• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Νοέμβριος 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.   Δεκ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Έτερον ήμισυ

Τις φτερούγες του έμαθε να τις χρησιμοποιεί για να πετάει όταν βρισκόταν στην πρώιμη εφηβεία, την τεχνική της πτήσης όμως την τελειοποίησε στα πρώτα χρόνια της νιότης του. Διάλεγε νύχτες σκοτεινές, ανέβαινε στην ταράτσα του σπιτιού και απογειωνόταν. Δεν πραγματοποιούσε καλές πράξεις ή ανδραγαθήματα, δεν έβλεπε δηλαδή τον εαυτό του σαν άγγελο ή κάτι παρόμοιο φυσικά. Για την ακρίβεια, δεν πραγματοποιούσε καμία πράξη κατά τις πτήσεις του, απλώς ξεδίπλωνε τον εαυτό του και ρουφούσε την ευχαρίστηση της πτήσης. Τον αέρα που σφύριζε δίπλα στα αυτιά του, την δροσιά της νύχτας στο κορμί του, την ομορφιά της φωτισμένης πόλης από ψηλά ή το απόλυτο σκοτάδι της νυχτερινής θάλασσας. Πετούσε με βροχή για να νιώθει τις στάλες της πάνω στις φτερούγες του, πετούσε με χιόνι για να μαζεύονται οι νιφάδες στα φρύδια και στους ώμους του, πετούσε τα δροσερά βράδια του Αυγούστου για να μυρίζει γιασεμιά και να κλέβει κουβέντες φίλων από τις ανοιχτές αυλές και τις ταράτσες. Πετούσε όποτε και όσο μπορούσε, αρκεί να μην τον βλέπανε.

Θυμόταν να τις έχει από τότε που θυμόταν τον εαυτό του. Ξεκινούσαν από τις ωμοπλάτες του, έμοιαζαν με πουλιού και όταν τις άνοιγε έφταναν περίπου στο τριπλάσιο μήκος από τα μπράτσα του. Όταν ήταν μικρό παιδί η μητέρα του τον βοηθούσε να τις καθαρίζει, να βγάζει τα πούπουλα που είχαν στραβώσει, να τις φροντίζει. Και επίσης τον βοηθούσε και να τις κρύβει από τον κόσμο. Οι άνθρωποι είναι κακοί και ένα παιδί με φτερούγες, αν δεν το κοροϊδέψουν, θα το στέλνανε νούμερο σε περιοδεύον τσίρκο ή πειραματόζωο σε εργαστήριο.

Μεγάλωσε λοιπόν μαθαίνοντας να τις κρύβει μέσα στα ρούχα του. Όταν τα άλλα παιδάκια μάθαιναν να δένουν τα κορδόνια των παπουτσιών τους αυτός έμαθε να φοράει ιμάντες, να τους τραβάει και να τους σφίγγει και έτσι να στερεώνει τις φτερούγες του στην πλάτη για να μην φαίνονται. Και μόνο το βράδυ, στο σπίτι, τις ξεδίπλωνε να ξεμουδιάσουν.

Δεν μιλούσε για τα φτερά του στον κόσμο. Μίλησε μια φορά στον κολλητό του στο σχολείο κι αυτός, με όλη την αγριότητα της εφηβείας, τον κορόιδεψε. Έπαψαν να είναι κολλητοί και φίλοι, δεν μιλιόντουσαν σχεδόν. Στην θάλασσα δεν πήγαινε για κολύμπι, παρά μόνο νύχτα και σε κρυφά μέρη. Σχέσεις με κορίτσια δεν έκανε, γιατί φοβόταν για την στιγμή που θα γδυνόταν μπροστά στην κοπέλα του – σκεφτόταν πως θα αντιδρούσε, πως θα τον περιγελούσε, πως θα έφευγε τρομοκρατημένη από το φρικιό αυτό. Οι φτερούγες κρυβόντουσαν πια κάτω από κουστούμια της δουλειάς και έβγαιναν αργά το βράδυ μουδιασμένες, ταλαιπωρημένες, ματωμένες από την ακινησία. Συνέχιζε όμως τις νύχτες να συνηθίζει να ανεβαίνει στην ταράτσα, να απλώνει τα φτερά του και να ξεκινά τις πτήσεις. Ήταν το μόνο που τον ηρεμούσε σε αυτή την ζωή διαφορετικότητας που είχε καταδικασθεί.

Και κάποτε ερωτεύτηκε.

Δεν μπορούσε να συγκρατηθεί, δεν μπορούσε να ζει μακριά της. Η κοπέλα ήταν σαν να βγήκε από όνειρο Κυριακάτικου πρωινού, γεμάτη χάρη και ομορφιά, φως και κατανόηση. Μια γυναίκα που δεν έμοιαζε με καμιά άλλη. Ντροπαλός κι αδέξιος προσπαθούσε να είναι πλάι της και ανάσαινε μόνο όταν ήταν μαζί της. Οι συνηθισμένοι φόβοι του δεν μπόρεσαν να δράσουν σαν φράγμα. Ήταν τυχερός που δεν καθυστέρησε να της μιλήσει για τον έρωτά του και ακόμα πιο τυχερός που κι αυτή του εξομολογήθηκε ότι ένιωθε έτσι.

Τα δύσκολα ήρθαν μετά. Καθώς οι μέρες έγιναν βδομάδες και οι βδομάδες μήνες, ζούσε μέσα στον τρόμο για την στιγμή που θα της έδειχνε τα φτερά του, καταριόταν την μοίρα του, θύμωνε με όλους και με όλα. Και τα βράδια, αντί να πετάει, έκλαιγε. Ήταν σίγουρος ότι θα την έχανε μόλις μαθευόταν η αλήθεια.

Εκείνη πάλι καταλάβαινε ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά έδειχνε υπομονή. Πόση υπομονή έδειξε! Υπήρχαν γνωστές της που την ρωτούσαν γιατί δεν προχωρά η σχέση, και η πιο πονηρή της είπε ευθέως ότι θεωρούσε τον αγαπημένο της γκέϊ, με φανερή την περιφρόνησή της στην κουβέντα. Εκείνη απλώς αγαπούσε τον άνθρωπο και συνέχιζε να τον περιμένει να λύσει τα κουβάρια του. Τον κρατούσε αγκαλιά και του σιγοτραγουδούσε χαϊδεύοντας του τα μαλλιά τα βράδια.

Και ένα τέτοιο βράδυ, εντελώς φυσικά, αυτός σηκώθηκε δακρυσμένος και έβγαλε το πουκάμισό του. Τράβηξε τους κόμπους που στερεώναν τους ιμάντες και αμέσως τα φτερά του ξεδιπλώθηκαν σε όλο τον χώρο. Δεν είπε κάτι, δεν είχε και τίποτα παραπάνω να πει. Είχε μόλις γυμνώσει το είναι του μπροστά της.

Τότε εκείνη σηκώθηκε, τον αγκάλιασε και τον φίλησε. Χάιδεψε τα φτερά του και δάκρυσε μαζί του, αλλά ήταν δάκρυα χαράς. Του μίλησε ψιθυριστά και του είπε για ένα οικογενειακό κειμήλιο που είχε: ο παππούς της φεύγοντας πρόσφυγας από τα χώματα της Ιωνίας πρόλαβε και πήρε ένα χρυσό φωτοστέφανο που απέσπασε από το πανάρχαιο ξυλόγλυπτο τέμπλο της εκκλησιάς του χωριού. Ήταν το μόνο εφόδιο με το οποίο ξανάρχισε την ζωή του και η μόνη κληρονομιά που μπόρεσε να περάσει στα παιδιά του. Το φωτοστέφανο που μετέφερε από τον αγαπημένο τόπο.

Κι έτσι, εκείνος κουβαλούσε όλη του την ζωή φτερά στις πλάτες, κι εκείνη είχε έρθει με ένα φωτοστέφανο ολόδικό της για να συμπληρωθούνε. Και ήταν πλέον μαζί. Ήταν πλέον ένα. Είχε βρει συνεπιβάτη για τις πτήσεις του.

Advertisements

29 Σχόλια

  1. Έτσι, για να δείτε ότι μπορώ να έχω και χάπι έντ ρε! 😉

  2. Πώς δεν τρακάραμε πετώντας ρε φίλε…
    Εύγε Μπαμπάκη!

  3. @Ημίαιμος:
    Ευχαριστώ! Μυθοπλασία είναι, απλά είπα να βγάλω και μια αισιόδοξη ιστορία (πριν μακελέψω και τους υπόλοιπους Εξόριστους δηλαδή…)

    @Αλεπού:
    Παιρνάμε την φάση των παραμυθιών, σωστά; 🙂

  4. ρ. πανέμορρρρφο 😉

  5. Πολύ μ΄αρέσουν τα happy ends, ειδικά σαν αυτό! 😉

    (Πολύ μου τη δίνει η παλιο-σύνδεση που με αναγκάζει να ξαναφήσω σχόλιο Γκρρρ) !

  6. Έτσι, μπράβο! Οι συστάσεις μου εισακούστηκαν και σοβαρεύτηκες ξανά!
    Happy end, χωρίς μελό, πώς το καταφέρνεις;

  7. Μας συγκίνησες μεσιέ με το κείμενό σου. Πάντα τέτοια…

    Ι.
    ΥΓ. Αλλά για να μην ξεχνιόμαστε, εγώ περιμένω και τον διαστημικό σταθμό 🙂

  8. Μέχρι τώρα ξέραμε τα φτερά της φαντασίας,τώρα μάθαμε και τα ερωτευμένα φτερά!

  9. Όμορφο και απαλό σαν … μπαμπάκι 😉

  10. :)……………

  11. @deadend mind:
    Ευχαρρρρρρριστώ 😉

    @Ρενάτα:
    Dial-up ακόμα; τσκ τσκ τσκ
    Ευχαριστώ όμως.

    @Κροτ:
    Αφού απείλησες να διακόψεις την συνδρομή, τι άλλο να έκανα; 😉

    @Gelial:
    Λαλίστο σας βρίσκω αγαπητέ!

    @ikd69:
    Θα έρθει κι αυτό, αφού πήραμε πάλι μπρος σιγά-σιγά όλα θα γίνουν.

    @Αθεόφοβος:
    Το ένα δεν αποκλείει το άλλο, σωστά;

    @Χαρτοπόντικα:
    χεχεχε, ακριβώς αυτό φίλε! 🙂

  12. Γλάρε, γράφαμε μαζί. Κι εσένα σ’ ευχαριστώ, χαίρομαι που άρεσε το κείμενο γιατί μια αμφιβολία για τον κίνδυνο του μελό (που έθιξε η Κροτ παραπάνω) την είχα όσο νά ‘ναι.

  13. Μην το φοβάσαι το μελό – δεν κινδυνεύεις.
    Υ.Γ.
    κάτι μου θύμισε το κορίτσι με το φωτοστέφανο 🙂

  14. Μετά από ένα πολύ κουραστικό ΣΚ λόγω δουλειάς, σκέφτηκα να σε διαβάσω και να ακούσω κάτι τυχαίο από την mp3-λίστα μου…. και ενώ άρχισα να διαβάζω, το τραγούδι που επιλέχθηκε (τυχαία) ήταν το Arabian Nights on Mescaline (των Infected Mushrooms). Περίεργος συνδυασμός…
    BTW, πολύ μου άρεσε το ποστ.

  15. Ομολογώ πως αιφνιδιάστηκα. Αισθάνθηκα πως διαβασες τη σκέψη μου. Το εχω βρει το «ΕΤΕΡΟΝ ΗΜΙΣΥ» ΜΟΥ και άξιο «ΣΥΝΕΠΙΒΑΤΗ» μου.
    Υ.Γ. Μου αρέσουν οι φατσούλες πείτε μου τι να κανω για να στολιζω κι’ εγώ τα comments

  16. Υποκλίνομαι.
    Το λάτρεψα αυτό.

  17. @allmylife:
    Σσσσσσςςς….Μην λες ονόματα! 😉

    @cubic:
    Χρειάζεσαι άδεια επειγόντως αδελφέ!

    @Γλάρος:
    Χαίρομαι ιδιαίτερα που βρίσκεσαι εκεί! Όσο για τις φάτσες, βάζεις άνω-κάτω τελεία ή ερωτηματικό και δίπλα παρένθεση (δεξιά για χαρά, αριστερή για λύπη).

    @Ντόλυ:
    Σ’ευχαριστώ κορίτσαρε! 🙂

  18. Μπορεί να έχει χάπι έντ αλλά το κλάμα δεν το γλύτωσα 😉

  19. @An-Lu:
    Ευσιγκίνητο γοργονάκι, βάστα γερά! 🙂

  20. Κι εγώ κι εγώ, βούρκωσα… Τι πανέμορφο… Πόσα καμπανάκια μου χτύπησε!! Κοιτάξτε γύρω σας, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με φτερά που αναγκάζονται να τα κρύβουν κάτω από σακάκια και δεν αντέχουν στη σκέψη πως θα εκτεθούν σε μέτρια μάτια….

  21. Καλή εβδομάδα μπαμπάκη!
    Αυτές τις ιστορίες τις λες στον γιόκα να μαθαίνει πως και με τις λέξεις πετάς;

  22. @Idάκι:
    Απόλυτο δίκιο έχεις. Και μαθαίνουμε να τις κόβουμε κι όλας, για να μην πιάνουν χώρο.

    @Crucilla:
    Καλή εβδομάδα και σε σένα! Τι να του πω του παιδιού, όταν αυτός με μαθαίνει πως υπάρχουν τέτοιες ιστορίες; 🙂

  23. Πανέμορφο.Αλήθεια.
    (αναστεναγμός)
    Νομίζω οτι χρειαζόταν για να πάω να κοιμηθώ με «όνειρα γλυκά»

    Καληνύχτα σας!

  24. @unlearn:
    Ήταν πετυχημένη τελικά η ιστορία. 🙂
    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, και καλώς ήλθες!

  25. Ήταν καταπληκτικό!!!! Δεν ξέρω τι άλλο να πω…με άφησες άφωνη…

  26. @ninaki:
    Πολύ χαίρομαι που σου άρεσε. Καλώς ήλθες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: