• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Νοέμβριος 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.   Δεκ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Οι τελευταίοι εξόριστοι ΙΙΙ

Μέρος Γ’ – Η φύση του κτήνους

Προηγούμενα: Ι, ΙΙ

«Αν κάποιος δει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό από απόσταση, θα του θυμίσει έναν πελώριο αρθρωτό λαβύρινθο. Το σύμπλεγμα έχει σχηματισθεί από προσθήκες και τροποποιήσεις ετών, με τα διάφορα κράτη που συμμετέχουν στις αποστολές του προγράμματος να συμβάλουν και στο «χτίσιμο» του Σταθμού ή στην «ανακαίνισή» του, όποτε χρειάζεται. Στην σημερινή εκπομπή θα κάνουμε για χατίρι σας μια μικρή ξενάγηση σε αυτόν τον προσομειωτή του Σταθμού προκειμένου να δείτε κι εσείς πώς είναι πραγματικά μια μέρα στο διάστημα. Κοντά μας έχουμε την Δόκτωρ Ιρίνα Σοφίσκαγια, την γιατρό του πληρώματος, που ετοιμάζεται να ταξιδέψει στο Σταθμό για δεύτερη φορά στην καριέρα της, και είχε την ευγενή καλοσύνη μας ξεναγήσει στους χώρους του. Δόκτωρ;»
«Καρλ, μπορείς να με φωνάζεις Ιρίνα.»
«Ευχαριστώ Ιρίνα. Είμαι σίγουρος ότι οι τηλεθεατές μας ενδιαφέρονται πολύ για το πώς έχετε οργανώσει οι αστροναύτες τον ελεύθερο χρόνο σας μέσα στο σταθμό και…»
«Α, Καρλ, μην φανταστείς ότι υπάρχει ιδιαίτερος ελεύθερος χρόνος. Κάθε ώρα που βρισκόμαστε μακριά από τον πλανήτη κοστίζει και θέλουμε να αποδίδουμε όσο γίνεται περισσότερα, σύμφωνα με τον προγραμματισμό εργασιών που έχει γίνει. Στην πραγματικότητα, υπάρχει πολύ άγχος στην καθημερινότητα του Σταθμού.»

Άγχος, άγχος, συγκρατήσου κορίτσι μου, συγκρατήσου, όχι πανικός τώρα, συγκρατήσου, ανάσα, ανάσα, ανάααααασααααααα. Εντάξει Ιρίνα, εντάξει, είναι πίσω σου αλλά όχι πάνω σου, σε κυνηγάνε, αλλά δεν είναι πιο γρήγοροι από σένα σε αυτό το περιβάλλον έλλειψης βαρύτητας, όχι, δεν μπορούν, αντίθετα έτσι μεθυσμένοι που είναι χτυπάνε συνέχεια δεξιά κι αριστερά στα τοιχώματα των διαδρόμων, το βλέμμα τους, Χριστέ μου, πώς έγινε έτσι το βλέμμα τους, κόκκινο και θολό και άρρωστο, με τον ενθουσιασμό του μακελάρη που μόλις βγήκε από το σφαγείο, πώς έγινε αυτό, πώς δεν φανταστήκαμε ότι τα μεθύσια θα χειροτέρευαν τόσο, χτύπησαν τον Γουανγκ άσχημα, πολύ άσχημα, αυτό δείχνει για το τι είναι ικανοί, να τρέξω, να τρέξω, αλλά δεν μπορώ να τρέξω εδώ μέσα, μόνο να αρπάζομαι από τις λαβές και να τραβάω το βάρος μου και να ίπταμαι εδώ μέσα, αχ, πώς, πώς, πώς κατάντησαν έτσι, επιστήμονες ήταν, συνάδελφοι και πώς έγιναν έτσι, να μας κυνηγάνε, μα να μας κυνηγάνε να μας βιάσουνε λες και οι διάδρομοι του Σταθμού είναι αλάνες σε υποβαθμισμένη παραγκούπολη στα όρια κάποιας σύγχρονης μητρόπολης, έλα, έλα να ξεφύγω, συγκρατήσου κορίτσι μου, συγκρατήσου, ο χώρος είναι με το μέρος σου.

«Βλέπουμε και πόσο φροντισμένοι είναι οι χώροι. Πόσο εργονομικοί αλλά και σε πόσο καλή κατάσταση διατηρούνται.»
«Εντάξει Καρλ, επιστήμονες έρχονται να ζήσουν και να εργαστούν εδώ μέσα.»
«Ναι, φυσικά, φυσικά. Όλα καθαρά και φροντισμένα όμως. Βλέπω μάλιστα ότι έχετε παντού λαβές στους τοίχους.»
«Είναι για να μετακινείσαι σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας. Πιάνεις την λαβή και τραβάς δίνοντας στον εαυτό σου ώθηση. Διαφορετικά μένεις ακίνητη εκεί που είσαι, ένα μετέωρο μέσα στο διάδρομο του Σταθμού.»
«Ιρίνα, αυτό πρέπει να φαίνεται πολύ παράξενο στους τηλεθεατές μας, είναι δύσκολο να φανταστούμε πώς θα γίνονται πολλά καθημερινά πράγματα στο διάστημα. Δεν περπατάς, δεν κάθεσαι σε καρέκλα, δεν υπάρχει πάνω και κάτω, όχι με τον αυστηρό τρόπο που αυτό ορίζεται στον πλανήτη.»
«Ναι, σωστά.»
«Και φαντάζομαι ότι το να πας τουαλέτα χωρίς βαρύτητα είναι περιπέτεια, χαχαχα.»
«Εμ, κι έχεις δίκιο Καρλ, μπορείς να το αποκαλέσεις περιπέτεια. Όπως και το να τραφείς, και ειδικά το να πιεις νερό ή καφέ έχει μια ολόκληρη διαδικασία, αλλιώς το υγρό σχηματίζει μπαλάκια που ίπτανται στο χώρο.»
«Φυσικά, όλοι θα έχουν απορία τι μηχανισμό έχετε αντί για καζανάκι, χαχαχα. Για να μην πούμε την πονηρή ερώτηση που θα είναι στο μυαλό των τηλεθεατών: πώς είναι να κάνει κανείς έρωτα χωρίς βαρύτητα.»
«Ας μείνουμε στα τεχνικά της αποστολής Καρλ. Άλλωστε σε διαβεβαιώ ότι κανένας αστροναύτης δεν έχει κάνει έρωτα σε τροχιά. Ακόμα και αν δεν είχαμε τις ζωές μας να μας περιμένουν πίσω στον πλανήτη, το Κέντρο μας παρακολουθεί συνέχεια και οι εργασίες που πρέπει να γίνουν είναι πάρα πολλές. Να είσαι σίγουρος ότι δεν έχει γίνει ακόμα σεξ στο διάστημα.»

«Γιατρουδάααακι; Θέλεις να είμαστε οι πρώτοι που θα κάνουμε σεξ στο διάστημα; Μην φεύγεις έτσι, μην φεύγεις, θα σ’ αρέσει!» Έτσι μου φώναζεις Μίκαελ, κι εγώ αναρωτιέμαι πώς πνίγηκε μέσα στο θολό παρασκεύασμα του αλκοόλ ο άνθρωπος που γνώριζα. Με κυνηγάτε, ακόμα με κυνηγάτε, μερικοί εμένα και μερικοί την Μαρία, σκέψου, σκέψου, θα τελειώσουν οι διάδρομοι και θα πρέπει να βάλω κάτι ανάμεσα σε μένα και εκείνους, μόνο ο Στήβ και ο Γουανγκ αντισταθήκανε, μόνο οι δυο τους, οι άλλοι ήταν πολύ μεθυσμένοι, τον Γουανγκ τον χτυπήσαν στο κεφάλι άσχημα, πολύ άσχημα, καθάρματα, έγιναν καθάρματα, ήταν άνθρωποι και έγιναν όχλος, κτήνη, όλοι γινόμαστε ξανά κτήνη, απελπισμένα κτήνη που πιστεύουν ότι δεν θα ξανακατέβουν στον πλανήτη και ψάχνουν την τελευταία ευκαιρία να γαμήσουν πριν πεθάνουν, κτήνη, ζούμε μες το μέταλλο και το πλαστικό και είναι λες και δεν βγήκαμε ούτε μία ημέρα από την λάσπη, ο Τζωρτζ φταίει, αυτός, που έκανε το σκεύασμα όλο και πιο δυνατό όλο και πιο θολό γινόταν το μυαλό τους όποτε πίνανε, και πίνανε όλο και περισσότερο μετά το θάνατο του Πακίρ και του Τζον, πώς φώναζες έτσι Μίκαελ, πόση απειλή, πόση κτηνωδία, πού πήγε ο άνθρωπος που λίγες εβδομάδες πριν κουβεντιάζαμε μαζί για όπερα και άριες, πώς διαλύθηκε η θέλησή σου έτσι εύκολα και ανέξοδα και λες και δεν είχες εξημερωθεί ποτέ. Ίσως είμαστε οι τελευταίοι άνθρωποι ζωντανοί και γυρνάμε σε μια κατάσταση βαρβαρότητας, κι είναι πίσω μου, με πλησιάσαν, ω Θεέ μου, με πλησιάσαν, πώς αφαιρέθηκα έτσι, και νάτοι, κοντεύουν, ο Μίκαελ θα με πιάσει, Θεέ μου, Θεέ μου, θα με χτυπήσουν κι εμένα, φοβάμαι, ω πόσο φοβάμαι, το πόδι μου, γράπωσε το πόδι μου, αυτό ήταν, ω Θεέ μου, τι θα μου κάνουν, φοβάμαι, φοβάμαι, φοβάμαι.

«Σε πιάνει φόβος στο διάστημα;»
«Φόβος; Όχι ακριβώς. Θα έλεγα ότι νιώθεις δέος Καρλ. Δέος για το πόσο μικροί είμαστε και θαυμασμός για το πόσα έχουμε καταφέρει. Για το τι είναι ικανός ο άνθρωπος να πετύχει, για το πόσο μπροστά μας πήγε ο πολιτισμός. Δεν είναι απλό να ξεκολλήσεις από τον πρωτογονισμό και να δράσεις πολιτισμένα, αλλά οι προσπάθειες χιλιετιών μας φέρνουν εδώ που είμαστε. Προχωράμε σε ένα μονοπάτι που ξεκίνησε να ταξιδεύει ο πρώτος πολιτισμένος άνθρωπος. Και ξέρεις, όλοι οι συνάδελφοι που έχει τύχει να γνωρίσω είναι εξαιρετικοί άνθρωποι. Ακόμα κι αν νιώσεις φόβο στο διάστημα, ξέρεις ότι δίπλα σου υπάρχουν εξαιρετικοί άνθρωποι και μπορείς να στηρίζεσαι σε αυτούς.»

Η συνείδηση του Τόνι αναδύθηκε αργά από τα βάθη της ύπαρξής του, σαν κολυμβητής που βγαίνει στην επιφάνεια πισίνας για να πάρει ανάσα. Μόνο που η πισίνα ήταν γεμάτη μέλι και όχι νερό και το ιξώδες του υγρού καθυστερούσε τις κινήσεις και η επαφή με την πραγματικότητα ήταν αργή και δύσκολη. Πόσο είχαν πιει; Και γιατί κυνηγούσαν την Ιρίνα; Χριστέ μου, τι είχε συμβεί, τι είχε συμβεί, ω όχι, θυμάται σιγά – σιγά, θυμάται. Θυμάται ότι εδώ και μέρες είχαν σταματήσει να κάνουν δουλειές στο σταθμό, ότι η απελπισία της κατάστασης τους νικούσε και τους αποχαύνωνε, ότι πια δεν δοκίμαζαν καν τον ασύρματο για να δουν αν υπάρχουν άλλοι επιζώντες στον πλανήτη. Και πώς ήπιαν περισσότερο από τις άλλες φορές κι αποφάσισαν να φύγουν από την ζωή έχοντας πάει με τις γυναίκες, αλλά αυτές δεν είχαν πιει και δεν ήθελαν και πώς ο Στηβ με τον Γουανγκ είχαν μπει μπροστά τους να τους εμποδίσουν κι αυτοί τους χτύπησαν, και είναι γελοία η χορογραφία της οργής, είναι πάντα γελοία αλλά όταν δεν έχει βαρύτητα όλα γίνονται σε αργή κίνηση και φαίνεται το πόσο ανούσια είναι, κι οι εικόνες ξεπηδούσαν στο μουδιασμένο του μυαλό, μάλιστα είχαν χτυπήσει άσχημα τον Γουανγκ, πολύ άσχημα, οι στάλες του αίματος έφευγαν από το πρόσωπο αιωρούνταν στον αέρα του σταθμού, και το μάτι του είχε μείνει στον άερα, πρέπει να τον σκότωσαν τώρα που το σκέφτεται το θυμάται και είναι φρικτό, φρικτό, και ο Μίκαελ έχει πιάσει την Ιρίνα και την τραβάει, όχι, όχι, αυτό δεν θα το αφήσει, είμαστε άνθρωποι ρε, άνθρωποι, δεν κάνουνε τέτοια πράγματα οι άνθρωποι, φύγε, άστην, άστην ήσυχη, τι εννοείς πάω κι εγώ γυρεύοντας, άστην, ωωωωχχχχχχχ

«Φαντάζομαι Ιρίνα ότι υπάρχει κάποια ιεραρχία στον σταθμό και οι διαταγές είναι διαταγές, έτσι;»
«Έτσι είναι Καρλ, αν και όλοι είμαστε συνάδελφοι και επιστήμονες, οπότε υπάρχει μια ατμόσφαιρα ανοιχτής και φιλικής συζήτησης. Αν δεν υπάρχει πίεση χρόνου, μπορείς να αναπτύξεις μια άποψη που να έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την άποψη της ιεραρχίας και εφόσον την εδραιώσεις σωστά, θα εισακουστείς.»
«Αν υπάρχει πίεση χρόνου όμως;»

Χρόνος, χρόνος, ο Τόνι μου έδωσε λίγο χρόνο, και θα μπω πίσω από αυτή την πόρτα, το εργαστήριο του Πακίρ ήταν εδώ, αυτό κλειδώνει, κλειδώνει γερά, αρκεί να προλάβω να κλειδώσω, καημένε Τόνι, δεν τους σταματά τίποτα πια, τίποτα, ξεχάσαν πώς είναι να είσαι άνθρωπος, θα προλάβω, πρέπει να προλάβω, θα προλάβω, πρόλαβα! ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΠΡΟΛΑΒΑ!!! Είναι απ’ έξω, τους ακούω, είναι απ’ έξω, δεν μπορούν να μπουν, και δεν μπορούν και να σπάσουν την πόρτα ΠΡΟΛΑΒΑ. Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ! Πώς; Η Μαρία είναι στην ενδοεπικοινωνία, μου μιλάει εδώ και ώρα και δεν την πρόσεχα. Πώς; Έχω πρόσβαση στον μοχλό αποσυμπίεσης; Ε, και; Τι; Ποιά λαβή είπες;

«Αυτό που εξακολουθεί να με εντυπωσιάζει είναι το πώς είναι διαρθρωμένος ο σταθμός.»
«Ναι, πρέπει να αντιληφθείς ότι το σχήμα και τα τμήματά του δεν είναι πάντα τα ίδια. Το κάθε κράτος συμβάλει με κάποιο κομμάτι της εγκατάστασης και αν π.χ. το εργαστήριο πρέπει να αντικατασταθεί, μπορεί να γίνει προσθήκη μιας πτέρυγας και αποκοπή μιας άλλης. Όλος ο σταθμός είναι αρθρωτός και τα τμήματά του μπορούν πολύ εύκολα να απομονωθούν και, εφόσον είναι πια άχρηστα, να αποκοπούν.»

Δέκα λεπτά αργότερα, κι ενώ ο σταθμός είχε αρχίσει για πρώτη φορά να περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του, η Μαρία και η Ιρίνα συναντήθηκαν στα χειριστήρια:
– Ήταν η μόνη λύση.
– Το ξέρω.
– Δεν θα μας βιάζαν απλώς. Θα μας σκότωναν. Όπως τον Γουανγκ.
– Και όπως τον Τόνι. Το ξέρω.
– Αυτοάμυνα ήταν.
– Το ξέρω. Παραμένει όμως φρικτό.
– Αποκόψαμε την πτέρυγα που βρισκόντουσαν. Δεν είχαμε άλλη επιλογή.
– Το ξέρω. Θα έπρεπε όμως να είμασταν καλύτεροι από αυτό όλοι μας.
– Δεν είχαμε επιλογή.
– Το ξέρω. Τους στείλαμε σε βέβαιο θάνατο όμως. Πέφτουν.
– Φρικτό. Όλο αυτό που έγινε ήταν φρικτό. Δεν είχαμε επιλογή όμως.
– Το ξέρω. Ο Στηβ είναι καλά;
– Θα συνέλθει. Θα συνέλθει, όπως κι εμείς.
– Ο σταθμός θα συνέλθει; Κόψαμε μια πτέρυγα περίπου στην τύχη και αν η περιστροφή συνεχίσει θα χάνουμε διαρκώς ενέργεια. Θα πέσουμε κι εμείς.
– Τι να πω. Πρέπει να φύγουμε από τον σταθμό, δεν υπάρχει άλλη λύση. Ιρίνα, δεν είχαμε επιλογή.
– Το ξέρω.

«…και έτσι τελειώνουμε εδώ την ανταπόκρισή μας από Φλόριδα, όπου μας ξενάγησε στον φυσικού μεγέθους προσομειωτή του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού η Δόκτωρ Ιρίνα Σοφίσκαγια. Ο Σταθμός που γυρίζει διαρκώς τον πλανήτη, που στελεχώνεται από άριστους επιστήμονες και που αποδεικνύει την ικανότητα του ανθρώπου να συνεργαστεί πέρα από περιορισμούς κρατών και εθνοτήτων, πέρα από το παρελθόν και προς ένα μέλλον πιο αισιόδοξο, πιο ελπιδοφόρο και, τελικά, πιο πολιτισμένο.»

συνεχίζεται…

Advertisements

18 Σχόλια

  1. «Δεν είναι απλό να ξεκολλήσεις από τον πρωτογονισμό και να δράσεις πολιτισμένα». Είναι όμως πανεύκολο να ξεκολλήσεις από τον πολιτισμό και να δράσεις πρωτόγονα. Πανεύκολο.

  2. αναρωτιέμαι βεβαια πού το πάει η διεστραμμένη φαντασία σου…

  3. Ενα μάτι που αιωρείται.
    Κορυφαία εικόνα.

  4. @Κροτ:
    Αυτό ακριβώς ήταν το point.
    Αλλά η δική μου φαντασία διεστραμμένη;
    Με σοκάρεις…

    @Λεξ:
    Είσαι οπαδός του σπλάτερ τελικά. ;^)

  5. Τα πρωτόγονα ένστικτα δε θα μας εγκαταλείψουν ποτέ.

    Μην αργείς τη συνέχεια λέμεεεε 🙂

  6. Καλόόόό! Σαν ιδέα εννοώ και σαν εκτέλεση! Μπορεί να ξεπηδήσει από μέσα μας μετά από αιώνες πολιτισμού το ζώο κι όλες οι αταβιστικές συμπεριφορές;

  7. Έτσι μού’ ρχεται να γίνω Αστρογάτος (να πάω να βρω την Ιρίνα)

    κάποιος δεν πρέπει να κάνει την αρχή (που λέγαμε…)

    λέω να θυσιαστώ!

  8. εννοείται Ρενάτα…

    (Μπαμπάκη,έξοχο!)

  9. Το πας ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ μέχρι στιγμής!!!!

  10. @confused:
    Στας διαταγάς σας!

    @Ρενάτα:
    Κι ειδικά αν νιώθουμε ότι ο πολιτισμός, όπως τον ξέραμε, έχει λήξει. Σωστά;

    @Μαύρος Γάτος:
    Ξέρεις όμως τι κάνει η έλλειψη βαρύτητας στα μουστάκια των γατιών;;;

    @Maratel:
    Συγκεντρωθείτε παρακαλώ! Πρώτα ο έπαινος στον συγγραφέα («ποιον;») και μετά το σχόλιο στον σχολιαστή. Έλα να μπαίνουμε σε μια σειρά! 😉

    @An-Lu:
    Τι μέχρι στιγμής, δεν έχω αφήσει ρουθούνι ανέπαφο!

  11. Βρε μια χαρά το πας, οι γυναίκες να μείνουν και ένας-δυο υποταγμένοι άντρες 😉

    Πέρα από το αστείο, δεν τα είχα διαβάσει τα πρώτα και τώρα τα πήρα μονότερμα και μου κόπηκε η αναπνοή…. Εξαιρετικά θέματα θίγεις!! Ο Stephen King της μπλογκόσφαιρας 🙂

  12. @Idάκι:
    Είναι φανερό ότι κατά βάθος δεν είμαι παρά ένας σεξιστής αναποδογυρισμένος. Ένας ςήτσιξεσ με άλλα λόγια.

    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια – ομοίως πέρα από το αστείο. Το «μου κόπηκε η αναπνοή» μετράει γιατί θέλω να βγάζουν ένταση αυτά τα κείμενα.

  13. Για να δούμε την συνέχεια.ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ.

  14. Ευχαριστώ Τασσούλα, θα κοιτάξω να το προχωρήσω στις επόμενες μέρες.

  15. ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΣ??????????????
    ΤΣ ΤΣ ΤΣ!!!!

  16. E, δεν θα σκιστώ και Σαββατοκύριακο για χατήρι σου!!!
    Μπααααα!!!!
    ;^p

  17. Μου έχει κοπεί η ανάσα…..Μα καλά, πώς τα σκέφτεσαι??? Τη συνέχεια δεν την έχεις γράψει ακόμα? (συγνώμη αν σε έπρηξα….δεν θα γράψω σε άλλο κείμενο…)

  18. […] εξόρισ… on Οι τελευταίοι εξόριστοι Ι…Οι τελευταίοι εξόρισ… on Οι τελευταίοι εξόριστοι Ι…Οι τελευταίοι […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: