• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Οκτώβριος 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Οι τελευταίοι εξόριστοι ΙΙ

Μέρος Β’ – Τα παιδιά των άστρων

Προηγούμενα: Ι

Οι πρώτες ημέρες ήταν βουτηγμένες στον πανικό. Πέρασαν πάνω από 48 ώρες για να καταφέρει κάποιος να κοιμηθεί και περίπου άλλες τόσες για να βρουν το κουράγιο να κάνουν μια απογραφή και να εξετάσουν λίγο την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν. Τότε άρχισε η πραγματική απελπισία, καθώς παρατηρούσαν από το διαστημικό θεωρείο τους, και αναρωτιόντουσαν πότε θα ερχόταν η σειρά τους.

Για περίπου ολόκληρη την πρώτη ημέρα, το σύννεφο που σηκώθηκε από τις βόμβες φαινόταν να καλύπτει τον πλανήτη. Η καταστροφή είχε στείλει τόνους και τόνους από σκόνη και συντρίμμια στον αέρα. Τα αιωρούμενα σωματίδια προκάλεσαν γρήγορα μια παγκόσμια βροχή, η οποία κράτησε σχεδόν μία εβδομάδα. Το παράδοξο με αυτό το ξέσπασμα ήταν ότι η μόλυνση περιορίστηκε τοπικά. Όπου είχε πέσει πυρηνική βόμβα (δηλαδή σε κάθε μεγάλη πόλη ή έτσι τους φαινόταν τουλάχιστον), το έδαφος, ο υδροφόρος ορίζοντας, τα πάντα μολύνθηκαν – η μόλυνση όμως δεν ταξίδεψε πάνω σε ανέμους, δεν αγκάλιασε ολόκληρη την υδρόγειο. Η βροχή σταμάτησε, αλλά τα νέφη συνέχιζαν να είναι πυκνά: ο Πακίρ, μαθηματικός με γνώσεις μετεωρολογίας, υποστήριζε ότι τα αυξημένα νέφη θα οδηγούσαν σε παγκόσμια πτώση της μέσης θερμοκρασίας και μακροπρόθεσμα το αποτέλεσμα θα ήταν μια νέα εποχή των παγετώνων. Εντωμεταξύ, ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός συνέχιζε να γυρίζει αδιάφορος γύρω από τον πλανήτη με το πλήρωμα να κοιτά τρομοκρατημένο αυτό τον χορό του θανάτου.

Σε όλο αυτό το διάστημα, ο ασύρματος παρέμενε σιωπηλός.

Δεν μπορούσαν να έχουν αφανισθεί όλοι οι άνθρωποι. Αυτό έλεγε η λογική. Όμως, μπορεί κάλλιστα οι καταστροφές να οδηγήσαν σε εξεργέσεις και ανεξέλεγκτα επεισόδια. Ο κόσμος είχε φτάσει στο τέλος του όπως τον ήξεραν – κάθε επιζών θα προσπαθούσε να αρπάξει τρόφιμα και φάρμακα με όποιον τρόπο μπορούσε. Φανταζόντουσαν εικόνες χάους στις λιγοστές περιοχές του πλανήτη που δεν είχε σαρώσει ήδη η ραδιενέργεια. Κλοπές, σφαγές, βιαιότητες. Κάθε έννοια κράτους θα είχε καταλυθεί μέσα στην ολιγόλεπτη λαίλαπα που σάρωσε τη Γη.

Υπέθεταν όμως ότι και αυτό θα είχε σταματήσει πια. Όποιοι άντεξαν, άντεξαν. Σιγά – σιγά οι επιζώντες θα πρέπει να έψαχναν για τρόπους επικοινωνίας με άλλους επιζώντες. Αυτό έλεγε η λογική, αυτό έλεγε και η ελπίδα.

Είχαν περάσει ήδη δύο εβδομάδες και ήταν απόλυτα ξεκάθαρο ότι τα εφόδιά τους ήταν πεπερασμένα. Το οξυγόνο και το νερό δεν θα τους έλειπαν, χάρη στα κυκλώματα ανακύκλωσης. Το πρόβλημα θα ήταν η τροφή και μάλιστα σχετικά σύντομα. Οι 11 τους ήταν περισσότεροι από τον συνηθισμένο αριθμό για το πλήρωμα. Ήταν τυχεροί που το διαστημικό λεωφορείο είχε μόλις ανεφοδιάσει τον σταθμό και μάλιστα το σκάφος ήταν ακόμα στερεωμένο στον σταθμό, διαθέσιμο για πτήση. Αλλά χωρίς επαφή με κάποια βάση στη γη, χωρίς καθοδήγηση από σταθερό σημείο δεν είχαν τρόπο και γνώση για το πώς να επιστρέψουν, ακόμα και αν ρίσκαραν να διαλέξουν μια περιοχή με θεωρητικά χαμηλότερα επίπεδα μόλυνσης.

Αποκλεισμένοι στην τροχιά τους. Ίσως οι τελευταίοι ζωντανοί άνθρωποι και ήταν αποκλεισμένοι στην τροχιά τους.

Ο χειρότερος εχθρός ωστόσο ήταν η ψυχολογία. Η απελπισία τους ρουφούσε έναν – έναν. Στην κατάστασή τους δεν είχε βρεθεί ξανά ανθρώπινο ον: ήταν οι απόλυτοι πρόσφυγες. Έχασαν όχι απλώς την πόλη ή την χώρα που καλούσαν πατρίδα τους, αλλά ολόκληρο τον πλανήτη τους. Κάποιοι από την ομάδα είχαν ήδη παραιτηθεί. Ο Τζωρτζ και ο Τόνι είχαν ήδη κατασκευάσει έναν μικρό αποστακτήρα χρησιμοποιώντας εξαρτήματα από μια ηλεκτρική σκούπα και μαζί με τους περισσότερους από τους άνδρες μεθούσαν ενθουσιωδώς με ένα κολλώδες οινοπνευματώδες κατασκεύασμα που κατάφερνε να φτιάχνει. Αφού δεν είχαν πια ελπίδα να γυρίσουν στην Γη, ας έφευγαν με τον λιγότερο δυνατό πόνο, έτσι έλεγαν.

Άλλοι συνέχιζαν να εργάζονται για να προσδιορίσουν πιθανό σημείο προσγείωσης και να βρουν τρόπο επικοινωνίας με κάποιο σημείο βάσης. Οι προσπάθειές τους με την κεραία δεν είχαν μέχρι τώρα αποτέλεσμα, αλλά συνέχιζαν. Μελετούσαν ξανά και ξανά τους χάρτες και τα νέφη, και, με τον Πακίρ επικεφαλής, έψαχναν να προσδιορίσουν τις περιοχές που μολύνθηκαν λιγότερο. Παράλληλα, έβγαιναν έξω ανά δύο, με άλλους δύο συναδέλφους στα χειριστήρια του σταθμού για να δοκιμάζουν γωνίες στην κεραία που δεν μπορούσαν να επιτευχθούν με αυτόματο χειρισμό. Συνέχιζαν να πιστεύουν ότι αν κάποιοι συνάνθρωποί τους είχαν επιβιώσει θα προσπαθούσαν να εκπέμψουν προς όλες τις κατευθύνσεις.

Η βόλτα στο διάστημα είχα πάψει να είναι συναρπαστική. Τα άστρα τους κοιτούσαν τυλιγμένα στην αιωνιότητά τους, ψυχρά και αδιάφορα. Ο πλανήτης αντί για στοργικό καταφύγιο παρουσιαζόταν εχθρικός και κρυψίνους, ενώ στον παράλληλο που βρισκόταν η τροχιά του σταθμού έπρεπε να προσέχουν διαρκώς για διαστημικά σκουπίδια. Ο άνθρωπος δεν συνειδητοποιεί πόσο έχει ρυπάνει το διάστημα γύρω από την Γη. Άδειοι κύλινδροι καυσίμων, αχρηστεμένοι τηλεπικοινωνιακοί δορυφόροι, συντρίμμια ανεπιτυχών αποστολών, όλα παραμένουν σε τροχιά μέχρι να αγκιστρωθούν στην βαρύτητα και να γίνουν πεφταστέρια, ένα από τα πολλά στα οποία, σε μια άλλη εποχή, οι έφηβες της Γης εύχονταν να γνωρίσουν τον αληθινό έρωτα.

Ένα τέτοιο διαστημικό σκουπίδι ήταν που σημάδεψε ανεξίτηλα μια διαστημική βόλτα του Πακίρ και του Τζον. Στο διάστημα δεν υπάρχει διάχυση του φωτός, αν λοιπόν κάτι βρισκόταν σε μια από τις σκιές που δημιουργεί ο σταθμός δεν το έβλεπες μέχρι να βγει από κει. Κάτι τέτοιο συνέβη και καθώς ο Πακίρ έστριψε και είδε σε αργή κίνηση ένα κομμάτι μέταλλο μεγάλο σαν κινητήρα αυτοκινήτου να έρχεται με ορμή προς το μέρος του, ενώ δεν είχε δίπλα του κάτι να σπρώξει για να φύγει από την πορεία της μάζας. Οι φωνές του ξάφνιασαν τον Γουανγκ και την Μαρία στα χειριστήρια, αλλά και τον Τζον που έβλεπε τα πάντα από απόσταση δέκα μέτρων περίπου. Ο τελευταίος αρπάχτηκε από μια λαβή της κεραίας και έσπρωξε για να τινάξει το σώμα του προς τον Πακίρ, αλλά καθώς το μέταλλο πετύχαινε τον Ινδό στο στήθος, σχίζοντας διαστημική στολή, ρούχα, σάρκα και οστά, άλλαξε πορεία και όρμησε ακόμα πιο γρήγορα πάνω στον ιμάντα ασφαλείας του Τζον. Τον ιμάντα που τον κρατούσε σε επαφή με το κυρίως σώμα του σκάφους, τον ομφάλιο λώρο που τον έδενε με το σταθμό.

Τα ουρλιαχτά των συναδέλφων του στα αυτιά του κάλυψαν το βογκητό που είχε μόλις αφήσει ο Πακίρ. Είδε στην αργή, βασανιστική κίνηση στην οποία γίνονται όλα στο διάστημα τον ιμάντα να κόβεται και ο ίδιος, με το σπρώξιμο που είχε κάνει προσπαθώντας να βρεθεί όσο γίνεται πιο γρήγορα δίπλα στον Πακίρ, να εξακοντίζεται μακριά από το σταθμό και προς τα άστρα.

*******

Ω Θεέ μου, Θεέ μου, αυτό ήταν. Αυτό είναι. Αυτό είναι. Ένα χαζό ατύχημα και ήρθε η ώρα μου. Όχι ότι φαινόταν να έχω ελπίδες στον σταθμό, αλλά…

Είμαστε όλοι παιδιά των άστρων. Σκόνη της σκόνης τους. Μου έμελλε φαίνεται να ενωθώ απ’ ευθείας με αυτά.

Πόση ώρα έχω που απομακρύνθηκα από τον σταθμό; Και πόσο ακόμα θα αντέξω; Τι σημασία έχει. Αναρωτιέμαι μόνο πώς θα έρθει, αν θα παγώσω πρώτα ή αν θα προλάβω να νιώσω το οξυγόνο να εξαντλείται.

Τι τρόπος κι αυτός! Πάντα ήξερα ότι οι βόλτες στο διάστημα είναι επικίνδυνες αλλά δεν περίμενα ότι θα είχα δει ολόκληρο τον πλανήτη να πεθαίνει πρώτος.

Ήθελα μόνο να είχα τον χρόνο να χαιρετήσω την μητέρα μου. Τα αδέλφια μου. Τους φίλους μου. Να μην φύγω με την απορία αν – μήπως – τα κατάφεραν. Να είχα προλάβει ένα σωστό αντίο.

Δεν διαλέγεις αντίο. Δεν διαλέγεις τρόπο.

Θεέ μου, υπάρχεις;
Εγώ; Εγώ υπάρχω;
Θα μείνει τίποτα από μένα – μετά; Θα πάψω να υπάρχω; Θα ενωθώ μαζί σου;
Όλα αυτά που έζησα, όλες αυτές οι στιγμές,
όλες οι αναμνήσεις, οι εμπειρίες, οι συλλογές, τα γέλια και τα κλάματα
όλα…όλα αυτά…

ελπίδες σκέψεις θεωρίες χάδια τέχνη γεύσεις γνώσεις μέθοδοι γνωριμίες γυναίκες φίλοι μουσικές φωτογραφίες χαμόγελα ανέκδοτα δάκρυα εστιατόρια ήχοι μυρωδιές κρασιά
ένα πρωινό Ιουλίου σε μια ζεστή θάλασσα, και να με πιτσιλάνε παιχνιδιάρικα
η πρώτη μηλόπιτα που έφαγα
εκείνη η βόλτα που κάναμε με τον πατέρα κάθε απόγευμα στο αγρόκτημα
το βλέμμα του σκύλου μου όταν γυρνούσα σπίτι
το ταξίδι στην Αίγυπτο
τόση ομορφιά
τόσες αναμνήσεις
τόσα σχέδια
όλα
όλα όσα ήμουν εγώ
όλα θα χαθούν μαζί μου καθώς οδεύω να ενωθώ με τα άστρα
όλα θα χαθούν
σαν σταγόνα νερού, σαν δάκρυ που πέφτει στον αλμυρό ωκεανό

τώρα βλέπω καθαρά ότι γίνανε ξανά όμορφα για να με υποδεχτούν

τώρα βλέπω

*******

Εν μέσω λυγμών η Ιρίνα επιβεβαίωσε ότι ο Πακίρ ήταν νεκρός. Δεν υπήρχε αναπνοή, παλμός ή άλλο δείγμα ζωής. Η Ιρίνα ήταν έμπειρη γιατρός και όλοι ήξεραν ότι ήταν και πολύ προσεκτική στις γνωματεύσεις της. Είχαν ήδη τις δύο πρώτες τους απώλειες. Κάπως συνωμοτικά, ο Στηβ συνεννοήθηκε με τον Γουανγκ και έδεσαν το πτώμα του αγαπημένου φίλου του σε ένα θάλαμο αποσυμπίεσης. Ασφάλισαν τον θάλαμο και τον άνοιξαν, εκθέτοντας το πτώμα στο κενό του διαστήματος.

Με ένοχο βλέμμα αντιμετώπισε την απορία των υπολοίπων. Σκούπισε τα δάκρυά του και είπε: «Το διάστημα θα λειτουργήσει σαν κατάψυξη. Δεν ξέρουμε αν θα χρειαστούμε το κρέας ή όχι.»

συνεχίζεται…

Advertisements

13 Σχόλια

  1. Όλα τα λεφτά τα λόγια στα italic 🙂

  2. το κείμενο αυτό με συγκίνησε.
    πολύ στρωτή και η γραφή του.

  3. Καλησπέρες,

    @Τασσούλα:
    Πάντως όχι εκεί που μπορείτε να φανταστείτε… 😉
    (σοβαρά, δεν έχει πολλά μέρη ακόμα, αλλά το καθένα θα είναι και λίγο αλλιώτικο)

    @Confused:
    Αυτό σκόπευα. 🙂

    @Ροίδη:
    Καλώς ήλθες. Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.

  4. Προβλέπω να γίνεται χαμός στη Συγγρού…. Ποιός θα πρωτοεκδοθεί δεν ξέρω….

    Πολύ καλό, φίλε!

  5. Πού στο διάολο είναι ο Κθούλου;;;;;

    Πού είναι οι σκηνές σεξ σε μηδέν βαρύτητα;;;

    ΟΚ, έβαλες μια ωραία σκηνή θανάτου στο διάστημα, πέταξες και ένα υπονοούμενο στο τέλος, αλλά θα χρειαστείς κάτι δυνατό για τη συνέχεια.

    Σεξ και σπλάττερ, αδερφέ. Αυτό θέλει ο μέσος blogger. Μην κοιτάς που όλοι το έχουν γυρίσει στην κουλτούρα και στις ρομαντζάδες.

  6. Πολύ ενδιαφέρον πραγματικά και οπως ξαναειπα διαφορετικο.

    Πάνω που σκεφτομουν οτι δεν είχες εμβαθυνει στους χαρακτηρες οσο θα ηθελα ήρθε το κομματι με τις σκεψεις του Πακιρ και με κάλυψε.

    Πολύ καλο. Απορω πως γινεται να το τελιωσεις χωρις πολλές συνεχιες οπως λες.

    Μας περιμενουν εκπληξεις.

    😀

  7. Γίνεται όλο και πιο ανατριχιαστικό!
    Πολύ σασπένς! Μπράβο!

  8. @Ντόλυ:
    Δεν θα με βγάλεις εσύ στο πεζοδρόμιο…*Εγώ* θα βγάλω εσένα στο πεζοδρόμιο!
    :^)

    @Ουγκ:
    Πόσο πιο σπλάτερ; Survivor στο διάστημα το έκανα! Μπαααα…..
    (τι λινκ ήταν αυτό ρε άρρωστε, χοχοχοχοχο)

    @Λεξ:
    Ε, με ξέρεις, θα συνεχίσω να ξαποστέλνω μερικούς σε κάθε επεισόδιο και θα λήξει λόγω έλλειψης πρωταγωνιστών! 😉

    @An-Lu:
    🙂

  9. Εξασφαλίσαμε και σας μεταφέρουμε αποκλειστικά σκηνές από το επόμενο Episode III: Return of the HAL Clones 🙂

    Σκηνή πρώτη: Ο κομπιούτερ του σταθμού, με κωδικό JLN (HAL-IBM), κλείνει την εξωτερική πόρτα στο θάλαμο αποσυμπίεσης.
    – Open the door, JLN.
    – I’m sorry Steve. I can’t do that.

    Σκηνή δεύτερη: ο ίδιος ο Darth Vader εμφανίζεται στον Τζον, που επιπλέει στο κενό του διαστήματος:
    «John, I’m your father».

    Καλό φίλε, πολύ καλό.

  10. @ikd(69):
    χαχαχαχαχα – σωστός!
    Ευχαριστώ. 🙂
    (τι απέγινε το 69 αλήθεια; )

  11. […] τελευταίοι εξόρισ… on Οι τελευταίοι εξόριστοι ΙΟι τελευταίοι εξόρισ… on Οι τελευταίοι εξόριστοι ΙКроткая on Το […]

  12. […] μακρύ και το κοντό μας… Οι τελευταίοι εξόρισ… on Οι τελευταίοι εξόριστοι Ι…Οι τελευταίοι εξόρισ… on Οι τελευταίοι […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: