Blogger’s persona

(εναλλακτικός τίτλος: γιατί φτιάχνουμε blog)

Για να δούμε: Ποιος είμαι;

Είμαι αυτός που βλέπετε εδώ, στο blog; Είμαι κάποιος περίπου σαν αυτόν που βλέπετε στο blog, σε άλλα καλύτερος σε άλλα χειρότερος; Ή είμαι κάτι εντελώς διαφορετικό, σε ηλικία, ενασχόληση, αντιλήψεις, προτεραιότητες;

Ξεκινάμε λοιπόν ένα blog. Κι εσύ έχεις ξεκινήσει (ή σκέφτεσαι να ξεκινήσεις) ένα, αλλιώς πιθανότατα δεν θα διάβαζες αυτές τις γραμμές τώρα. Ναι, τώρα τελευταία είναι μόδα. Αλλά όσοι μπουν εδώ λόγω μόδας θα φύγουν σε λίγο καιρό, δεν θα κάτσουν να δουν τι γίνεται παρακάτω και δεν θα προλάβουν να κάνουν γνωριμίες από το μέσο.

Και σχεδόν όλοι ξεκινάμε σε μια περίοδο ζορίσματος. Εργασιακού, προσωπικού, υγείας, ό,τι νά ‘ναι. Ατμός υπό πίεση που πρέπει κάπου, κάπως να ξεσπάσει. Ας γίνει φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ας γίνει μονόλογος ιδρωμένου τρελού με γουρλωτά μάτια, αδιάφορο τι θα γίνει, υπάρχει ανάγκη για ξέσπασμα. Προσωπικά, ξεκίνησα γιατί δεν ήθελα η τρελή πίεση που νιώθω τον τελευταίο καιρό να πέφτει πάνω στην καλή μου και στο γιο μου – θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος τα νεύρα μου να τα βιώνουν εκείνοι, δεν φταίνε τίποτα.

Και μετά το πρώτο ξέσπασμα, γίνεται το ξεκαθάρισμα. Σε προσέχουν οι υπόλοιποι, τους διαβάζεις, ενδεχομένως σε διαβάζουν. Μαθαίνεις πώς παίζεται το παιχνίδι των σχολίων, αφήνεις τον εαυτό σου πιο ελεύθερο ή τον αυτο-λογοκρίνεις (ανάλογα), πειραματίζεσαι σε ύφος και περιεχόμενο. Και διαρκώς παρουσιάζεις έναν «κάποιον», μια περσόνα, με το nickname που διάλεξες. Κυκλοφορείς μεταξύ ομοίων, αλλά δεν είσαι ακριβώς εσύ.

Πρόσφατα ένας blogger (που έχω την χαρά να έχω πιει και δυο φορές κρασί μαζί του, παραπάνω όμως δεν πρόλαβα γιατί θα ρούφαγε και το ποτήρι ο νεροφίδας!) ανέβασε ένα κείμενο για την ανωνυμία και την ειλικρίνεια στα blog. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει και άποψη και ταλέντο (κι όσο και να αυτομαστιγώνεσαι για το πώς δεν σου βγαίνουν τα κείμενα αξίζεις όσο λίγοι εδώ μέσα – κωλόπαιδο!). Ανάμεσα σε αυτά που θίγει (και όχι απαραίτητα το πιο κεντρικό) είναι ότι δεν είναι ιδιαίτερα έντιμος ο τρόπος με τον οποίο ορισμένοι χρησιμοποιούν την ελευθερία έκφρασης του internet με ασυδοσία. Δίκιο έχει, δίκιο βουνό. Και το συμπέρασμά του ότι «γράφοντας δεν μαθαίνεις μόνο εσένα αλλά και τους άλλους» είναι φράση – διαμαντάκι. Το ποιοι είμαστε όμως εμείς οι άλλοι σηκώνει συζήτηση.

Το μπλογκοχωριό είναι γεμάτο παράλληλες ιστορίες: για παράδειγμα, αντέγραψα τις προάλλες ένα τσιτάτο που μου άρεσε και μετά το κοιτούσα και έμοιαζε σαν σιβυλλική μπηχτή για πρόσφατες συζητήσεις – ενώ δεν ήταν! Έτσι, σήμερα μια blogger με πολύ ιδιαίτερο στυλ και ύφος αποκάλυψε (?) ότι είναι άντρας. Κατά μία έννοια πρόδωσε την περσόνα που είχε δημιουργήσει τόσον καιρό. Κατά μία άλλη, απλώς την συμπλήρωσε με νέα (ριζικά νέα όμως!) δεδομένα.

Στην κοινωνική μας ζωή παρουσιαζόμαστε με κάποιον τρόπο στους γύρω μας. Δεν είμαστε πάντα ειλικρινείς, αλλά το θέμα ειλικρίνεια σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Αν για παράδειγμα μου διηγηθείς μια ιστορία σα να την είχες ζήσει εσύ ενώ στην πραγματικότητα συνέβη στον αδελφό σου, είναι ψέμα, αλλά δεν ενοχλεί. Για να λέμε την αλήθεια, θεωρώ μεμπτά τα ψέματα (ή και τις αλήθειες) που αποσκοπούν στην διαχείριση του άλλου, που παραπλανούν με συγκεκριμένο στόχο (ο στόχος αυτός μπορεί να είναι και απλώς η πρόκληση ενδιαφέροντος). Πάντως, ακόμα κι αν αποφεύγεις να πεις ψέματα, ε, δεν φανερώνεις την γοητεία που εκπέμπεις όταν ψαλιδίζεις τις τρίχες της μύτης σου παρά μόνο σε λίγους εκλεκτούς (και τυχερούς!) ανθρώπους. Δεν είμαι όλος ανοιχτός για όλους – αυτό δεν με κάνει ψεύτη.

Προσπαθώ να πω ότι οι γνωριμίες μας (είτε «πραγματικές» είτε «ιντερνετικές») φωτίζονται από τα κοινά στιγμιότυπα και από τις προσωπικές αντιλήψεις. Άλλο παράδειγμα: οι πλευρές του cubic που ξέρω είναι τέτοιες που κανείς σας δεν έχει υπ’ όψη του μέσα από τα blog. Είναι ένας απίθανος άνθρωπος και εξαιρετικός φίλος. Η άποψη που έχω εγώ όμως είναι διαφορετική από την εικόνα που έχουν άλλοι φίλοι του, που τον έχουν ζήσει σε άλλες καταστάσεις και που επικεντρώνονται στον χαρακτήρα του με άλλα κριτήρια και προτεραιότητες. Υπό αυτή την έννοια κανείς μας δεν δίνει σταθερά την ίδια εικόνα προς τα έξω. Και καμία από αυτές τις εικόνες που εκπέμπονται δεν είναι ψευδής, εκτός κι αν υπάρχει πρόθεση χειρισμού του ανθρώπου που είναι απέναντί σου.

Βρεθήκαμε εδώ θέλοντας να ανασάνουμε από κάτι που μας βάραινε, ας μην το αρνούμαστε. Και δημιουργήσαμε μια περσόνα με διαφορές από τον πραγματικό μας εαυτό, με το ζόρι που μας έφερε εδώ να καθοδηγεί και που θα δοθεί έμφαση στο alter ego μας. Όμως, έχει κρατηθεί η ουσία, έχει μείνει ο πυρήνας του ποιος είμαστε. Πετάχτηκαν όλα τα άχρηστα και έμεινε το καθαρό Εγώ. Ο σκελετός μας. Αυτά που μετράνε.

Ίσως να είμαι ένας άντρας «35άρης, παλιός (πρώην) Αμπελοκηπιώτης και βάζελος, που σπούδασα μηχανικός» κλπ, κλπ αλλά ίσως και όχι. Δεν θα το ξέρετε με σιγουριά, ακόμα κι αν βρεθούμε από κοντά. Αυτό που ξέρουμε ο ένας για τον άλλο είναι το πώς γράφει, τι θέματα τον απασχολούν και πώς προσεγγίζει την επικοινωνία με τους γύρω του. Και αυτά τελικά ίσως είναι μεγαλύτερη γνώση για τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου από την δουλειά του, την ηλικία του, τα χόμπι του ή ακόμα και το φύλο του.

Η θέση είναι ακραία και το γνωρίζω. Και πιθανότατα δεν την έχω διατυπώσει όσο καλά θα ήθελα. Αλλά πιστεύω ότι αν κάποιος παραμένει ειλικρινής στις απόψεις που πρεσβεύει και στον τρόπο που χειρίζεται την συμπεριφορά της περσόνας του, δεν πειράζει και ιδιαίτερα να την αλατοπιπερώσει με στοιχεία που (τελικά) αποδεικνύονται λεπτομέρειες.  Έτσι νιώθω εγώ τουλάχιστον.

Επίσης, είχα την ανάγκη να κολακέψω ανοικτά κάποιους ανθρώπους. Όσοι δεν βρεθήκατε στο κείμενο είτε θα περιμένετε την σειρά σας είτε θα ζήσετε με το παράπονο! ;^p

Advertisements

36 Σχόλια

  1. Όπως θα φαντάζεστε και έχετε ίσως ακούσει, αυτό το θέμα μ’εχει απασχολήσει πολύ και αισθάνομαι την ανάγκη να υπερασπίζομαι την περσόνα μου και το δικαίωμά μου να την έχω, με νύχια και με δόντια.

    Η λογοτεχνία, βρίθει παραδειγμάτων όπου άντρες γράφουν ως γυναίκες και γυναίκες ως άντρες και όταν ο πυρήνας ενός μπλογκ είναι σαφώς λογοτεχνικός τότε anything goes.

    Αυτό που θα έβρισκα και βρίσκω κακό είναι να ήσασταν εσείς ας πούμε ένα κοριτσάκι, να γοητευόσασταν από την περσόνα του Αθήναιου, ν’αρχίζατε να μου γράφετε προσωπικά ε-μέηλ και εγώ ενώ είμαι γυναίκα, να φλερτάρω μαζί σας ως άντρας, καλλιεργώντας σας μια προσδοκία μιας περαιτέρω γνωριμίας.

    Το σενάριο είναι υποθετικό βέβαια αλλά το να κάνεις fake συναισθήματα θα ήταν άσχημο.

    Όσοι έχετε μπει στη διαδικασία της γνωριμίας και να βγαίνετε έξω συστηματικά μεταξύ σας, είναι φυσικό να σας απασχολούν αυτά τα ζητήματα.Έχετε αναπτύξει την αίσθηση του μπλογκοχωριού. Άλλοι γράφουν ως ζευγάρι ( αδιανόητο για μένα αλλά όπως έχω πει γιαυτό ζω μόνος μου, δεν μπορώ το αυτοκολητιλίκι), άλλοι ως γονείς και παιδιά. Άλλοι, γράφουμε ρίχνοντας τα κείμενα ως μπουκάλια στο πέλαγος. Είναι ωραίο όταν ξέρεις ότι τα διαβάζουν πολλοί αλλά και κανείς να μην τα διαβάζει, πάλι ωραίο είναι. Πάντως επιτυχία έχεις μόνον αν γράφεις λες και μιλάς στον εαυτό σου, λες και αυτά δεν θα τα διαβάσει κανείς.

    Το έχει πει εξάλλου και ο Άμος Όζ. Είναι αδιανόητο να διαβάζεις κείμενα και να αναρρωτιέσαι πόσο αυτοβιογραφικά είναι, το σημαντικό είναι να δεις πόσο σου μιλούν.

    Δεν διάβασα όλο το στόρυ της Μανταλένας. Μου φάνηκε απίθανο σε μια διαγώνια ανάγνωση αλλά δεν με απασχολεί. Είναι ό,τι γουστάρει να είναι. Δεν τη διαβάζω γιατί είναι αγενής και έχουμε άλλα ενδιαφέροντα και δεν έχω περιέργεια να μάθω πιο πολλά για έναν άντρα που γράφει ως γυναίκα για θέματα που δεν με ενδιαφέρουν έτσι κι αλλιώς.

    Η θεματολογία είναι το ζητούμενο και το κείμενο. Τώρα για γνωριμίες ίσως είναι καλύτερα τα εξειδικευμένα σάιτς. Όχι τίποτε άλλο αλλά γιατί εκεί είναι απίθανο ο Αθήναιος,για παράδειγμα, να σου βγει γυναίκα. Για τα μπλογκ, μην παίρνετε ποτέ όρκο. 🙂

  2. Μπαμπάκη, άμα βρεις το δικό μου «ΕΓΩ» θα σου στείλω πακέτο το δικό σου! αμέ!:-))

    ..μυριάδες «εγώ» διαγκωνίζονται ποιο να πρωτοεμφανιστεί.. μερικά τα καταφέρνουν.. Αλλά.
    ..αλλά, το πραγματικό κουκούτσι δεν σπάει ξέρεις..

  3. Προσυπογράφω!

  4. Η πολυπρισματικοτητα του ανθρωπινου χαρακτηρα ειναι δεδομενη
    Μπαμπακη μου.Και η αντιληπτικη ικανοτητα μας(που εξαρταται κατα μεγαλο ποσοστο απο τη γνωση της φυσης των πραγματων καθε φορα)δε τα βρισκει παντα ευκολα.Βολευομαστε ολοι,γυρω απο το τειχος των επικαλυψεων μας(μορφωτικο,υλικο, συναισθηματικο)και δεν αφηνομαστε.Ειναι επιλογη
    του καθενος πως θα διαχειριστει τον Απιαστο(εσωτερικο)του Λεηζερ,και κατα ποσο θα θελησει
    μεσα απο τις κοινωνικοερωτικοσυναισθηματικες του περιδινησεις,να υπερβει το πεδιο των εντυπωσεων και να εισχωρησει στη χερσονησο της Αληθειας.Γιατι καποτε ο Καθρεφτης θα σπασει
    και η Lady from Shangaii, ψυχη μας, θ’απομεινει ολογραμμα απατηλο,να κοιταζει τα θρυμματισμενα κομματια..

  5. Τον Αθήναιο!!!

  6. Αγαπητέ μπαμπάκη,
    (θα γράψω πολύ, κάνε υπομονή)
    το ζήτημα με τις περσόνες έχει καταντήσει καραμέλα προς πιπίλισμα. Σε τέσσερα-πέντε κείμενα καταλαβαίνεις με ποιον έχεις να κάνεις, τι διατίθεται κάποιος να αποκαλύψει από τον εαυτό του και τι όχι. Ανάμεσα στις γραμμές υπάρχει ο καθένας και αυτά περί περσόνων τα ακούω βερεσέ.

    Όταν άρχισα να γράφω το μπλογκ μου πολλοί νόμιζαν ότι είμαι άνδρας καθώς δεν είχα φύλο στο προφίλ, το Γιουτζίν ως όνομα παρέπεμπε σε άνδρα και συχνά έγραφα ως άνδρας τις ιστορίες μου.
    Σύντομα κατάλαβα ότι πολύ θεωρούσαν τις ιστορίες κυριολεκτικές/ αυτοβιογραφικές, και αποφάσισα να ξεκαθαρίσω τη θέση μου.

    Τώρα, αν με ρωτήσεις, τα πιο απίθανα πράγματα που έχω γράψει είναι αληθινά και τα πιο συνηθισμένα δεν έχουν συμβεί.
    Τουλάχιστον ΌΧΙ ΕΤΣΙ όπως τα έχω γράψει.

    Όσο για την Μανταλένα, το στόρυ νέας κοπής δεν το τρώω, είμαι χορτάτη και επιπλέον δεν με αφορά. Δεν με αφορά αν είναι άνδρας, αν είναι σκύλος, αν είναι εταιρεία, αν είναι μπανάνα Κρήτης.

    Αυτά που με αφορούν είναι τα κείμενα.
    Οι άνθρωποι ως κείμενα αν θες.

    Καλό βράδυ 🙂

  7. Τώρα, αν με ρωτήσεις, τα πιο απίθανα πράγματα που έχω γράψει είναι αληθινά και τα πιο συνηθισμένα δεν έχουν συμβεί.
    Τουλάχιστον ΌΧΙ ΕΤΣΙ όπως τα έχω γράψει.

    Αυτό ισχύει και για μένα!!! Έχω γνωρίσει στ’αλήθεια κάποιον που παρίστανε τον Πλοίαρχο Νέμο!

    Κατά τα άλλα προσυπογράφω γιατί η Γιουτζίν, διαφώτισε περισσότερο και τη δική μου θέση.

  8. Να πω λίγο διαφορετικά μια περίληψη του σεντονιού:

    Σε αυτό το παιχνίδι αυτο-κάθαρσης που λέγεται blogging όλοι μπαίνουμε με διαφορετικές ανάγκες και προϋποθέσεις. Προσωπικά, ξεσπάω εξομολογούμενος (συν)αισθήματα, καταγράφοντας στιγμές με το γιο μου, ανεβάζοντας short stories που (τρομάρα μου) βαυκαλίζομαι πως θα μπορούσαν να είναι αρχικό υλικό για διηγήματα και κάνοντας πλακίτσες για την επικαιρότητα. Ό,τι μ’ ενδιαφέρει δηλαδή. Αν κάποιος εκφράζεται αλλιώς και ικανοποιεί διαφορετικά την ανάγκη, κανένα πρόβλημα κατά την γνώμη μου, όσο διατηρείται ο σεβασμός προς τους αναγνώστες.

    Πιο συγκεκριμένα:

    @Αθήναιος:
    Απολύτως σεβαστό. Η επικοινωνία δεν προϋποθέτει αποκάλυψη, η δημόσια μάλιστα προϋποθέτει σεβασμό των προσωπικών δεδομένων. Η ιδιωτική επικοινωνία μπορεί να γίνεται με ή χωρίς αποκάλυψη, κατά περίπτωση. Γνώμη εκφράζω, που με βολεύει γιατί εγώ ας πούμε δεν διαφέρω από τον Μπαμπάκη. :^)
    Το σενάριο που περιγράφετε (fake συναισθήματα) είναι ακριβώς η περίπτωση που πρέπει να αποφεύγεται.
    «επιτυχία έχεις μόνον αν γράφεις λες και μιλάς στον εαυτό σου, λες και αυτά δεν θα τα διαβάσει κανείς.» – φαντάζομαι αυτό ειδικά προσυπογράφεται από όλους, όχι μόνο από τον Ημίαιμο.
    Διαβάζω και την Μανταλένα (με την «σειρά» της κι αυτήν). Έχει κι αυτή(?) να μου πει κάτι, αν και ομολογώ ότι συχνά επικεντρώνομαι στη μουσική.

    @Ροδιά:
    Το κουκούτσι ‘μύγδαλο στο δικό σου Εγώ! ;^)
    (σοβαρά: το κουκούτσι είναι το Εγώ για το οποίο μιλάω)

    @Ημίαιμος:
    Τι θα γίνει με σένα; Δύο σχόλια πιάνεις για να γράψεις μισή κουβέντα; ;^p

    @Greek Gay Lolita:
    Καλώς ήλθες. Θέλει διπλή και τριπλή ανάγνωση το σχόλιό σου. Αν το καταλαβαίνω σωστά (μεγάλο αν αυτό) λες ότι ούτε για τον ίδιο μας τον εαυτό δεν είμαστε διαρκώς ο ίδιος άνθρωπος; (και φυσικά έχεις δίκιο…)

    @Τζίνι:
    «Ανάμεσα στις γραμμές υπάρχει ο καθένας και αυτά περί περσόνων τα ακούω βερεσέ.»
    Αυτό ακριβώς είπα κι εγώ ρε συ, μην φωνάζεις! :^)
    Ότι τα κείμενα και οι επιλογές που σχετίζονται με αυτά δείχνουν τον άνθρωπο και όχι οι τυχόν δηλώσεις – κατά τον ίδιο τρόπο που στον «πραγματικό» κόσμο οι πράξεις δείχνουν τον άνθρωπο και όχι τα λόγια. Οι πράξεις εδώ είναι τα ποστ, ως θέματα και ως προσεγγίσεις.

    Καλό βράδυ σε όλους!

  9. «Έχω γνωρίσει στ’αλήθεια κάποιον που παρίστανε τον Πλοίαρχο Νέμο!»

    Πριν τις βότκες ή μετά; :^)

    Αν μαζέψουμε κάποια στιγμή τις πιο απίστευτες προσωπικότητες που έχουμε γνωρίσει, θα πέσουν πολλά σαγόνια στο πάτωμα!

  10. συμφωνω με Αθηναιο.

  11. @Zouri:
    Λοιπόν θα αρχίσω κι εγώ να γράφω αναλυτικά σχόλια στο blog του Αθήναιου για να συμφωνεί ο κόσμος μαζί μου, γιατί στο δικό μου το μαγαζί φαίνεται έρχομαι δεύτερος και καταϊδρωμένος!
    ;^)

    @GGL:
    Επανέρχομαι πρώτον γιατί το WP μου έβγαλε ένα smiley που δεν ταίριαζε με την συζήτηση και δεύτερον επειδή η εικόνα της ψυχής που ατενίζει τα κομμάτια του καθρέφτη της δεν φεύγει από το μυαλό μου…

  12. Δεν μου βγαίνουν τα κείμενα λέεεεεεεμεεεεεεεεεε.

    Α, κατά τα άλλα συμφωνώ με τον Αθήναιο. Και μ’εσένα. Πάω να πιω για να ξεχάσω ότι συμφώνησα μαζί σου.

  13. Εγώ πάλι πιστεύω ότι πολύ απλά, άμα κάποιος μας αρέσει, μας αρέσει γι’αυτό που διαβάζουμε και δεν έχει κανένα νόημα να ψάχνουμε πρακάτω. ΑΝ δε μας αρέσει, κόβουμε και δεν ξαναμπαίνουμε στο μαγαζί. Τέλος.

    Από την άλλη, τα κίνητρα του καθένα δε με ενδιαφέρουν. Με ενδιαφέρει αν αυτό που διαβάζω μου μιλάει ή όχι.

    Και στην τελική, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;

    Το πράγμα αλλάζει εντελώς, αν γνωρίσεις κάποιους ανθρώπους, πλέον μπαίνει στη σφαίρα της αληθινής ζωής και όχι της εικονικής πραγματικότητας. Και ισχύουν οι κανόνες της ζωής.

    (πάντως, ακόμα και στα chatrooms μπορεί να σου βγει ο Αθήναιος γυναίκα, η Μανταλενα άντρας και ο Μπαμπάκης καγκουρώ. Κι εκεί με μια οθόνη συνομιλείς).

    (το υπονοούμενο το έπιασα και θέλω να σου πω ότι γι’αυτό σε πάω και σου έχω αδυναμία!).

    Και, last but not least, προσυπογράφω κατά λέξη όσα είπε η Γιουτζήν!

  14. Γιουτζίν φορ πρέζιντεντ.-

    (εγώ δηλ. τί να πω που όσοι δεν με ξέρουν ρωτάνε αν είμαι pokemon – προφανώς τους μπερδεύει το psilikatzoy) 😀

  15. Περνώντας ο καιρός μαζί σου θα συμφωνήσω «μπαμπά».
    Στο ταξίδι των κειμένων.
    Αλλά και στα «μεθεόρτια» των εξ’ επαφής συναντήσεών μας.
    Αληθινά κι αυτά (και σε μια πρόσφατη δική μου εμπειρία, απόλυτα δικαιολογημένες οι προθέσεις) και το αποτέλεσμά τους, ζωή είναι.
    Γράφω blog, γιατί κάτι μου λείπει.
    Καλώς σε βρήκα.

  16. Περνώντας ο καιρός μαζί σου θα συμφωνήσω «μπαμπά».
    Στο ταξίδι των κειμένων.
    Αλλά και στα «μεθεόρτια» των εξ’ επαφής συναντήσεών μας.
    Αληθινά κι αυτά (και σε μια πρόσφατη δική μου εμπειρία, απόλυτα δικαιολογημένες οι προθέσεις) και το αποτέλεσμά τους, ζωή είναι.
    Γράφω blog, γιατί κάτι μου λείπει.
    Καλώς σε βρήκα.

  17. Εξαιρετικός ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεσαι τον προβληματισμό, Μπαμπάκη, αλλά αμφιβάλλω αν βγάζει πουθενά. Ο καθένας είναι αυτό που είναι, x% αληθινός, ψ% ψεύτικος, είτε στις κοινωνικές είτε στις διαδικτυακές του συναναστροφές. Το ίντερνετ απλώς σου παρέχει τη δυνατότητα να αυξήσεις το δεύτερο ποσοστό -έστω και σε σημείο… ξεχειλώματος, σε ακραίες περιπτώσεις. Αργά ή γρήγορα, ωστόσο, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, οι -όποιες- μάσκες πέφτουν. Είτε λόγω αποκάλυψης είτε λόγω επιλογής.
    Τώρα που το σκέφτομαι, το όλο ζήτημα μου φέρνει στο νου την ταινία «Βίκτορ, Βικτόρια». Η Βικτόρια που παρίστανε τον Βίκτορ που παρίστανε τη Βικτόρια… Με άλλα λόγια, αν δεν ήσουν αυτός που είσαι, ποιος θα ήθελες να ήσουν; Μα, αυτός που είμαι, βέβαια! Νομίζω ότι, κατά βάθος, αυτή είναι η σωστή απάντηση. Μόνο που όλοι μας σχεδόν αργούμε να τη συνειδητοποιήσουμε. Και κάποιοι από μας δεν τη συνειδητοποιούν ποτέ.
    (Υ.Γ. Μπαμπάκη, ισχύει η προσφορά μου! Για τον Κόπερφιλντ, εννοώ!)

  18. Αυτό δεν ήταν κείμενο, ήταν το κουτί της Πανδώρας, η κιβωτός με τη διαθήκη (γεμάτη φίδια ala Spielberg και τον Harrison Ford για παρέα), ο θησαυρός των Ναΐτων και … δες λες τίποτα (δείτε τον τελευταίο Πασκάλ και θα καταλάβετε). Ένα πολύ καλό, και ίσως επεξηγηματικό κείμενο βρίσκεται εδώ με πολύ κατατοπιστικό τίτλο: A blogger’s disclaimer. Η πρώτη πρόταση είναι διαφωτιστική:

    Do not assume that you know everything there is to know about a writer simply because you read their weblog on a regular basis.

    Ποτέ τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο και φυσικά αυτό αφορά και το ύφος και την ταυτότητα του κειμένου αλλά και του συγγραφέα του.

    Ι.

  19. sorry gia ta greeklish – eimai se internet cafe gmt

    Mia paratirisi mono, poy diaforopoiei ti diki mou periptwsi – ektos tou oti den protithemai na papsw na ekfrazomai opws egw thewrw kalytero (ayto kanei kathe anthrwpos pou asxoleitai me tin texni eksallou, afigeitai mia istoria stin opoia i Alitheia rixnei to spot stin Ekfrash enw ekeini steketai sto background),
    einai oti aytoi pou ypotithetai me anagkasan na «apokalyftw», den perimenan oti tha synexisw ta blogz mou kai gi’ ayto exoun pesei twra apo ta synnefa tvn athliwn panigyrismwn tous.
    Anarwtiemai an exei yparksei tetoio proigoumeno. An nai, opoios to gnvrizei as me pliroforisei giati exw st’ alitheia tin periergeia na mathw.

    Wstoso, den thewrw oti tha prepei opoios epilegei na ekfrastei mesa apo mia ZWTIKH pseydaisthisi, na tithetai dieksodika en amfivolw (gamw ta greeklish mou mesa).

    Tha itan sa na dhlwna oti eimai gay, kai na erxotan kapoios kai na mou elege «ma, pws. Den eisai – afou se eidame me gynaika».
    Ayto den antexetai, leme.
    O kathenas prepei na mporei na epilegei to rolo tou sti zwi, ston erwta kai stin ekfrasi tou.

    Stis aixmes sou Athinaie, peri ageneias, thelw aplws na antapantisw oti panta thewrousa megalyteri ageneia ton apolyto snob tropo me ton opoio mou symperiferosoun oso pisteyes (an to pistepses pote) pws eimai genous thylikou.

    Wstoso, tha paradextw pws, an egrafes exontas epileksei allon rolo sto fylo, isws se thaymaza. 😉

    H Mantalena, dyskola tha mporoyse na kanei ena post gia tin agapimeni tis 10h hmiteli symfwnia tou Mahler apo tin ektelesi tou Pierre Boulez, an me ennoeis.
    (aristourgima, alla, mallon to exeis ypopsi sou).

    Mpampaki, eyxaristw gia tin anthrwpini antimetwpisi.

  20. Δεν με απασχόλησε ποτέ το τί είστε γιατί σας θεωρούσα από την αρχή τσόκαρο και αγενή,οπότε, δεν είχα ασχοληθεί πέραν του τριλέπτου με την περίπτωσή σας. Την πεποίθησή μου αυτή, την επιβεβαιώσατε μόλις μου σβύσατε εκείνα τα σχόλια για τις γυναίκες στον ισραηλινό στρατό κ. Χαίρομαι που δεν είστε γυναίκα πάντως.

    Πάντα πίστευα πως οι αληθινές γυναίκες δεν είναι έτσι.

    Ελπίζω να μην έχετε καμια ψευδαίσθηση ότι είστε σε θέση να κάνετε κάποιο ποστ για τον Μάλλερ, ε; Όσοι γνωρίζουν αυτή μουσική, δεν σβύνουν σχόλια που δεν καταλαβαίνουν και δεν αποκαλούν καμία γυναίκα «καρακαϊδόνα». Ακόμη κι αν είναι Ισραηλινή.

  21. Agapiti Athinaios,
    oute egw asxoliomoun mazi sas an eidate (o plythintikos den einai eygeneias, afou eimai agenis, alla sxhma logou). Xm.
    ESEIS mou apeythinthikate kai tis 2 fores:

    1) stou Mak Manous
    kai
    2) sto blog mou, gia tis gyaikes ston Israilino strato.

    apo tin prwti fora ypirkse asymbato.
    Giati epanilthate loipon ti deyteri fora sto blog mou, den katalabainw. Tha eprepe na to perimenete oti tha synebaine ayto , na diagrapsw ta comments sas.

    Oute emena me endiaferei h gynaikeia polyskoufi mageiriki sas, alla den aisthanomai tin anagki na to grafw sta blogs pou episkeptomai.

    Pros ti toso pathos -kanw pws den- den katalabainw. Eikazw pantws opti eixe na kanei me tous xarakthrismous moyu stis gynaikes tou Israel twn opoiwn pithanon na symmerizeste to pathos na afiaroun zwoules, anti na tis gennoun.

    PS. Oso gia ti 10h tou Mahler, eilikrina protimw tin imiteli version, para tin metepeita *simplirwmeni*. To Adagio, kobei kwlous (opws tha elege kai i dear mantalena).
    W, ma min kokkinizete.
    Thymitheite to Israel, leme.

  22. @Pascal:
    Ήπιες; Ήρθες στα ίσα σου;
    Αν το καινούργιο ποστ ανέβηκε μετά το πιώμα, να πίνεις, να πίνεις, να πίνεις! ;^)

    @Κροτ:
    Με λες καγκουρώ ή μου φαίνεται;
    Αμάν πια βρε κορίτσι μου, λέω για το γιο μου, λέω για την εγκυμοσύνη, τι άλλο *υπονοούμενο* θες για να πιάσεις ότι είμαι παντρεμένος άνθρωπος; Χαχαχαχαχα
    ;^pppp

    @Χ-Ψιλικατζού:
    Δεν είσαι πόκεμον;
    Δλδ αυτές οι συλλεκτικές κάρτες μονομαχίας «Ψιλι-κα-τσου εναντίον Καλτό-βρα-κου» που μου πούλησε ο Μακμάνος είναι fake;

    @allmylifelila:
    Όλοι γιαυτό ξεκινάμε, γιατί κάτι έλειψε. Το γιατί συνεχίζουμε είναι τελείως άλλη κουβέντα. Καλώς ήλθες – βάλε και κανά url!

    @Χρήστος:
    «Με άλλα λόγια, αν δεν ήσουν αυτός που είσαι, ποιος θα ήθελες να ήσουν; Μα, αυτός που είμαι, βέβαια!»
    Άψογο ρε φίλε! Είπες σε δυο φράσεις ακριβώς αυτό που λέω σε όλο το σεντόνι!

    @ikd69:
    Ακριβώς αυτό. Δεν χρειάζεται όμως να ξέρουμε όοοοοολη την εικόνα κάποιου για να μπορούμε να κάνουμε παρέα μαζί του και να διαβάσουμε ας πούμε τα κείμενά του.

  23. @Μανταλένα:
    «Mpampaki, eyxaristw gia tin anthrwpini antimetwpisi.»
    Παρακαλώ. Το μόνο που λέω είναι ότι αν εσένα η ανάγκη ξεσπάσματος σε οδηγεί σε μια περσόνα εντελώς άλλη από την καθημερινή σου, αυτό δεν αναιρεί την αλήθεια των εμπειριών που καταγράφεις (π.χ. εκείνο το συμβάν με την τρελή ταχυπαλμία ή – πιο σημαντικό – την απώλεια)
    Σε έφερα σαν παράδειγμα ακριβώς επειδή η «αποκάλυψη» ήταν αρκετά ριζική.

    Για να δούμε τώρα και την κουβέντα που ξεκινάει παρακάτω.

    Δεν ξέρω τι θέση ειπώθηκε για τον ισραηλινό στρατό από τη Μανταλένα και τι σχόλιο σβήστηκε μετά (και δεν είμαι και καθόλου σίγουρος για την συζήτηση στου Μακ, ανεβάζει τόσο το παλιόπαιδο που δεν τον προλαβαίνω!!!). Ξέρω όμως ότι έχουμε την τάση ως Έλληνες να κράζουμε τους Εβραίους σε κάθε πιθανή ευκαιρία (προσοχή: τους Εβραίους και όχι τους Ισραηλίτες, λες και είναι το ίδιο) με την ένταση που έχουν οι φανατικοί της Θύρας 13 όταν μιλάνε για τον Τσουκαλά. Υπό αυτή την έννοια και μέσα σε έναν πολύ καυτό Ιούλιο καταλαβαίνω ότι ο Αθήναιος ήταν ιδιαίτερα πιεσμένος στην προσπάθεια να διατυπώσει εντός ελληνικής μπλογκόσφαιρας μια διαφορετική (?) θέση. Θα προτιμούσα να μην αναζωπυρωθεί μια τέτοια ιστορία.

    Επίσης: δεν θέλω να μπω στην διαδικασία να ιεραρχήσω δημοσίως τα blogs που διαβάζω. Το κάθε ένα μου δίνει ένα «κάτι». Το τι είναι αυτό προτιμώ να το κρατήσω αυστηρά προσωπικό, αλλά ακόμα και με ανθρώπους που έχω πιάσει τον εαυτό μου να ενθουσιάζομαι ξανά και ξανά θα έρθει η στιγμή που θα διαφωνήσω (σε περιεχόμενο ή ύφος). Ανθρώπινο είναι. Αν η διαφωνία είναι πολύ ριζική, απλά θα πάψω να τους διαβάζω. Επίσης ανθρώπινο είναι.

    Having said that, που λένε και οι σύμμαχοι, πρέπει να κάνω μια εξαίρεση εδώ και να μιλήσω για την ποιότητα των κειμένων του Αθήναιου ως κείμενα. Υπάρχει το βασικό θέμα, που είναι η γαστρονομία και τα περί αυτήν, που εμένα τουλάχιστον με ενδιαφέρει πολύ (αν και ομολογώ ότι δεν είναι απαραίτητο να αρέσει σε όλους). Τα κείμενα όμως, ως *κείμενα* είναι εξαιρετικά. Έχουν ρυθμό, έχουν συναίσθημα, έχουν προσωπική ιστορία. Υπάρχουν αρκετά που τα έχω βρει συναρπαστικά.

    Ή τουλάχιστον, και για να είμαστε πιο αντικειμενικοί, ταιριάζουν στο δικό μου γούστο και μόνο, δεν είμαι κριτικός. Κατά τον ίδιο τρόπο που οι μουσικές επιλογές της Μανταλένας με βρίσκουν πολύ συχνά πολύ σύμφωνο – αλλά ούτε κι εκεί είμαι κριτικός. Και η πιο ακατέργαστη περιγραφή των συναισθημάτων μου άρεσε.

    Εν κατακλείδι: το θέμα του ποστ είναι ότι ο χαρακτήρας μας έχει λίγα ουσιαστικά, σταθερά στοιχεία. Τα πολλά που αλλάζουν αποτελούνται από αυτά που δείχνουμε, από το κοινωνικό πλαίσιο εντός του οποίου βρισκόμαστε και από το τι διελέγει κάποιος απέναντί μας να προσέξει. Κι αυτό είναι εξίσου αληθινό εκτός όσο και εντός μπλογκόσφαιρας.

  24. Καλώς σας βρήκα.
    Θα μάθω τι είναι,και θα βάλω….

  25. Εγώ παρακολουθώ αυτούς που από τα κείμενά τους φαίνεται ότι αναζητούν μια αλήθεια. Της ζωής, του εαυτού τους, του διπλανού τους, των ιδεών τους… Αυτούς που τα κείμενά τους είναι γεφύρια για να περνούν απέναντι, και να με βρίσκουν…
    Να κεντρίζουν τη σκέψη μου και να την ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ. Γιατί κάποιοι άλλοι -εντός και εκτός- θα ήθελαν να την εξαλείψουν.
    Γι αυτό μένω, γι αυτό (που και που) γράφω, διαλέγοντας προσεκτικά τους συνδέσμους μου. Και από την ποιότητα των σχολιαστών των μπλογκ τους… (με τα δικά μου κριτήρια, βεβαίως).

  26. Ωραιότατη συζήτηση έγινε εδώ! Προσωπικά θα συμφωνούσα με Αθήναιο και Γιουτζήν.

  27. Λοιπον αγαπητε μου Μπαμπακη:)Υπαρχει,ενα μινιμουμ στη διαχειριση της ειλικρινειας απο το καθενα μας θα ηθελα να πιστευω.Καλα τα κειμενικα μας σκαριφηματα,αγιες οι πεσοαζισουσες περσονικες αποπειρες οποιων καταπιανονται και εχουν το σθενος να τις υποστηριζουν,αλλα πρεπει να ομολογησουμε πως μετριουνται στα δαχτυλα του ενος χεριου οι περιπτωσεις που οπως αναφερει και ο Αθηναιος ο πυρηνας του μπλογκ το δικαιολογει κατα μια εννοια.Αντιθετως εχουμε γινει μαρτυρες κατα καιρους συμπεριφορων και πρακτικων ανοικειων, καταχρηστικων ,προσβλητικων στο ονομα μιας σχεδον σκοπιμα διαστρεβλωμενα παρενδυτικης συνθηματολογιας απο αρκετους απο αυτους που ως διαπρυσιοι κυρηκες σθεναρα τη χρησιμοποιουν.Στοχοποιησαν,κατευθυναν,προσπαθησαν να σπειρουν καινα δαιμονια,και γενικως επεδειξαν μια συμπεριφορα που δεν εστιαζοταν στην αυτοεκφραση,στην αποσυμπιεση συναισθηματων,και στην υπερασπιση μιας ζωτικης ψευδαισθησης αλλα στο συμπεριφορολογικο μανιπιουλαρισμα στη καλλιεργεια εντυπωσεων,στη προσωπικη αυτοπροβολη και ολο αυτο περασμενο μεσα απο μια αφορητα ντουντουκιασμενη εμμονικοτητα.E, δε θα πεισθω πως πινουν νερο στο ονομα του Tom Wolfe και σταυροκοπιουνται στο εικονισμα του Tom Robins αποτιωντας ενα ιδιομορφο υφολογικο hommage υποδυομενοι τα εκαστοτε περσονοειδη τους extinguished riot girls or boys(να θυμηθω να νοικιασω το Outsiders:))Αλλα ας μη το συγκεκριμενοποιω τοσο γιατι το ποστ σου δεν εστιαζοταν αποκλειστικα στη μπλογκικη πλευρα.Το θεμα ειναι να προσπαθησουμε οσο το δυνατον γινεται να εδραιωσουμε αναμεταξυ μας μια κοινα παραδεκτη πλατφορμα ειλικρινειας στις ανθρωπινες σχεσεις μετριαζοντας,οσο αυτο ειναι δυνατον,τις σκοπιμα παραμορφωτικες αντανακλασεις και προωθησεις του εαυτου μας.Και πισω απο το φραχτη των λεξεων αργα ή γρηγορα θα φανει το,περιγραμμα του καθενος.Οσο και να..[Τα πραγματα αλλαζουν αρδην στην in person επαφη.Συμφωνω με τη Κροτ πως φυσικα και ισχυουν οι κανονες της ζωης.Αν και ολοι εχουμε γινει μαρτυρες προσπαθειας συνεχισης ζωτικων ψευδων,νομιζω..(και δεν ειναι και ευκολο και το ξεκαθαρισμα των αντανακλασεων Μπαμπακη μου,ουτε και για την σαγηνευτικα οπλοφορουσα Rita😉

  28. Με λίγα λόγια συμφωνώ με την ως άνω Ντολ που συμφωνεί με πολλούς πιο πάνω! 😉

  29. GGL>>

    Egrapses:

    «E, δε θα πεισθω πως πινουν νερο στο ονομα του Tom Wolfe και σταυροκοπιουνται στο εικονισμα του Tom Robins αποτιωντας ενα ιδιομορφο υφολογικο hommage υποδυομενοι τα εκαστοτε περσονοειδη τους extinguished riot girls or boys»

    -Den nomizw oti kathe blogger pou grafei KEIMENA, aposkopei sto na «peisei» tous allous (sxtika me to: δε θα πεισθω πως πινουν νερο στο ονομα)…

    Oute fysika kporw na skeftw oti enas blogger aposkopei sto na «xeiragwgisei» kanenan. Ena proswpiko imerologio kanei kapoios, den paei na allaksei ton kosmo!

    Eksaireseis yparxoun panta fysika. P.x. kapoioi pou stelnoun mail na tous symperilaboun sta «kalytera ellinika blogs». Aytoi isws exou kapoia prosdokia pou proswpika mou diafeygei entelws.

  30. Μα πολυταλαντε και περσονοαναδιενεμητικε μου Summertime,δε γραφατε μονο κειμενα,ουτε στοιχιζατε ερεθιστικα και οικεια συλλαβουλες:)Καταλυτικα και ανησυχα αλληλεπιδρασες οσο δεν.Ας μη κρυβομαστε πισω απο τις λεξεις
    γιατι ουτε εγω ειμαι ο Αλεξης, και ουτε εσυ συνθετης και ακροατης Πασχαλειων ποπιζοντων παλιμπαιδιστικων
    ρυθμων,κρινοντας απο τη Μανταλενειοplaylist.Τον κοσμο σιγουρα δε θα τον αλλαξουμε,αλλα καλο θα ειναι να μην
    αλλαζουμε τα «φωτα» κατα το δοκουν σε ενα αρκετα ευαισθητο αλληλεπιδραστικο συστημα σαν αυτο του monitor, κρυπτομενοι και οχυρωμενοι πισω απο τις εκαστοτε περσονοαναρχιζουσες μορφες μας.Ποσως με ενδιαφερει αν εισαι ο γιος της Μπετυς,αν δουλευεις στο συμμαθητη της Νονικας,ή στις εκδοτικες επιχειρησεις του Μπομπολειου κατασκευαστικου παραφερναλιου που μας κληροδοτησε η παπανδρεϊκη δεκαετια.Αλλα αποπειρες χειραγωγησης υπηρξαν.Αυτο ειναι σαφες.Ω!Μα τι προσδοκιες να εχω καλε μου.Νομιζεις πως δε γνωριζω πως κινειται το συστημα και το παρασκηνιο του?Αν ειχαν φωνη και γραφιδα τα εκαστοτε ΄σφιχτα χειρογραφα»,οι αρχισυντακτικοι θωκοι,και οι τρυποπαροχες που και τα 3 φυλα(sic)κανουν κατα καιρους(χωρις καν δελτιο τα καημενα) αφειδως για να τρουπωσουν, αφου τρουπωθουν,θα γραφοντουσαν εξισου γαργαλιστικες καλοκαιρινωρειες και οχι μονο, ιστοριες.Να εισαι σιγουρος(αλλωστε γνωριζεις).Θα μας επιτρεψετε πιστευω σε μερικους να μην περιμενουμε και να μην ελπιζουμε σε τιποτα.Ουτε αυτη τη προσδοκια καν,πως θα διαφυγουμε εντελως.Αλλωστε η λατρευτη Σαρα το εχει πει καλυτερα καλε μου.»Εγω που τον εαυτο μου δε συναντησα ποτε,εμενα που το προσωπο μου ειναι κολλημενο στη πισω οψη του μυαλου μου…ανοιξτε τις κουρτινες παρακαλω!»Can you handle it?(και οι περισσοτεροι απο εμας..)
    [ελπιζω να συγχωρεθω καποτε για την αποπειρα προσπελασης της Μεγαλης Mindblogειας Πυλης.Και,δεχομαι οποιοδηποτε καταλογισμο,don’t worry.Ουδεις αναμαρτητος αλλωστε.Εγω ο Αιρων, εγω και ο Νερων,αν ετσι νομιζετε..
    Φιλια:]

  31. Πού να σας πιάσω τώρα, που ξεφύγατε, κι εσείς και το θέμα…Για πάμε σιγά-σιγά.

    @allmylife:
    Εννοώ ότι δεν έχεις βάλει την διεύθυνση του blog σου όπως έκανες log-in για να σχολιάσεις.

    @Ημίαιμος:
    Σωστή προσέγγιση. Κι όχι μόνο για τα blog. Κάπως έτσι δεν πρέπει να προσεγγίζουμε και βιβλία, ταινίες, μουσική, γεύσεις; :^)

    @Ντόλυ:
    Φυσικά κι έγινε ωραία συζήτηση, διότι εμείς κυρία ανεβάζουμε κείμενα, όχι τσιτάτα της Μπακώλ και της Μέϊ Γουεστ. Τι θα γίνει, θα δούμε καμιά Περσεφόνη ή να ακυρώσω την συνδρομή μου; ;^p

    @GGL:
    «μια συμπεριφορα που δεν εστιαζοταν στην αυτοεκφραση,στην αποσυμπιεση συναισθηματων,και στην υπερασπιση μιας ζωτικης ψευδαισθησης αλλα στο συμπεριφορολογικο μανιπιουλαρισμα στη καλλιεργεια εντυπωσεων,στη προσωπικη αυτοπροβολη και ολο αυτο περασμενο μεσα απο μια αφορητα ντουντουκιασμενη εμμονικοτητα»
    Υπάρχει κι αυτό στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, κι όχι σε μικρό βαθμό. Ενδεχομένως σε πολλές περιπτώσεις να συνυπάρχουν ειλικρινείς δηλώσεις και ψευδαισθήσεις μέσα στο ίδιο blog. Αυτό φυσικά προϋποθέτει αφενός μια ικανότητα του αναγνώστη να ξεδιαλύνει προθέσεις αφετέρου μια επιμονή συνδυασμένη με καλή μνήμη που θα αντλεί στοιχεία από το παρελθόν του εν λόγω blogger και θα τα συνδυάζει για να αναλύσει το εύρος της (αν)ειλικρίνειάς του.
    Προσωπικά πάντως θα ήμουνα πολύ επιφυλακτικός στο να φτάσω να διαγνώσω με σιγουριά τις προθέσεις οποιουδήποτε στηριζόμενος μόνο πάνω σε bits και bytes. Τονίζω το «με σιγουριά». :^)
    (Λοιπόν, τόσα χρόνια το Outsiders δεν έχω αξιωθεί να το δω. Είναι και σε μια περίοδο που άλλαξε παράδοξα ο Κόπολλα, θέλω να πω οι δουλειές του στα 80s δεν θυμίζουν τίποτα από τα αριστουργήματα των 70s και…τέλος πάντων, τώρα που μου το θύμησες, θα το κυνηγήσω εκ νέου!)

    @Ρενάτα:
    Σχολικό άλμπουμ μου το κάνατε το μαγαζί, συμφωνώ με το «παραπονεμένο ρόδο» που συμφωνεί με τον άλφα ή τον βήτα. Ουφ! ;^)

    @Summertime:
    Α, δεν ξέρω για σένα, εγώ ακόμα σκοπεύω να τον αλλάξω τον κόσμο! ;^)
    (αυτό το τελευταίο ήταν μια κούφια μπαμπάκειος δήλωση για να κάνουμε και την πλάκα μας, γιατί πραγματικά δεν ήξερα πώς να σχολιάσω ένα σχόλιο που δεν απευθύνεται καθόλου ούτε στο κείμενό μου, ούτε σχετίζεται άμεσα με τα βασικά σημεία του….)

    @GGL:
    Είπαμε: εγώ σκοπεύω ακόμα να τον αλλάξω τον κόσμο (βλ. ανωτέρω). Τι στο καλό, μου ρίχνει καμιά δεκαριά χρόνια ο Μακμάνος, οπότε έχω ακόμα μια δεκαετία μπροστά μου για να συνέλθω και να την διαγράψω την αυταπάτη! :^)

  32. Αντε να γράψω κι εγώ ένα ακόμα σχόλιο που δεν έχει καμιά σημασία γιατί οι περισσότεροι δεν θα το διαβάσουν όπως κι εγώ άλλωστε δεν διαβάζω τα περισσότερα δικά τους.
    Η άποψή μου είναι ότι εδώ μέσα δεν υπάρχουν εγώ. Γενικώς τα κείμενα δεν έχουν εγώ. Το ότι διαβάζονται είναι ακριβώς γι αυτό το λόγο (είτε βιβλία είναι, είναι ποστς ειναι). Ειναι γιατί έχουν λίγο από πολλά εσύ. Και πολλά εσύ δεν φτιάχνουν ένα εγώ. Φτάνουν όμως για να αγκιστρώσουν κάποιους στην βαρυτική τους έλξη (ή άπωση).
    Συνεπώς ας αφεθούμε στην απάτη του κειμένου που είναι απλώς η άλλη όψη της απάτης του ονείρου. Αρκεί όλα να περιορίζονται στο κείμενο. Όταν το κείμενο γίνεται σταδιακά γκείμενο κι έπειτα γκόμενο, ε, αυτό είναι άλλου παπά(ρα) ευαγγέλιο.

  33. @Χαρτοπόντικα:
    Εδώ θίγεις ένα άλλο, ευρύτερο, θέμα: τι είναι αυτό που βλέπουμε σε ένα κείμενο που μας τραβάει και μας κρατάει. Πώς τελικά αυτά τα προσωπικά ημερολόγια (?) ανάγουν το ειδικό της προσωπικής εμπειρίας και ματιάς σε γενικό που αφορά και κάποιους άλλους (ανεξάρτητα από το αν είναι αυτοί οι άλλοι πολλοί ή λίγοι). Θα συμφωνήσω απόλυτα ότι όταν η προσέλκυση αναγνωστών γίνεται αυτοσκοπός, υπάρχει πρόβλημα, περίπου γκομενικό όπως λες. Από την άλλη, αν υπάρχει μια κλίκα ανθρώπων που μπορεί κανείς άφοβα να χαρακτηρίσει συλήβδην ψωνάρες, αυτοί είμαστε οι bloggers, σωστά; :^)

    ΥΓ: Χρωστάω μια συζήτηση με σένα, γιατί την τελευταία φορά κάτσαμε τόσο απομακρυσμένα που ουσιαστικά απλώς καλησπεριστήκαμε. Την επόμενη, ΟΚ? Καλημέρα.

  34. Έστω και καθυστερημένα, θέλω να σχολιάσω το εξής: Για μένα απ’ την αρχή δεν τέθηκε θέμα ΕΓΩ (ίσως επειδή είναι ουτοπικό να το ψάχνουμε στα blogs), αλλά ούτε και θέμα αληθινής ταυτότητας των bloggers. Για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω ότι τα blogs όπως και ο,τιδήποτε εκτίθεται με οποιονδήποτε τρόπο, περιέχουν ένα στοιχείο «σενιαρίσματος», όπως όταν δεχόμαστε μια επίσκεψη και τακτοποιούμε πριν το σπίτι για να μην κάνουμε τη χείριστη εντύπωση.

  35. Μπαμπάκη, αυτός ήταν ο σκοπός μου! Τα σοβαρά σχόλια τα έκαναν οι άλλοι! Βαριόμουνα, αλλιώς θα στο ‘κανα αλά «Το ξύλο βγήκε απ΄τον Παράδεισο»: Εγώ πρόσεχα την Ξενοπούλου, που πρόσεχε τη Γιαδικιάρογλου κ.ο.κ. 😉

  36. @Αλεπού:
    Φαντάσου αν το άφηνα ατακτοποίητο δλδ τι θα γινόταν εδώ μέσα!!! ;^)
    Σοβαρά τώρα: σίγουρα γίνεται ένα κάποιο σενάριασμα, κατά τον ίδιο τρόπο που προσέχουμε λίγο τον εαυτό μας όταν ερχόμαστε σε επαφή με συνανθρώπους. Ο βαθμός στον οποίο βέβαια αποκαλυπτόμαστε αλλάζει. Και αλλάζει όχι μόνο από μας αλλά και από το πλαίσιο αναφοράς καθώς και από την παρατηρητικότητα αυτού που είναι απέναντί μας.

    @Ρενάτα:
    LOL! Μια Βουγιουκλάκη ανάμεσά μας! Τρεχάτεεεεε!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: