• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Νοέμβριος 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.   Δεκ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Καθημερινός σουρεαλισμός

Τον τελευταίο καιρό κατέληξα ότι ένας καλός τρόπος να αντέξεις την καθημερινότητα είναι μια γερή, ζωηρή δόση σουρεαλισμού κατά την διάρκεια της ημέρας, και ιδιαίτερα όταν πλησιάζει το κλείσιμό της. Εξηγούμαι: ο νορμάλ μέσος εργαζόμενος, με τις νορμάλ μέσες υποχρεώσεις και το νορμάλ μέσο τρόπο ζωής μαζεύεται σπίτι κομμάτια και το μόνο που κάνει είναι να συνδέεται με τον ομφάλιο λώρο του στην τηλεόραση. Εμείς τελευταία, πιο έντονα από ποτέ, έχουμε αρχίσει να βιώνουμε στιγμές που θα μπορούσαν να οφείλονται σε καταχρήσεις παραισθησιογόνων ουσιών. Κάτι σαν να κάπνισες ήλιον, αφού κατέβασες το κουτί με τις αμφεταμίνες. Τέτοιο πράγμα. Με τα γκάζια να τα δίνει ο μικρούλης μας.

Μάλιστα ο αποδοτικότερος τρόπος χρήσης του σουρεαλισμού είναι να γκαζώνεις ακριβώς τις στιγμές που νομίζεις ότι δεν έχεις ενέργεια για τίποτα άλλο. Για παράδειγμα, γυρνάει ας πούμε βράδυ η μητέρα του σπιτιού και βλέπει ένα πιτσιρίκι ήδη με τις πυτζάμες του να παίζει κυνηγητό στο σαλόνι με τον πατέρα του σπιτιού. Και ο πατέρας, αντί να την καλησπερίσει, φωνάζει «Κρύψου! Κρύψου!» στον μικρό, ώστε να κάνουν μια μεγαλοπρεπή όσο και προβλεπόμενη προσπάθεια να την τρομάξουν αμέσως μετά (« ΜΠΟΥΥΥΥ!!!»). Κι ύστερα ξανά κρυβόμαστε και την ξανατρομάζουμε. Κι εκείνη, όπως οφείλει, τρομάζει εκ νέου. Και μετά την παίρνουμε «αγκα’ίτσα, αγκα’ίτσα, έλα, μαζγί» για να ηρεμήσει που τρόμαξε – η καημένη.

Ναι, κι όμως. Έτσι καλησπερίζουμε εμείς στο σπίτι μας. Καλά είναι.

Ο σουρεαλισμός λοιπόν, εκτός από καλλιτεχνική κίνηση και αφορμή για να ζωγραφίζει ρολόγια ο Νταλί, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τόνωση. Τύφλα να έχουν τα διάφορα πολυβιταμινούχα των φαρμακείων. Μας βοηθά να νιώθουμε ζωηροί, ειδικά αυτό τον καιρό, αφού είναι ένας καλός τρόπος να νομίζεις ότι έχεις κέφια. Τεχνητός αλλά καλός.

Μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε κι εσείς, σας το συνιστώ. Προσωπικά, μπαίνω μάλιστα σε πειρασμό να τον χρησιμοποιήσω και εκτός σπιτιού ώρες – ώρες. Αλλά τελικά, αυτά που ζητάνε προϊστάμενοι και πελάτες είναι από μόνα τους τόσο σουρεαλιστικά που δεν χρειάζεται και τίποτα παραπάνω για να νιώσεις ότι έχεις τηλεμεταφερθεί στην Twilight Zone. Ατάκες όπως «αλλάζουν οι προτεραιότητες» ή «τι έκανες με το θέμα του Τρέχαγύρευε; Ναι, εγώ σου είπα να το ξεχάσεις, αλλά εσύ τι έκανες;» Ακόμα καλύτερα  αποτελέσματα επιτυγχάνονται με συνδυαστικές και αλληλοσυγκρουόμενες οδηγίες, όπως το να σου κανονίσουν δύο ραντεβού την ίδια ημέρα και ώρα και μετά να σε κράζουν που δεν πήγες και στα δύο.

Όλα αυτά οδηγούν στο φιλοσοφικό ερώτημα: μα τι καπνίζουν όλοι τους και – το κυριότερο – πού μπορώ να βρω κι εγώ λίγο για να μην είμαι τόσο ξενέρωτος;

Και τελικά σκέφτομαι ότι ίσως η διαφορά ανάμεσα στη μία μορφή σουρεαλισμού και στην άλλη είναι ο στόχος: στη μία περίπτωση θέλουμε να περάσουμε καλά και να κάνουμε την πλάκα μας. Όλη η απόλαυση βρίσκεται στο ότι δεν παίρνουμε τον εαυτό μας στα σοβαρά. Στην άλλη είναι το απολύτως αντίθετο: περνάμε πολλές ώρες της ζωής μας ασχολούμενοι με παπαριές και είναι απαραίτητο να νιώσουμε ότι αυτές είναι σοβαρές και σημαντικές, και κατ’ αναλογία τέτοιοι είμαστε κι εμείς. Μάλλον. Γιατί τελικά υπάρχει πελώρια απόσταση στην αίσθηση που αφήνουν διαφορετικές εμπειρίες σουρεαλισμού.

Καλός σουρεαλισμός λοιπόν είναι αυτός που δεν παίρνει και πολύ τοις μετρητοίς τον εαυτό του. Από αυτό το είδος να ψωνίζετε. Το άλλο είναι επικίνδυνο.

Και σχετικά, θυμήθηκα το παλιό ανέκδοτο: Πόσοι σουρεαλιστές χρειάζονται για να βιδώσουν μία λάμπα;

(η απάντηση στα σχόλια)

Advertisements

18 Σχόλια

  1. Η απάντηση είναι «μπλε».
    😉

  2. χαχαχαχα!
    Το ανέκδοτο δεν το ήξερα…Όσο για το σουρεαλισμό που αναφέρεις(τον καλό),έχω μπόλικο-σε βαθμό ανησυχίας.Κι ελπίζω να μην το χάσω ποτέ.Ειδικά για τις δύσκολες στιγμές.. 😉

  3. «Μάλιστα ο αποδοτικότερος τρόπος χρήσης του σουρεαλισμού είναι να γκαζώνεις ακριβώς τις στιγμές που νομίζεις ότι δεν έχεις ενέργεια για τίποτα άλλο»

    Το κρατάω αυτό κύριε Μπαμπάκη… Πολύ σωστό συμπέρασμα.

  4. ααα… εγώ νόμιζα ότι η απάντηση ήταν εφτά και τέταρτο, στο ανέκδοτο, αλλά για να λες μπλε κάτι θα ξέρεις…

    λοοολ

  5. Απ΄ αυτόν έχω παρακαταθήκη για να μπορώ να συμβιώνω σε καθημερινή βάση με την κυρα-Λένη! 😉
    «Αγκαΐτσα, αγκαΐτσα» ε; Άντε άμα το δω να συγκρατηθώ! Προσπαθώ όμως από τώρα :ΡΡ

  6. Λοιπόν, για σουρεάλ στιγμές, θα σου στείλω λίγο σχολείο όπου επίσης εντρυφούμε στον ντανταϊσμό, ως καθημερινότητα. Μερικές από τις σημερινές ατάκες (θυμίζω είμαστε γυμνάσιο και όχι βρεφονηπιακός σταθμός…)
    – Τελικά, οι φασίστες δηλαδή ήταν κομμουνιστές! (Και βουδιστές επίσης…)
    – Κυρία, τους μήνες στην ορθογραφία να τους γράψουμε με τη σειρά ή μπορούμε και μπερδεμένα? Ποιός είναι πρώτος, ο Δεκέμβρης ή ο Ιανουάριος? (Γνωριμία με τον μη-γραμμικό χρόνο in English…)
    – Όχι, εγώ δεν είχα κινητό στην τσέπη μου! Είχα μόνο ένα, και κάποιος άλλος μου έβαλε το άλλο μέσα, δεν ξέρω ποιός. (Ποιανού είναι το κινητό Νο1 και Νο2? Οέο?)
    – Ο Μέγας Κωνσταντίνος έφτιαξε το ολόγραμμα του Ιησού πάνω στο νόμισμα. (Και μετά το έστειλε στον Luke Skywalker)
    – Ρώτησα τη γιαγιά μου τι εξοπλισμούς είχαν στο σχολείο όταν ήταν μικρή. (Συστοιχίες Κρους και Πάτριοτ? Σταυρωτά φυσεκλίκια?)
    – Πρέπει να διαβάσουμε το κείμενο πριν απαντήσουμε στις ερωτήσεις? (Εχμ… για να δούμε, θα έχει διαφορά?)
    Ook!

  7. «τι έκανες με το θέμα του Τρέχαγύρευε; Ναι, εγώ σου είπα να το ξεχάσεις, αλλά εσύ τι έκανες;» μωρέ, ένα μυαλό έχουν κι αυτοί, χειμώνα καλοκαίρι, μπορεί να συμβεί και σε σας

  8. Σήμερα είχα μια υπέροχη μέρα. Τα είδα όλα μπλε και μετά το λεωφορείο περπατούσε ανάποδα!

    χικ!

  9. Αγκα’ίτσα, αγκα’ίτσα και στους τρεις!!!!!!

  10. και γω νόμιζα ότι η απάντηση είναι «42» και όχι «μπλε» 🙂

    Ι.

  11. τον καλό τον ξαναμαθαίνω!
    Μπλέ;
    Και βέβαια μπλε είναι η απάντηση.
    Τον γνωρίσατε τον Leon καλά – καλά και τώρα κομίζετε γλαύκας….

  12. και γω «μπλε» την ήξερα την απάντηση.

    πολύ καλή η συμβουλή σου θα προσπαθήσω να την εφαρμόσω, γιατί τελευταία με πιάνουν κάτι κρίσεις άγχους και δεν μου αρέσει καθόλου….

  13. @Εβελίνα:
    Μια χαρά προσόν τον βρίσκω τον αυξημένο σουρεαλισμό. Να τον κρατήσεις! 😉

    @False Poison:
    Μέσα στα αποφθέγματα θα με βρεις εδώ μέσα! LOL Καλώς ήλθες, κι ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

    @Ίσις:
    Καλά, εσύ είσαι από άλλο ανέκδοτο! χαχαχαχαχα

    Στους υπόλοιπους θα απαντήσω μετά το meeting! (βαριέμαι ήδη)

  14. Χαίρομαι που την «παλεύεις» έτσι σουρρεαλιστικά…

    (εσωτερικό ανέκδοτο: ίσως και να σου’χω καλά νέα το μεσημέρι….)

  15. Επανέρχομαι:

    @Ρενάτα:
    Ποια είναι η κυρα-Λένη;

    @Σοφία:
    Χαχαχαχαχα!!!! Εξαιρετικά όλα – αν και αυτό με την σειρά των μηνών, μήπως είναι παρεξηγημένο ταλέντο και έχει εναλλακτική άποψη για το χωροχρονικό συνεχές; Μήπως βιαστήκαμε να το κρίνουμε το παιδί δλδ! 😉

    @marialimo:
    Φυσικά και μπορεί. Αλλά τότε δεν θα αναζητώ τις ευθύνες του δικού μου μπάχαλου αλλού!

    @Κροτ:
    Δωδεκαετές ήταν το…χαμομήλι σου; ;^p

    @Ντόλυ:
    Για πες τώρα: το διάβασες δυνατά για να καταλάβεις τι έλεγε ή όχι;
    Αγκα’ίτσες κι από δω!

    @ikd69:
    Πράγματι αυτή είναι η Απάντηση. Απλώς σε άλλη ερώτηση! ;^p

    @allmylifelila:
    Α όχι, όχι, το ανέκδοτο το ήξερα εδώ και καιρό!

    @jojo:
    Δώστου να καταλάβει! Δεν έχεις να χάσεις και τίποτα άλλωστε.

    @Αντώνη:
    Έχουμε και εναλλακτική αδελφέ; Πού να δεις τι γίνεται σε ένα σπίτι με ανήλικους κατοίκους (αυτά τα μικρά ανθρωπάκια που δημιουργούν όλες τις φασαρίες)
    Ανυπομονώ να μιλήσουμε. Αναμείνατε άμεσα τηλεφώνημα.

  16. φιλαρακο, νομιζα πως ειμαι ο μοναδικος που χρησιμοποιει τη λεξη «παπαριες».
    Πολυ το χαρηκα ρε συ, ειναι τοσο περιεκτικη λεξη, γλαφυροτατη, δε συμφωνεις? 🙂
    Κατα τ’ αλλα, καμια φορα αναρωτιεμαι αν αυτο το blog το ‘χω στησει εγω και δεν το θυμαμαι 🙂
    Ζηλευω ομως και κατι που εγω δεν εχω, αυτη την ανεση σου να ξεδιπλωνεις στιγμες απο τη ζωη σου μπροστα μας και ‘μεις απλα να ειμαστε θεατες σ’ αυτο.
    Εκτος αν ειναι ανεση που προερχεται απο το απροσωπο του πραγματος, οποτε μοιαζουμε και σ’ αυτο…
    Αρχισα και γω τα σουρεαλιστικα :))
    Το κοβω εδω γιατι θα μου φυγει εντελως το θεμα.
    see you stranger…

  17. @Γιάννη:
    Είναι κάποιες λέξεις που πραγματικά γεμίζει το στόμα σου όταν τις λες, και που αποδίδουν ηχητικά το νόημα. Οι παπαριές είναι σε αυτές! 😉
    Η άνεση; Την πρώτη φορά που ήθελα να μιλήσω πραγματικά επί προσωπικού είχα ένα σφίξιμο. Μετά, κάνατε το λάθος να με ενθαρρύνετε! χαχαχαχα
    Τα λέμε φίλε!

    @Ρενάτα:
    Μήπως κι αυτή λοιπόν έχει παρακαταθήκη σουρεαλισμού για να συμβιώνει με σένα; ;^p
    (καταλαβαίνεις ότι έχω περάσει πλέον στην άλλη πλευρά της αντιπαράθεσης χαχαχα)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: