μέσα από την συγκίνηση που θα προξενούσε η προσεκτικά επιλεγμένη μουσική, θα συνειδητοποιούσαν οι παρευρισκόμενοι πόσο πελώρια αξία είχαν μέσα στα χέρια τους και την έχασαν. Ότι ο Ανέστης, αυτός ο άνθρωπος με το λεπτά καλλιεργημένο γούστο, με την ικανότητα να αντιμετωπίζει κάθε έργο τέχνης όπως το αντιμετώπισαν οι επιφανέστεροι κριτικοί, με τις γνώσεις σε θέματα ποπ και τζαζ που τις είχαν μόνο συντάκτες περιοδικών, με τόσα και τόσα καλά, βρέθηκε δίπλα τους κι επειδή τον έκριναν βιαστικά και τον είπαν βαρετό έχασαν την ευκαιρία να τους χαρίσει πρόσβαση στον πλούτο που είχε συλλέξει με τα χρόνια. Οι καλεσμένοι θα έπεφταν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και θα έκλαιγαν. «Ανέστη μου, Ανέστη μου, τι λάθος κάναμε, τι λάθος!»

Καθώς οραματιζόταν την σκηνή σκούπισε τα δάκρυά του. Δυστυχώς ο Ανέστης δεν έμαθε ποτέ να φτιάχνει λίστες και δεν ήταν καθόλου σίγουρος με τι κριτήρια θα μπορούσε να συντάξει μια. Τις χρειαζόταν έτοιμες. Διαφορετικά, θα μπορούσε να κατατάξει αυτή την στιγμή στα 100 καλύτερα κλάματα της ζωής του. Όμως, ακόμα και για να θρηνήσει για την ίδια του την ζωή, την ζωή που θα έχανε σύντομα, έπρεπε κάποιος ειδικός να του το προτείνει πρώτα.

Advertisements

26 Σχόλια

  1. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! RESPECT

  2. εγώ λοιπόν που είμαι πρώτη στο να φτιάχνω λίστες, είμαι ενδιαφέρουσα και καταπληκτική έτσι;

    Δεν παίζεσαι όμως!

  3. μήπως ήταν και αυτός θύμα μιας λίστας κάποτε? μπορεί και τον ανέστη να το είχαν μεγαλώσει οι δικοί του με λίστες.

    Ι.

  4. Η αυτοκτονία (αυτή καθαυτή η πράξη, όχι ο τρόπος), ήταν σίγουρα δική του πρωτοβουλία;

    [Μπαμπάκη έχεις απογειωθεί…]

  5. Απαίχτου!!!!
    Ειδικά η αυτοαναφορικότητα, με ξετρέλανε!

  6. @Rodia:
    Ε, διαβάζω τους καλύτερους ξέρεις! :^)

    @Κροτ:
    Όχι, δεν είσαι ενδιαφέρουσα και καταπληκτική.
    Είσαι καταπληκτική και ενδιαφέρουσα!
    χεχε

    @ikd69:
    «μπορεί και τον ανέστη να το είχαν μεγαλώσει οι δικοί του με λίστες.»
    Δεν το αποκλείω.

    @Καπετάνισσα:
    «Η αυτοκτονία (αυτή καθαυτή η πράξη, όχι ο τρόπος), ήταν σίγουρα δική του πρωτοβουλία;»
    ΜΕ προβλημάτισες. Πόσα πράγματα που κάνουμε που είναι *σίγουρα* δικές μας πρωτοβουλίες;
    (πολύ χαίρομαι που σου άρεσε)

    @An-Lu:
    ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΓΟΡΓΟΝΑ
    ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
    ΜΕΓΑΛΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ
    ΚΑΙ ΝΑ ‘ΧΕΙΣ ΚΙ ΟΥΡΑ
    :^)
    Χρόνια καλά βρέεεεεε!!!!

  7. Ν’ αλλάξω το τέλος, Μπαμπάκη;
    Δεν πέθανε ο Ανέστης. Αναστήθηκε.
    Ανέστης ανέστη εκ νεκρών,
    λίστα λίσταν (τσαλα)πατήσας…

  8. @Χρήστος:
    Να το αλλάξεις ευχαρίστως, αλλά στο τέλος ακόμα κλαίει για τον επικείμενο θάνατό του. Σε γέμισα αμφιβολίες ή όχι ακόμα;
    :^)
    Χαίρομαι ιδιαίτερα όμως που (επιτέλους) κάποιος αντιλαμβάνεται τα παιχνίδια που κάνω με τα ονόματα των πρωταγωνιστών μου! Ευχαριστώ ρε συ!!!

  9. Μπαμπάκη απο τα καλυτερα σου.

    😀

    (αυτο ηταν το νο54 στη λιστα με τα 100 πιο συνιθισμένα κολακευτικά σχόλια σε blog)

  10. Το διάβασα προσεκτικά το τέλος. Και γι’ αυτό ακριβώς προσφέρθηκα να το αλλάξω. Φύσει αισιόδοξος γαρ
    :))

  11. @Λεξ:
    Ευχαριστώ!
    (Νο 1 στην λίστα των 100 τρόπων να πεις ευχαριστώ)
    :^)

    @Χρήστος:
    Χεχε, ΟΚ, θα περιμένω να σου αλλάξω κι εγώ τα ποστ λοιπόν! ;^)

  12. φοβερό!
    ειδικά εκει που αναφέρεις οτι διάβασε το μπλογκ σου με το ποστ αυτό, ένοιωσα λίγο σαν να βρίσκομαι στο matrix!!!

    μα τι έμπνευση έχεις βρε ανθρωπέ μου!
    φτου σου, μη σε ματιάξω! μπράβο!

  13. περιμένοντας το επόμενο κείμενο…πολυ καλό!!!

  14. Πώς βρέθηκες τόσο ψηλά στη λίστα των «συνδέσεών» μου ρε μπαμπακομπαγάσα…

  15. φανταστικό κείμενο
    περιγράφεις τόσο καλά την κατάσταση με τις απρόσωπες λίστες που λες και είναι φτιαγμένες απ’ τους θεούς σου λένε τι να κάνεις και ποια είναι τα καλά ώστε να τα ξέρεις.
    δεν σου κρύβω ότι από αντίδραση σ’ αυτό έκανα ένα μπλογκ, όπου αν κάτι φαίνεται είναι η υποκειμενικότητα του γράφοντος (και η προτροπή προς τον αναγνώστη να αλλάξει τελείως τη λίστα φτιάχνοντας τη δική του, χωρίς να ακολουθεί υποτιθέμενες αυθεντίες
    το διήγημά σου είναι φανταστικό, αλλά στο είπα ήδη αυτό.

  16. @Ντόλυ:
    (υπόκλιση)
    Αντί να διαβάζεις μπαμπακο-fiction, δεν στρώνεσαι να μάθεις ποιος είναι ο Διαμαντούρος, και μετά να βολοδέρνεις στα blog; Άντε μπράβο! Σμουτς!

    @jojo:
    Ωπ! Με πέτυχες! Κατ’ ευθείαν στο μάτι!
    Χαρτομάντηλο κανείς;

    @tassoula:
    Να αναπτύξω performance anxiety τώρα ή μετά;
    :^)

    @imiaimos:
    Είναι απλό ρε συ, χακάρω όλους τους άλλους! :^)

  17. @11:
    Λοιπόν, πριν καμιά ώρα σκεφτόμουνα ότι πρέπει να προσθέσω σχόλιο ότι ο ήρωας του διηγήματος είναι το *ακριβώς* αντίθετο από σένα! :^)
    Αλλά και πάλι είναι συμπαθής ο έρμος, δεν είναι;

  18. Ρε το δόλιο τον Ανέστη που μια ζωή «πεθαμένος» την έζησε! Συνομωσίααα! Άνοιξες τα σχόλια σε πολύ ωραίο ποστ! Έχεις χάρη… 😉

  19. εγώ ξετρελλάθηκα με την πρώτη παράγραφο.
    «..άνθρωπος ανεπαίσθητος, … που αν έκανε το λάθος να φορέσει ρούχα ίδιο χρώμα με τον τοίχο ενός δωματίου, ξεχνούσαν ότι ήταν εκεί.»
    εξαιρετική γραφή. σαν ποίημα. και όλη η παράγραφος γενικά σαν να ‘ναι γεμάτη παρηχήσεις. βέβαια έχω κόλλημα κι εγώ και τις ψάχνω, οπότε μπορεί να είναι η ιδέα μου.
    α, η μόνη λέξη που δεν μου άρεσε στην πρώτη παράγραφο ήταν το «βαρετούλης». το υποκοριστικό το έβαλες για να τον συμπαθήσουμε; δεν χρειαζόταν, θα ήταν ωραία αντίθεση να τον πεις βαρετο στην αρχη, στην ψύχρα, και μετά να μπούμε σιγά σιγά στο δράμα της ζωής του και να τον συμπαθήσουμε σταδιακά. λέω εγώ τώρα, αυτά είναι υποκειμενικότατα.

  20. @Ρενάτα:
    Δεν φταίω εγώ ρε σεις, κάτι έχει πάθει το WP (ουφ!)
    @deadend_mind:
    Βαρετός αντί για βαρετούλης; Μπορεί. Δεν είναι κακή ιδέα.
    Σ’ ευχαριστώ πολύ. Για μένα μετράει ότι βγαίνει συμπάθεια προς τον ήρωα, γιατί ήθελα να γίνεται αυτό.

  21. Πολύ καλό κείμενο! Μπράβο!! Καλά είπε κάποιος ότι η απόφαση του να αυτοκτονήσει ήταν καθαρά δική του…τελικά η μοναδική απόφαση που πήρε στην ζωή του ήταν και η πιο καθοριστική!!

  22. Απίστευτο post! Πάω να κάνω τη λίστα μου τώρα… 😛

  23. @Γωγώ:
    Χμ! Δεν ξέρω αν τελικά ακόμα και αυτή είναι η πιο καθοριστική απόφαση που θα μπορούσε να πάρει. Ίσως ακόμα καθοριστικότερη θα ήταν αν δεν αυτοκτονούσε.

    @Jim_hellas:
    Μπράβο ρε συ, κάνε μία γιατί δεν ξέρω τι να διαλέξω απόψε…

  24. Τελικά δε θα μπορέσουμε ποτέ να ξεπεράσουμε το σύνδρομο του High Fidelity …

  25. @Diamond:
    Το θέμα είναι να μπορείς να φτιάξεις μια αυτοβιογραφική δισκοθήκη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: