• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Ιανουαρίου 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Δεκ.   Φεβ. »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Οινικό στίγμα

  

Από τα κατά καιρούς συμφραζόμενα στα ποστ μου έχετε σίγουρα καταλάβει ότι με ενδιαφέρει το κρασί. Μάλιστα, εδώ και χρόνια, στις παρέες μου έχω βρεθεί περίπου αυτόματα στη θέση του sommelier. Μην φανταστείτε ότι έχω τίποτα φοβερές και τρομερές γνώσεις, απλά θυμάμαι ονόματα, αρώματα και γεύσεις και έτσι έχω διαθέσιμη στην κουρούπα μου μια database πολύ πιο ενημερωμένη από του μέσου καταναλωτή. Ε, ξέρετε τι λένε, στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος, χεχεχε.

Έχω μεγάλο κόλλημα με το θέμα κρασί, πρακτικά ψύχωση. Διαβάζω, δοκιμάζω, ενημερώνομαι. Για να αντιληφθείτε το μέγεθος του βλαψίματος πρέπει να σας ενημερώσω ότι πήγα και έδωσα κατατακτήριες και πέρασα στο ΤΕΙ Οινολογίας, αφού είχα τελειώσει με Πολυτεχνείο και μεταπτυχιακό. Δυστυχώς τα ΤΕΙ είναι γεμάτα εργαστήρια και ένας εργαζόμενος δεν μπορεί να παρακολουθήσει κάτι τέτοιο. Περιμένω εναγωνίως να κερδίσω το Λόττο (το οποίο δεν παίζω) για να παρατήσω την καθημερινή εργασία και να σπουδάσω (dream on Μπαμπάκη!)

Είναι παράδοξο το πάθος μου αυτό, γιατί ο πατέρας μου πίνει περίπου ένα ποτήρι κρασί την εβδομάδα και η μητέρα μου ούτε τόσο. Κανείς στην οικογένεια δεν έπινε, με εξαίρεση τον ένα παππού μου (που ζούσε όμως στο χωριό και έπινε κυριολεκτικά ό,τι έβρισκε μπροστά του) και ένα θείο μου γεωπόνο, που εκδηλώθηκε…αργότερα. Πρωτοπόρος ο δικός σας! Πάντως, ξέρω ότι οι ψυχολόγοι λένε πως ο μηχανισμός με τον οποίο «επιλέγουμε» τις αναμνήσεις μας δείχνει πολλά για τον χαρακτήρα και τις προτεραιότητές μας. Εμένα λοιπόν μια από τις πιο έντονες παιδικές μου αναμνήσεις είναι μια εκδρομή που είχαμε κάνει με το δημοτικό στο οινοποιείο του Καμπά στα Μεσόγεια. Θυμάμαι πολύ ξεκάθαρα τις δεξαμενές, τον μούστο που μας έδειξαν, τον χώρο. Δεν ξέρω αν από αυτή την επίσκεψη ξεκίνησε το κόλλημά μου με το κρασί (ή με την χημική βιομηχανία) αλλά πάντως και τα δύο τα έχω να με ταλανίζουν.

 

Ενθουσιάζομαι με το εύρος και την ποικιλομορφία της απόλαυσης που παρέχει το κρασί. Η όψη, το άρωμα και η γεύση μπορούν να προέρχονται από δεκάδες διαφορετικούς παράγοντες και το πώς θα τα ταιριάξεις με το φαγητό και όχι μόνο σου δίνουν και άλλους συνδυασμούς. Γιατί το κρασί πρέπει πρώτα από όλα να το προσεγγίσεις σαν κάτι απλό και καθημερινό και μετά να το διαλέξεις και με βάση το ποιοι θα το πιούνε και υπό ποιες συνθήκες. Οι πετυχημένες επιλογές μπορούν να απογειώσουν πραγματικά μια βραδιά. Και μόνο το ότι κάποιοι άνθρωποι σε ένα μακρινό μέρος του κόσμου πριν από μερικά χρόνια δούλεψαν για αυτό που θα απολαύσεις εσύ τώρα, είναι συναρπαστικό.

Από κει και πέρα βέβαια όλα είναι θέμα προσωπικού γούστου. Δεν έχει σημασία ποιο κρασί είναι γενικά καλό αλλά ποιο σου αρέσει εσένα. Προσωπικά, προτιμώ την φινέτσα από την δύναμη και την πολυπλοκότητα από τον εντυπωσιασμό. Δεν θέλω κόλπα που κρύβουν την γεύση της ποικιλίας και της περιοχής (οπότε δεν μου αρέσει το έντονο βαρέλι στη γεύση) και δεν εκτιμώ τους κτηνώδεις βαθμούς αλκοόλ που απλώς κάνουν θόρυβο. Θέλω την φρεσκάδα και τα αρώματα, αλλά δεν μου αρκούν αν κάθονται πάνω σε ένα πλαδαρό υγρό. Και γενικά προτιμώ τα τοπικά κρασιά με τα τοπικά πιάτα και με ενδιαφέρει να δοκιμάζω διαφορετικά πράγματα.

Χοντρά – χοντρά, έμαθα να πίνω κρασί με Νάουσα. Πριν από περίπου 15 χρόνια, ο κόσμος που ήθελε να εντυπωσιάσει το ραντεβού του παράγγελνε ακόμα στα εστιατόρια ροζέ Αγιορείτικο Τσάνταλη  Το μόνο σοβαρό κρασί που έβρισκες ευρέως ήταν το Gran Reserva του Μπουτάρη, το οποίο παραμένει η επιτομή της Νάουσας για μένα (αν και υπάρχουν καλύτερες Νάουσες στην αγορά: πρώτη και καλύτερη η Ράμνιστα, και από κοντά ο Μελιτζανής ας πούμε). Ο Παπαϊωάννου είχε μόλις αρχίσει να ακούγεται και υπήρχε κόσμος που νόμιζε ότι το Cabernet Sauvignon είναι μείγμα από δύο ποικιλίες.

         

Σήμερα βέβαια το κρασί έχει γίνει κι αυτό status symbol και ο κάθε τυχάρπαστος νομίζει ότι έπιασε τον ταύρο από τα @ρχίδι@ επειδή έτυχε και είδε στο σινεμά το Sideways. Γκρουμφ! Τουλάχιστον, εξακολουθώ να απολαμβάνω το Ξυνόμαυρο σε πολύ καλύτερες εμφιαλώσεις, είτε μόνο του είτε σε blends (Κτήμα Γιαννακοχώρι rulez λέμε). Επίσης, πιστεύω ότι η Νεμέα, μέσα στον ωκεανό κρασιού που παράγει, βγάζει κάποια πολύ λαχταριστά πράγματα. Να αναφέρω εδώ την Γαία Οινοποιητική, τον Σκούρα, το Κτήμα Δρυόπη του Τσέλεπου, ενώ σας διαβεβαιώ ότι θα σας στείλει αδιάβαστους το Μικροκλίμα του Παπαϊωάννου (ακριβούλι). Η γειτονική Μαντίνεια έχει επίσης το ενδιαφέρον της, με Τσέλεπο και Αντωνόπουλο να κλέβουν την παράσταση: φινετσάτο λευκό, ό,τι πιο κοντινό έχουμε στην Αλσατία, αν και σαφώς πιο όξινο. Μιας και είπα για Αντωνόπουλο, να πιείτε το Chardonnay του, είναι ό,τι πιο κοντινό σε Βουργουνδία μπορείτε να δοκιμάσετε για τα λεφτά που κοστίζει. Περιοχή πραγματικά μοναδική στην Ελλάδα είναι η Σαντορίνη, τόσο για τα υπέροχα και ιδιαίτερα ξηρά λευκά της όσο και για το αμαρτωλά γλυκό Βινσάντο (παλαιωμένο αξίζει όσα λεφτά κι αν σας ζητήσουν για αυτό). Θεωρώ ότι τρομερό δυναμικό έχει η Ραψάνη καθώς και η Ζίτσα, αλλά και κάποια νησιά όπως η Ικαρία ή η Χίος που δεν έχουν ΟΠΑΠ αλλά ιστορικά παρήγαγαν εξαιρετικά κρασιά επί αιώνες. Να αναφέρω επίσης εκτός ΟΠΑΠ δύο παραγωγούς που εκτιμώ ιδιαίτερα, τον Γεροβασιλείου και τον Μούντριχα (Κτήμα Αβαντίς). Ο δεύτερος μάλιστα με εντυπωσίασε με το Sauvignon Blanc του, γιατί είναι μια ποικιλία που γενικά δεν μου αρέσει, ενώ το δικό του ήταν μια έκρηξη δροσιάς και απόλαυσης.

Όσο για τις λεγόμενες διεθνείς ποικιλίες, όπως καταλάβατε και από παραπάνω, δεν είμαι άνθρωπος του Cabernet ή (πολύ περισσότερο) του Merlot. Δεν το παίζω ανώτερος ως προς το Bordeaux, αντιθέτως, αλλά την πλημμύρα πανομοιότυπων αδιάφορων κρασιών που παράγονται όπου τύχει στον πλανήτη την αποφεύγω. Οι αγαπημένες μου ποικιλίες είναι οι Pinot Noir και Syrah: πιστεύω ας πούμε ότι ένα καλό Chambolle – Musigny είναι ίσως η μοναδική απόλαυση που μπορεί να συγκριθεί ευθέως με το σεξ, ενώ ένα Grand Cru της περιοχής σε πολύ καλή χρονιά θα κερδίσει την σύγκριση!. Δεν λέω ποτέ όχι σε κλασικά, παλαιομοδίτικα ατσάλινα Chardonnay (από το Chablis κατά προτίμηση) ή Riesling. Μου αρέσουν πολύ τα κρασιά από St-Joseph, Rioja, Barolo, Brunello di Montalcino (εντάξει, δεν έχω πιει και χιλιάδες μπουκάλια από δαύτα), καθώς και τα Tawny Port. Εκτιμώ την Χιλή και την Αυστραλία, αλλά εκνευρίζομαι με τα έντονα, κτηνώδη κρασιά που μερικές φορές φτιάχνονται εκτός Ευρώπης, με στόχο τον εντυπωσιασμό και όχι την απόλαυση. Παρεμπιπτόντως, μέτραγα τις προάλλες τις χώρες από τις οποίες έχω δοκιμάσει κρασί και έφτασα αισίως τις 19, από τις οποίες ορισμένες είναι αρκετά ξεκούδουνες επιλογές.

Όλα τα παραπάνω είναι μια ασύνταχτη και αναρχοαυτόνομη (και σύντομη!) παρουσίαση της σχέσης μου με το κρασί. Πίνω κρασί σχεδόν σε κάθε γεύμα μου στο σπίτι και προσπαθώ να εμβαθύνω στην απόλαυσή του προσεγγίζοντάς το με κάποιες επιπλέον πληροφορίες. Ωστόσο, δεν πρόκειται να σταθώ ποτέ στα πρέπει και στα must της βιβλιογραφίας. Το κρασί είναι πρώτα από όλα διατροφική αναγκαιότητα και αφορμή για από κοινού απόλαυση με φίλους. Και τα δύο αυτά πρέπει να είναι πάντοτε απενεχοποιημένα και απολαυστικά. Η πολύ ανάλυση ξεφτιλίζει την απόλαυση, οπότε λέω να το κόψω εδώ. Άλλωστε, με τα παραπάνω έχετε κάποιες ιδέες ώστε (α) να δοκιμάσετε κάποια πράγματα και (β) να ξέρετε τι είδους δώρα θα σας εξασφαλίσουν μια θέση στην καρδιά μου – χαχαχαχαχα

Άντε, στην υγειά μας!

ΥΓ: Όλο αυτό το παραλήρημα ξεκίνησε με αφορμή ένα ποστ της Τρολ, εδώ.

Advertisements

48 Σχόλια

  1. Γειά μας!!!

    Πολύ πυκνογραμμένο όμως το ποστ και πολλές ωραίες πληροφορίες χάνονται. Ξανασκέψου την ιδέα dedicated blog για κρασιά και λοιπά παρελκόμενα, διότι έχεις πράγματα να γράψεις.

  2. Κρασοκανάτα , δεν σε προλαβαίνω σήμερα. Στοκ θεμάτων έχεις κι ανεβάζεις κι από ένα;

  3. ζαλίστηκα, ζαλίστηκα 🙂

    τι ωραία που ξέρεις τόσα, και τι υπέροχα που ξέρεις να το απολαμβάνεις το κρασί…δεν αντέχω να πηγαίνω για φαγητό, να είναι άψογο, το κρασί εξαιρετικό και να είναι διάφοροι τύποι στο τραπέζι και να αρχίζουν να αναλύουν από τι βαρέλι ήταν το κρασί και τι άρωμα σοκολάτας τους θυμίζει και να μην έχουν ιδέα απλώς να λένε ότι χαζομάρα τους κατέβει και να πηγαίνει στράφι η παρέα και το καλό κρασί

    και από την άλλη, όταν κάποιος ξέρει από κρασί, και σου μιλάει για αυτό ενώ πίνετε μαζί, είναι σαν να σε πέρνει από το χέρι και να σε οδηγεί, σε βοηθάει να εκτιμήσεις τη γεύση, να καταλάβει ο ουρανίσκος όλα αυτά τα αρώματα που και πριν υπήρχαν αλλά δεν το συνειδητοποιούσες, να το απολαύσεις πραγματικά, να αφεθείς, να φύγεις και να πεις τι όμορφα που πέρασα

    it is like sex after all, some people just do it, some overdo it, some enjoy it

  4. Καλημέρα.

    Κρασί δεν πίνω καθόλου. Μου φαίνεται σαν να πίνω χρωματισμένο ασβεστόνερο.

    Σαν διαφημιστής όμως έχω δουλέψει πολύ κρασί… μα πάρα πολύ!!!!

    Ψάξε και βρες ετικέτες της Οινοφόρου απ’ το Αίγιο.
    Από τον Μπουτάρη ότι παίρνεις πρόσεξε να φέρει την υπογραφή του κυρ – Γιάννη.
    Παπαϊωάννου καμία σχέση με μικροκλίμα, τα χωράφια του δεν είναι στο ΟΠΑΠ της Νεμέας. Έχει κατεβάσει ένα βουνό [κυριολεκτικά] για να φτιάξει αμπέλια. Στον ΟΠΑΠ έχει μόνο αγιωργίτικο, απ’ ότι μου έχουν πει οι ιθαγενείς…
    Για τον Χατζημιχάλη αι γνώμες των ειδικών είναι αντικρουόμενες και δεν παίρνω θέση. Λένε ότι η Αταλάντη δεν έχει μικροκλίμα αλλά ο Χατζημιχάλης έχει πολύ καλό οινοποιό [κόλλησε ο μυαλός και δεν θυμάμαι αν είναι αυτός ο σωστός όρος] και καλύπτει το χάντικαπ.

  5. @Αντώνης:
    Θα το σκεφτώ σαν ιδέα. Γενικά, είμαι υπέρ του concept ένα blog – πολλές κατηγορίες θεμάτων. Εντάξει, δεν είμαι και απόλυτος.

    @Αλεπού:
    Τούτο δω ήταν εντελώς πρίμα βίστα, σε διαβεβαιώ!

    @Τρολ:
    Αν ζαλίστηκες, σταμάτα να πίνεις!
    Το θέμα είναι ακριβώς αυτό που είπες: να το απολαμβάνεις πραγματικά. Το αν θα σου πω κάτι και το πόσο εύστοχο θα είναι αυτό δεν έχει καμία σημασία. Μόνος μου πώς θα αντιμετώπιζα το ποτήρι μπροστά μου;
    Γιαυτό μάλιστα όλοι αυτοί οι δήθεν που περιγράφεις αν αντιμετώπιζαν ένα χύμα οικόσιτο ξυνόμαυρο δεν θα ήξεραν τι να το κάνουν, αφού δεν έχουν κάποια καθοδήγηση για αυτό και πρέπει να σχηματίσουν άποψη από μόνοι τους. 🙂

    @Chris:
    «Χρωματισμένο ασβεστόνερο»;;; Δεν σου έχω διαλέξει εγώ φιάλη, για αυτό το λες! 😉
    Πιο αναλυτικά:

    Τον Οινοφόρο τον ξέρω καλά και μου αρέσει. Τον γνώρισα από το Ασπρολίθι αλλά καθώς η γυναίκα μου είναι από το Αίγιο βρήκα και το πρατήριό του και αγοράζω χύμα λευκό (Ροδίτης με λίγο Λαγόρθι) και κόκκινο (Αγιωργίτικο με Cabernet) από αυτούς, ως house wine του Μπαμπακέϊκου.

    Ο Κυρ-Γιάννης έχει διαφορετική εταιρική υπόσταση από τον Μπουτάρη. Κάποια στιγμή γίνανε δύο εταιρείες δλδ και ο μεν κυρ-Γιάννης αποφάσισε να στοχεύσει ξεκάθαρα στην ποιότητα, ενώ η παλιά εταιρεία είναι πιο μαζική. Ωστόσο, παραμένει αξιόπιστη και τίμια ως προς την σχέση τιμής – ποιότητας.

    Το «Μικροκλίμα» δεν είμαι σίγουρος αν είναι εντός ΟΠΑΠ, το έχω δοκιμάσει μόνο μία φορά σε ενός φίλου. Ξέρω ότι το αμπελοτόπι του βρίσκεται ανάμεσα σε δύο βουνά, δεν ξέρω τι επεμβάσεις έκανε ο Παπαϊωάννου για να πετύχει τη φύτευση. Έχε υπ’ όψη σου ότι επειδή είναι αρκετά αιρετικός και απόλυτος στις προσεγγίσεις του έχει και αρκετούς ντόπιους που δεν τον εκτιμούν καθόλου.

    Όσο για τον Χατζημιχάλη, προσωπικά τον βρίσκω υπερεκτιμημένο. Όχι κακό ή μέτριο, απλώς υπερεκτιμημένο. Τα λεφτά που πληρώνεις για τις φιάλες του μπορείς να τα δώσεις για καλύτερα κομμάτια. Έχει κάνει κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες εμφιαλώσεις βέβαια, όπως π.χ. κάποιες ποικιλίες της νότιας Ιταλίας, αλλά δεν τις βρίσκεις εύκολα και δεν ξέρω αν συνεχίζει να τις βγάζει. Ναι, οινοποιός είναι ο σωστός όρος.

  6. Αν βρεθούμε κάποια στιγμή,από μένα θα έχεις δώρο ΣΙΓΟΥΡΑ!!! 🙂 …και πολύ μπλα-μπλα επί του θέματος…!

  7. Εγώ πάλι, απολαμβάνω το κρασί των φίλων μου, που παίρνουν μούστο από αμπέλια του Μπουτάρη, χρησιμοποιούν βαρέλια του Γεροβασιλείου, και έχουν κυρίως merlot, cabernet, μοσχάτο, ξινόμαυρο!! Και από τα καλύτερα κρασιά που έχω πιεί, είναι το σπιτικό ενός φίλου μου στην Άνδρο, με ξερικά αμπέλια, πατημένο σε πέτρινο πατητήρι με «πορσουλάνη»!!
    ;-D

  8. Αυτό έλειπε, να μη σου άρεσε το Riesling που με τόση φροντίδα σου διαλέξαμε! Επίσης, κι εγώ είμαι του Pinot, αλλά επειδή προτιμώ τα λευκά, διαλέγω Pinot Gris! Και βέβαια, αγαπημ·ενα τα Gewurtz και Muscadet, επειδή κατά βάσιν θέλω ζάχαρη! 🙂

    Αντε να έρθετε στα μερη μας να σας πάμε μια βόλτα στην Αλσατική Route des Vins να καταλάβετε τι θα πει κρασάκι! Μπρος!!!

  9. Προς το παρόν απολαμβάνω μια εξαιρετική «Τούμπα λίμπρα» (αντίστοιχο του …κούμπα λίμπρα) -ρετσίνα με κόκακόλα- με λουκανίτσες Τσοτυλίου και ανεβατό απ’ τ’ Αηδόνια Γρεβενών!
    Κι ονειρεύομαι ότι περπατώ στη route des Vins 🙂

  10. Και τι έγινε και δεν μπορώ να συνδεθώ με την κροτοφασαρία; Κανείς εξπέρ των ηλεκτρονίων μπορεί να μου εξηγήσει; Το ίδιο και με το link που παραπέμπεις στην trol.

  11. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΠΩ ΣΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΜΟΥ!!!! ΓΚΚΚΡΡΡΡ!!!

    Κι έτσι ήρθα να παίξω εδώ! χεχε!

  12. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, αλλά (πάλι) ο blogger σας κρέμασε.
    Τέτοιοι που είστε, τέτοια θέλετε! ;^p
    (αναλυτικές απαντήσεις αργότερα, αφού συνέλθω από την ρετσίνα με κοκακόλα του Ημίαιμου χαχαχα)

  13. Περισσότερο από την κουλτούρα του κρασιού με συναρπάζει η αμπελουργία στην οποία έχω μυηθεί απο μικρός αφού γεννήθηκα σε αμπελώνα. Το αμπέλι. χωρίς υπερβολή, σε όλα τα στάδια της καλλιέργειάς του σε μυεί στη Φύση. Από το κλάδεμα μέχρι να ξεχωρίσεις μία-μία τις ρώγες για το λινό είναι η εξιστόρηση της δημιουργίας του κόσμου από την αρχή.

    Από την άλλη η οινική ψευτοκουλτούρα με αφήνει αδιάφορο. Διαβάζω για το κρασί ( όχι στο ΕΥ εννοείται) και δοκιμάζω όσο πιο πολλά κρασιά μπορώ.

    Σύντομα θα βγάζω και το δικό μου.

    Υ.Γ. Όταν σου λέει κάποιος ότι το κρασί είναι χρωματισμένο ασβεστόνερο είναι σαν να σου λέει ότι δεν του αρέσει ο Σαίξπηρ. Η απάντηση σε αυτό δεν μπορεί να είναι παρά: σκασίλα μας.

  14. χικ, κάτι θα έγραφα, χικ, αλλά με έπιασε χικ λόξυγγας χικ. Πάω να ανοίξω και άλλον ένα Σπυρόπουλο, χικ.

    Ι 🙂

  15. Πλάκα μας κάνεις; Μονόφθαλμος εσύ; Ως λάτρης του οίνου κι εγώ (όχι τόσο εκλεκτικός, γιατί αν δεν υπάρχει τίποτα άλλο πίνω και το ξέπλυμα του βαρελιού -μάλλον εκκολαπτόμενος μπεκρούλιακας) βρήκα πολύ ενδιαφέρουσες τις πληροφορίες σου. Να έχουμε μία καλή κρασο-χρονιά!

  16. χμ σκούρας έχει ωραία κρασιά. επίσης, κτήμα εύχαρις. μ’ αρέσουν πάααρα πολυ τα κρασιά της λήμνου και ιδίως ένα που δεν έρχεται αθήνα (δυστυχώς!), ο φιλοκτήτης.

  17. Ok, καταλάβαμε τί πίνεις και δεν μας δίνεις!!!

  18. Από μπόμπες ξέρεις 😉

  19. Παρακαλώ πολύ, λίγο περισσότερο σεβασμό στις μεγαλύτερες ηλικίες, που ενηλικιώθηκαν με ροζέ, ήπιαν ροζέ στον γάμο τους, με ροζέ γιόρτασαν γεννήσεις και βαφτίσια κι ακόμα και σήμερα, στον δισταγμό μεταξύ κόκκινου και λευκού, έχουν έτοοιμη την απάντηση «πάρτε ένα ροζέ, να τελειώνουμε – και μια μπύρα για μένα!!!»
    Κανένα post με μπύρες σας βρίσκεται;
    ;-))
    Καλημέρα με «ιερόσυλη» διάθεση!

  20. @Εβελίνα:
    Μα αυτό περιμένω κι εγώ! χαχαχα
    Σε σκεφτόμουνα όταν πάτησα το «publish».

    @Σοφία:
    Και πολύ καλά κάνεις. Είμαι κάθετος σε αυτό: το κρασί δεν χρειάζεται να έχει συγκεκριμένο pedigree για να είναι απολαυστικό. Έχω πιει πολύ καλοφτιαγμένα σπιτικά κρασιά – όπως έχω πιει και απογοητευτικά ξύδια. Συνήθως το πρόβλημα είναι η ανεξέλεγκτη άνοδος της θερμοκρασίας κατά την ζύμωση. Φαντάζομαι ότι η….πορσουλάνικη (sic) δεξαμενή λειτούργησε και ως προς τον έλεγχο της θερμοκρασίας.

    @Κροτ:
    Μέχρι να έρθω κοίτα να πάρεις τον αέρα της οδήγησες, γιατί όταν τελείωσω από τις δοκιμές δεν θα μπορώ να πλησιάσω τιμόνι.

    @Ημίαιμος:
    Τι να κάνεις βόλτα στην Αλσατία τι στην Καλαμαριά δλδ!
    (γέλασα πολύ με το Τούμπα Λίμπρα!!!)

    @Αθήναιος:
    Συμφωνώ απόλυτα στα θέματα αμπελουργίας και επαφής με την φύση. Γιαυτό και σέβομαι πολύ τους παραγωγούς που είναι έντονα «αγρότες» (όπως ο Παπαϊωάννου και ο Τσέλεπος). Γιαυτό επίσης με ενοχλούν τα κρασιά στα οποία έχουν γίνει πολλές επεμβάσεις και τίποτα δεν θυμίζει την πρώτη ύλη. Δυστυχώς, στην οικογενειακή κληρονομιά δεν υπάρχει τίποτα που να έχει αμπέλια (ή που να έχει προδιαγραφές για να φυτευτούν αμπέλια…).
    ΕΥ; Α πα πα πα! Έχει καταντήσει ρεπορτάζ μόδας. Μοιάζει με κάποια γυναικεία περιοδικά που έχουν μόνο φωτογραφίες από τσάντες και διαφημίσεις – μόνο που οι φωτογραφίες δείχνουν εσπρεσσιέρες και ντιζαϊνάτες σπάτουλες. Ζαμέ! Υπάρχει ο Οινοχόος της Καθημερινής, υπάρχει ο Οινέας και είμαι και συνδρομητής στο Decanter. Από κει και πέρα, υπάρχει το δίπτυχο της δοκιμής και της μνήμης, στο οποίο βασίζομαι, γιατί στο κάτω κάτω πρόκειται για καθημερινή διατροφική συνήθεια και πρέπει η καθημερινότητα να είναι προσαρμοσμένη στα γούστα μας.
    Ανυπομονώ για λεπτομέρειες για το δικό σου κρασί! Από πού, πώς, πότε και (κυρίως) με τι τρόπο θα εξασφαλίσω πόστο στο τραπέζι των πρώτων δοκιμών! 😉
    Όσο για το υστερόγραφο, LOL! Όταν αποφασίζεις να την πεις σε κόσμο, δεν παίζεσαι! Ναι, ο αφορισμός ήταν απίστευτος – και ειδικά κάτω από κείμενο που μιλά ακριβώς για την αγάπη μου για το κρασί. Αλλά υπήρχαν και τα αξιόλογα tips μέσα στο σχόλιο που ήθελα να απαντήσω.

    @ikd69:
    Χικ δεν λες τίποτα!!! 🙂

    @Αταίριαστος:
    Σε καλό δρόμο είσαι και εσύ βλέπω! Καλή χρονιά να έχουμε – πες μου όμως τι έχεις δοκιμάσει από όλα αυτά που αράδιασα, μην με αφήνεις με την περιέργεια!

    @Gelial:
    Τον Φιλοκτήτη δεν τον ξέρω. 😦
    Την Λήμνο την βρίσκω συμπαθή, απλώς δεν νομίζω ότι έχει βγάλει ακόμα κάτι για μια πιο απαιτητική περίσταση. Αφού σου αρέσει, βρες να δοκιμάσεις τη Δόρυσσα από τον συνεταιρισμό της Σάμου. Είναι ξηρό από Μοσχάτο, θυμίζει λίγο Λήμνο αλλά είναι πιο φρουτώδες.

    @Ντόλυ:
    Άσε ρε που δεν σου δίνω! Και παραπάνω θα έδινα, αλλά που να πιεις εσύ, θιασώτη της ακατανόμαστης! (της κόκα-κόλα ντε)

    @Παράφωνος:
    Αυτό τώρα είναι διαπίστωση ή ερώτηση; χεχεχε

    @Αστεροειδής:
    Μπορώ να σου προτείνω *και* ροζέ της προκοπής: Ερωδιός του Μπαμπατζιμόπουλου. Το μόνο ροζέ που παλιώνει. Ή το ροζέ του Κτήματος Αβαντίς. Μια χαρά επιλογές.
    Η μπύρα παρότι μου αρέσει, τελικά την πίνω μάλλον σπάνια και σχεδόν ποτέ με το φαγητό. Μάλλον πρέπει να αποτανθείς αλλού για τις ιεροσυλίες σου. 😉

  21. Δεν θάναι ιεροσυλίες τότε – θάναι;
    Υ.Γ. : Ευχαριστώ για την σύσταση, πάντως… Καιρός να ξεφύγω πια από το Ροζέ Καλλιγά – ναι, τότε δεν υπήρχε καν ακόμη του Τσάνταλη, νομίζω…
    ;-))

  22. @Αστεροειδά:
    Όχι, δεν θα είναι ιεροσυλίες. Τίποτα δεν είναι ιεροσυλία, αρκεί να το αντιμετωπίζει κανείς στην δική του διάσταση. Έτσι πιστεύω τουλάχιστον.
    Παρακαλώ για τις ευχαριστίες. Σε διαβεβαιώ πάντως ότι όταν πέσεις στα νύχια μου θα ξεφύγεις κατά πολύ από αυτά που πίνεις τώρα. 😉

  23. 😆 😆 😆

    Την ατάκα την έχω πει και στους τρεις από τους τέσσερις οινοπαραγωγούς που αναφέρομαι… Στραβόσαν λίγο τα σαγόνια στους παπούδες αλλά τους πέρασε… Δεν καταφέραν αυτοί να με κάνουν να πιω κρασί, δεν πιστεύω ότι θα καταφέρει κανένας! 😆

    Να συμπληρώσω τρεις ακόμα ετικέτες που ξέχασα. Δύο είναι απ’ το συνεταιρισμό της Σητείας. Τα ΟΠΑΠ λευκό και κόκκινο. Η τρίτη είναι το κρασί που βγάζει η μονή Τομπλού.

    Και μια συμβουλή γι’ αυτούς που φτιάχνουν μόνοι τους κρασί. Το βαρέλι συμμετέχει ενεργά στην ζύμωση. Συνεπώς θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν καινούριο. Τα παλιά βαρέλια ή από ουίσκι [όπως ήταν η μόδα μια εποχή] έχουν δώσει ότι είχαν να δώσουν και περισσότερο κακό κάνουν στην ποιότητα του κρασιού, παρά καλό. 😉

  24. @Chris:
    Λοιπόν, τώρα πραγματικά μου κινείς την περιέργεια!
    Πίνεις;
    Κι αν όχι γιατί;
    Κι αν ναι τι;
    Και με το φαγητό σου δεν σου λείπει το ρημάδι;
    Και πώς καταφέρνεις να κάνεις προτάσεις
    Και ποιος είναι ο τέταρτος παραγωγός που…την γλύτωσε;;; 😉
    Α ναι: και πώς κάνεις τα emoticon να κουνιούνται; Εγώ για να βγάλω την φατσούλα από πάνω έβαλα ; και μετά )
    Α, να μην ξεχάσω: «Δεν καταφέραν αυτοί να με κάνουν να πιω κρασί, δεν πιστεύω ότι θα καταφέρει κανένας!» Σκασίλα μας!!! χαχαχαχαχαχα

  25. Σμουτς βρε!
    Next time we meet, έχουμε να πούμε πολλά….πάρα πολλά! 😉

  26. Να πούμε ή να…πιούμε Γοργονίτσα; Σμουτς ομοίως! 🙂

  27. Να ξαναεξηγήσω. 😆

    Έχω κάνει διαφήμιση για κρασιά. Έτσι απέκτησα και τις γνώσεις. Είναι πληροφορίες που «κυκλοφορούσαν στο τραπέζι».
    Εγώ αν είναι να πιω, πίνω whiskey ή τσίπουρο αν έχει και φαγητό. Όταν δεν υπάρχει τσίπουρο, πίνω μπύρα. Σπανιότατα πίνω και πριν τη δύση του ηλίου.

    Το ότι εγώ δεν πίνω κρασί γιατί δεν μου αρέσει, δεν σημαίνει ότι δεν εκτιμώ την κουλτούρα που το περιβάλει. Γι’ αυτό έγραψα κιόλας.

    Το emoticon κουνιέται αν γράψεις : l o l : χωρίς να βάλεις space ανάμεσα στους χαρακτήρες. 😎

  28. Μου αρέσουν τα κλασικά Grand Reserve Μπουτάρη και το Κατώγι Αβέρωφ (πώς και δεν το αναφέρεις;) και λόγω καταγωγής Ραψάνη. Μου αρέσουν μάλλον τα Syrah αλλα στα σούπερ μάρκετ που πηγαίνω είναι σπανιότατα (δεν είμαι τόσο οινολάτρης για να γυρνάω στις κάβες)

  29. @Chris:
    «Το ότι εγώ δεν πίνω κρασί γιατί δεν μου αρέσει, δεν σημαίνει ότι δεν εκτιμώ την κουλτούρα που το περιβάλει.»
    Fair enough. Εδώ δεν μπορώ να απαντήσω σκασίλα μας. 😉

    @Αταίριαστος:
    Λοιπόν, ενώ και το Κατώγι και η Στροφιλιά μου αρέσαν, από τότε που οι δύο εταιρείες συγχωνεύτηκαν έχω την αίσθηση ότι δεν είναι της ίδιας ποιότητας ούτε το ένα ούτε το άλλο. Όχι ότι δεν τα πίνω πια, έτσι; 🙂
    Ξέρεις, το από πού θα προμηθεύεσαι είναι και θέμα συνήθειας. Δλδ, από την στιγμή που το αγαπάς και σε ενδιαφέρει, καλό θα ήταν να πιάσεις και γνωριμία με έναν – δυο καβίστες που να σε βολεύουν σε τοποθεσίες / ποικιλίες μπουκαλιών / τιμές.

  30. Άντε…
    Κάντο το «οινο-μάγαζο».
    Αφού το έχεις μεράκι.

  31. Ευχαριστώ και δια-δικτυακής ζώσης για τις παρατηρήσεις στα σχόλιά μου στο post τηςΤρολ – αυτά που γράφω είναι συνέχεια από άλλο σχόλιο εκεί.

    Σέβομαι αυτούς που γνωρίζουν από κρασί, αλλά κάτι με βαραίνει πέρα από τις γνώσεις άλλων και τη δική μου άγνοια. Ένα από τα πράγματα που με κάνει να νιώθω φοβερά άβολα, είναι όταν μου σερβίρουν κρασί να δοκιμάσω σε ένα ρεστοράν και ο σερβιτόρος περιμένει να του δώσω την άδεια να γεμίσει τα ποτήρια. Ακόμα και αν ξέρω το κρασί, αρνούμαι επιτακτικά. Ζητάω να δοκιμάσει κάποιος άλλος. Όλα αυτά τα τελετουργικά, να κάθεται στην καρέκλα του και να κοιτάζει το ποτήρι στο φως, να το αναδεύει και να το μυρίζει, να καταπίνει το σάλιο του ή να βήχει, να πίνει μια γουλιά και να περιμένει σκεφτικός τις αισθήσεις να του δώσουν το ‘εντάξει’ για να δώσει την άδεια να γεμίσουν τα ποτήρια τα βρίσκω καταρχήν εξευτελιστικά για το σερβιτόρο. Σαν σκηνή είναι εξευτελιστική, εμένα με κάνει να ντρέπομαι. Επιπλέον, το βλέπω σαν θέατρο μιας δήθεν ελίτ – τι διάολο, όλοι σομελιέ γίναμε;

    Κατά δεύτερο λόγο, ζητάω τα ηδύποτα φώτα σας – όποιος ξέρει: Μαδέιρα πού θα βρω στη Θεσσαλονίκη (ή άντε στην Ελλάδα, για Ρόδο και Κω ξέρω). Και μιλάω για καλή κόκκινη Μαδέιρα, όχι αυτή των Καρφούρ. Είναι αστείο, παράξενο και παράλογο: στη γειτονιά μου υπάρχει μια κάβα που πουλάει ΜΟΝΟ πορτογαλικά κρασιά. Πόρτο να δουν τα μάτια σας! Και από Μαδέιρα… ίχνος! Ρώτησα και μου είπανε ότι δεν σκοπεύουν να φέρουν «άμεσα».

    Και το αδελφάκι της Μαδέιρα, η κυπριακή Κομανταρία; Όχι (πάλι) των Καρφούρ αλλά η St. John – μπορώ να τη βρω και πού;

    Αυτά, ξέρω πως δεν είναι κέντρο πληροφοριών, αλλά ποτέ δεν ξέρεις 🙂

    Thanks!

  32. ΥΓ. ΌΛο μιλάω για τα Καρφούρ – σε κάβες πήγα στη Θεσσαλονίκη, καμιά δεν έχει. Τελικά κάποια «παράξενα» ποτά, άρχιζουμε να τα βρίσκουμε πλέον σε σούπερ μάρκετ.

  33. Βρες και δοκιμασε σε παρακαλω το Νεμεα του Ραπτη,VQP,παλαιωμενο.Και πες μου.Στην υγεια σου.

  34. και εγώ θα συνεχίσω εδώ τη συζήτηση yannis

    δεν έχω ιδέα που θα βρεις madeira 🙂

    ήθελα να γράψω για το ξινόμαυρο και το pinot noir (έπεσε ειδική συζήτηση σπίτι τώρα που η κόρη αποφάσισε να μάθει για το κρασί 🙂 ), λοιπόν το pinot noir και το ξινόμαυρο δεν είναι το ίδιο, απλά ταιριάζουν -απ ότι κατάλαβα- στυλιστικά πιο πολύ, στις αισθήσεις, δεν ξέρω πως να το εξηγήσω, ο εύκολος τρόπος…πάνε με τα ίδια φαγητά χεχε (άλλη μανία εκεί)

    τα όλα τελετουργικά και εγώ δεν τα μπορώ, ακριβώς όπως το είπες…ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ…ειδικά που σαν γυναίκα είμαι από τις πρώτες να σερβιριστεί…δηλαδή καλύτερα άσε το μπουκάλι να βάλω εγώ κρασί σε όλους -πωπω άπειρες ερμηνείες για το μεταφεμινιστικό κίνημα εδώ, άστο προς το παρόν- λοιπόν, ντρέπομαι στο τελετουργικό και μου την δίνει το μπλα μπλα περί κρασιού από ειδήμονες του κάθε είδους που πιστεύουν ότι ανακάλυψαν δεν ξέρω και γω τι, πολλές φορές δηλαδή σε τραπέζια σκεφτόμουνα shut up and just drink it

    νομίζω ο λόγος που αν και μεγάλωσα μέσα στα κρασιά, άρχισα μόλις τελευταία να εκδηλώνω την αγάπη μου για αυτά, είναι εν μέρει το ότι ένιωσα πιο άνετα να μη δίνω και πολύ σημασία σε όλο το τελετουργικό που αναφέρεις, ή μάλλον να μου έρχεται φυσιολογικό…δηλαδή μετά από κανένα ποτήρι θαυμάσιου κρασιού να αφαιρούμαι και να κοιτάζω το χρώμα του, ή να καταλαβαίνω ότι η γουλιά που έβαλα στο στόμα μου έχει κάτι ιδιαίτερο και ασυναίσθητα να την φέρνω από το ένα μάγουλο στο άλλο πριν την καταπιώ…και πάλι ντρέπομαι..κάνω λίγο πίσω στο τραπέζι ..μέχρι να την κατεβάσω 🙂

  35. @ΑΦΜ:
    Έχω αρχίσει και ψήνομαι! Ομολογώ ότι περίμενα πως δεν θα ενδιαφέρει περίπου κανέναν, αλλά βλέπω τρελή ανταπόκριση! Από την άλλη, αν κάνω κάτι πιο στοχευμένο, κινδυνεύω σοβαρά να γίνω ρόμπα σε ανθρώπους που ασχολούνται επαγγελματικά με το άθλημα, δεν συμφωνείς;

    @Γιάννης_Η:
    Ευχαριστώ για το σχόλιό σου.
    Η διαδικασία της δοκιμής, όπως τόσα και τόσα πράγματα που μας «φορέθηκαν» μέσα από μια βίαιη αστικοποίηση, είναι παρεξηγημένη. Κατ’ αρχήν, δεν δοκιμάζεις αν σου αρέσει ή δεν σου αρέσει το κρασί, αλλά αν έχει πρόβλημα η φιάλη. Το πρόβλημα της φιάλης μπορεί να είναι η γεύση «μούχλας» (φελλός) ή αδικαιολόγητης οξείδωσης (κοινώς έχει γίνει ξύδι). Μόνο για αυτά κοιτάς, γιατί μόνο εξ αιτίας αυτών μπορείς να το στείλεις πίσω και να ζητήσεις άλλη φιάλη. Η δε νέα φιάλη θα είναι από το ίδιο κρασί και μόνο από το ίδιο κρασί.
    Επιπλέον, λόγω της ασχετοσύνης μας βλέπεις να δοκιμάζονται κρασιά που κοστίζουν στο εμπόριο π.χ. 5 ευρώ. Δεν έχει νόημα. Η δοκιμή έχει νόημα μόνο όταν η ετικέτα δεν είναι της σειράς, αλλά κάτι ιδαίτερο. Μου έχει συμβεί να με ρωτάει σερβιτόρος αν θέλω να δοκιμάσω κρασί από φιάλη των 375 ml – και φυσικά του είπα όχι.
    Άρα, η δοκιμή χρειάζεται από κάποιο επίπεδο κρασιού και άνω, και συνήθως τα μαγαζιά που έχουν τέτοιο κρασί έχουν και sommelier, ο οποίος θα το έχει ήδη δοκιμάσει, άρα δεν αποκλείεται να προχωρήσει και από μόνος του στην αλλαγή. Πάντως, τόσα χρόνια, μία μόνο φορά έστειλα φιάλη πίσω και έγινε απόλυτα δεκτή η επιθυμία μου.
    Τα σουπερμάρκετ δεν είναι κακή πηγή κρασιών, απλώς εντάξει δεν έχεις την απαίτηση να εντοπίσεις εκεί κάποια πραγματικά ιδιαίτερη φιάλη. Δυστυχώς δεν ξέρω από την αγορά της Θεσ/νίκης. Ξέρω μια αντιπροσωπεία Port στη συμπρωτεύουσα, λεπτομέρειες έχω στο σπίτι, θα κοιτάξω να σου βρω. Αν ενδιαφέρεσαι για πράγματα που δεν βρίσκεις ούτε στην κάβα ούτε στο σούπερ-μάρκετ, είμαι μέλος στον Οινέα, ένα wine club που κάνει αποστολές στο σπίτι (και δοκιμές, και εκδρομές, και διάφορα τέτοια), πολύ δυνατό value for money κατά την γνώμη μου και φέρνουν κρασιά από παντού. Μπορείς να τους πάρεις τηλ στο 210-8076700 αν και ομολογώ ότι δεν θυμάμαι αν φέρνουν Μαδέρα ή όχι. Α, μην τους πεις ότι σε συστήνει ο Μπαμπάκης, η συζήτηση θα γίνει αδικαιολόγητα περίπλοκη! χαχαχαχα

    @Καιρός:
    Δεν το έχω δοκιμάσει, το σημειώνω και θα το κυνηγήσω άμεσα. Thanks!
    (σιγά μην έχω προλάβει να δοκιμάσω όλους τους αξιόλογους παραγωγούς που κυκλοφορούν!)

    @Τρολ:
    Απ’ ό,τι ξέρω, είναι κατ’ αρχήν πολύ παρόμοια αμπελουργικά. Είναι και τα δύο ποικιλίες απαιτητικές για τον καλλιεργητή, που όμως στο σωστό αμπελοτεμάχιο και με την σωστή φροντίδα ολοχρονίς σου δίνουν υψηλής ποιότητας σταφύλι. Δεν είναι το ίδιο φυσικά, και όσο κι αν αγαπώ το Ξινόμαυρο, οι συγκινήσεις που μου έχει χαρίσει κατά καιρούς το Pinot είναι αλλού για αλλού!
    Για την προσέγγισή σου, συμφωνώ απόλυτα: ωραίο να το συζητάς, γουστόζικο να το ψάχνεις, αλλά αν δεν είσαι ικανός να το βουλώσεις και να το απολαύσεις τότε παράτα το και πιες νερό (ή – Θεός φυλάξοι! – κοκακόλα!) Και μάλιστα χαίρομαι αυτούς που έχουν το θάρρος να πουν ότι ένα φημισμένο κρασί δεν τους πάει στη γεύση ή αντίθετα να σταθούν και να θαυμάσουν ένα οικόσιτο που σερβιρίστηκε σε κατοσταράκι σε μια ταβερνίτσα στην μέση του πουθενά.
    Το κρασί υπάρχει για να το καταναλώνουμε, κατά προτίμηση για να το μοιραζόμαστε, και όχι για να το στολίζουμε με κοσμητικά επίθετα. Για περίπου τον ίδιο λόγο με ενοχλούν κάποιοι που μετατρέψαν τα ακριβότερα κρασιά διεθνώς σε χρηματιστηριακές αξίες και αγοράζουν μπουκάλια που ποτέ δεν θα πιουν.
    Το ξέρετε ας πούμε ότι σταθερά εδώ και περίπου μια δεκαετία+ ο πλανήτης παράγει περισσότερο κρασί από όσο καταναλώνει; Και όμως!

  36. Κάτι ακόμα περί Οινέα:
    Υπάρχει ετήσια συνδρομή, δεν θυμάμαι πόσο, αλλά όχι πολύ. Σου στέλνουν κάθε δίμηνο μια εφημεριδούλα με λίγα άρθρα και τις τρέχουσες εκδηλώσεις τους, καθώς και τις προτάσεις του διμήνου, οι οποίες είναι αναλυτικές και από πολλές πιθανές και απίθανες προελεύσεις. Το πρότζεκτ έχει στηθεί με χρηματοδότηση του Χατζημιχάλη, ο οποίος όμως έχει φερθεί πολύ σωστά και δεν έχει καπελώσει το εγχείρημα, αντίθετα μπορείς να βρεις πολλά ελληνικά κρασιά σε τιμές καλύτερες από των σουπερμάρκετ (το έχω διαπιστώσει στην πράξη). Τέλος πάντων, κάνε τους ένα τηλέφωνο, δεν χάνεις τίποτα.

  37. Mpampakis, ευχαριστώ πολύ για τις πληροφορίες. Θα κοιτάξω τον Οινέα, αν και μαντεύω πως είναι για μεγαλύτερους, ή καλύτερα αληθινούς λάτρεις του κρασιού. Στη Θεσσαλονίκη έχω κάποιες σχέσεις (όχι οινολογικές) με τους Δρόμους του Κρασιού της Μακεδονίας. Έχει πολύ πιο θεσμικό χαρακτήρα (όπως οι περισσότερες πρωτοβουλίες σ’ αυτήν την πόλη). Πληροφοριακά πάντως, διοργανώνει τον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Οίνου Θεσ/νίκης σ’ ένα μήνα.

    Δεν είμαι λοιπόν τόσο φίλος του κρασιού και τη Μαδέιρα την αντιμετωπίζω περισσότερο σαν ποτό παρά σαν κρασί. Π.χ., παγωμένο κόκκινο κρασί δεν πίνεται – παγωμένη κόκκινη Μαδέρα όμως, είναι …θεϊκή.

    Σ’ αυτά που λες για την περιβόητη δοκιμή: σε ένα ρεστοράν στο εξωτερικό, κάποιοι παρήγγειλαν pepper steak – που στο συγκεκριμένο μαγαζί ήταν εξαιρετικότατο. Παρήγγειλαν για να το συνοδέψουν μηλόκρασο, και το δοκίμασαν με όοοολη τη σοβαρότητα: σαν να λένε «για να δω, είναι τόσο απαίσιο όσο θέλω;».

    Έχει δίκιο όμως, η δοκιμή αφορά το πιθανώς χαλασμένο κρασί της μάρκας που παρήγγειλες, δεν ήρθες εκεί για να κάνει δοκιμές τζάμπα.

    Όσο για την ποικιλία των ποτών που βρίσκεις σε σούπερ μάρκετ, αυτό που ήθελα να πω είναι πως βρίσκεις παράξενα κι εξωτικά είδη (που δεν βρίσκεις αλλού) αλλά δεν βρίσκεις ποιότητα (θα είναι οι φτηνές, καταναλωτικές εκδοχές). Ένα παράδειγμα από τα ποτά που τα ξέρω καλύτερα: πρώτος ο Μαρινόπουλος έφερε το ρούμι Αγκρικόλ (ή ρούμι των χωρικών, των ιθαγενών) αλλά ήταν μια μπόμπα των 5 ευρώ. Ακόμα είναι το μόνο που έρχεται στην Ελλάδα. Ή από την ανάποδη, θα βρεις το καταναλωτικό Johnny Walker 150 ευρώ (που δεν έχει νόημα, δεν είναι δυνατόν ένα Johnny να διεκδικεί τέτοια τιμή) ενώ το καλύτερο αληθινό malt που έχουν είναι το Talisker (με τιμή μόλις 60 ευρώ).

    Αλλά μη σου αλλάζω το θέμα…

    Αυτό που είπες για τα κρασιά που μετατρέπονται σε χρηματιστηριακές αξίες, μου θύμισε τα Στραντιβάριους: τα αγοράζουν πάμπλουτοι για επένδυση και τα κρατάνε σε θυρίδες, μακριά πλέον από μουσικούς…

    Τρολ: γράψε καμιά φορά για το μεταφεμινισμό – θα έχει πολύ ενδιαφέρον!

  38. yannis_h ασε να λέμε για τα κρασιά καλύτερα 🙂 mpampakis thanx again for the info

  39. @Γιάννης_Η:
    Δοκιμή μηλόκρασου;;;;
    Αυτό είναι που λένε «τα έχω δει όλα στη ζωή μου»! Χαχαχαχαχαχα
    Όχι πιθανώς, σίγουρα. Αν στείλεις κρασί πίσω, δεν παραγγέλνεις άλλο ή γυρνάς σε μπύρα. Απλά σου φέρνουν άλλη φιάλη από το ίδιο ακριβώς.
    Στα ποτά με πιάνεις αδιάβαστο, επειδή λαμβάνω αρκετό αλκοόλ με την οινο-κατανάλωση δεν πίνω πολύ συχνά κλασσικά αλκοολούχα.
    Πολύ πετυχημένη η παρομοίωση με τα Στραντιβάριους. Έτσι ακριβώς είναι.

    @Τρολ:
    Παρακαλώ!
    Πάντως κι εμένα ένα ποστ μεταφεμινισμού, σε συνδυασμό με το κρασί, θα μου ακουγόταν πολύ ενδιαφέρον! 😉

  40. […] σόϊ που το μοιραζόμαστε αυτό – βλ. και προηγούμενο ποστ εδώ). Το πρώτο μέρος θα είναι του παππού μου, ενός […]

  41. Γεια σου βρε Μπαμπάκη!
    Ήμουνα βέβαια εκτός έδρας, αλλά ούτε που κατάλαβα πως μου ξέφυγες με τα οινολογικά. Σε βρίσκω να το αγαπάς πολύ το θέμα.
    Για τον Οινέα να πω ότι πράγματι είναι από τα καλύτερα έντυπα που αφορούν το κρασί, τα τελευταία δύο χρόνια άλλαξε η συντακτική ομάδα. Ωστόσο έχει θέματα που αφορούν και την ιστορία και το σήμερα του κρασιού. Ο Χατζημιχάλης έχει μια παράδοση σε καλές εκδόσεις.
    Δεν είδα παρά καναδυό «μικρούς» παραγωγούς να αναφέρονται.
    Είμαι σίγουρος πως γνωρίζεις τον Σκλάβο στην Κεφαλονιά (Οργίων, Μεταγειτνίων κλπ.), τους αδελφούς Τάτση στη Γουμένισσα, την οικογένεια Γεώργα στα Σπάτα, τον Γκιούλη στην Κορινθία κ.α.
    Να συμφωνήσω απολύτως για τα δυο ροζέ που αναφέρεις του Μούτριχα και του Μπαμπατζιμόπουλου.
    Δεν είδα καθόλου Κρήτη (βλ. C.V. της Creta Olympias και Μαντηλάρι Κοτσιφάλι της Ένωσης Πεζών)
    Αυτά και χαιρετώ πίνοντας στην υγειά σου ένα ποτηράκι νεμέα.

    Υ.Γ. εννοείται πως αμα φανεία από τα μέρη μας δικαιούσαι φυάλη απ’ το δικό μου, χώρια ότι πιούμε. Γι αυτό να μη χανόμαστε.
    Για το οινο-μπλογκ που σου προτείνουν προχώρα κι άσε τα κόλπα.
    Λίγα κατέχω σαν νέος αμπελουργός σε μια σταλιά αμπελάκι, αλλά ότι χρειαστεις στη διάθεσή σου και το e-mail μου το ξέρεις.
    Δες και την περίπτωση συλλογικής δουλειάς με συνεργασίες γιατί όπως λες το θέμα δεν είναι αέρας και θέλει σωστή πληροφόρηση προς τους ενδιαφερόμενους.

  42. Γεια σου κι εσένα Δημήτρη!
    Σαφώς και το αγαπώ πολύ το θέμα! Όσον αφορά τον Οινέα, προσωπικά απολαμβάνω περισσότερο τις επιλογές που έχει κάθε δίμηνο (και οι οποίες είναι ιδιαίτερα συμφέρουσες) παρά τα άρθρα αυτά καθ’ αυτά.
    Τον Σκλάβο δεν τον γνωρίζω, εν μέρει επειδή η Ρόμπολα δεν μου «έκατσε» ποτέ καλά στην προσωπική μου γεύση οπότε έχω πολύ καιρό να πιω κάτι από Κεφαλλονιά. Ειδικά την Γουμένισσα Τάτση την ξεχωρίζω και την έχω απολαύσει κατ’ επανάληψη (η θηλυκή εκδοχή της Νάουσας είναι αυτό το κρασί, έτσι;).
    Για την Κρήτη έχει νομίζω το Μυράμπελος, αλλά δεν θυμάμαι με σιγουριά.
    Αντιχαιρετώ σε, Νεμέα ήπια κι εγώ χθες βράδυ. 🙂
    ΥΓ: Σαφώς και δεν χανόμαστε (είναι να μην γίνει η κακή αρχή με αυτούς τους τύπους από τα μπλογκς…). Την ιδέα του οινο-μπλογκ με την ελπίδα συνεργασίας από ανθρώπους σαν εσένα, τον Αθήναιο, κοκ έχω αρχίσει να την προχωρά, απλώς δεν σας έχω ρίξει ακόμα τις γαλυφιές μου για να σας καταφέρω να μου δώσετε κανένα κομμάτι σας να ανεβάσω.
    Ψιτ! Το duplicate comment στο «Greek kamaki» θα το κόψω, έτσι;

  43. Ο Σκλάβος είναι λοιπόν στα επόμενα ψαξίματά σου. Δουλεύει τοπικές ποικιλίες. Το Οργίων είναι ερυθρός ξηρός από μαυροδάφνη Κεφαλονιάς. Αλλά κάτσε να σου δώσω συγκεκριμένα στοιχεία (κοπιπέιστ!):

    «Οργίων, ποικιλία Μαυροδάφνης Κεφαλονιάς. Ερυθρός ξηρός επιτραπέζιος, παλαιωμένος περιορισμένης παραγωγής, επιλεγμένης πρώτης ύλης.

    Ευφράνωρ, από σταφύλια της ποικιλίας Μοσχατέλα που συνοινοποιούνται με σταφύλια της ποικιλίας Βοστιλίδι. Λευκός ξηρός επιτραπέζιος.

    Μεταγειτνιών, λευκός ξηρός επιτραπέζιος με παραμονή σε δρύινο βαρέλι, περιορισμένης πρώτης ύλης από βιολογικό σταφύλι. Ποικιλία Βοστιλίδι.»

    Έχω πιει το Οργίων και το Μεταγειτνίων και τα προτείνω. Και βέβαια να πιεις και το γλυκό του Γεώργα. Απλά άπαιχτο και …βιοδυναμικό αν αυτό σου λέει κάτι.

    Ψιτ! Το duplicate comment στο “Greek kamaki” να το κόψεις κι ευτυχώς γιατί πολλές φορές έχω καεί (με την πετριά των μεγάλων σχολίων που με δέρνει) αυτή τη φορά έίχα κάνει ενδιάμεσο κόπυ …λίγα βλέπω είχα χάσει.
    Και το ψαχνα γαμώτο!
    |0|

  44. Μαυροδάφνη Κεφαλονιάς, ε; Το ίδιο δεν χρησιμοποιεί και ο Μερκούρης, μαζί με μια λίγο μυστήρια ιταλική ποικιλία;
    Τα Μοσχατέλα και Βοστιλίδι πρώτη φορά τα ακούω, πράγμα που αν μη τι άλλο μου εξάπτει την περιέργεια! ΟΚ, ο Σκλάβος είναι στη λίστα. Ευχαριστώ για την σύσταση!
    Το έξτρα σχόλιο…συμμαζεύτηκε!

  45. Ξαφνιάστηκα ευχάριστα με το post σας και με την ανταπόκριση των αναγνωστών σας και το ενδιαφέρον τους για το κρασί. Εκ μέρους της εταιρείας Κατώγι & Στροφιλιά, θέλω να ευχαριστήσω τόσο τον αταίριαστο όσο κι εσάς για τα λόγια σας, το link στο Κατώγι Αβέρωφ και φυσικά για το ότι συνεχίζετε να πίνετε τα κρασιά μας. Ελπίζω σε σύντομο χρονικό διάστημα, να έχουμε αλλάξει προς το καλύτερο την εικόνα που έχετε για εμάς και εύχομαι κάποια από τα κρασιά της εταιρείας μας να συγκαταλέγονται ανάμεσα στις προτιμήσεις σας.
    Με φιλικούς blog-χαιρετισμούς,

    Μαρία Δήμου
    για την Κατώγι & Στροφιλιά

  46. κα Δήμου καλησπέρα,
    Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας, με εντυπωσιάζει που βρεθήκατε στο κείμενό μου και μάλιστα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα.
    Μην ξεχνάτε αυτό που τονίζω και παραπάνω, ότι πρόκειται για καθαρά ερασιτεχνική προσέγγιση στο θέμα και ότι προσπάθησα να δώσω ένα στίγμα – με άλλα λόγια να κλείσω σε λίγες παραγράφους το τι μου αρέσει στο κρασί και που συνήθως το βρίσκω.
    Τα κρασιά του Κατώγι – Στροφιλιά για κάποιον λόγο μου φαίνονται διαφορετικά μετά την ένωση των δύο εταιρειών, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς τι μου δίνει αυτή την αίσθηση. Σίγουρα το Κατώγι παραμένει πάρα πολύ καλό (απλώς όπως γράφω και παραπάνω το Cabernet έχω παραδεχτεί πως δεν με ενθουσιάζει τελικά, σε αντίθεση με τον περισσότερο κόσμο). Το Κτήμα Αβέρωφ μου φάνηκε σαν μερικός συμβιβασμός προς ένα κοινό που προτιμά τις πιο ουδέτερες γεύσεις, ενώ τα λευκό και ερυθρό Στροφιλιά ήταν που ένιωσα να άλλαξαν την γεύση τους.
    Να πω και θετικά όμως, γιατί μου άρεσαν πάρα πολύ τα τρία μονοποικιλιακά που εμφιαλώσατε πρόσφατα (αν δεν κάνω λάθος) και ειδικά το Ξινόμαυρο. Είναι ΟΠΑΠ αν δεν κάνω λάθος έτσι;
    Και πάλι ευχαριστώ για το σχόλιό σας – και μην παίρνετε έναν ανώνυμο καταναλωτή ως κάποιο πρόσωπο βαρύτητας, γιατί τελικά δεν είμαι. 🙂

  47. Αλίμονο, η γνώμη των ανώνυμοι καταναλωτών έχει βαρύνουσα σημασία για εμάς και τα σχόλια σας είναι ευπρόσδεκτα, τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά. Χαίρομαι που σας αρέσει το Ξινόμαυρο από τα ΟΠΑΠ (όπως σωστά αναφέρετε) και ελπίζω να έρθετε στα ΒορΟινά και να δοκιμάσετε τις νέες σοδειές.
    Περιμένω με ενδιαφέρον τα επόμενα posts στα Οινομαγειρέματά σας!

  48. @Μαρία Δήμου:
    Να είστε καλά, θα με ενδιέφερε όποτε νιώθετε ότι το όποιο θέμα μου αξίζει σχολιασμό να συνεισφέρετε στην συζήτηση και να χρησιμοποιούμε τα blog για αυτό που τελικά φτιάχτηκαν: ως ένα ιδιαίτερο εργαλείο επικοινωνίας.
    Και πάλι ευχαριστώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: