• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Δεκέμβριος 2006
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Νοέ.   Ιαν. »
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    25262728293031
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Οι τελευταίοι εξόριστοι ΙV

Μέρος Δ’ – Η πτώση στον παράδεισο

Προηγούμενα: I, II, III

Εκείνη την μέρα ένιωθαν ότι ξεγέλασαν την Μοίρα.

Γιατί κάθε προσγείωση από την οποία μπορείς να φύγεις περπατώντας είναι καλή. Και σε αυτή την περίπτωση οι τρεις τελευταίοι από το πλήρωμα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού μπόρεσαν και να σηκωθούν και να περπατήσουν μετά την προσγείωση. Περπάτησαν ξανά σε χώμα, ανάπνευσαν ξανά φρέσκο αέρα. Η χαρά τους ήταν απερίγραπτη, ζούσαν το απόλυτο μεθύσι. Ούρλιαζαν ενθουσιασμένοι, χοροπήδαγαν, αγκαλιάζονταν, γελούσαν, έκλαιγαν.

Πριν μόλις δύο ημέρες είχαν αποκόψει ένα τμήμα του Σταθμού για να γλιτώσουν από την μανία που είχε κυριέψει τους μεθυσμένους συναδέλφους τους. Είχαν επιζήσει μόνο οι τρεις τους. Πριν μόλις δύο ημέρες δεν μπορούσαν να αρθρώσουν κουβέντα, καθώς η απελπισία τους έσφιγγε τις καρδιές με τα παγωμένα της δάχτυλα.

Και πραγματικά  η κατάσταση ήταν απελπιστική. Κάτω από τα πόδια τους ο πλανήτης εξακολουθούσε να γυρνά αδιάφορος και απόμακρος, χωρίς σημείο επικοινωνίας, χωρίς τρόπο να γνωρίζουν μέχρι που είχε φτάσει η ραδιενέργεια και αν κάποιες περιοχές ήταν πιο ασφαλείς από τις άλλες. Τα τρόφιμα είχαν σχεδόν τελειώσει. Τις τελευταίες ημέρες ο ερασιτεχνικός αποστακτήρας της καταστροφής είχε καταναλώσει ό,τι είχαν στην αποθήκη που μπορούσε να δώσει σάκχαρα και υδρογονάνθρακες. Όλα πήγαν στην παρασκευή του ανώνυμου πιοτού που έλιωσε τις προσωπικότητες των συναδέλφων τους.

Σα να μην έφταναν αυτά, με την βίαιη και απρογραμμάτιστη αποκοπή τμήματος του σταθμού, η ισορροπία του συμπλέγματος ανατράπηκε δραματικά. Είχε αρχίσει να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του. Η περιστροφή ήταν σίγουρα μια ενόχληση, αλλά αυτό ήταν δευτερεύον, καθώς το ουσιαστικό πρόβλημα ήταν η απώλεια ενέργειας που αυτή προξενούσε. Επιβεβαιώσανε ότι ήδη η τροχιά τους είχε αρχίσει να φθίνει και ήταν θέμα χρόνου να επανέλθουν στην ατμόσφαιρα και να κατευθυνθούν προς την επιφάνεια του πλανήτη σαν μια φλεγόμενη μάζα από πλαστικό και μέταλλο.

Ο σταθμός δεν ήταν πια ασφαλής. Έπρεπε να τολμήσουν την απόδραση που αναβάλανε εδώ και καιρό. Γιατί από την πρώτη μέρα που άρχισε αυτή η ιστορία φάνηκε πώς οι ίδιοι ήταν ηθοποιοί και κοινό στην τελευταία πράξη του έργου της ανθρωπότητας. Και ήταν αναγκασμένοι να ακολουθήσουν το φρικτό σενάριο που είχε πλέξει η μοίρα γύρω από όλους τους ανθρώπους – ίσως.

Με βάση τις ιδέες που πρώτος ο Πακίρ είχε επεξεργαστεί διάλεξαν μια περιοχή προσγείωσης, έστω και χωρίς χάρτες. Η Αφρική ήταν η ήπειρος που χτυπήθηκε λιγότερο από τον πυρηνικό όλεθρο, ειδικά οι χώρες νοτίως της Σαχάρας, οπότε θα ήταν και η λιγότερο μολυσμένη. Η Αφρική, εκεί από όπου είχε ίσως ξεκινήσει η πορεία της ανθρωπότητας, ήταν η ελπίδα τους για καταφύγιο από αυτή τη μοιραία περιπέτεια. Διάλεξαν λοιπόν μια πεδιάδα, κοντά στις εκβολές του Νίγηρα, που ενδεχομένως να μπορούσε να λειτουργήσει σαν διάδρομος προσγείωσης για διαστημικό λεωφορείο.

Χωρίς άλλη χρονοτριβή φόρτωσαν το σκάφος με οτιδήποτε πίστευαν ότι μπορούσε να τους φανεί χρήσιμο. Θα ξεκίναγαν όταν βρίσκονταν πάνω από τον Ινδικό ωκεανό, περίπου στη θέση που ήταν όταν πρωτοείδαν τα πυροτεχνήματα του πυρηνικού ολέθρου. Κάνανε τις προσευχές τους, σε όποιον Θεό πίστευε ο καθένας, και μέσα σε σιωπή που κοβόταν με λεπίδι, σφιγμένοι από το άγχος, άρχισαν την διαδικασία αποκόλλησης από τον περιστρεφόμενο σταθμό.

Ακολούθησε μια διαδρομή μέσα σε προδιαγεγραμμένο τρόμο. Δεν υπήρχε τρόπος να ξέρουν αν η παρατεταμένη έκθεση στους κινδύνους του διαστήματος ή τα πρόσφατα γεγονότα είχαν κάνει ζημιά στη θερμική ασπίδα του λεωφορείου. Το σκάφος έτρεμε, βογκούσε και προχωρούσε μέσα σε μια αγκαλιά από φλόγες. Ξανά και ξανά αναρωτιόντουσαν μήπως είχαν επιβιβαστεί σε ένα δρομολόγιο θανάτου. Άλλωστε, ήταν σαν ο θάνατος να έχει κυκλώσει όλη την ανθρωπότητα, πώς θα ξέφευγαν οι τρεις τους;

Το σκάφος όμως άντεξε. Όταν αποκαταστάθηκε η ισορροπία και η επαφή με το περιβάλλον η Μαρία έπιασε αποφασιστικά τα χειριστήρια και κατάφερε να εντοπίσει το Λάγος. Κατευθύνθηκαν στα δυτικά ελπίζοντας ότι θα βρουν διαθέσιμο για προσγείωση κάποιον αυτοκινητόδρομο και έτσι και έγινε. Το δύσκολο έργου της μείωσης ταχύτητας του σκάφους πήγε καλύτερα απ΄ ό,τι περιμένανε και μετά από εβδομάδες εξόριστοι βρέθηκαν ξανά στην επιφάνεια της Γης. Κι αφού προσγειώθηκαν μπόρεσαν και βγήκαν. Πανηγυρίσανε. Απόλαυσαν την στιγμή με όλο τους το είναι.

Περάσανε δύο ημέρες για να συνειδητοποιήσουν ότι όσο και να περίμεναν δεν θα περνούσε άλλος άνθρωπος.

Ατελείωτες οι ώρες προσμονής στο πλάι του αυτοκινητόδρομου. Κανένα όχημα, κανένας ήχος ανθρώπου δεν τάραξε την ησυχία. Περπατήσανε μερικά χιλιόμετρα προς την μία κατεύθυνση– τίποτα. Επιστρέψανε για να περπατήσουν άλλα τόσα προς την άλλη μεριά και έπεσαν πάνω σε ένα τοπίο ομαδικής σφαγής. Κατακρεουργημένα πτώματα σάπιζαν σε σωρούς στην άκρη του δρόμου και έδειχναν ότι μια άναρχη μάχη είχε συμβεί εκεί. Δεν άργησαν να καταλάβουν: η απελπισία του «τέλους του κόσμου» είχε οδηγήσει σε ακραίες συμπεριφορές, καταστροφές και λεηλασίες. Εκεί που τα πυρηνικά όπλα δεν θέρισαν τον πληθυσμό, το έκανε η εξαγρίωση και η κατάλυση κάθε έννοιας πολιτισμού. Το ίδιο δεν είχε συμβεί και στην μικρή εξόριστη ομάδα τους άλλωστε; Και το ίδιο θα είχε συμβεί σε όλο τον πλανήτη. Ακόμα και αν κάποιοι είχαν επιβιώσει, τότε είχαν οργανωθεί σε ένοπλες δολοφονικές ομάδες που μόνο στόχο είχαν την άγρια επιβίωση.

Ήταν μόνοι τους. Ίσως να ήταν οι τελευταίοι άνθρωποι στον πλανήτη. Ίσως να ζούσαν το τέλος της ανθρωπότητας. Επιστρέψανε στο σκάφος, που λειτουργούσε πια σαν κατάλυμα και καταφύγιο, βαθειά προβληματισμένοι. Και τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα όταν αρρώστησε ο Στηβ.

Η Ιρίνα διέγνωσε ελονοσία. Φάρμακα δεν υπήρχαν καθόλου στο σκάφος. Οι δύο γυναίκες από καθαρή τύχη ήταν καλυμμένες με την φαρμακευτική αγωγή που είχαν λάβει πριν φύγουν για τον Σταθμό. Μέρα με την μέρα η κατάσταση του Στηβ χειροτέρευε. Όσο η μία γυναίκα καθόταν μαζί του προσπαθώντας να τον ανακουφίσει η άλλη δρούσε σαν τροφοσυλλέκτης, μαζεύοντας καρπούς και χόρτα για να εξασφαλίσει την επιβίωσή τους.

Το να ακολουθήσουν τον δρόμο μέχρι να τους βγάλει σε κάποια πόλη ήταν πορεία ημερών. Ο Στηβ δεν θα άντεχε την διαδρομή και η πόλη δεν θα ήταν απαραίτητα ασφαλής. Παρόλα αυτά, έπρεπε να το τολμήσουν. Μάζεψαν προμήθειες για αρκετές ημέρες, αποφασίστηκε η Μαρία να μείνει στο σκάφος μαζί με τον Στηβ και η γιατρός Ιρίνα να φύγει σε αναζήτηση φαρμάκων. Η αγωνία τους τώρα που χωριζόντουσαν έμοιαζε με την αγωνία βρεφών που για πρώτη φορά βλέπουν τους γονείς τους να φεύγουν από το σπίτι. Δεν ήξεραν αν και πότε θα βλεπόντουσαν ξανά, δεν ήξεραν μήπως τα βήματά τους σε αυτό το βαλς θανάτου τους απομακρύναν για πάντα. Τα βήματα της Ιρίνα καθώς απομακρυνόταν προς την ανατολή ήταν διστακτικά.

Υπήρχε όμως κι ένα άλλο θέμα.

Η ίδια σκέψη είχε στοιχειώσει και τους τρεις εδώ και μέρες. Ίσως ήταν οι τελευταίοι ζωντανοί άνθρωποι. Το είχαν κουβεντιάσει πριν αρρωστήσει ο Στηβ, αλλά δεν κατάφεραν να πάρουν μια απόφαση. Άλλωστε, ήταν φίλοι και συνάδελφοι, άνθρωποι σύγχρονοι και εξελιγμένοι. Δεν είχαν μάθει να προσαρμόζονται σε αναγκαστική τεκνοποιία, κι ακόμα περισσότερο τώρα που το αρσενικό του είδους ψηνόταν στον πυρετό.

Μέσα στη μοναξιά της η Μαρία περίμενε την Ιρίνα να επιστρέψει. Και ο τελευταίος ζωντανός άνδρας αργοπέθαινε. Αποφάσισε να προχωρήσει σε αυτό που έπρεπε να γίνει, σε μια τελευταία προσπάθεια να διασφαλίσουν την επιβίωση του ανθρώπου. Άναψε φωτιές γύρω από το σκάφος. Γδύθηκε, έγδυσε και τον Στηβ. Του εξήγησε τι θα έκανε και μετά τον άγγιξε, τον έτριψε, τον χάιδεψε. Όταν τον ένιωσε έτοιμο κατεύθυνε το πέος του μέσα της. Ο πυρετός δεν του επέτρεπε να διατηρήσει την στύση του, οπότε η Μαρία, με υπομονή, ξεκινούσε ξανά από την αρχή.

Οι φλόγες χορεύουν πάνω στα κορμιά. Ιδρώτας και βογκητά ακούγονται. Ο πυρετός αναμιγνύεται με την αρχαία ηδονή και καταλήγει σε ένα πικρό, τρισάθλιο θρήνο. Δεν έπρεπε να συμβαίνουν όλα αυτά. Είμαστε άνθρωποι, άνθρωποι εκλεπτυσμένοι και όχι πρωτόγονοι. Κι όμως, ξανά και ξανά και ξανά, μια δουλειά που απλώς πρέπει να γίνει, γίνεται. Δεν ακούγονται κουβέντες, δεν υπάρχουν τρυφερότητες, ούτε εξηγήσεις. Μόνο το αίμα που τρέχει στο σώμα ακούγεται να χτυπάει, κι είναι ο αχός του σαν τύμπανα και κρόταλα πρωτόγονων.

Σαν τελετή γονιμότητας αρχαίων λαών, σαν θυσία σε μια Θεά με πελώρια στήθη, συνέβη το αρχέγονο σμίξιμο του άνδρα και της γυναίκας. Μόνο που ο άνδρας είχε απομείνει ένα ταλαιπωρημένο κορμί, καμένο από τον πυρετό και τις ταλαιπωρίες, ξαπλωμένο στο έδαφος, με την γυναίκα να καρφώνεται πάνω του και να τον εξαναγκάζει να ανταμωθεί μαζί της. Μια επαγγελματική ολοκλήρωση, μια αποφασιστική διεκπεραίωση ήταν η αποστράγγιση του σπέρματος. Και η αγωνία να πιάσει τόπο αυτό.

Την τρίτη ημέρα ο Στηβ χειροτέρεψε. Δεν μπορούσε πλέον να τον εξαντλεί. Δυο εικοσιτετράωρα αργότερα πέθανε, πριν επιστρέψει η Ιρίνα και του δοθεί φάρμακο. Η Ιρίνα γύρισε πολύ αργά, και οι γυναίκες έκλαψαν πικρά για τον φίλο τους.

Η Μαρία όμως ήταν έγκυος και εννιά μήνες αργότερα γέννησε δύο υγιή δίδυμα, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Δεν είχαν βρεθεί άλλοι άνθρωποι, η ζωή τους συνέχιζε στην περιοχή που είχε προσγειωθεί το σκάφος, και εκεί μεγαλώσανε τα δύο αδέλφια. Ακόμα και σε αυτό το κοσμικό κουκλοθέατρο που βρέθηκαν να κάνουν τις μαριονέτες, η ζωή συνεχιζόταν. Οι γυναίκες τα αναθρέψανε από κοινού και, όπως άρμοζε στην περίσταση, αποφάσισαν να τα ονομάσουν Αδάμ και Εύα. Την τρομερή ιστορία τους, την ιστορία των τελευταίων εξόριστων της ανθρωπότητας, διάλεξαν να μην την πούνε ποτέ στα παιδιά.

Μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια αργότερα οι απόγονοι του Αδάμ και της Εύας κατάφεραν να κατασκευάσουν πυρηνική βόμβα.
Για πρώτη φορά.
Ξανά.

ΤΕΛΟΣ

Advertisements

49 Σχόλια

  1. Λοιπόν θα διαβάσω και τα προηγούμενα 3 κομμάτια και αφού σχηματίσω σφαιρική και ολοκληρωμένη άποψη θα ξαναφήσω σχόλιο!!!

  2. respect
    Μπαμπάκη.

  3. Παιδάκι μου, χαραμίζεσαι στα μπλογκς. Τράβα να γράψεις κανά σενάριο, να το πουλήσεις στο Χόλυγουντ, να σου γίνουμε συνεργάτες, να βγάλουμε κανά φράγκο! (Οι συμβουλές μου είναι ΠΑΝΤΑ ανιδιοτελείς)
    😀

    Σοβαρά, τώρα: MPAMPAKIS RULEZ!!!!!!!!!!!!!!!

  4. Καλημερούδια!

    @Goudaki:
    Ααααα….Δεν ξέρεις τι χάνεις! 😉

    @allmylife:
    (υπόκλιση) Σ’ ευχαριστώ πολύ.

    @artanis:
    Ο μόνος λόγος που δεν πάω είναι ότι την Γιόχανσον την έχει αγκαζαρισμένη ο Γούντι Άλλεν! χαχαχα
    Σ’ ευχαριστώ πολύ, χαίρομαι που σου άρεσε τόσο.

  5. Υποκλίνομαι στο ταλέντο σου.

  6. Ποιον έπαινο να πρωτοπω? Εεε?
    Συμφωνώ με την Αρτάνη!! Πας χαμένος!
    Το τέλος βγάζει μια καλυμμένη αισιοδοξία για μένα! «Κάθε τέλος και μια αρχή».

  7. «Κι εμείς χειρότεροι απ’ τις κατσαρίδες, επιβιώνουμε κόντρα σ’ όλα !»:ΡΕίναι το δεύτερο συμπέρασμα που βγάζω.
    Αλήθεια οι κατσαρίδες επιβίωσαν; Έχω την απορία…

  8. @Αργυρένια:
    Έτσι καταντάνε ψώνια οι άνθρωποι, από σχολιαστές σαν κι εσένα!
    (κοινώς: σ’ ευχαριστώ!)

    @Ρενάτα:
    Αισιοδοξία;
    Είσαι φύσει αισιόδοξο άτομο – αυτό το είχα καταλάβει. Το *πόσο* αισιόδοξο ήταν που πέρασε και δεν ακούμπησε!
    Όσο για την κατσαριδο-απορία: είχα σπλάτερ, είχα απόπειρες βιασμού στο διάστημα, είχα τελετουργικό καταναγκαστικό σεξ, είχα τις τελευταίες σκέψεις ενός ανθρώπου πριν πεθάνει, είχα ένα μάτι να αιωρείται….κι εσύ συγκράτησες τις κατσαρίδες???????????
    😉

  9. Χριστέ μου!!!! Σοκαρίστηκα…

  10. @Ninaki:
    Ε, εντάξει, δεν ήθελα και να σε σοκάρω! Ελπίζω να πέρασαν έντονα συναισθήματα μέσα από το κείμενο (και κολακεύομαι να πιστεύω ότι κάποιοι θα εντυπωσιάστηκαν από το «πού το πάει ο Μπαμπακης») αλλά ως εκεί!
    Την καλημέρα μου φανατική (μιλ μερσί για όλα τα σχόλιά σου και για το κουράγιο σου να διαβάσεις τόσα παλιότερα ποστ!), βλέπω έπιασες δουλειά πρωί – πρωί σήμερα! 🙂

  11. Είμαι στη δουλειά από τις 7 μπαμπάκη μου…άστα…εσύ μου φτιάχνεις τη μέρα…:)

  12. Χάλια, χάλια, χάλια.
    Απαίσιο.
    Χωρίς φαντασία.
    Χωρίς σασπένς.
    Χωρίς τίποτα.

    [Έτσι, για να μην ψωνιστείς (κι άλλο «best σχολιαστή ever» :P)]

    Καλή χρονιά να έχεις με υγεία και αγάπη 😀

  13. @ninaki:
    Από τις 7 ξυπνάς για να…σερφάρεις;
    Τσκ τσκ τσκ, τι σου είναι η εξάρτηση ρε παιδάκι μου! χαχαχαχαχα
    😉

    @confused:
    Τα παράπονά σου σε Κροτ και Ντόλυ που το ξεκινήσανε και σε Πασκάλ και Ημίαιμο που το επιβεβαιώσανε! Ε μα πια!
    Πολλά φιλιά, και να έχεις μια υπέροχη χρονιά, όλο υγεία και χαρά!
    Πάω τώρα να σε προσθέσω στα σπαμ φίλτερ. ;p

  14. Εγώ οδηγίες γιατρού εκτελούσα. «Να του λέτε ΝΑΙ» μου είπε! :-ρρρρ

  15. Τι βλέπω, βγάζεις την (ημίαιμη) ουρίτσα σου απ’ έξω;
    ;^ppppp

  16. Ναι, ναί!

    Υ.Γ. Η φαντασία σου, έτσι κι αλλιώς, δεν παίζεται. Εύγε!

  17. Ντάντη, να σου πω την αλήθεια περίμενα (από σένα) διαφορετικό τέλος, λιγότερο αισιόδοξο, αλλά παρόλα αυτά η «άνοδος-κάθοδος-άνοδος» μού άρεσε. Μπράβο…
    Τα λέμε φίλε μου

  18. Νομίζω πως είναι το ιδανικό τέλος γι’αυτή την ιστορία…Είναι υπέροχο,μπαμπάκη!
    Φιλιά*

  19. Βρε, Μπαμπάκη , χρονιάρες μέρες . Να μην συνάδω κι εγώ με το πνεύμα των ημερών; Τς τς τς!
    Λοιπόόόν: Τα σπλάττερ γενικώς δε μ’ αρέσουν-το διάβασα στο φοργουορντ το κομμάτι εκεί- κι είχα κάνει σοβαρό σχόλιο αν θυμάσαι και για την απόπειρα βιασμού (περί αταβιστικών ενστίκτων)! Το τελετουργικό σεξ δεν έλεγε και πολλά, πολύ κοπιώδες φάνηκε για την Μαρία και διόλου απολαυστικό.
    Εσύ ξέρεις -δυστυχώς- πως άμα περάσεις ζόρια και δεν αισιοδοξείς, βράστα! Και στο κάτω κάτω, μια απορία είχα κι εγώ καλέέέέ!

  20. Βρε μπαμπάκη, όταν λέω δουλειά εννοώ κανονική δουλειά…όχι σερφάρισμα….σιγά μην ξυπνήσω από τις 7 το πρωί για να σερφάρω…. :Ρ

  21. @Κυβικός:
    Έχω βγάλει φήμη σφαγέα, ε; 😉
    Χμμμμ…
    Πάντως, επειδή και η Ρενάτα το βρήκε αισιόδοξο, μάλλον κάτι δεν έγραψα σωστά. Εγώ ήθελα να τελειώνει η διήγηση και να αναρωτιέται ο αναγνώστης μην τυχόν όλα αυτά έχουν ήδη συμβεί στο παρελθόν της ανθρωπότητας….
    Τα λέμε αδελφέ, κοίτα να ξεκουραστείς!!!

    @Εβελίνα:
    Φιλιά κορίτσι μου, να είσαι καλά!

    @Ρενάτα:
    (ααααααχχχχχχχχχχχ – κολλημένη με την μπάλα αυτή η κοπέλλα)
    Ναι, οι κατσαρίδες επιβίωσαν. Και με μεταλλάξεις επιβίωσαν και πολλά άλλα είδη.
    Έτσι όπως έχει στηθεί η ιστορία έχω αφήσει (α) hints ότι οι μαζικές πυρηνικές εκρήξεις οδηγούν σε μια νέα εποχή παγετώνων και (β) μεγάλες περιοχές του πλανήτη, κυρίως η Αφρική, δεν πρόλαβαν να μολυνθούν. Αν μιλάμε για μια εξέλιξη σε βάθος χρόνου μερικών δεκάδεων χιλιάδων ετών, προλαβαίνουν και οι πάγοι να ξαναλειώσουν και τα επίπεδα ακτινοβολίας να πέσουν.
    Να εξομολογηθώ όμως ότι πριν τα σχόλιά σου δεν ήξερα τι θα πει αταβισμός!

    @ninaki:
    Αααααα, δλδ λάθος κατάλαβα. Δεν ήσουνα στη δουλειά και αντί να δουλεύεις σέρφαρες. ;^p
    Όπως θα έκανε κάθε φυσιολογικός άνθρωπος παραμονή Πρωτοχρονιάς βεβαίως – βεβαίως . Και πολύ καλά, να συμπληρώσω.

    Πολλές ευχές για την χρονιά που έρχεται σε όλες και σε όλους!!!

  22. Ευτυχισμένο το 2007 για όλους!! Ό,τι επιθυμείτε και με ακόμα περισσότερα κείμενα…. 🙂

  23. χρόνια πολλά και καλή χρονιά…
    να χαίρεσε την οικογένεια και όσους αγαπάς…
    και να σε χαίρονται κι’αυτοί…

    καλημέρα…

  24. @N.Ago:
    Πολύ καλή χρονιά και σε σένα!

    @Ninaki:
    Αμήν, ό,τι καλύτερο και υγεία για όλους!
    Για περισσότερα κείμενα, stay tuned… 😉

    @Γιώργος:
    Να είσαι καλά, κι εσύ να χαίρεσαι τους ανθρώπους σου – και να σε χαίρονται κι εκείνοι. Ωραία ευχή έκανες, είπα να την αντιγράψω. Καλή χρονιά να έχουμε.

  25. χρόνια πολλά και χαρούμενα στο μπαμπακέικο εύχομαι!! 🙂 🙂 🙂

  26. Ακόμα δεν το έχω διαβάσει! Ελπίζω μέσα στη βδομάδα να τα καταφέρω τώρα που δε θα δουλεύω! Χρόνια πολλά και καλά! Καλή Χρονιά!

  27. Είμαι πολύ τυχερή που το διάβασα ολόκληρο μονορούφι!!
    Δεν θα άντεχα να περιμένω για τη συνέχεια!
    Τα θερμά και ειλικρινή μου συγχαρητήρια!
    Αν και απόκοσμο, ήταν καταπληκτικό!
    Καλή χρονιά, γεμάτη έμπνευση !!!

  28. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΜΠΑΜΠΑΚΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!
    ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΓΕΡΟΙ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ!!

  29. Τελειώνω το «Παλάτι του Φεγγαριού» του Όστερ και… σε περιλαμβάνω! Προς το παρόν, καλή χρονιά! 🙂
    (Με κείνον τον καφέ τι θα γίνει;)

  30. 🙂 είσαι και εσύ από άλλο πλανήτη ε; 😉
    Τέλειο, περνάτε στον τελικό !!!

  31. Εκτός από χιούμορ έχετε καί ταλέντο στήν γραφή,εξαιρετικά κείμενα!!!

  32. Ο ατζέντης αργησε να κάνει την κριτική του γιατί μόλις γύρισε από το Hollywood, όπου και εξασφάλισε τα κινηματογραφικά δικαιώματα της ταινίας. Στο ρόλο της Μαρίας, η Αντζελίνα Ζολί, στο ρόλο της Ιρίνας η Τζένιφερ Άνιστον και στο ρόλο του Στηβ ο Μπράντ Πιτ (έτσι θα το κάνουμε οικογενειακή ταινία).

    Τη μουσική ο Hans Zimmer και τη σκηνοθεσία ο Ron Howard. Μια παραγωγή του Mpampakis Productions Ltd

    Καλή χρονιά σε όλους 🙂

    Ι.

  33. @deadend_mind:
    Και το Μπαμπακέϊκο αντεύχεται και σε σένα τα καλύτερα! 🙂

    @Goudaki:
    Έχεις σπάσει νέο ρεκόρ: δύο σχόλια, χωρίς ακόμα να έχεις διαβάσει το κείμενο! μπουχαχαχαχαχα

    @blogaki:
    Απόκοσμο, ε; Πολύ κολακευτικό αυτό! Χαίρομαι που σου άρεσε τόσο.

    @Τασσούλα:
    Αμήν, και σε σας τα ίδια και ακόμα καλύτερα για τον Σβούρα σας!!!

    @Χρήστος:
    Έλα μου ντε!
    Θα σε πάρω τηλ από Δευτέρα να κανονίσουμε, ΟΚ?

    @Παράφωνος:
    Φυσικά και είμαι από άλλο πλανήτη Φορντ! Το ερώτημα είναι από ποιον. 😉

    @Λέων:
    Ευχαριστώ πολύ αγαπητέ!
    Τελικά, από εκείνη την πόκα ποιος βγήκε…καθαρός; 😉

    @ikd69:
    Όχι όχι όχι ο Ron Howard, δεν έχω δικαίωμα βέτο;
    Κάτι σε Κλιντ Ίστγουντ δεν σας βρίσκεται;
    Καλή χρονιά και σε σένα! 🙂

  34. ΤΩΡΑ ΜΟΝΟΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ!
    εισαι εκπληκτικα καταπληκτικος, ΕΥΓΕ!

  35. @Krot:
    Και έχω και εκπληκτικά καταπληκτικούς φίλους και αναγνώστες βεβαίως βεβαίως.
    Φιλιά πολλά – πολλά στας βροχεράς Βρυξέλλας!

  36. Εξαίρετο – μόλις τώρα ανακάλυψα ότι είχες γράψει το τελευταίο επεισόδιο!!!

    Για άλλη μια φορά, ανατρίχιασα σύγκορμη.

    Επίσης το έβλεπα το θέμα να πηγαίνει σε καταναγκαστική τεκνοποίηση, αλλά έπρεπε να ψήνεται στον πυρετό ο άμοιρος;; Δεν μπορούσες να τον σκοτώσεις μετά βρε παιδί μου; Ντε και καλά να μην το ευχαριστηθεί; :Ρ

    Απορία: ο γιος της Μαρίας συνευρέθη με την Ιρίνα για να συνεχιστεί το είδος, ή με την αδελφή του; Τς τς τς (κι άλλη γλώσσα εδώ)

    Υποκλίνομαι στην πένα σας,

    Ταπεινά,

    Idάκι

  37. @Idάκι:
    Πφφφφφφφ….σιγά μην τους άφηνα να το ευχαριστηθούν!
    Η Ιρίνα είναι κοτζαμάν διπλωματούχος γιατρός καλέ, είναι μεγαλύτερη από τους υπόλοιπους κοσμοναύτες της ιστορίας! (Elementary my dear Watson). Την αδελφή του κουτούπωσε ο Αδάμ!
    Ευχαριστώ για τα τρελά κοπλιμέντα!

  38. Re pedes molis vrika to site kai apo oti diavasa eprokite gia kati pou egrapse o mpampakis.Pantos an kai den kserw pios einai kai ti egrapse pisteuw oti einai enas apo tous pio euxaristous anthropous kai arketa eksipnos gia na dini oles autes tis eustoxes kai euxaristes apantiseis sta *trelo*erotimata polon.Sou euxome ta kalitera kai na sinexisis tin kali doulia pou kaneis :))))

  39. @Νικολάκης:
    Κατ΄αρχήν να σε ευχαριστήσω για τα πολύ καλά σου λόγια (απαντάω στα τρελά ερωτήματα πολλών; μωρέ μπράβο μου! – τέτοια μου γράφετε και μετά θα κατηγορηθώ για ψώνιο!) και για τις ευχές σου. Χαίρομαι που βρέθηκες στο blog μου και διάβασες κάποια κείμενά μου – από περιέργεια: πώς βρέθηκες εδώ;
    Και φυσικά: καλώς ήλθες.

  40. Na mwre epsaxna gia ena elliniko sigrotima kai m evgale pola gia exoristous.Opote mpika se ena blog kai na vrethika edo.Mou kinise tin periergia kai epeksergastika to blogaki.

  41. @Νικολάκης:
    Συμπέρασμα: πρέπει να προσαρμόζω τους τίτλους των post στα ονόματα ανερχόμενων συγκροτημάτων για να μαζεύω κόσμο! 😉
    Όπως και να έγινε, καλώς ήλθες.

  42. Euxaristw gia to kalosorisma kai uposxome na minw.Kai kali epituxia me to muthistorima ade kai best seler!!!! :)))

  43. Ευχαριστώ για τις ευχές Νικολάκη! 🙂

  44. tipota

  45. Ti egine re pedia giati kaneis den milaei pia???

  46. @Νικολάκη:
    Έχουν ανέβει καινούργια ποστ ρε συ! Κάνε κλικ στο home, στην κορυφή της σελίδας, κάτω από την φωτογραφία με τη θάλασσα και τα σύννεφα, για να πέσεις στις πιο πρόσφατες συζητήσεις.
    Τα λέμε εκεί! 🙂

  47. φυχκίνγ γρεεκς ίου αρε αλλ φυχκίνγ χραζί.ωηί δοντ ίου λεαβε α λίνκ ωηίθ σομε ολδ ματερίαλ οφ εξοριστοι!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: