Βλέμμα

Απόψε ένιωσα συγκριτικά τυφλός. Και έμεινα ακίνητος να θαυμάζω το τρίχρονο βλέμμα σου, που μπορεί να βλέπει ακόμα τον κόσμο έτσι όπως φτιάχτηκε, φρέσκος και πανέμορφος.

Σουρουπώνει. Κατεβαίνεις την τσουλήθρα κι μένεις ακίνητος. Κοιτάζεις ευθεία μπροστά, σε κάτι που δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε από κει που στεκόμαστε εμείς. Έτσι ακίνητος για κάνα δυο λεπτά, καθώς η κυριακάτικη νύχτα αγκαλιάζει μια πόλη που αναρωτιέται πότε τέλειωσε κιόλας και αυτό το Σαββατοκύριακο. Είναι η ώρα που τα φώτα του δρόμου αρχίζουν να ανάβουν και η σκέψη πάει αυτόματα στην «Αθλητική Κυριακή».

Έρχεσαι τρέχοντας κοντά μας. Πιο πολύ τρέχεις παρά περπατάς. Τι τρέχεις δηλαδή, πετάς όταν θες να ανακοινώσεις μια ανακάλυψη.

– Είναι υπέ’οχο, το φως είναι υπέ’οχο! Το είδες; Το φως. Είναι υπέ’οχο!

Γεμίζει το μικρό στοματάκι σου από την λέξη. Στην αρχή κι οι δυο μας νομίζαμε ότι δεν ακούσαμε καλά.

– Υπέροχο είπες; Το φως; Για το φως του δρόμου μιλάμε; Καλά, πού την έμαθες αυτή την λέξη;

Δεν είναι τίποτα, ένας κοινός γωνιακός στύλος της ΔΕΗ, με το φως να έχει ένα ελαφρά κίτρινο χρώμα. Τίποτα πιο βαρετό, τίποτα πιο αδιάφορο, τίποτα πιο συνηθισμένο. Και με την δύσπιστη απορία στο μυαλό («μα τι τό’ πιασε πάλι»), με πιάνεις με το χεράκι σου και με οδηγείς εκεί που το πρόσεξες, εκεί που κατεβάζει η τσουλήθρα.

Και τότε καταλαβαίνω. Γιατί από την «έξοδο» της τσουλήθρας το φως της κολώνας εμφανίζεται μισοκρυμμένο από μια συστάδα δέντρων. Γίνεται χρυσό, όπως φαντάζομαι το φεγγάρι της Νέας Ορλεάνης κάθε φορά που ακούω βραχνές τρομπέτες. Και το φως ήταν σβηστό όταν ανέβαινες στην τσουλήθρα, και μόλις κατέβηκες σήκωσες το βλέμμα σου και είδες ένα φεγγάρι να ανατέλλει μέσα από τις φυλλωσιές των δέντρων. Είδες μαγεία. Είδες ότι ήταν πράγματι «υπέ’οχο».

Την ίδια ώρα που εμείς, με το βλέμμα να γίνεται όλο και πιο μυωπικό από αυτή την καταστροφική καθημερινότητα που ζούμε, είδαμε απλώς ότι ο Δήμος πρέπει να ρυθμίσει τα φώτα της παιδικής χαράς να ανάβουν πιο νωρίς.

Μου λείπει που δεν έχω πια το βλέμμα σου. Θα το ήθελα. Θα το ήθελα πολύ. Αλλά χαίρομαι περισσότερο που το έχεις εσύ. Είναι «υπέ’οχο».

ΥΓ: Ψιτ! Είπα ότι πρέπει να αλλάξω κλίμα μετά το προχθεσινό ποστ. Και επιπλέον, είπα να σας θυμίσω πώς και για ποιον φτιάχτηκε τούτο το blog! Χεχεχεχε ;^)

Advertisements

24 Σχόλια

  1. Αχ!Αυτη την αλλου ειδους οραση, ειναι που εχουμε χασει
    Μπαμπακη μου.Ποσο ν’αντεξει το εσωτερικο μας χελιδονι,το
    γκρεμισμα καθε φωλιας,και με τη καρδια να ξαναεπιστρεψει
    εστω και για δευτερολεπτα διασχιζοντας τα Καρουσελ των
    αναμνησεων και τις μελωδιες της ηπειρου των παιδικων μας
    χρονων,οταν η μεταναστευση συντελειται ολο και πιο νωρις
    πια.Μακαρι οσα ειναι τυχερα(γιατι παρα πολλα υποφερουν ηδη
    απο πολυ μικρα)να αποκομισουν οτι καλυτερο για την της καρδιας
    τη κυψελη και να διατηρησουν οσο το δυνατον περισσοτερα ψηγματα απο
    εκεινη την οπτικη..

  2. Υπέ’οχο, Μπαμπάκη μου, και το ποστ, και το φως και το μωρό σας, κυρίως!

  3. @GGL:
    Και να σου πω, τελικά, οι άνθρωποι που αξίζουν τον κόπο όταν μεγαλώσουν, είναι αυτοί που κρατάνε κάτι από αυτό το βλέμμα, έτσι; Μια λάμψη, ένα πείραγμα στο μάτι. Την ικανότητα να δουν τον κόσμο λίγο λοξά, λίγο ασυνήθιστα, λίγο σαν ποιητές.

    @Ροδιά:
    Ωραίος δεν ήταν ο άτιμος; :^)

    @Ντόλυ:
    Άντε τυχερούλα, εσύ ξέρεις και για τι ατομάρα μιλάω! (ψώνιο μπαμπάκη συγκρατήσου….)
    Σμουτς!

    @Λεξ:
    Ρε μήπως αντιγράφεις την Ροδιά; χοχοχοχο – thanks! :^)

    Καλημέρα σε όλους, και καλή βδομάδα νά ‘χουμε!

  4. Ευτυχώς που δε διαβάζει το blog σου ο άντρας μου. Κάθε φορά που έχουμε συζήτηση περί παιδιών θα μου έλεγε «να τι χάνουμε, δε ζηλεύεις, ζηλεύω εγώ» κ.λπ.

    Πολύ γλυκό 🙂
    Καλή εβδομάδα

  5. ε ι δ ε ς μ α γ ε ι α, Mpampakis;
    οχι το φως
    το «βλεμμα» του παιδιου
    κι αυτο θα συνεχιστει και θα διευρηνθει κατα «τοπους», ενω σε αλλους θα στενεψει… καθως θα μεγαλωνει!!!
    μεχρι ο,τι βλεπει, ναναι η αναγκη για νεα ρυθμιση στα φωτα της πλατειας :))

    να χαιρεσαι τον μικρο και τις στιγμες του…
    καλη σου ημερα!

  6. Είδες τα παιδιά;
    Κι εγώ ευγνώμων είμαι που μου υπενθυμίζει.
    Και να διαφωνήσω με την Orelia. Δεν είναι ανάγκη να το χάσει, άμα εμείς οι γονείς τους το ξαναβρούμε αυτό το βλέμμα, τότε και τα παιδιά δε θα το χάσουν.
    Και δεν είναι ρομαντισμός αυτό, ισχύει, αλήθεια!

  7. αχ ρε παιδιά, δεν χάσαμε τίποτα, όλα γύρω μας είναι, λίγο χρόνο θέλουν, λίγο να αφεθούμε, οι περισσότεροι από εσάς νομίζω ότι μπορείτε να το κάνετε από το λίγο και από τον τρόπο που σας ξέρω

  8. Και πού είσαι ακόμα! Όταν το «υπέ’οχο» γίνει «υπέροχο» θα είναι ακόμα πιο υπέροχα. Μόνο που δεν ξέρω πώς θα ‘ναι όταν το «μπαμπάκη» γίνει «άσε μας, ρε πατέρα!»…
    Αυτό, ομολογώ, δεν το ‘χω βιώσει ούτ’ εγώ (ακόμα -δόξα τω θεώ…)
    :))

  9. είναι υπέροχο να βλέπεις τα πάντα γύρω σου με το βλέμμα του παιδιού!!
    καλημέρα!!!
    🙂

  10. Ότι καλύτερο μπορούσα να διαβάσω Δευτέρα πρωί. Γλύκα.

  11. α, να χαθείς και με συγκίνησες δευτεριάτικα, σνιφ, ψάχνω χαρτομάντηλο.

  12. Καλημέρα κόσμε,

    @Confused:
    Α, μα δεν ξέρει τι χάνει ο καλός σου! Θα τον πάρω εγώ τηλέφωνο να του πω ΟΛΑ. «Υπογραφή: ένας καλός φίλος» χεχεχεχε :^)

    @Orelia:
    Ακριβώς. Στο βλέμμα είναι όλη η ομορφιά.

    @Αλκιμήδη:
    Το μεγαλύτερο ταξίδι είναι η εμπερία του γονιού. Καλημέρα.

    @Τρολ:
    Προσποιούμαστε ρε συ! Εγώ ας πούμε κλέβω ιδέες από τον μικρό. ;^)
    (βέβαια, και για να είμαστε σοβαροί, το να μπορείς να *διακρίνεις* αυτές τις στιγμές, είναι και πάλι κάτι… )

    @Χρήστος:
    Άσε μας ρε Χρήστο! ;^p
    Θύμησέ μου πόσο είναι η δικιά σου; (μία κόρη δεν έχεις; )

    @Τασσούλα:
    Πού να δεις τι έχει να γίνει με τον Σβούρα, τώρα αρχίζουν οι ομορφιές!!!

    @Κολοκύθι:
    Το καλύτερο κοπλιμέντο για Δευτέρα πρωί – ευχαριστώ.

    @Κροτ:
    Σμουτς και σε σένα – και σού ‘χω πει να με διαβάζεις με τα χαρτομάντηλα εύκαιρα! ;^)

  13. Εφτάμισι. Κι έχει αρχίσει κιόλας να προπονείται για το πώς θα μου τη σπάει. Να φανταστείς πως μου λέει ήδη ότι είναι… Ολυμπιακός!
    Κάνε παιδιά μετά, σου λέει ο άλλος…

  14. *γκασπ!*
    πω-πω ζημιά…..

  15. Ο γιος σου είναι υπέ’οχος, όπως άλλωστε και όλα τα παιδιά αυτού του κόσμου!

  16. Τυχερέέέέ! Μακάρι να βλέπαμε τον κόσμο όπως τον βλέπουν τα παιδιά! Να το χαίρεστε το βλάστάρι σας! 😉

  17. @Αλεπού:
    Ναι, αλλά ποιο είναι *το* πιο υπέροχο; Έλα, α-ντι-κει-με-νι-κά τώρα!!! Χαχαχα :^)

    @Ρενάτα:
    Γιαυτό είναι και κρίμα να βλέπεις ανθρώπους που πιέζουν τα παιδιά να «μεγαλώσουν» γρήγορα. Η αθωότητα του παιδικού βλέμματος είναι πολύ σπουδαία αξία κι είναι μεγάλο κρίμα να το «πονηρεύεις» το παιδί σε μια κακώς ενοούμενη προετοιμασία για την ενήλικη ζωή. Ευχαριστώ για τις ευχές!

  18. Ο καλός μου έχει παλαιοτέρα εμπειρία…

  19. @confused:
    Κατάλαβα. Να ζητήσω συγνώμμη αν φάνηκα αδιάκριτος, ΟΚ?

  20. Καθόλου αδιάκριτος, αχρείαστη συγνώμη.
    Καλημερούδια 🙂

  21. ρε φιλε, γινεσαι αλλος ανθρωπος οταν γραφεις για το πιτσιρικι σου!
    και μαζι γινομαστε κι εμεις…
    ειναι υπεροχο, καποιος που δεν γνωριζεις, να σου δημιουργει τετοια συναισθηματα!
    encore 🙂

  22. Γιάννη, γίνομαι άλλος άνθρωπος εξ αιτίας του και πάντα, όχι μόνο όταν γράφω για αυτόν! :^)
    Σ’ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: