• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Δεκέμβριος 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Νοέ.   Ιαν. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Η μηχανή του δόκτορος Κιριτσένκο

Όταν ο δόκτωρ Κιριτσένκο ανακοίνωσε την μηχανή που είχαν κατασκευάσει με την ομάδα του, μια μηχανή που έδινε μια τελευταία ευκαιρία σε όσους χάνανε τους αγαπημένους του, ο κόσμος ολόκληρος στράφηκε με περιέργεια να δει τι είχε επινοήσει πάλι ο πρωτοπόρος επιστήμονας.

Όλοι θυμόντουσαν ότι η ιατρική και επιστημονική κοινότητα δεν έβλεπε πάντα τον δόκτορα Κιριτσένκο με τέτοιο σεβασμό. Αντίθετα, όταν πριν από μια δεκαετία περίπου ο δόκτωρ και η ομάδα του ανακοίνωσαν ότι προχωρούσαν σε πειράματα πάνω στην ανθρώπινη αύρα υπήρχαν πολλοί που υπομειδίασαν ειρωνικά και έγραψαν ειρωνικότερα για τα κονδύλια που πήγαιναν χαμένα. Σύντομα όμως οι ανακαλύψεις τους γύρω από τους τρόπους καταγραφής της αύρας και των μεταβολών της αναδείξανε ένα απρόσμενο όσο και εντυπωσιακό νέο επιστημονικό πεδίο. Τα ευρήματα έθιγαν και τους τομείς της φιλοσοφίας και της θρησκείας φυσικά, οπότε είχαν εξαιρετική βαρύτητα. Μέσα σε μόλις μια πενταετία ένα εντυπωσιακό ποσοστό της χρηματοδότησης της παγκόσμιας ιατρικής έρευνας είχε στραφεί σε θέματα αύρας.

Ο δόκτωρ Κιριτσένκο όμως προχώρησε και πάλι πρώτος. Ανακάλυψαν ότι μετά τον θάνατο του ανθρώπου, η αύρα παρέμενε διαθέσιμη για περίπου 40 ημέρες, σκορπισμένη και διαιρεμένη αλλά υπαρκτή. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα και με χρήση πελώριων ποσών ενέργειας ήταν δυνατόν να συγκεντρωθεί η αύρα, να προβληθεί αστρικά, να μπορέσει να αποκτήσει συνείδηση και να επικοινωνήσει για περίπου πέντε λεπτά, πριν σκορπιστεί και χαθεί για πάντα.

«Ο δόκτωρ Κιριτσένκο σας εξασφάλιζει μια τελευταία ευκαιρία επικοινωνίας με τους αγαπημένους σας»

Υπήρχε πάντως ένας περιορισμός. Η μηχανή ήταν έτσι δομημένη που μόνο ένας άνθρωπος μπορούσε να επικοινωνήσει με την αύρα του εκλιπόντος. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να συγκεντρωθεί η αύρα, να εξηγήσουν στον μακαρίτη τι είχε συμβεί, να τον πείσουν ότι πράγματι είναι νεκρός για πάντα και μετά αυτός να διαλέξει και να μιλήσει σε ένα και μόνο ένα πρόσωπο εντός του χρόνου που απέμενε. Τα πέντε λεπτά ήταν λίγα για όλη αυτή την δουλειά, αλλά η ζήτηση ήταν εξαιρετική. Παρά τις αντιδράσεις από κάθε οργανωμένη εκκλησία, οι πρόθυμοι να πληρώσουν για την έγκαιρη συγκέντρωση της αύρας των αγαπημένων τους αυξάνονταν. Οι «πελάτες» ήταν οι ζωντανοί φυσικά οι οποίοι ήθελαν είτε κάτι καθαρά συναισθηματικό όπως έναν τελικό αποχαιρετισμό είτε κάτι πρακτικό όπως οδηγίες για διαθήκη ή την θέση της κασετίνας με τα χρυσά κοσμήματα.

Όμως κάθε τόσο προέκυπταν τρομερές παρεξηγήσεις. Οι γκόμενοι έπαιρναν προτεραιότητα έναντι νόμιμων συζύγων για την τελευταία συζήτηση, αδέλφια ξέσπαγαν σε κρίσεις αντιζηλίας γιατί η μητέρα διάλεξε τον έναν και όχι τον άλλο, παππούδες προτιμούσαν τις αποκλειστικές νοσοκόμες τους από τα ίδια τους τα παιδιά, εκκεντρικές δισεκατομμυριούχοι ζήταγαν να επικοινωνήσουν με την γάτα τους. Για να μην μιλήσουμε για αποκαλύψεις που κατάστρεφαν την υστεροφημία των αποδημησάντων: πόσες φορές είχε απιστήσει κάποιος, πόσο καταπίεζε τις ομοφυλόφιλες του τάσεις και πώς τις είχε τελικά ικανοποιήσει, τι είχε συμβεί πραγματικά σε εκείνο το ταξίδι, πού ξοδεύτηκαν τα λεφτά από την πώληση του κτήματος, και πάει λέγοντας. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με το υψηλό κόστος χρήσης και τις ηθικές αμφιβολίες, οδήγησαν σε αμφιλεγόμενη φήμη της μηχανής του δόκτορος Κιριτσένκο. Την βάφτισαν «η μηχανή του θανάτου». Παρόλα αυτά η ζήτηση συνέχιζε να αυξάνεται σταθερά και οι ζωντανοί συνέχιζαν να έχουν το τελευταίο τους πεντάλεπτο με τους πεθαμένους.

Έτσι ήταν μέχρι που ο κύριος Ντέηβ Τζόνσον ζήτησε να συγκεντρωθεί η αύρα των γονιών του που χάθηκαν σε τροχαίο δυστύχημα.

Ο πατέρας του Ντέηβ, Μπιλ Τζόνσον, και η μελλοντική του σύζυγος Λένα ήταν συμμαθητές από το Γυμνάσιο. Ερωτεύτηκαν ο ένας τον άλλο από τα δεκατέσσερά τους. Αγαπήθηκαν βαθιά. Τα χρόνια πέρασαν και ήταν από αυτές τις σπάνιες σχέσεις που βλέπεις τον ένα άνθρωπο και δεν μπορείς να τον φανταστείς χωρίς τον άλλο. Σπούδασαν, παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά, δούλεψαν, απόκτησαν σπίτι, απόκτησαν εγγόνια. Ο Μπιλ συνέχιζε να ζωγραφίζει στον ελεύθερο χρόνο του και να γεμίζει το σπίτι με πίνακες που τον ίδιο δεν τον ικανοποιούσαν ποτέ, αλλά ενθουσίαζαν την γυναίκα του. Η Λένα συνέχιζε να παίζει πιάνο και να τραγουδά, με τις φίλες της να αναρωτιούνται γιατί ποτέ δεν δοκίμασε να τραγουδήσει επαγγελματικά και αυτή να απαντά με ένα μελαγχολικό χαμόγελο. Το ίδιο χαμόγελο που ο Μπιλ προσπαθούσε ξανά και ξανά για δεκαετίες να αποτυπώσει στους πίνακές του.

Με τα χρόνια είχαν όχι απλώς μάθει τις συνήθειες ο ένας του άλλου, αλλά τις λάτρευαν. Ο Μπιλ ξετρελαινόταν με τον τρόπο που η Λένα σούφρωνε την μύτη της όταν δεν μπορούσε να θυμηθεί που ακούμπησε κάτι, και πώς βόλευε τα πόδια της στον καναπέ ρίχνοντας πάντα κάτω το τηλεκοντρόλ ή το βιβλίο της (ποτέ όμως και τα δύο). Η Λένα τον κοιτούσε με καμάρι καθώς γκρίνιαζε όποτε έδενε την γραβάτα του και με τρυφερότητα καθώς τακτοποιούσε την τροφή στο πιάτο του κατά είδος πριν φάει. Ο Μπιλ της έτριβε την πλάτη καθώς εκείνη έπλενε τα πιάτα και η Λένα τον κέρναγε καφέ καθώς εκείνος σκούπιζε και τακτοποιούσε τα πιάτα. Η Λένα του διάλεγε τα ρούχα του κι αυτός της διάλεγε τα βιβλία της. Κανένας από τους δυο δεν θυμόταν πότε έπρεπε να πάρει τα χάπια του – του το θύμιζε όμως σταθερά ο άλλος. Είδαν αγκαλιασμένοι να περνάνε γιορτές και ηλιοβασιλέματα. Έθαψαν μαζί τους γονείς τους και ανάθρεψαν μαζί τα τρία παιδιά τους. Μιλάγανε με καμάρι για αυτά και κακομαθαίνανε ασύστολα τα εγγόνια τους από κοινού. Οι ζωές τους κύλησαν σαν ρότες ποταμών που προχωράνε δίπλα – δίπλα.

Και το δυστύχημα τους πήρε μαζί. Ο γιος τους και τα αδέλφια του ήθελαν πολύ μια τελευταία ευκαιρία να τους αποχαιρετίσουν, να τους πούνε πόσο τους αγάπησαν, πόσο περήφανοι ήταν που ζήσαν μαζί τους, πόσο θα τους λείψουν. Μια τελευταία αγκαλιά ήθελαν με τους γονείς τους.

Όμως, όταν η αύρα του Μπιλ συγκεντρώθηκε και πήρε σχήμα, ρώτησε αν τα παιδιά του είχαν ζητήσει και την συγκέντρωση της αύρας της γυναίκας του. Του είπαν ναι, και διάλεξε να μιλήσει ξανά με εκείνην. Κι όταν συγκέντρωσαν την αύρα της Λένας, συνέβη το ίδιο. Τα παιδιά τους όχι μόνο έδειξαν κατανόηση, αλλά ενθουσιασμό για την τελευταία επιθυμία των γονιών τους. Οι χειριστές του μηχανήματος αναγκάστηκαν να μεταφέρουν μέσα σε φρενίτιδα καλώδια, οθόνες, βύσματα και πρίζες προκειμένου το ζευγάρι να έχει λίγα λεπτά ακόμα μαζί. Και όταν αυτό έγινε οι δυο γέροι αγκαλιάστηκαν και φιλήθηκαν στο στόμα παθιασμένα.

Το φιλί βραχυκύκλωσε και υπερφόρτωσε τα συστήματα. Η «μηχανή του θανάτου» βύθισε σε μπλακ-αουτ μισή ήπειρο πριν εκραγεί. Ο νυκτερινός ουρανός γέμισε με χρυσαφένιους κρυστάλλους, ροδοπέταλα, ιριδισμούς και νότες, που έπεσαν αργά – αργά δημιουργώντας ένα χαλί ομορφιάς στην περιοχή.

Ο δόκτωρ Κιριτσένκο δεν έφτιαξε ξανά την μηχανή του, αρνιόταν να συζητήσει καν την ιδέα. Άλλαξε όμως κάτι στην περιοχή γύρω από το τελευταίο φιλί των Τζόνσον, εκεί που η γη ποτίστηκε με τα χρυσά τους δάκρυα. Τα μήλα έβγαιναν πιο νόστιμα, όπως και όλοι οι καρποί της γης. Και το κρασί ήταν πιο γλυκόπιοτο κι οι άνθρωποι δεν το χόρταιναν και ένιωθαν την γεύση του σαν χάδι. Για πολλά χρόνια μετά την βροχή του φιλιού ήταν τα πράγματα έτσι. Και οι άνθρωποι που είχαν προλάβει να γνωρίσουν τους Τζόνσον μιλούσαν στους άλλους για την αγάπη τους κι αυτοί σε άλλους και σε άλλους και σε άλλους. Και η αγάπη και το τελευταίο φιλί έγιναν θρύλος που συνέχισε να ταξιδεύει από στόμα σε στόμα πολύ αργότερα από τότε που ξεχάστηκε και ο δόκτωρ Κιριτσένκο και η μηχανή του.

Advertisements

37 Σχόλια

  1. poli omorfo mpampaki! to diavasa monoroufi!

  2. Εκπληκτικος ο Μπαμπακης. Υποκλίνομαι.

  3. @Ξενιτεμένη:
    Ευχαριστώ! Ε, για μονορούφι γράφτηκε… ;^)

    @Pascal:
    Με έκανες να κοκκινίσω φίλε.
    Ψιτ! Κι άλλη φορά να μην δουλεύεις τόσο αργά το βράδυ, να πηγαίνες και κανά σινεμά! – ξέρεις εσύ. ;^p

    @Λεξ:
    Ευχαριστώ φίλε μου, ευχαριστώ πολύ.

  4. Συγκινήθηκα αληθινά. Σκέφτηκα αυτόν που θα ‘θελα να ξαναδώ αρχικά αλλά όλη αυτή η περιγραφή του ζευγαριού με κέριδισε. Μπράβοοοοοο. (Εμ έχω δικιο για την tagline)!

  5. Υ-π-έ-ρ-ο-χ-ο!!!

    Πολύ ωραίο το new look! Με γεια!
    (Τι έγινε; Ομαδική φρενίτιδα αλλαγών στα template κάνουν οι μπλόγκερ πριν φύγει η χρονιά; Δενκακό! )

  6. ΜΑ-ΓΙ-ΚΟ
    Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΟ
    Α-ΝΥ-ΠΕΡ-ΒΛΗ-ΤΟ

    Μπράβο Μπαμπάκη μας!:-))

  7. Μαγευτικό! Τρυφερό και ανθρώπινο πέρα από τις οποιεσδήποτε μηχανές κι εφευρέσεις. Μπράβο Μπαμπάκη που μίλησες για τη δύναμη της αγάπης με τόσο ωραίο τρόπο.

  8. ΤΕΛΕΙΟ!
    Τ Ε Λ Ε Ι Ο!

    (και με γειά το look!)

  9. Όοοοοομορφοοοοο!!!!!

  10. RESPECT RESPECT RESPECT φίλε
    ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΣ

  11. Παιδιά, θα με καταστρέψετε με αυτά που πάτε και σχολιάζετε! Τελικά το blogging είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να καταντήσεις ψώνιο!!! χαχαχαχαχα 🙂

    @Ρενάτα:
    Ναι, το κείμενο έχει ουσιαστικά δύο «κεντρικές» ιδέες, μία για την τελευταία ευκαιρία και μία για το βραχυκύκλωμά της. Thanks!

    @11:
    Ευχαριστώ.
    Μιας και σε πέτυχα, εξακολουθείς να δέχεσαι εξωτερικές συνεργασίες στο blog σου; Σκέφτομαι να κάνω μια «αυτοβιογραφική» λίστα ταινιών, όχι τις καλύτερες που έχω δει αλλά αυτές που ήταν πιο ιδιαίτερες για την ζωή μου.

    @JAGO:
    (υπόκλιση)
    Δεν υπάρχει emoticon για την υπόκλιση….

    @artanis:
    Ε-υ-χ-α-ρ-ι-σ-τ-ώ. 🙂
    Μπήκα και σε πειρασμό να χώσω τίποτα Χριστουγεννιάτικο, αλλά θα πέφταν πολλές αλλαγές μαζεμένες.

    @Ροδιά:
    Ευχαριστώ πολύ καλή μου, ξέρεις πόσο μετράω την γνώμη σου! 🙂

    @Αλεπού:
    🙂
    Είπαμε, έχουμε μπει σε περίοδο παραμυθιών και εορτασμού, έτσι;

    @Ντόλυ:
    Βρε καλώστην!
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
    Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ω
    😉

    @blogaki:
    «Beauty is in the eyes of the beholder» λένε, σωστά;

    @Cubic:
    Γεια σου ρε φίλε, σ’ ευχαριστώ!!! 🙂

  12. είσαι μεγάλο ψώνιο, γμτ σου, αλλά γράφεις απίστευτα γαμάτα…

    (μήχανημα που να μας βοηθάει να δανειζόμαστε ταλέντο υπάρχει?)

  13. υπέροχο ήτανε, μπράβο σας μπράβο σας. Και μπράβο και στη μούσα σας.

  14. Μπαμπάκη καλή αυτή η ιδέα για τις ταινίες, που προτείνεις στον 11 🙂
    να τη βάλω σε εφαρμογή λεω να δούμε αν και πού συμπίπτουμε εμείς οι μπλογκοχωριανοί 😉

  15. @Κροτ:
    Να σε σφάξω Μπαμπάκη, να σε αλείψω λάδι….

    @Αλκιμήδη:
    Ευχαριστώ, ευχαριστώ. Κομπλάρω όταν μου μιλάς στον πληθυντικό…

    @Ροδιά:
    ΜΑ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ PLAGIARISM ΣΤΗΝ ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑ?????
    μπουχαχαχαχα 😉
    Θα τον βομβαρδίσουμε τον 11 με ταινίες! Έμπλεξε με τους λάθος ανθρώπους!

  16. Ναι, ρε μπαμπάκη είσαι …ψώνιο αλλά ωραίο ψώνιο και χαρά σ’ αυτήν που σε εμπνέει να γράφεις τέτοια! Να την προσέχεις!!!!! :)))

  17. Δεν θα βαρεθώ να το γράφω..ΑΠΛΑ ΥΠΕΡΟΧΟ!Μπράβο άλλη μια φορά!
    Καλό βράδυ!

  18. Πω πω!!!!

    Χαρά στον γιό σου!

    Είναι τυχερός που σ’ έχει Μπαμπάκη, μόνο και μόνο για τα παραμύθια που φαντάζομαι ότι θα τού λες!!!!!

  19. το παράκανες σήμερα Μπαμπάκη…
    πόσο καλό ήταν αυτό;;;;
    ξέρεις;;;;
    ψώνισέ την όσο θες!!!!

  20. Ανατρίχιασα και συγκινήθηκα.
    Ξανά τα λουλούδια στον κύριο παρακαλώ 🙂

  21. πστ! θα έχεις δικαίωμα να ψωνιστείς μόνο αν σε αναφέρει κι εσένα στο μπλογκοτράγουδο ο Θ. Παπακωνσταντίνου!! χεχε!

    :ΡΡΡΡΡΡΡ

  22. Πάρα πολύ όμορφο! Κι εγώ θέλω…
    Τακτοποιούσε την τροφή στο πιάτο του κατά είδος πριν φάει…δικός μου ήταν αυτός! Θα μπορούσα να κάνω την Λένα!!!

  23. μαγικό, υπέροχο!
    θαυμάζω κάθε φορά την έμπνευσή σου και τη φαντασία σου!
    γράψε ένα μυθιστόρημα σε βιβλίο , pleaaaaseeee!
    δεν ήθελα να τελειώσει, ήθελα κιάλλοοοο!!!!

  24. @Ημίαιμος:
    Έτσι, έτσι, ο σωστός ο άντρας αφήνει σχόλιο για να κάνει κοπλιμέντο στην κυρία! 😉

    @Τασσούλα:
    Καλό βράδυ – και καλημέρα μας επίσης!

    @Μαύρος Γάτος:
    Εγώ νιώθω πολύ τυχερότερος, πίστεψέ με!!!

    @allmylifelila:
    «πόσο καλό ήταν αυτό;;;; ξέρεις;;;;»
    Αρχίζω να το υποψιάζομαι βλέποντας τα σχόλια… 🙂

    @confused:
    Merci, merci χαχαχα

    @Κροτ (ακόμα δω είσαι συ;):
    Μμμμμμμ…..σιγά! Εγώ τον ανέφερα στο μπλογκ μου, *οφείλει* να με αναφέρει και αυτός στο τραγούδι του!
    (ΑΥΤΟ ήταν δήλωση ψώνιου, απλά το ξεκαθαρίζω για να είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος)

    @Goudaki:
    Ταυτίστηκες βρε; Πολύ χαίρομαι!

    @jojo:
    Με κολακεύεις πολύ και σε ευχαριστώ ανάλογα! 🙂

  25. Έίναι πολύυυ τυχερή και η μαμάκα! Πολύ !( και τώρα καταλαβαίνω και γιατί κονταροχτυπιούνται για το γιόκα!)
    Και από μένα μπράβο αν και το θέμα με τα συγχαρητήρια το έχουν πει τόσοι άλλοι καλύτερα από μένα! Υπέροχο.

  26. Μπαμπάκη!!!!!!
    Απίστευτο! Υπέροχο! Συγκινητικό! Καταπληκτικό! Τελειο!!!!!!!!!
    Εκπληκτική ιστορία!

    ΥΓ …και η φωτό με τα σύννεφα απαιχτουά!

  27. Άντε, και σε DVD, το cd είναι πλέον γεγονός, πρέπει να αυξήσουμε τις φιλοδοξίες μας, your public needs you, the world wants you (για να μην ξεχνάμε και το Phantom of the Opera, που δεν είναι βέβαια του επιπέδου σας, άλλα είναι ολίγον cult!!).
    ;-D

  28. 🙂 ωραία ιστορία!

  29. @Crucilla:
    Και φαντάσου, έχω ανεβάσει μόνο μία φωτογραφία του! Τι να πουν και η Κροτ με τη Ντόλυ, που τον έχουν δει να κάνει μπάνιο στη θάλασσα!!! χαχαχα 😉

    @An-Lu:
    Μερσί, μερσί, μερσί! Να σε χαιρόμαστε και πάλι!

    @Σοφία:
    Ναι, αλλά εγώ δεν είμαι στο CD 😦
    Εμπάθεια παιδί μου. Ζήλεια. Επειδή έγραψα ότι περίμενα καλύτερο live από έναν μουσικό τέτοιου μεγέθους με διέγραψε τελευταία στιγμή από το Σύμπαν.
    Λέμε τώρα… χαχαχαχαχα

    @Gelial:
    Ευχαριστώ φίλε!

  30. Αναρρίγησα… Υπέροχη πένα, αγαπητέ μου Μπαμπάκη! Και εις άλλα ύψη!

    Εύχομαι όλοι μας να ζήσουμε μια τέτοια αγάπη που βραχυκυκλώνει τα πάντα από το υπερπέραν 🙂

  31. @Idάκι:
    Μακάρι. Ωραία η ευχή σου.

  32. Τελείωσε…..είμαι φανατική αναγνώστριά σου…. 😉

  33. Υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν ισχύει ο κανόνας «Ολα τα καλά κάποτε τελειώνουν». Μερικά πράγματα στην ζωή .. απλά δεν τελειώνουν. Έτσι απλά.

    Μπράβο ! ήτανε πάρα πολύ καλό. Μας θύμισες κάτι που όλοι έχουμε ξεχάσει.

  34. @sokinfun:
    Ευχαριστώ πολύ, να είσαι καλά! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: