• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Δεκέμβριος 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Νοέ.   Ιαν. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Εποχιακή φιλανθρωπία vs ΜΚΟ

Παραδοσιακά καταλαβαίνεις ότι έρχονται Χριστούγεννα από δύο πράγματα: πρώτον, ακούς το Last Christmas στο ραδιόφωνο, αλλάζεις απεγνωσμένα σταθμό και ξαναπέφτεις στο Last Christmas. Δεύτερον, γεμίζει ο τόπος αναφορές στην ανάγκη για φιλανθρωπία και στο πώς «αυτές τις γιορτές» θα δείξουμε πόσο καλοί υπέροχοι και γούτσου γούτσου θέλω-να-σε-ζουπήξω άνθρωποι είμαστε κατά βάθος.

Με ενοχλεί η εποχιακή φιλανθρωπία. Εδώ που τα λέμε με ενοχλεί ακόμα και ο όρος «φιλανθρωπία». Μου φέρνει στο νου υστερικές μεγαλοκυρίες που πλειοδοτούν για το βρακί που φορούσε η Παπαρίζου στην Eurovision προσπαθώντας απεγνωσμένα να κάνουν εντύπωση και PR, αλλά «το σημαντικό είναι να μαζευτούν τα λεφτά για τον σκοπό, που είναι ιερός». Υποκρισία του αισχίστου είδους είναι η mainstream φιλανθρωπία. Αν πιστεύεις στον σκοπό τα δίνεις τα λεφτά κατ’ ευθείαν, δεν χρειάζεσαι γκαλά και πλειστηριασμούς. Αν όμως χρειάζεσαι το τζέρζελο που συνοδεύει όλη αυτή την ιστορία, τότε μάλλον για τα PR έχεις πάει. Είτε της φαμίλιας είτε της εταιρείας. Και για την ψευδαίσθηση ότι είσαι καλός άνθρωπος. Λέμε τώρα.

Η φιλανθρωπία της εποχής μας αυξάνεται τώρα τα Χριστούγεννα. Μάλλον οι δυτικοί αστοί έχουμε χάψει το παραμύθι του Άγιου Βασίλη και προσπαθούμε να σώσουμε την παρτίδα της χρονιάς, έστω και στο τέλος της, με το να γίνουμε καλοί άνθρωποι. Ξαφνικά θυμόμαστε τους εράνους, ξαφνικά δίνουμε και λεφτά στους ζητιάνους. Ξαφνικά και πρόσκαιρα. Μετά τα Φώτα δεν έχουν πια ανάγκη οι ζητιάνοι (άσε που έχουν καθαριστεί οι μισθοί – δώρα και έχει αρχίσει η απεγνωσμένη έρευνα για κέρματα πίσω από την σερβάντα και κάτω από το ψυγείο!)

Στο εντελώς αντίθετο άκρο υπάρχουν κάποιες μη κυβερνητικές οργανώσεις που προσπαθούν και που προσφέρουν έργο, πραγματικό έργο και όχι ζωγραφισμένες αγελάδες. Άνθρωποι σηκώνουν τα μανίκια και δίνουν από τον χρόνο τους (το πιο πολύτιμο αγαθό που έχουμε) προσφέροντας σε συνανθρώπους. Και το κάνουν όλο τον χρόνο, αφού άλλωστε όλο τον χρόνο υπάρχουν ανάγκες και όχι όποτε μας ενημερώνει η τιβούλα μας ότι πρέπει να σηκωθούμε από τον καναπέ. Τέτοιες είναι για παράδειγμα το Χαμόγελο του Παιδιού ή οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα. Με τέτοιες οργανώσεις μπορείς να συμφωνείς ή να διαφωνείς με τις θέσεις και τις μεθόδους τους (για παράδειγμα, η Greenpeace έχει υιοθετήσει μια εντελώς κοντόφθαλμη θέση στην σύντηξη υδρογόνου IMHO), αλλά αυτό δεν αναιρεί το συνολικό τους έργο. Τέτοια οργάνωση, αληθινού έργου, και οι Δρόμοι Ζωής, στο bazaar των οποίων μας προέτρεψε να πάμε ο Αθήναιος (και πήγε ο ίδιος πρώτος και σήκωσε τα πάντα και όποιοι πήγαμε την Κυριακή δεν βρήκαμε τίποτα και δεν το κάνω θέμα αλλά αυτή την χειροποίητη τυροκαυτερή θα την φαντασιώνομαι για καιρό!!!)

Τις προάλλες άκουγα στο ράδιο μια Κυρία από την «Φλόγα», η οποία είναι Σύλλογος Γονέων Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια. Πόνεσα. Δεν καταλαβαίνω το βάθος toy πόνοy τους και ειλικρινά εύχομαι ο Θεός να δώσει να μην τον καταλάβω ποτέ. Υποψιάζομαι όμως. Και σέβομαι. Και ξέρω ότι η δύναμη που μπορεί να δείξει ο άνθρωπος είναι τρομακτική σε μέγεθος και σε εύρος.

Ακούς όμως μια σεμνή γυναίκα να λέει ότι βασικός ρόλος τους είναι να στηρίζουν τους γονείς που βρίσκονται αντιμέτωποι με αυτή την κατάσταση. Και ότι στην πρώτη συνάντηση στέλνουν πάντα μέλη τους που το παιδί νίκησε την μάχη για να δείχνουν ότι υπάρχει και πιθανότητα νίκης. Και μετά την ρωτάνε «εσείς πηγαίνετε;» και απαντά όχι «εγώ την έχασα την κόρη μου». Πώς να μην δείξεις σεβασμό; Για αυτή την γυναίκα ήρθε μια τέτοια απώλεια, που είναι το χειρότερο που μπορείς να βιώσεις και όμως, ο κόσμος δεν σταμάτησε να γυρίζει, ο πόνος δεν έφτασε να την γονατίσει, οι ανάγκες άλλων ανθρώπων στην ίδια θέση αποδεικνύονται επαρκές κίνητρο για να τρέχει και να βοηθάει και να στηρίζει. Πώς να μην δείξεις σεβασμό; Και πώς να μην συγκλονιστείς από τις ιστορίες παιδιών που δείχνουν τέτοια μεγαθυμία και τέτοιο ήθος καθώς κονταροχτυπιούνται με τον καρκίνο, που τα μάτια βουρκώνουν και μένει η ανάγκη να δώσεις κι εσύ κάτι από τον εαυτό σου, ελπίζοντας να μην σε αφορά ποτέ. Και να μιλήσεις για όλα αυτά, να μιλήσεις όσο μπορείς πιο προσεκτικά για να μην ευτελίσεις την προσπάθεια.

Αντιγράφω από εδώ:

Η ΦΛΟΓΑ αγωνίζεται για την καλύτερη ιατρική ψυχολογική και κοινωνική φροντίδα των παιδιών που πάσχουν από καρκίνο. Η ΦΛΟΓΑ σήμερα απλώνεται σε ολόκληρη την Ελλάδα, διαθέτει γραφεία με πλούσια δράση στην Ήπειρο, την Πάτρα, τον Βόλο, την Πρέβεζα, τα Γιάννενα και την Κέρκυρα, ενώ τα μέλη μας σε όλη την Ελλάδα ανέρχονται σε 2000 περίπου οικογένειες. Σήμερα, δύο στα τρία παιδιά που προσβάλλονται από καρκίνο φτάνουν την τελική ίαση και εντάσσονται στο κοινωνικό σύνολο αφήνοντας πίσω τους μία οδυνηρή εμπειρία.Εμείς οι γονείς της ΦΛΟΓΑ, προσπαθούμε με την συνεχή παρουσία μας να σταθούμε δίπλα στα παιδιά μας, που σ’ αυτή την τόσο τρυφερή ηλικία, είναι υποχρεωμένα να αγωνιστούν για να διεκδικήσουν αυτό, που θα έπρεπε να είναι δεδομένο, το δικαίωμα για ζωή.

Δραστηριότητες της ΦΛΟΓΑΣ

  • Συμμετέχει στην προμήθεια ιατρικού και άλλου εξοπλισμού και στην διαμόρφωση των χώρων νοσηλείας στα νοσοκομεία.
  • Προσπαθεί με συνεχείς παραστάσεις στους κρατικούς φορείς να υποχρεώσει την πολιτεία να βελτιώσει την μέριμνα που παρέχει στο παιδί που πάσχει από καρκίνο.
  • Διαθέτει κατάλληλα εξοπλισμένο αυτοκίνητο το οποίο σε συνεργασία με τα νοσοκομεία παίδων αναλαμβάνει καθημερινά την μεταφορά των παιδιών από και προς τα νοσοκομεία.
  • Διαθέτει κοινωνικό ταμείο για τις πρώτες βασικές ανάγκες των οικονομικά ασθενέστερων οικογενειών.
  • Αγωνίζεται να ενημερώσει την κοινή γνώμη ότι ο καρκίνος στο παιδί είναι μία νόσος που μπορεί, με την κατάλληλη υποδομή και φροντίδα, να ξεπεραστεί, Το παιδί που αρρωσταίνει από καρκίνο έχει ανάγκη από σωστή ιατρική ψυχολογική και κοινωνική φροντίδα σε συνθήκες που θα προστατεύουν τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια του.
  • Σήμερα δύο στα τρία παιδιά που προσβάλλονται από καρκίνο φτάνουν την τελική ίαση και εντάσσονται στο κοινωνικό σύνολο αφήνοντας πίσω τους την νόσο σαν μία οδυνηρή εμπειρία.
  • Στόχος μας , τρία στα τρία παιδιά να γίνονται καλά και μέχρι να γίνει αυτό δυνατό η ΦΛΟΓΑ θα συνεχίσει να αγωνίζεται με όποια μέσα, ώστε να μπορεί να δώσει στα παιδιά της την καλύτερη δυνατή ευκαιρία για τελική ίαση.
  • Το πιο σημαντικό, όμως, πρόγραμμα της ΦΛΟΓΑΣ είναι η ανέγερση του Ξενώνα της ΦΛΟΓΑΣ στο οποίο φιλοξενούνται τα παιδιά και οι γονείς που έρχονται από την περιφέρεια και είναι υποχρεωμένα να παραμείνουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην Αθήνα για να υποβληθούν σε θεραπεία. Το «Σπίτι των Παιδιών της ΦΛΟΓΑΣ» βρίσκεται δίπλα στα νοσοκομεία παίδων της Αθήνας.
  • Επόμενος στόχος της ΦΛΟΓΑΣ σε συνεργασία με το Νοσοκομείο Παίδων Π & Α Κυριακού είναι η θεσμοθέτηση της κατ’ οίκον νοσηλευτικής βοήθειας (ΚΟΝ) για ορισμένα από τα παιδιά των ογκολογικών τμημάτων σε ορισμένες φάσεις της νόσου τους. Το πρόγραμμα αυτό έχει ήδη εγκριθεί από τη Διοίκηση του Νοσοκομείου.

Τηλέφωνο: 210 7485000 Διεύθυνση: Αιγίου 6 – 8, Γουδί e-mail: f2001@otenet.gr URL: http://www.floga.org

Δείτε επίσης εδώ. Πάντως, το url που δίνεται για τον ιστοχώρο του Συλλόγου δεν δουλεύει. Είτε δουλεύει όμως είτε όχι, να ένα καλό σημείο για να ρίξουμε βάρος και προσπάθεια από δω κι εμπρός. Ελπίζω να σας έπεισα κι εσάς, και ελπίζω ο τρόπος που έγραψα αυτό το κειμενάκι να μην προσβάλει ανθρώπους που σηκώνουν τέτοιους σταυρούς.

Advertisements

16 Σχόλια

  1. Η εποχιακή φιλανθρωπία δεν είναι ελληνική πατέντα.

    Στην απεκεί όχθη του Ατλαντικού, ο Στρατός της Σωτηρίας (salvation army) μαζεύει την περίοδο από την ημέρα των ευχαριστιών (thanksgiving) μέχρι και την πρωτοχρονιά μερικές εκατοντάδες δολλάρια και όλα αυτά μέσω των γνωστών (και από ταινίες) κόκκινων καζανιών με τον Αι-Βασίλη (Αϊ Νικόλαο, Saint Nick, Santa Claus τέλος πάντων) να κουδουνάει μία καμπανίτσα.

    Τιμές πρέπει σε όλους αυτούς που αγωνίζονται για να βοηθήσουν και να συντρέξουν έστω και ένα παιδί όχι μόνο στις γιορτινές ημέρες αλλά κάθε μέρα.

    Ι.

  2. Αγαπητό μου ΒΑΤΌΜΟΥΡΟ,
    συμφωνώ μαζί σου με την άποψη περι φιλανθρωπίας, απολύτως.

    Δεν είμαι όμως εδώ γι’αυτό΄! Είμαι εδώ για να σπείρω την εντροπία σε ένα σοβαρό ποστ!

    Το πάντα πιστό σου Φραγκόσυκο!

  3. Πολύ εύστοχο ποστ,μπαμπάκη…Με λυπούν (για να μη χρησιμοποιήσω άλλο ρήμα) αφάνταστα όσοι προβαίνουν σε φιλανθρωπικές κινήσεις «για τα μάτια του κόσμου».Πάντα ήμουν της άποψης :»κάνε κάτι-εφόσον το πιστεύεις-διακριτικά..για σένα και μόνο». 😉

  4. Κι εμείς πάντα λέμε στα παιδιά στο σχολείο πως οι άνθρωποι έχουν ανάγκη όλο το χρόνο και όχι μόνο στις γιορτές και είναι υποκρισία να κάνεις εράνους μόνο αυτήν την εποχή (ή να είσαι εθελοντής μόνο στους Ολυμπιακούς Αγώνες…) αλλά δεν είναι πάντα εύκολο να τα κάνεις να σκεφτούν προς αυτήν την κατεύθυνση, ευτυχώς εδώ δραστηριοποιείται πολύ το Χαμόγελο του Παιδιού. Είναι και αυτό μια αρχή…

  5. Ανεξάρτητα από τους ανθρώπους που αποτελούν το Δ.Σ. της Φλόγας, είμαιο σε θέση να γνωρίζω πως κάνουν πολύ καλή δουλειά.
    Και να πω κάτι;
    Αν το δούμε θετικά και λίγο Γκεμπελικά (οξύμωρο – ναί!),
    ας αναφέρονται όλες αυτές οι προσπάθειες έστω και «εποχιακά»…
    άκου- άκου,
    κάτι θα μείνει…

  6. Πες τα, Μπαμπάκη! Μπράβο τους!
    Άσε ,κανεένα να μην τον βγάλει η μοίρα του σ΄αυτό το τμήμα του νοσοκομείου. (Δουλεύει η αδερφή μου εκεί . )

  7. Είναι αξιέπαινη η δουλειά που κάνουν στην ΦΛΟΓΑ (από τα λίγα που ξέρω).Θα συμφωνήσω με την evelina_z13 και με την allmyfelila.
    Καλό βράδυ!

  8. Πέρασα διάβασα, τι να πω… τα πες όλα
    Καλό ξημέρωμα φίλε

  9. Είναι αγώνας ζωής «όλα ή τίποτε» αυτός, που κάνουν όσοι καρκινοπαθείς δεν το βάζουν κάτω και αντιμετωπίζουν την ασθένεια με το κεφάλι ψηλά, κατάματα, ίσος προς ίσον!
    Κι είναι αγώνας αγάπης άγονος, μερικές φορές, αυτός, που κάνουν όσοι στέκουν δίπλα τους! Αγώνας άχαρος, γιατί συχνά συμπεριλαμβάνει ρόλους πολλούς για το ίδιο πρόσωπο : ρόλο υποστηρικτή, ρόλο «απ’ έξω γελάω κι από μέσα μου απελπίζομαι», ρόλο συναγωνιστή, ρόλο «ψεύτη», ρόλο «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε»! Πολλοί ρόλοι, συχνά άλλο το έργο κάθε μέρα, νέα εξέλιξη, καθόλου εξέλιξη, προς τα πίσω «εξέλιξη»…
    Ωστόσο, του ενός ο αγώνας χωρίς τον αγώνα του άλλου δεν γίνεται! Είναι θέσφατο αυτό! Είναι conditio sine qua non… Όταν ο καρκινοπαθής αποφασίσει να δώσει τον αγώνα, χρειάζεται τους ανθρώπους του από δίπλα και, όταν πρόκειται για παιδί, πρέπει νάναι όχι δίπλα, όχι κοντά, όχι μαζί, αλλά μέσα του σχεδόν οι γονιοί, γιατί είναι ΕΝΑΣ τότε ο αγώνας, ΜΙΑ η δύναμη!
    Μερικοί οικείοι, όπως και μερικοί καρκινοπαθείς, δεν το έχουν από την αρχή μέσα τους αυτό το αγωνιστικό πνεύμα, δεν διαθέτουν την γνώση αυτή ούτε την πίστη, καθώς ξεκινούν – αν ξεκινούν… Στο σημείο, ακριβώς, αυτό μπορεί να είναι καθοριστικός και κρίσιμος ο ρόλος οργανώσεων, όπως η «ΦΛΟΓΑ» ή έστω και απλών, μεμονωμένων ανθρώπων, ομοιοπαθών ή έμπειρων. Κι αυτό γιατί ναι μεν η απόφαση του καθενός για το πώς θα χειρισθεί την ασθένεια είναι και πρέπει να είναι καθαρά προσωπική και σεβαστή, αλλά το κλειδί και το σπουδαίο είναι να καταλήγει κανείς σε αυτήν, έχοντας πλήρη πληροφόρηση. Πρώτο μέλημα είναι αυτό και, αν αποφασίσει ότι θα τον δώσει τον αγώνα, ακολουθεί μετά, η ανάγκη να αποκτήσει εμπιστοσύνη στο ότι ο αγώνας του κι ο ίδιος ακόμα θα έχουν στήριξη, όποτε τύχει κάνα παραπάτημα ή στραβοπάτημα!
    Καλή σου μέρα Μπαμπάκη! Είναι καλό μέσα στην εορταστική ατμόσφαιρα να θυμόμαστε κι άλλα πράγματα…

  10. «…έργο, πραγματικό έργο και όχι ζωγραφισμένες αγελάδες»

    Πρέπει να σ’ ενοχλεί πολύ, ε;

  11. Καλημέρα Μπαμπάκη.
    Πόσο συμφωνώ…
    Τα φιλιά μου.

  12. Καλημέρα σε όλους!

    @ikd69:
    «Η εποχιακή φιλανθρωπία δεν είναι ελληνική πατέντα. »
    Όχι βέβαια! Αντίθετα, είναι ξεκάθαρα ταξική πατέντα (κι ας ακούγεται παλαιοκουμουνιστικό αυτό) και αφορά τους ανερχόμενους και τους wannabe μεγαλοαστούς.
    Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου για το για ποιους πρέπει να πηγαίνουν οι τιμές και η αναγνώριση της προσφοράς τους!!!

    @Φραγκόσυκο:
    Πόσοι bloggers χρειάζονται για να μαμήσουν μια συζήτηση; Η εξής μία!!!!
    ;^p
    χεχεχεχεχε

    @Εβελίνα:
    Ακριβώς αυτό. Αν είναι ουσίας, δεν χρειάζεται δημόσια συζήτηση. Αντίθετα, όλοι αυτοί οι πλειστηριασμοί γίνονται για να μαζευτούν, να κάνουν ένα chit-chat και να στο τέλος να την….βγάλουν έξω να την μετρήσουν. Την φιλανθρωπία τους εννοώ.

    @Σοφία:
    Η φιλανθρωπία και ο εθελοντισμός είναι σοβαρά πράγματα και δυστυχώς η εποχική ενασχόληση με αυτά τα υποβιβάζει. Και τελικά είναι πολλοί άνθρωποι που κάνουν αξιόλογες προσπάθειες. Και σε ιδιαίτερα αντίξοο περιβάλλον κατά την γνώμη μου. Το Χαμόγελο του Παιδιού έχει λάβει αρκετή προβολή από τα ΜΜΕ, και πολύ καλώς. Η Φλόγα είναι μια οργάνωση που από το θέμα της και από το target group (αν μπορώ να το πω έτσι) στο οποίο απεθύνεται προτιμά αυτόματα η κοινωνία μας να την χώνει στο βάθος του ντουλαπιού. Δεν πρέπει να είναι έτσι όμως.

    @allmylifelila:
    Ναι και στο γκεμπελικό που λες. Από το τίποτα, καλύτερα έστω και λόγω σαιζόν να ακούμε για αυτούς τους ανθρώπους και τις προσπάθειές τους – απόλυτα μαζί σου! Η υποκρισία αυτών που ασχολούνται μόνο με την «επίσημη» φιλανθρωπία είναι που με ενοχλεί αφάνταστα.

    @Ρενάτα:
    «κανεένα να μην τον βγάλει η μοίρα του σ΄αυτό το τμήμα του νοσοκομείου»
    Αμήν κορίτσι μου, αμήν.
    Πιο ουσιαστική ευχή δεν μπορούσες να κάνεις!

    @Τασσούλα:
    Καλό σου βράδυ κορίτσι μου, φιλιά στον Σβούρα!

    @Παράφωνος:
    Να είσαι καλά. (Μα τι ώρα κοιμάσαι????)

    @Αστεροειδή:
    Καλή σου μέρα φίλε μου. Εξαιρετικό το σχόλιο, εμπεριστατωμένο και παθιασμένο όπου και όπως πρέπει. Σε μια ασθένεια σαν τον καρκίνο, που για πολλούς ανθρώπους είναι δύσκολο ακόμα και να εκφέρουν το όνομα της αρρώστειας, η ψυχολογική στήριξη και η ξεκάθαρη αντίληψη της κατάστασης είναι απαραίτητα για τον άνθρωπο.
    Μου άρεσε ιδιαίτερα η παραπομπή στον Σαίξπηρ. Από τα αγαπημένα μου αυτό.

    @Αντώνης:
    Χαχαχα, βασικά το θεωρώ πολύ αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της κατάστασης.
    Άλλωστε, έχω να της λέω καλημέρα κάθε πρωί που έρχομαι στη δουλειά μουυυυυυυυυυυυυυ

  13. Φιλιά Αργυρένια, ελπίζω να λήξαν τα δέκατα (έρχονται γιορτές, δεν λέει αγκαλιά με τα χαρτομάντηλα και τα θερμόμετρα!!!)

  14. Τα σέβη μου….φιλιά στον πιτσιρή 😉

  15. Όταν θα μάθεις να τη λες σωστά θα κερδίσεις ένα βαζάκι όταν συναντηθούμε.
    Κ ο π α ν ι σ τ ή!
    Πάμε πάλι κοπανιστή Μυκόνου!
    Και δεν την πήρε όλη ο Αθήναιος, αυτός πήρε αλκοόλια!

  16. @Γοργονίτσα:
    Μιλ μερσί! 🙂

    @Δημήτρης:
    χαχαχαχαχα!!! Σωστό! Δεν ξέρω πώς την πάτησα, συνήθως είμαι πιο προσεκτικός!
    Μου αρέσουν όμως οι blogger που ξέρουν να ξεχωρίζουν το βασικό θέμα ενός ποστ! ;p

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: