• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Νοέμβριος 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Οκτ.   Δεκ. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Ο Άγιος Βασίλης δεν θυμώνει

Άντε, μία και σήμερα έμεινε. Να φύγει αυτός ο γαμω-Νοέμβρης (που λέει κι η Ντόλυ) και να έρθουμε στα ίσα μας. Να πούμε ότι ήταν ένα φρικτό όνειρο και τέλειωσε. Και να έρθουν οι γιορτές και ο κανούργιος χρόνος σαν κάθαρση. Γιατί τελικά, ίσως το μόνο καλό που βγήκε από όλα αυτά που περάσαμε (και περνάμε ακόμα για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους) είναι ότι μειώθηκαν οι τσαντίλες μου. Το ξέρω ότι δεν μου φαίνεται, αλλά είμαι γενικά παλιο-γκρινιαρο-τσαντίλας κι άμα στραβώνω η λογικότερη επιλογή είναι να με αποφεύγετε για εύλογο χρονικό διάστημα. Εντάξει, δεν είναι ότι τριγυρνάω μουγκρίζοντας κι άλλωστε είμαι ψύχραιμος στη διαχείριση του θυμού και δεν κάνω τίποτα αν δεν ηρεμήσω πρώτα. Όσο νά ‘ναι όμως τα μούτρα μου μεταμορφώνονται σε προβοσκίδα κι αυτό είναι δυσάρεστο. Ε, από τη σφαλιάρα που δεχτήκαμε και μετά, θυμώνω πιο σπάνια (σε συνδυασμό και με κάποια ψιλο-αυτοανασκόπηση που έκανα).

Μια αρχή φωτεινή κι ελπιδοφόρα θέλουμε λοιπόν, μια εποχή ανέφελη. Και σιγά – σιγά πλησιάζουμε στις γιορτές, που είναι μια καλή αφορμή για να οριοθετηθεί η νέα αρχή. Ο μικρός φέτος, σε αντίθεση με άλλες χρονιές, είναι αρκετά μεγάλος για να συνειδητοποιεί τις έννοιες του χρόνου (π.χ. μετά – αύριο – χθες κλπ) και να καταλαβαίνει όταν συζητάμε για το μέλλον ότι μπορεί να περιμένει κάτι πολύ συγκεκριμένο. Τι καλύτερο από το να προετοιμάζεις ένα τρίχρονο για την έλευση των Χριστουγέννων και του Αη-Βασίλη;

Η συζήτηση μαζί του για το τι γίνεται τα Χριστούγεννα είναι διεξοδική. Ανακύπτουν κάποιοι εκτροχιασμοί, κυρίως γιατί έχει έναν Βασίλη στον παιδικό σταθμό με τον οποίο δεν τα πάνε και άψογα (ο Βασίλης δαγκώνει) αλλά του εξηγώ εμφατικά ότι πρόκειται για Άγιο Βασίλη και όχι για μικρούλη Βασίλη.

Καθόμαστε λοιπόν τις προάλλες και τα λέμε, άντρας προς άντρα. Πώς θα στολίσουμε δέντρο, πώς το βράδυ των Χριστουγέννων θα έρθει ο Άγιος Βασίλης και θα το γεμίσει δώρα από κάτω, πώς θα ξυπνήσουμε και θα είναι γιορτή, πώς το μεγαλύτερο δώρο θα είναι το δικό του και πώς ο Άγιος Βασίλης αγαπά όοοοοοολα τα παιδάκια και φέρνει δώρα σε όλους. Την εκδοχή αυτή αποφασίσαμε ότι την προτιμάμε από τον Άγιο που φέρνει μόνο στα καλά παιδάκια (naughty or nice που λένε οι σύμμαχοι) γιατί η αληθινή μαγκιά της αγάπης είναι ότι δίνει χωρίς να κρίνει.

Έτσι, ο Άγιος στο σπίτι μας φέρνει σε όλο τον κόσμο δώρα είτε ήταν καλοί τον χρόνο που φεύγει είτε όχι. Πάντως, η όλη ιστορία οδήγησε σε έναν κάποιο προβληματισμό για τα logistics του θέματος:

– Kι αν δεν μας βρει;
– Θα αφήσει τα δώρα κάτω από το δέντρο μας και θα τα βρούμε εμείς την άλλη μέρα.
– Ναι. Κι αν καεί; Από φωτιά; Με’άλη φωτιά θα ανά’σουμε!!!
– Όχι, αγόρι μου, θα προσέξουμε να μην ανάψουμε φωτιά το βράδυ που θα θέλει να έρθει ο Άγιος Βασίλης.
– Ναι. Θα έλθει ο Άγιος Βαχίλης.
– Ναι αγάπη μου.
– Κι αν θυμώσει;
– Δεν θυμώνει. Ο Άγιος δεν θυμώνει ποτέ. Μας αγαπά όλους τόσο πολύ που δεν θυμώνει ποτέ.
– Μόνο εσύ θυμώνεις;
– (γκλουπ!)

Ας πρόσεχα λίγο παραπάνω τι έλεγα! Γιατί ισχύουν τα γνωστά «από μικρό κι από τρελό…» κι επιπλέον έκανα και την γκάφα να συνδέσω ως αντίθετα τον θυμό από την αγάπη. Μ’ έβγαλε νοκ-άουτ ο πιτσιρικάς. Έμεινα να νιώθω άχρηστος και κακός. Ουφ!

Έτσι λοιπόν έμαθα ότι οι όποιοι τυχαίοι θυμοί μου καταγράφονται στη μνήμη του παιδιού μου και με χαρακτηρίζουν. Έμαθα ότι εκείνος καταφένει να αποστασιοποιείται από τον θυμό μου και να με θέλει κοντά του έτσι κι αλλιώς, κάτι πολύ πιο ώριμο απ’ ό,τι θα έλπιζα για πολύ κόσμο.  Τελικά, εσύ είσαι που διδάσκεις εμένα για την ζωή και όχι εγώ εσένα μάτια μου.

Και τελικά έμαθα ότι αν πρόκειται να δώσω μια υπόσχεση για την καινούργια χρονιά, αυτή θα πρέπει να είναι πως δεν θα θυμώνω. Εντάξει, όχι καθόλου, αλλά τουλάχιστον όχι με τους δύο ανθρώπους που μοιράζονται τις ζωές τους μαζί μου. Έτσι, από δω κι εμπρός, όποτε ξεκινάω να στραβώνω για οποιονδήποτε λόγο, θα έχω κατά νου τον διάλογο με τον γιόκα μου και θα θυμάμαι πώς ένιωσα όταν μου πέταξε την τελευταία ερώτηση.

Μόνο εγώ θυμώνω; Όχι χαρά μου, ούτε εγώ θα θυμώνω από δω κι εμπρός. Κι εσύ θα «φταις» για αυτό.  🙂

Advertisements

35 Σχόλια

  1. Καλημερούδια!!!
    Απ ότι βλέπω ο Αη Βασίλης θα φέρει το καλύτερο δώρο στον πιτστιρικά σου!
    Έναν ψύχραιμο μπαμπάκη 😉

  2. Μπορείς ρε γαμώτο να μην με κάνεις να κλαίω μέσα στο γραφείο ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που σε διαβάζω;;;;

    (καλές γιορτές, μην θυμώνεις ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ με το παιδί και δώστου ένα φιλί)

  3. ρε τον πιτσιρικά, σε ρούμπωσε 🙂
    ένας ανηψιός μου όταν ήταν μικρός έλεγε «ο Κύριος Βασίλης», αντί για Αγιος Βασίλης, δεν μπορούσε να συλλάβει το concept.

  4. υπέροχος ο μικρός…
    να τον χαίρεσαι…
    και ότι καλύτερο…

    καλές γιορτές και καλημέρα…

  5. Και δε θα σταματήσουμε ποτέ να εκπλησσόμαστε από τα μαθήματα ζωής που μας δίνουν τα παιδιά μας!
    Αυτή η ωριμότητα που δείχνουν πάντως, κυρίως στην ικανότητα να εκφράζουν συναισθήματα, είναι συγκλονιστική

    Καλημέρα (και δεν είναι μόνο η ψιλικατζού που συγκινήθηκε, και εμένα με πήραν τα ζουμιά)

  6. Κι έχεις να μάθεις ακόμα… :)))

  7. Χαχαχα, άψογος ο μικρός.
    Αλλά και ο μεγάλος καλά τα πάει ως εκκολαπτόμενος Άι Βασίλης.

  8. Πρέπει να γνωρίσουμε τον γιο σου με τον ανιψιό μου, που είναι βέβαια μικρότερος λίγο, αλλά bull’s eye! Θα κάνουν τρελές συζητήσεις!
    Θεία: @$#%#^&$^@^%@%@&*&%^&*@!@!@#$% (τον @#$%%@#δρόμο τους, πότε θα μαζέψουνε επιτέλους αυτά τα σκουπίδια?? Σκυλοβρωμίσαμε εδώ…)
    Ανιψιός: Γιατί φωνάδειθ, θεία?
    Θεία: Τίποτα, αγάπη μου, κάποιοι άνθρωποι ξεχάστηκαν και τους πέσαν τα σκουπίδια στο δρόμο αντί για τον κάδο (γκρρρρρ…..)
    Ανιψιός: Θα θου δώθω λίγη γλύκα θεία να μην φωνάδειθ, απλώθ, εγώ έχω πολλή θτην τθέπη μου. Και έχω και λίγη θτο μανίκι μου, και μετά δηλαδή θα είθαι πάλι πολύ ω’αία!
    Ζντόινκ!

  9. Είσαι σπουδαίος βρε Μπαμπάκη!

    Μαθητής, ε;

    Μια και σαφώς και τα πιτσιρίκια μας διδάσκουν!

    Άσε πια εκείνη την πραγματική μαγκιά, να δίνεις δίχως να κρίνεις, που’ναι βουνό θεόρατο να το διαβείς κι έχει και κάτι σύννεφα-θυμούς που το ζώνουν, άλλο πράγμα!

  10. θυμός… μου θύμισες αυτό που είχε πει ο Δον Χουάν στον Καστανέντα «Ποτέ δε θυμώνω με κανένα. Κανείς δε μπορεί να κάνει κάτι τόσο σοβαρό για να θυμώσω. Θυμώνεις με τους ανθρώπους όταν νομίζεις πως οι πράξεις τους έχουνε σημασία.»…. το πιστεύεις;

  11. Γεια σου Μπαμπάκη με τα ωραία σου!:-)
    Η παρατήρηση του μικρούλη -νομίζω- ήταν μια ευκαιρία για συζήτηση περί της διαρκούς προσπάθειας του ανθρώπου να διορθώσει και να ελέγξει τον εαυτό του. Το «ε, άνθρωπος είμαι κι εγώ και όλο κάτι μου ξεφεύγει, όλο το πολεμάω να μη θυμώνω αλλά σε παρακαλώ να μου το θυμίζεις κι εσύ να το πολεμάμε μαζί» ή μια παρόμοια φρασούλα, πρώτα πρώτα φέρνει το γονιό πιο κοντά στο παιδί (γνώμη μου, έτσι το αντιμετώπιζα, δεν μου άρεσε να κάθομαι σε ένα βάθρο:-ΡΡ) και μετά, του δίνει μια πρώτη γεύση για τη φύση του ανθρώπου.
    ..και.. ο Αγιος Βασίλης είναι μια ιδέα.. δεν είναι άνθρωπος για να έχει αδυναμίες..

    :-)) φιλιά

  12. @An-Lu:
    Μπα, νομίζω θα προτιμήσει ένα τρενάκι! χαχαχαχαχα 😉

    @Χ-Ψιλικατζού:
    Δλδ αντί να δουλεύεις κάθεσαι και διαβάζεις blog; Σοκαρίστηκα!!! Σε λίγο θα μας πεις ότι γράφεις κι όλας από το γραφείο!!!! :^)
    (το λάτρεψα το σημερινό σου, σου τό’πα;)

    @Gelial:
    Όχι, ο ανηψιός είχε δίκιο. Ο κύριος Βασίλης είχε το Jumbo της γειτονιάς. ;^p

    @Γιώργο:
    Καλημέρα, επίσης ευχές για τις γιορτές που έρχονται.

    @Αλκιμήδη:
    Καθαρό βλέμμα έχουν. Και μακάρι να μπορέσουν να το διατηρήσουν. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, ναι;

    @Ημίαιμος:
    Έλα ρε πάλιουρα! ;^p

    @Λεπτός:
    Ε όχι και εκκολαπτόμενος Αη-Βασίλης! Μην λες τέτοια! Προσπαθεί να με πείσει η γυναίκα μου να ντυθώ για να κάνω grande εμφάνιση μπροστά στον πιτσιρικά και της το απορρίπτω μετά βδελυγμίας! χαχαχαχα

    @Σοφία:
    LOL! Φοβερός!!!! 🙂
    Μου έχει συμβεί να σκυλοβρίζω την τηλεόραση (μου βγαίνει αυθόρμητα όποτε τύχε να παρακολουθήσω δελτίο ειδήσεων) και να τον έχω να ρωτάει «Τι έγινε μπαμπάκη; Τι έγινε;»

    @Καπετάνισσα:
    Όχι μόνο το διάβασες, αλλά έβγαλες κι όλο το ζουμί του κειμένου σε τρεις φράσεις. Άψογη! 🙂

    @Κυβικός:
    Πας και μου βρίσκεις όλο κάτι συγγραφείς τελείως ψαρωτικούς! Αν σκοπεύεις να προσπαθήσεις να ανεβάσεις το επίπεδο εδώ μέσα, δεν θα έχω άλλη επιλογή παρά να σβήσω τα σχόλιά σου! 😉

    @Ροδιά:
    Γεια σου ρε Ροδιά! Κάτι ανάλογο σαν απάντηση του μουρμούρισα κι εγώ, αφού συνήλθα από το πατατράκ, αλλά δεν είμαι σίγουρος πόσο ήταν λέξεις και πόσο ασυναρτητές συλλαβές…. 🙂 Σιγά μην ψάξω για βάρθρο δίπλα στο παιδί μου! Μόνο για τον ανεβάσω!!! (ψωνάρα Μπαμπάκη, συγκρατήσου)
    Καλή σου μέρα!

  13. Φοβερός ο πιτσιρικάς-για μια ακόμη φορά-!Κι αυτό που έχω καταλάβει-ελπίζω ν’αξιωθώ να έχω και προσωπική εμπειρία-είναι ότι,όσο οι μεγάλοι βοηθούν στο «χτίσιμο υγιών προσωπικοτήτων»,άλλο τόσο τα παιδιά τους βοηθούν να γίνονται καλύτεροι άνθρωποι. 😉

  14. «Την εκδοχή αυτή αποφασίσαμε ότι την προτιμάμε από τον Άγιο που φέρνει μόνο στα καλά παιδάκια (naughty or nice που λένε οι σύμμαχοι) γιατί η αληθινή μαγκιά της αγάπης είναι ότι δίνει χωρίς να κρίνει.»

    Άμα κάνω παιδιά, θα σας τα φέρω να μου τα μεγαλώσετε εσείς. Ήθ θα σας ζητήσω να μου κάνετε ιδιαίτερα για το πώς μεγαλώνουν παιδιά.

    Επίσης, μπορέι η ροδιά να σταματήσει αν κάνει καίρια και φιλοσοφημένα σχόλια; Με εκνευρίζει κάπως αυτό το «πάλι συμφωνώ με τη Ροδιά»!

  15. καλές γιορτές σε όλους μας,
    each and everyone (που έλεγε και ο tiny Tim από τον Scrooge).

    Παράδοση στο σπίτι μας, την ημέρα που στολίζεται το χριστουγεννιάτικο δέντρο οι ταινίες:
    A) Scrooge σε μια από τις 3 εκδόσεις: με Alastair Sim (1951), George C. Scott (1984) ή Patrick Stewart (1999)
    B) It’s a wonderful life, με τον James Stewart, στην κλασική πλέον ταινία του Frank Capra (1946).

    I.
    ΥΓ. Πάλι μάς έφτιαξες μπαμπάκη

  16. Είδες ,Μπαμπάκη ,πως μας τρελαίνουν τ’ ατιμούλια! Συγκινήθηκα βρε.Κι έχω και μια σχετική εμπειρία (σαν θεία ντε!)
    Σε μια εποχή με πολύ ζόρι (πριν 3 και κάτι χρονια) έχω στο σπίτι τ΄ανίψια μου και για πρώτη φορά τους μίλησα απότομα.
    -Θεία μου, γιατί είσαι έτσι; ρωτάει ο μεγάλος, η αδυναμίααααα.
    -Εσύύύ, θεία, έγινες κακιά; συμπληρώνει η αδερφή του.
    -Μη λες βλακείες, μικρή. Άκου, κακιά η θεία μου. Απλώς της πέσανε πολλά μαζεμένα. Θεία(σε μένα) πες ό,τι θες!Εγώ θα σ΄αγαπάω.Κι όποιος σε πειράξει, να μου το πεις κι εγώ θα έρθω να τον κανονίσω( ένα αντράκι 9 χρονών!)

    Για τ’ ανίψια μου ο Αϊ-Βασίλης είμαι εγώ! 😉

  17. και τελικά μας μένει η ελπίδα; και πόσο αντέχουμε να ελπίζουμε; να είναι το μόνο που μας μένει…;

  18. ο.κ. -εγώ κλαίω σπίτι, γιατί δουλεύω σπίτι.
    Όχι με αυτούς τους δύο – ούτε καν προβοσκίδα…
    Σαν να σας παρααγάπησα…

  19. χεχεχχεχε τις μεγαλύτερες εκπλήξεις θα σου δώσει =)

    πώς τσατίζομαι κι εγώ όταν λένε ότι μόνο στα καλά παιδιά φέρνει δώρα ο α΄γιος βασίλης! είανι δυνα΄τον να χρησιμοποιούνε μέχρι κι αυτόν για εκβιασμούς;

    ο άγιος βασίλης φέρνει δώρα σε όποιον νιώθει παιδί =) σας εύχομαι τα πιό μαγικά χριστούγεννα

  20. Ρίγη και βούρκωμα εδώ… Εκπληκτικός ο πιτσιρικάς σου, αλλά πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι, με τέτοιο Μπαμπάκη!! 🙂

    Μην ξεχνάς πάντως ότι τα παιδιά, αν διαθέτουν βαθύτατη διαίσθηση για την ψυχολογική ατμόσφαιρα, είναι συνήθως αρκετά οξυδερκή σχετικά με τις πηγές του θυμού (ή της στενοχώριας κτλ.). Αν «πιάσει» ο μικρός ότι κάτι «εξωτερικό» σε ενοχλεί, θα θελήσει να σου φτιάξει το κέφι ή να σε αφήσει ήσυχο μέχρι να ηρεμήσεις, αλλά δεν θα στενοχωρηθεί και πολύ. Αν όμως καταλάβει ότι έχει σχέση μ’εκείνον ή τη μητέρα του, «εσωτερικούς» παράγοντες, θα επηρεαστεί.

    Το όλο επεισόδιο πάντως εμένα μού λέει ότι έχετε περιορίσει τον αντίκτυπο της… σφαλιάρας θαυμαστά για το χατήρι του… Συνεχίζω να σας θαυμάζω αμφότερους!

  21. τέλειος ο μικρός σου μπαμπάκη!
    αλλα και οι γονείς του άψογοι με το σωστο attitude! 😉
    συμφωνώ με τη ροδιά και γω,
    διαβάζοντας το κείμενο αυθόρμητα μου ήρθε ως απάντηση το «εγώ μωρό μου δεν είμαι άγιος για να μη θυμώνω…»κλπ κλπ μετά για τις απαραίτητες εξηγήσεις.

    εύγε μπαμπάκη για άλλη μια φορά!

  22. @Εβελίνα:
    Ισότιμη σχέση, με εναλλαγές στους ρόλους μαθητή και δασκάλου. Αυτό είναι όλο το παιχνίδι.

    @Κροτ:
    Με βλέπω να το γυρνάω σε επαγγελματικό διέξοδο τελικά! LOL!

    @ικδ69:
    Έχω ένα CD με χριστουγεννιάτικη τζαζ (Armstrong, Sinatra και δεν συμμαζεύεται) το οποίο επιστρατεύεται για ανάλογη παράδοση. Ωραία πράγματα! 🙂

    @Ρενάτα:
    ΑΨΟΓΟΣ ο ανηψιός! Ξετρελάθηκα!!! 🙂

    @Αλεξάνδρα:
    Γιατί τέτοιος πεσιμισμός Αλεξάνδρα μου; Λίγο είναι η ελπίδα;

    @allmylifelila:
    Δουλεύεις σπίτι;;;
    Τώρα κλαίω εγώ…
    (χεχεχε)

    @Μαριλίνα:
    Μαζί σου! «Ο άγιος βασίλης φέρνει δώρα σε όποιον νιώθει παιδί» – πολύ καλό! Θα το χρησιμοποιώ!

    @idάκι:
    Σ΄ ευχαριστώ πολύ, με κάνεις να ντρέπομαι. Ξέρεις, δεν υπάρχουν και ρεαλιστικές εναλλακτικές στο κάτω-κάτω. Και δεν είναι ότι έχουν λυθεί τα κουβάρια, απλά μπαίνουν στην άκρη γιατί προέχει το παιδί. Κυρίως.

    @jojo:
    Ευχαριστώ! Σταματήστε όλες να συμφωνείτε με την Ροδιά! Αυτή συμφώνησε πρώτα μαζί μου! Έχουμε ιεραρχία σε τούτο το μπλογκ, δεν είμεθα παίξε-γέλασε! LOL! 🙂

  23. Aρα συμφωνούμε όλοι.
    Να είναι καλά οι ψυχούλες μας!!!
    ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ:))

  24. Το έλαβα σήμερα και στο στέλνω. Σόρυ που είναι σεντόνι..
    Αγαπητέ Άγιε Bασίλη, πρώτα πρώτα θέλω να σε ευχαριστήσω για το περσινό σου δώρο που ήταν μια ωραιότατη ρυτίδα στο μεσόφρυδο και έχω να σου πω ότι αν φέτος επιχειρήσεις να μπεις απ’ την καμινάδα μου θ’ ανάψω τζάκι και θα σε κλάψουν οι τάρανδοι.
    Kατά τα άλλα, όπως τα ξέρεις. Eτοιμαζόμαστε για γιορτές καπάκι Xριστούγεννα-Πρωτοχρονιά και θα περάσουμε κα-τα-πλη-κτι-κά όπως κάθε χρόνο. Tις ημέρες των παραμονών θα επωφεληθούμε από το συνεχές ωράριο των καταστημάτων για να ξεχυθούμε σύσσωμοι στα μαγαζιά και να ψωνίσουμε ό,τι να’ ναι και μετά θα κουβαλάμε τα ό,τι να’ ναι μας φορτωμένοι με τις σακουλάρες πάνω κάτω στη Σκουφά, ψάχνοντας δύο ώρες για ταξί. Όταν βρούμε ταξί θα σιχτιρίσουμε την ώρα και τη στιγμή που το βρήκαμε και μπλέξαμε στην κίνηση και γύρω όλοι θα κορνάρουν και θα βρίζει ο ένας τον άλλο ένεκα της ημέρας.
    Tο βράδυ της παραμονής των Xριστουγέννων, θα βγούμε έξω για να τιμήσουμε τη γέννηση του Θεανθρώπου και θα στριμωχτούμε κι εμείς στη φάτνη με τα ζώα, δηλαδή στο Rex, στην Aθηνών Aρένα, στο Bοτανικό και σε άλλα μέρη. Kαι θα φοράμε όοολες το «μικρό μαύρο φόρεμα». Kαι όοοολοι οι άντρες θα καπνίζουν μια τεράστια γιορτινή πουράκλα που θα βρωμάει και θα ζέχνει. Ύστερα, αφού χορέψουμε τσιφτετέλι και πιούμε ό,τι σκατο-ποτό κυκλοφορεί σε μολότοφ στην αγορά, θα γυρίσουμε στο σπίτι για να ξεράσουμε και να περιμένουμε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.
    Tην παραμονή της Πρωτοχρονιάς θα ξαναξεχυθούμε στα μαγαζιά να ξαναψωνίσουμε τα ό,τι να ‘ναι που περίσσεψαν απ’ τα Xριστούγεννα και θα επιστρέψουμε στα σπίτια μας πτώματα για να ετοιμαστούμε άρον άρον για το ρεβεγιόν. Tο πιο ευχάριστο απ’ όλα είναι ότι επιτέλους θα συναντηθούμε όοοοολοι μαζί γιατί θα εγκλωβιστούμε στο Σύνταγμα και στην Kηφισίας πρωτοχρονιάτικα και θα καπνίζουμε μέσα στα αυτοκίνητα με αναμμένο το κλιματιστικό και όλα θα είναι ένα σίχαμα. Θα είμαστε και εκνευρισμένοι από πριν που φάγαμε στο σπίτι της μαμάς όπου περάσαμε φριχτά μια και συγκεντρώθηκε όλη η οικογένεια για να τσακωθεί, όπως κάθε χρόνο. Eπίσης όπως κάθε χρόνο, το φαγητό θα είναι χάλια, γιατί το κρέας της γαλοπούλας είναι απαίσιο και σκληρό και άμα κρυώσει γίνεται σαν βατραχοπέδιλο.
    Παρ’ όλα αυτά, θα καταβροχθίσουμε τον άμπακο με έμφαση στη γέμιση και στη βασιλόπιτα και θα σκάσουμε και μετά θα νυστάζουμε και θα θέλουμε να χωρίσουμε τους γκόμενούς μας, γιατί φυσικά αυτοί φταίνε που τραβιόμαστε στη μέση της νύχτας σαν τους ηλίθιους, και στο μεταξύ όλα τα μαγαζιά θα είναι γεμάτα από κόσμο που καλωσορίζει το νέο χρόνο με ξέφρενο ενθουσιασμό, πράγμα το οποίο δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω. Aυτό το στίχο «πάει ο παλιός ο χρόνος ας γιορτάσουμε παιδιά» πρέπει να τον έχει γράψει ο Φόρεστ Γκαμπ γιατί μόνο αν είσαι ο Φόρεστ Γκαμπ γιορτάζεις που λιγοστεύει κατά ένα χρόνο η ζωή σου και θα σε φάει το μαύρο χώμα μια ώρα αρχύτερα. Aυτά.
    Όσο για το πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν μας θα το περάσουμε κι αυτό φα-ντα-στι-κά ξαναζουλιγμένοι στα μπουζούκια ή στα κουλά κυριλέ κλαμπ με τους πορτιέρηδες Mίστερ Γαμάω και τις πορτιέρησες Mις Tσιμπούκι, όπου θα πιούμε πετρέλαιο και θα πάρουμε και μερικά ναρκωτικά για το καλό. Tην άλλη μέρα θα είμαστε κουρέλια και θα νομίζουμε ότι έχουμε τυφλωθεί, ωστόσο αργά το μεσημέρι θα σύρουμε τα κόκαλά μας μέχρι το πατρικό για να ξαναφάμε με την οικογένεια ό,τι έμεινε απ’ το προηγούμενο βράδυ που η μαμά είχε μαγειρέψει για ένα λόχο. Mετά θα κάνουμε φύλο και φτερό τη χτεσινή βασιλόπιτα για να βρούμε το φλουρί που δεν θα βρεθεί ποτέ γιατί θα το έχει καταπιεί ο παππούς με το πρωινό του ρόφημα. Tο απόγευμα θα χτυπήσουμε και μια κατάθλιψη που δεν είμαστε πια παιδιά και τι μαγικά που ήταν τα XριστΟΥΓEΝΝΑ ΠΑΛΙΑ

  25. @Τασσούλα:
    ΑΜΗΝ! Πριν και πάνω απ’ όλα αυτό! Να είναι καλά!

    @Αλεπού:
    Υποψιάζομαι ότι όποιος το έγραψε αυτό το κείμενο δεν πιστεύει στον Άγιο Βασίλη.
    Ε λοιπόν, σε ανακαλώ στην τάξη! Εμείς πιστεύουμε! Θα περάσεις καλές γιορτές και θα πεις κι ένα τραγούδι (πιθανότατα το «πάει ο παλιός ο χρόνος») κι αν χρειαστεί είμαστε έτοιμοι να επεμβούμε και προσωπικά προκειμένου να διασφαλίσουμε την περίπτωσή σου. ;^p

    Σοβαρά τώρα: Αλεπού μου, συμφωνώ απόλυτα για την μαζική όσο και επίπλαστη παραγωγή «χαράς» και «ευθυμίας». Είναι δήθεν. Και είναι απλά αφορμή για κατανάλωση. Σε προσωπικό επίπεδο όμως θέλω να φύγει το 2006 πίσω μου και να μην ξανάρθει. Έστω και σημειολογικά λοιπόν θα χαρώ να το δω να τελειώνει. Και θα τραγουδήσω φάλτσα και δυνατά την ώρα που θα σκάνε τα πυροτεχνήματα!

  26. Άμα θες κάνουμε ένα φάλτσο ντουέτο.
    Να σου θυμίσω πως το 2006 είναι η χρονιά που γνώρισες ΕΜΕΝΑ, οπότε είναι σίγουρα λιγότερο κακό από όσο υπονοείς! :ΡΡΡΡΡ

  27. Αχ τι γλυκό κείμενο, τι γλυκός μπαμπάς και πιο γλυκός απ’όλους ο πιτσιρίκος. Μακάρι να μεγάλωναν όλοι έτσι τα παιδάκια τους.

    Πέρυσι το ανιψάκι μου, ετών 4, μόλις είδε τον μπάμπα του ντυμένο Άγιο Βασίλη, έβαλε τα κλάμματα, είδαμε και πάθαμε να το ηρεμήσουμε. Ποτέ δεν ξέρεις τελικά πως θα αντιδράσουν.

  28. @Krot:
    «Να σου θυμίσω πως το 2006 είναι η χρονιά που γνώρισες ΕΜΕΝΑ»
    Αυτό εννοούσα όταν μίλαγα για κακή χρονιά!
    Πω-πω-πω φωνές! Και τι γλώσσα, κορίτσι πράμα! χαχαχαχαχα
    Εντάξει ρε Κροτάκι, ένας ολόκληρος χρόνος θα έχει οπωσδήποτε και καλά. Και μόνο ότι ζούμε και είμαστε γεροί και προχωράμε είναι καλό, και μάλιστα πολύ καλό. Απλώς τα κακά ήταν σίγουρα βαρύτατα φέτος.
    Ανυπομονώ για φάλτσα ντουέτα πάντως!!! 😉

    @stefy:
    Μπράβο, τέτοιες ιστορίες χρειάζομαι για να ξεφύγω από τον καταναγκασμό!
    Ευχαριστώ για τα ενθουσιώδη κοπλιμέντα, ελπίζω να μην διαβάζει ο Πασκάλ ή η Τριαντάρα γιατί ποιος με γλιτώνει από το στόμα τους με τόση γλύκα στο μπλογκ μπουχαχαχαχαχαχα 🙂

    Α, και επιπλέον: Παρασκευή, ημέρα για μπαχαλοποίηση!!!

  29. Έτσι, έτσι από μικρό και από τρελό… που λέει και η παροιμία. 😉

  30. Το Γκουδάκι μου μέσα….. Δικό μου ήταν το Ολέ!

  31. Λίγα με το Γκουδάκι σας παρακλώ! Τώρα μιλάει το ίδιο το Γκουδάκι! Ωραία ιστορία…απο μικρό κι απο τρέλο μαθαίνεις όντως την αλήθεια! Κάτι αυθόρμητες και αφοπλιστικές ερωτήσεις που κάνουν τα άτιμα!!! Να προσέχετε γιατι δεν θα ξέρετε απο που σας έρχονται! χεχεχε! :-))

  32. Χρόνια Πολλά σε όλους!

  33. Εγώ πάλι ως πιτσιρικάς είχα άλλο πρόβλημα. Άκουγα ότι ο Άγιος Βασίλης κατεβαίνει από την καμινάδα και έσπαγα τα νεύρα των δικών μου να τους ρωτάω από πού θα έρθει ο Άγιος Βασίλης αφού εμείς δεν είχαμε τζάκι. Θα μπει στους σωλήνες του καλοριφέρ; ρωτούσα. Παιδιά…..

  34. @superstyling:
    Ακριβώς!

    @Ντόλυ και σόϊ:
    Μου ανεβάζετε το πλήθος των σχολίων ανά ποστ. Σας ευχαριστώ θερμά. ;^p

    @Γκουντάκι (σόλο καριέρα):
    Ψιτ! Μην ταυτίζεσαι με τον πιτσιρικά! Ηλικιακά είσαι πολύ πλησιέστερα σε μένα παρά σε κείνον!
    Ναι, είμαι σπαστικός άνθρωπος! χοχοχοχοχο

    @Αταίριαστος:
    Πολύ λογική απορία, με είχε δυσκολέψει κι εμένα όσο μέναμε Αμπελόκηπους. Πάντως το πρόβλημα δεν το είχες εσύ φυσικά, αλλά η οικογένεια που βάραγε συμβούλια επί συμβουλίων με θέμα «τι να του εξηγήσουμε τώρα του εκνευριστικού που σπείραμε;» χαχαχαχαχα 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: