• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Οκτώβριος 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Σεπτ.   Νοέ. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Η μάχη των δύο φύλων

Μια φορά κι έναν καιρό… 

Ο τόπος γύρω από το κάστρο με τα χρόνια έμεινε ρημαγμένος και έρημος. Ανθρώπου πόδι δεν τολμούσε να πατήσει στους κάμπους που κάποτε ήταν πανέμορφοι και έσφυζαν από ζωή. Το ίδιο το κάστρο ήταν άδειο και μύριζε την αποφορά της εγκατάλειψης. Δεν υπήρχε πριγκήπισσα αποκλεισμένη στον ψηλότερο πύργο του. Τα μακριά, ξανθά μαλλιά της δεν έπεφταν σαν χρυσαφένιος καταρράκτης έξω από το παράθυρό της, ούτε και τα παρθενικά της δάκρυα πότιζαν την αρχαία πέτρα. Δεν γέμιζε ο αέρας από στεναγμούς αναμονής και ελπίδας για τον λυτρωτή.

Όμως, το κάστρο δεν ήταν άδειο. Αντίθετα, υπήρχε ένας ένοικος: ένας δράκος. Ένας δράκος που κουβαλούσε μια πανάρχαια κατάρα. Πελώριος και τρομερός στην όψη, με κόκκινες μεταλλικές φολίδες, με γαμψά νύχια και πύρινη ανάσα, με μάτια με όρθια κόρη και λεπτοκαμωμένα φτερά, ο δράκος περιπολούσε ξανά και ξανά. Και γύρω από το κάστρο σάπιζαν τα κουφάρια όσων είχαν τολμήσει να τον αντιμετωπίσουν.

Ο δράκος είχε κουραστεί πια να τους πολεμά. Οι ιππότες έρχονταν όμορφοι σαν ψωροπερήφανα παγώνια. Μέσα στις αστραφτερές πανοπλίες τους και με τα ακριβά εξαρτήματα του αλόγου τους προσπαθούσαν να πείσουν τον δράκο ότι ήταν διαφορετικοί από τους προηγούμενους. Έρχονταν χαμογελαστοί και άνετοι, σαν να είχαν απλώς κατά νου να πιουν ένα ποτήρι κρασί και να συνεχίσουν τον δρόμο τους. Όλοι όμως ήταν ίδιοι. Το μόνο που ήθελαν ήταν να πάρουν το κάστρο, το μόνο που ήθελαν ήταν να γίνουν καστροκράτορες. Προύχοντες. Και μετά, έχοντας εξασφαλίσει το κάστρο τους, να αρχίσουν να κατακτούν και άλλα γειτονικά κάστρα.

Έτσι είχε έρθει και ο πρώτος, σε άλλες εποχές. Μπήκε, αστραφτερός και μέσα στην έπαρση. Στρώθηκε στο τραπέζι και η ακολουθία του λεηλατούσε τους αγρούς γύρω από το κάστρο. Το πλιάτσικο κατέστρεφε τα πάντα, ο λαός υπέφερε, τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι. Κανείς δεν φαινόταν ικανός να διώξει τον τυχοδιώκτη ιππότη που φερόταν σαν αρπακτικό.

Τότε, η γριά παραμάνα μίλησε στην πριγκήπισσα και της είπε ότι ξέρει ένα μαγικό ξόρκι, ισχυρό και ξεχασμένο. Θα της έδινε την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε δράκο και να σκοτώνει τους ανέντιμους ιππότες. Έπαιρνε όλη την φύση του δράκου, όχι μόνο την μορφή του, αλλά και τους τρόπους και την σκέψη του. Μετά, όταν ολοκληρωνόταν η μάχη, μπορούσε να γίνεται πάλι πριγκήπισσα. Έπρεπε όμως να προσέξει να μην μείνει πολύ ώρα δράκος, γιατί θα ξεχνούσε πώς ήταν να είναι άνθρωπος. Θα πότιζε στην οργή και στην εκδίκηση και θα ξεχνούσε πώς είναι η άλλη φύση της, το χάδι, η στοργή, το τρυφερό μάγουλο.

Οι ιππότες έρχονταν. Δοκιμάζονταν. Πρόδιδαν. Η πριγκήπισσα γινόταν δράκος και τους καταδίωκε, σφάζοντας, καίγοντας, καταστρέφοντας, όλο και πιο συχνά. Μετά, γινόταν δράκος προκαταβολικά, πριν προλάβει ο ιππότης να αποδείξει αν είναι σκάρτος ή σωστός. Και με τις όλο και πιο συχνές μεταμορφώσεις κάποια στιγμή η πριγκήπισσα έμεινε στην μορφή του δράκου. Κι ερήμωσε ο τόπος και οι αγροί γύρω από το κάστρο άλλαξαν και άδειασαν. Και ο δράκος στοίχειωσε το κάστρο και την χώρα γύρω του.

Πέρασαν αιώνες και καιροί.

Και ήρθε ένας ιππότης αλλιώτικος από τους άλλους. Ήταν κι αυτός όμορφος κι αστραφτερός, αλλά το βλέμμα του έδειχνε κατανόηση κι η φωνή του ήταν ήρεμη. Καθώς ο δράκος ορθώθηκε απειλητικός μπροστά του, ο ιππότης πέταξε στο έδαφος όπλα κι ασπίδα. Έβγαλε την πανοπλία του και στάθηκε γυμνός. Ο δράκος σταμάτησε και κοιτούσε απορημένος.

Και τότε ο γυμνός ιππότης άρχισε να τραγουδάει. Ήταν ένα παιδικό τραγούδι που αγαπούσε πολύ η πριγκήπισσα. Με αυτό την κοίμιζε η παραμάνα της, σε χρόνους άλλους, ελπιδοφόρους και χαρούμενους. Ο δράκος στεκόταν και η φωνή του ιππότη λικνιζόταν στον ουρανό πάνω από το κάστρο. Η πριγκήπισσα αναδεύτηκε κάπου στα βάθη της συνείδησης του δράκου. Ο ιππότης σταμάτησε να τραγουδά και άγγιξε με την παλάμη του τον δράκο στη μουσούδα. Αυτός δεν τραβήχτηκε, αλλά ανέχθηκε το άγγιγμα με ανακούφιση. Σαν έτοιμος από καιρό, ο ιππότης μουρμούρισε ένα μαγικό ξόρκι και ο δράκος εξαφανίστηκε. Την θέση του πήρε και πάλι η πριγκήπισσα.

Έπεσε στην αγκαλιά του και ξέσπασε σε κλάματα καθώς είδε την καταστροφή γύρω της. Ο ιππότης την αγκάλιασε και την παρηγορούσε. Μαζί θα τα ξαναφτιάξουμε όλα της έλεγε, μαζί. Θα είσαι εσύ κυβερνήτης του τόπου σου κι εγώ θα δουλεύω πλάϊ σου για να τον φτιάξουμε όπως ποθείς, όπως ονειρεύεσαι. Ήρθα για να σε ξανακάνω πριγκήπισσα της έλεγε, ήρθα να σε γλιτώσω από τον δράκο που σου χάρισαν οι άλλοι. Και η γλυκιά πριγκήπισσα τον κοιτούσε με ευγνωμοσύνη. Δέχτηκε την βοήθειά του, του μίλησε για τα τόσα χρόνια μοναξιάς που είχαν βαρύνει το κάστρο, και προσφέρθηκε να τον φροντίσει, να του ετοιμάσει ένα γεύμα, κάτι απλό, να τον ευχαριστήσει για την βοήθειά του. Και μάλιστα θα το ετοίμαζε αμέσως!

Και καθώς η πριγκήπισσα γύρισε την πλάτη κι απομακρύνθηκε δακρυσμένη μα χαμογελαστή, ένα χαμόγελο λύκου φώτισε απόκοσμα το πρόσωπό του ιππότη. Το ξόρκι που του είχε δώσει η γριά μάγισσα δούλεψε: ο δράκος ήταν επιτέλους ευάλωτος και αρκούσε πλέον ένα εύστοχο χτύπημα με το σπαθί του για να ολοκληρώσει αυτό για το οποίο είχε έρθει.

Advertisements

23 Σχόλια

  1. Νόμιζα ότι το ζητούμενο δεν ήταν για τον ιππότη να σκοτώσει την πριγκήπισσα, αλλά να πάρει το κάστρο, να καλοτρώγει-καλοπίνει, και να’χει από δίπλα την πριγκήπισσα να του μαγειρεύει και να του κάθεται όταν δεν έχει Champions League.

    Μήπως η γριά μάγισσα (στο τέλος της ιστορίας)και η γριά παραμάνα της πριγκήπισσας είναι το ίδιο πρόσωπο;
    Μήπως το παιχνίδι είναι «δοσμένο» απ’ την αρχή;
    Μήπως για να μπεις στο κάστρο πρέπει πρώτα να έχεις τα σωστά κονέ;

  2. «Μήπως η γριά μάγισσα (στο τέλος της ιστορίας)και η γριά παραμάνα της πριγκήπισσας είναι το ίδιο πρόσωπο;»

    Όπως λέει και ο Αρκάς: Χέζουν οι αρκούδες στο δάσος;
    😉

    (ψιτ…το παιχνίδι είναι δοσμένο, αλλά ο μόνος τρόπος για να το κερδίσεις είναι να μην αφήσεις το πίτσι-πίτσι και τις οδηγίες της μάγισσας να σε κατευθύνουν…)

  3. Και εκεί που ήμουνα μές στη τρελή χαρά και προετοιμασμένη να αφήσω ένα γλυκούλι σχολιάκι για ένα γλυκό γλυκό παραμυθάκι, έρχεται η τελευταία παράγραφος και τα διαλύει όλα.
    Γιατί αγαπητέ μου μπαμπάκη, γιατί, εσείς που έχετε τη πριγκίπισσα, και το πριγκιπόπουλο και περιμένετε και δεύτερο πριγκιπόπουλο μας το χαλάτε; γιατί; ε;
    Αλλά δε πειράζει, τουλάχιστον η πριγκήπισσα πέθανε πριγκίπισσα. Καλύτερα από το να ζούσε μεσα στη δρακίσια ασφάλεια της.

  4. Εγω πάλι γιατί πριν τελειώσει, υποπτευόμουν την κατάληξη? Μπράβο πάντως, ωραίο & συγχρονότατο παραμύθι.

  5. Ελα ρε μπαμπακη , γιατι ?
    Πανω που ελιωσε η κακομοιρα…..
    τσ τσ τσ….το χαλασες…

    τις καλησπερες μου

  6. Στην αρχή μπερδέυτηκα.Βγήκα, ξαναμπήκα και το διάβασα μέχρι το τέλος.Εκει κάτι μου θύμησε αλλά καμία σχέση.Περιμένουμε την συνέχεια..
    Καλησπέρα
    !-)

  7. Είπα κι εγώ…και ωραίος ιππότης,και γυμνός,και τραγουδιστής;;;
    Κάτι βρωμούσε εξαρχής… 🙂

  8. Πάνω που θα ρώταγα αν τον έλεγαν Shrek! Με το «σπαθί του»? Αχέμ, αχέμ… (δεν φταίω εγώ, τόσον Derrida που έχω φάει στη μάπα, σκέφτομαι τα διττά μηνύματα). Όσο για το «χαμόγελο λύκου» θα του στείλω τον Ρούνι Ρούνι, το ύπουλο κακό γουρούνι να μάθει αυτός! Πάντως, είναι σίγουρο που η πριγκηπέσσα ήθελε να ξεδρακιαστεί? Όχι, τίποτε άλλο, αλλά θα την περιμένει τρελή φασίνα, και χωρίς υπηκόους να τους χώσει! Άσε που όλο στο φαγητό ο νους τους!!!
    ;-D

  9. Το ‘πιασα εγώ το λυκίσιο χαμόγελο…
    Πως λέμε «ξυπνάς μέσα μου το ζώο»;

    (Άσε που το σπαθί είναι φαλλικό σύμβολο…)

  10. Λοιπόν…

    Μαζική απάντηση στα σχόλια:

    Πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος για να νικήσω στην περίφημη «μάχη των φύλων» είναι να μην μπω σε αυτήν και στην λογική της.

    Προσωπικά δεν έβλεπα ποτέ γιατί πρέπει να μπω σε διαδικασία σύγκρουσης και επιβολής, και υπήρξα αρκετά τυχερός να πέσω σε γυναίκα που τα βλέπει με παρόμοιο τρόπο. Στην πραγματικότητα, η γριά μάγισσα (κοινωνία – προκατάληψη – upbringing) μας τρώει το κεφάλι στο μπίρι-μπίρι από τότε που γεννιόμαστε: Πρόσεχε μην σε τυλίξει / πρόσεχε μην σε πηδήξει (αναλόγως). Ε, ο μόνος τρόπος και η μόνη ελπίδα να μην το καταπιούμε το παραμύθι είναι να το πάρουμε χαμπάρι, να δούμε ότι μας στέλνει να αλληλοσφαχτούμε και να τοποθετήσουμε από κοινού την ιδέα της μάχης στη λεκάνη. Κατόπιν, θα τραβήξουμε τελετουργικά το καζανάκι.

    Θεωρήστε το μια απόπειρα να σαρκάσω την παραμύθα και το αρχέτυπο της πριγκηποπούλας που περιμένει διάσωση (με το οποίο γαλουχηθήκαμε όλοι). Η ουσία είναι ότι αυτό το παραμύθι γράφτηκε για να δείξει πόσο παραμύθι είναι η μάχη των δύο φύλων. 🙂

    ΥΓ: Το φαλλικό του σπαθιού δεν έγινε επίτηδες πάντως! Αλλά τι να πω ρε κορίτσια για το πού έχετε το μυαλό σας χαχαχαχαχα 😉

  11. Μωρέ, εμείς να το τραβήξουμε το καζανάκι, και πάλι καλά εμείς, που ξεφύγαμε από τα πλοκάμια της παραμύθας (!) και σκεφτόμαστε και λίγο διαφορετικά. Αλλά, είμαστε η μειοψηφία, στο λέω!!! Και το πως γαλουχηθήκαμε εμείς, είναι ένα τίποτα μπροστά στο πως γαλουχούνται τα παιδιά μας! Πήγαινε μια βόλτα στο κοντινότερο Jumbo, στο διάδρομο που είναι σαν να ξέρασε φλαμίνγκο, και θα καταλάβεις τι εννοώ! Και αντιστοίχως, στον διάδρομο Ράμπο για τα αγόρια! Είναι απίστευτο το ότι τα περισσότερα παιδιά σήμερα βλέπουν ταινίες με πριγκηπόπουλα, βασίλισσες και πριγκηποπούλες (και δεν εννοώ φυσικά το Shrek, το μνημείο παρωδίας) και _γουστάρουν_ που είναι και το χειρότερο!!! Η πλύση εγκεφάλου έχει χτυπήσει παντού, άμα σου πω τι ακούω στο σχολείο, θα φρίξεις, είναι σαν να είσαι χαρακτήρας στο Τimeline και να έχεις τηλεμεταφερθεί κάτι αιώνες πίσω!

    Υ.Γ. Σπαθί=κλασσικός συμβολισμός!!! (Mphil στους μύθους και τα παραμύθια και τους συμβολισμούς τους στην ποίηση…) Θα σου συστήσω ένα βιβλίο με αντι-παραμύθια, καταπληκτικό (τι, μόνο εσύ θα μας βάζεις σε έξοδα, χιχιχι) το Bloody Chamber της Angela Carter. Και για δυνατές συγκινήσεις, το Gyn/Ecology της Mary Daly.
    Σόρρυ για την φλυαρία, αλλά δεν φταίω εγώ, πας και πιάνεις όλα τα ενδιαφέροντα θέματα κι εσύ βρε παιδί μου…

  12. Ρε Μπαμπάκι, στο καλύτερο το έκοψες, εκεί που θ’άρχιζε το τρελό σκίσιμο… (κι αυτό πάρτε το όπως στο διάολο συμβολικά θέτε…)
    😉

    @Sophia: ποιος μίλησε για την Angela Carter κι ένα απ’τα αγαπημένα μου βιβλία;;;; Σοφάκι, είχες την τύχη να το κάνετε στην σχολή;; (είχαμε γαμάτο καθηγητή που το έκανε ολόκληρο σεμινάριο!)
    Τέσπα, άσχετο. 😉

  13. Τώρα και παραμυθάς ε; Μπράβο αν και με τον ιππότη-λύκο έδωσες μια λιγότερο παραμυθένια διάσταση…

  14. ναι αλλά το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας ποιο είναι; ότι δεν υπάρχει σωτηρία; γιατί απ’ ότι κατάλαβα εξακολουθούν να υπάρχουν αντικρουόμενα συμφέροντα μεταξύ πριγκιπισσών και πριγκιποπούλων.. ή όχι; μπερδεύτηκα εγώ! (ε βέβαια από ένα deadend μυαλό τι να περιμένει κανείς)
    όπως και να χει, πολύ ωραίο το παραμύθι σου – α! εσύ στον πιτσιρίκο σου αυτοσχεδιάζεις στα παραμύθια που του λες;;

  15. Στο έχω ξαναπεί… θέλει και κάτι προς το ακατάλληλο η ιστορία για να πουλήσει. Λίγο σεχ ας πούμε; Βάλε μια σκηνή… κάτι προς άρλεκιν.

    Αλήθεια γιατί δεν το κατηγοριοποίησες στα Uncategorized;

  16. @Σοφία:
    Με μικρό παιδί είμαι – πιστεύεις ότι δεν είμαι τακτικός θαμώνας των Jumbo; 🙂
    Δύο προτάσεις βιβλίων, ε; Ωραία, ωραία…

    @Αλεπού:
    Ιππότης που είναι και λύκος
    Πριγκήπισσα που είναι και δράκος
    Παραμάνα που είναι και μάγισσα
    Καταλαβαίνεις, είχα περιορισμένο budget για την διανομή…

    @deadend_mind:
    Το δίδαγμα είναι ότι όσο βλέπουμε τις σχέσεις μας σαν μάχη, θα συνεχίζεται η σφαγή. Αν και εφόσον καταφέρουμε να τις δούμε αλλιώς, τότε έχουμε ελπίδες.
    Στον μικρό δεν αυτοσχεδιάζω ακόμα, γιατί ως πολύ μικρούλης προτιμά να ακούει ιστορίες που τις ξέρει ήδη. Το έχω κατά νου για τα επόμενα χρόνια, όπως και την χρήση διηγήσεων από την μυθολογία.
    Πάντως, τα τρία γουρουνάκια όπως τα λέω εγώ δεν τα έχεις ξανακούσει! χαχαχα 😉

  17. @εκδότη:
    Μηχανικάρα, μόλις δεις κατηγοριοποίηση την ελέγχεις κατ’ ευθείαν; χαχαχαχα
    Καλά, θα ακολουθήσω την συμβουλή σου και θα ανεβάσω πορνογραφικό ποστ.
    (Ψέμμα αυτό, αλλά θα κρατήσει την αναγνωσιμότητα ψηλά για τις επόμενες ημέρες)

  18. @30άρα:
    (είχε μπλοκαριστεί το σχόλιό σου στα σπαμ, δεν ξέρω τι το έχει πιάσει το φίλτρο μου τις τελευταίες μέρες, τέλος πάντων)
    Έχω φωτογραφίες από το τι γίνεται παρά κάτω, αλλά θα μπουν στο paysite χοχοχοχοχο ;^)

  19. αφού δεν φόρεσε κανένα μανίκι ο δράκος στον ιππότη (εκεί που τραγουδούσε γυμνός το Χαρωπά τα Δυό μου Χέρια τα χτυπώ), πάλι καλά.

  20. ΕΥΤΥΧΩΣ που το αγαπημένο μου βιβλίο στην εφηβεία ήταν «Ο Λύκος της Στέππας» και κάτι έχω υπόψη μου!
    Προφανώς αυτός ΣΙΧΑΙΝΕΤΑΙ το «ο λύκος που έγινε αρνάκι». Και θέλει να εξημερωθεί, και δεν θέλει, και θέλει, και δεν θέλει, ΖΑΛΙΣΤΗΚΑ, φέρτε δραμαμίνες κορίτσιααααααα!

  21. @Gelial: Όχι ρε συ, το Ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλα αυτιά τραγουδούσε… ;^p

    @Drug: Να βάλω και μουσική υπόκρουση από Steppenwolf? 😉

  22. Και ο λύκος συχνά πυκνά συμβολίζει το σαμάνο… Αλλά τόσα αρχέτυπα ξεπηδούν ασυνέιδητα φαντάζομαι μπαμπάκη, έτσι δεν είναι;

  23. «τόσα αρχέτυπα ξεπηδούν ασυνέιδητα» – σωστό, πολύ σωστό. Τέλος πάντων, αυτό που ήθελα να διατυπώσω είναι η αντίθεσή μου στο να βλέπουμε τις σχέσεις ως πεδίο μάχης…Δεν ξέρω πόσο επιτυχημένα το διατύπωσα τελικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: