• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Φεβρουαρίου 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.   Μαρ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Νυχτερινό τραίνο

«Κάθε αναχώρηση είναι ένας μικρός θάνατος» (Γαλλική παροιμία)

Το τραίνο χιμούσε μπροστά καταβροχθίζοντας τις ράγες του μέσα στη νύχτα.

Έχει μια ιδιόρρυθμη ατμόσφαιρα το νυχτερινό ταξίδι του τραίνου. Τέτοιες ώρες οι ταξιδιώτες είναι μονήρεις, μελαγχολικοί και αποκαμωμένοι. Ποθούν να βρεθούν σε κρεβάτι και να κοιμηθούν. Δεν έχουν ούτε την δύναμη να σκέφτονται την μέρα που τελείωσε, καθώς οι υποχρεώσεις της επόμενης είναι ήδη μέσα στο νου τους. Κανείς δεν βρίσκεται πάνω στο τραίνο για την ευχαρίστηση του ταξιδιού τέτοια ώρα, όλοι στριμώξανε την διαδρομή ανάμεσα σε δύο εικοσιτετράωρα ελπίζοντας για λίγο παραπάνω χρόνο. Λίγο παραπάνω χρόνο εκεί που περάσαν τη μέρα που τέλειωσε. Λίγο παραπάνω χρόνο μακριά από εκεί που πηγαίνουν τώρα.

Πριν ελάχιστες ώρες ήσουν ακόμα μαζί της. Την αποχαιρετούσες μπροστά στο ταξί. Εκείνη θα πάρει το αεροπλάνο για την πόλη που σπουδάζει. Εσύ θα πάρεις το τραίνο για την πόλη όπου υπηρετείς. Κρατιέστε αγκαλιά και ξέρετε πως τα χαμόγελα που φορέσατε ο ένας στον άλλο αυτές οι μέρες θα είναι η μόνη σας ζεστασιά μέσα στον χειμώνα που έρχεται.

– Θα μου λείψεις
– Κι εμένα.
– Ήδη μου λείπεις.
– Κι εμένα.

Έξω από τα παράθυρα τρέχουν σκοτεινοί κάμποι και κοιμισμένα χωριουδάκια. Η σφυρίχτρα που και που απειλεί τους απρόσεχτους στις διαβάσεις. Ο ελεγκτής σέρνει τα παπούτσια του καθώς μετακινείται, τελευταίο σημάδι φθίνουσας ζωής σε έναν συρμό που βαραίνει όλο και περισσότερο. Όλα μοιάζουν αρχαία και αναλλοίωτα, όλα μοιάζουν βαμένα χακί. Υπάρχει στην ατμόσφαιρα του βαγονιού μια θλίψη που μπορείς να την κόψεις με το μαχαίρι. Ή έτσι σου φαίνεται εσένα.

Και συνέχεια σκέφτεσαι το τελευταίο βλέμμα, το τελευταίο απαλό χάδι στο μπράτσο. Μισό δάκρυ κρέμεται ήδη από τα μάτια της καθώς σε ρωτάει:

– Υπάρχει κάτι άλλο; Θέλεις κάτι να σου δώσω;
– Ναι, της απαντάς. Το εισιτήριό σου.

Το να είσαι ετοιμόλογος οδηγεί στις πιο εκκωφαντικές σιωπές.

Και το τραίνο συνεχίζει να χιμάει μπροστά, ψυχρό και ασταμάτητο σαν φυσικό φαινόμενο.

Advertisements

34 Σχόλια

  1. «Το να είσαι ετοιμόλογος οδηγεί στις πιο εκκωφαντικές σιωπές.» λες…
    το να μην λες αυτο που θες οδηγει στις πιο εκκωφαντικες σιωπες… να τολμησω να πω;

    αυτος ο χρονος…
    ο ατιμος…
    τοσο αχρονος που σε τρελλαινει…

  2. E, είναι κάτι συμπτώσεις με τα τραίνα… Δες σήμερα Σάββατο κάτι με το intercity, στο ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΟ.

  3. Γαλλική βουνίσια παροιμία θα ‘ναι.
    Γιατί εγώ ξέρω ότι κάθε τέλος ταξιδιού είναι θάνατος. Γι αυτό και οι θαλασσινοί ξαναφεύγουν συνέχεια! :)))

  4. @Βασιλική:
    Όχι, δεν νομίζω ότι φταίει αυτό που θέλουμε. Δεν είναι θέμα τόλμης να μιλήσουμε. Ίσως είναι θέμα τόλμης να πράξουμε. Ίσως είναι θέμα τόλμης και να δείξουμε αντοχή όταν και όπου πρέπει.
    (καλά, εγώ έχω έναν μικρό πραξικοπηματία στο σπίτι, εσύ τι κάνεις ξύπνια τόσο πρωί;;; )

    @Πάνος:
    Τα μεγάλα πνεύματα κλπ κλπ κλπ 🙂

    @Ημίαιμος:
    Χεχε, δεν έχεις άδικο. Λαός ναυτικός και ταξιδιάρης αποκλείεται να έγραφε κάτι τέτοιο.
    Τι μαθαίνεις αλήθεια από τη Diva; Τι μανώ θα φορεθεί φέτος; μπουχαχαχαχαχα!!! (κι εγώ την πήρα βεβαίως – βεβαίως)

  5. δεν ειπα οτι φταιει αυτο που θελουμε… ειπα οτι φταιει το οτι δεν το λεμε, ενιοτε…
    (τι κανω; μα μπλογκοσουλατσαρω…)

  6. αν ανέβεις στο τραίνο και μετά ξεχάσεις τι άφησες πίσω, έχει καλώς.
    αν ανέβεις και μετά το μετανιώσεις πικρά, τότε είναι πολύ αργά…

    αλλά είναι στην φύση μας να ανεβαίνουμε στα τρένα, να τρέχουμε να βρούμε αυτό που νομίζουμε ότι μας λείπει. για να δούμε ότι τελικά το είχαμε πριν…

  7. @Βασιλική:
    ΟΚ, σωστή. Εγώ το έπιασα λάθος.

    @Τριαντάρα:
    Συμφωνώ. Απλώς να προσέχουμε, γιατί άμα μπλέξουμε στους συμβουλισμούς των τραίνων, των αναχωρήσεων και των ταξιδιών δεν ξεμπερδεύουμε ποτέ! 😉

  8. Μπαμπάκη μου σου αφιερώνω το «The kids are on high street» (Madrugada)…. αυτό… και χωρίς σχόλια για τα σχόλια. Σου λέω ότι στα Uncategorized δεν θα σχολιάζω.

  9. Όσες φορές έχω δει σε ταινία αποχωρισμό σε τρένο, πάντα είναι πολύ οδυνηρό. Θα ήθελα να πηδούσε αυτός που μένει στην πλατφόρμα μέσα στο βαγόνι και να σταματήσει εκεί ο χρόνος. Χαζορομαντική ε;

  10. αναμνήσεις μου ξυπνάτε αγαπητέ.
    που ο χρόνος τις εξωράισε.
    έχουν γοητεία οι αναχωρήσεις.
    και έχουν προορισμό την επιστροφή.

  11. Και εγώ που πάντα λέω ότι σκέφτομαι, τι κατάλαβα; Εκκωφαντική σιωπή..

  12. Τώρα που το ξανασκέφτομαι λέω να αρχίσω να σιωπώ εγώ, μήπως μιλήσουν οι άλλοι.

  13. Την πρώτη φορά που το διάβασα θυμήθηκα μια ταινία παλιά ασπρόμαυρη τανία ,» Τελευταίος σταθμός» νομίζω λεγόταν με Μοντγκομερι Κλιφτ και Τζ. ζόυνς! Με τά το τέλος μιας σύντομης σχέσης ο αποχωρισμός στο σταθμό του τρένου. Το άφησα…
    Τώρα που το ξαναβλέπω πιστεύω πως μπορεί να μην είναι το τέλος παρά ένα όριο, μια νέα αρχή στη σχέση!
    Ωραίο κείμενο 😉

  14. partir c’est un peu mourir, κι ας λέει ό,τι θέλει ο Ημίαιμος.

    Το έχω ζήσει αυτό που περιγράφεις, πολλές φορές, ξέρω σου λέω…

    σνιφ.

  15. Και ποτε στα τραινα δεν θα μπορεις να σκεφτεις καμμια αλλη.

  16. εγώ κάτι για οργασμούς και μικρούς θανάτους είχα ακούσει.. 😉

    σοβαρά τώρα, ωραίο κείμενο, ωραιότατο.

  17. Το σκοτάδι έξω. Κάποια φώτα μακριά να ταξιδεύουν με ταχύτητα μπρος από τα μάτια σου. Ο μονότονος ήχος του τραίνου πάνω στις ράγες.
    Ναι, εγώ ταξιδεύω για την ευχαρίστηση του ταξιδιού τέτοια ώρα.

  18. αχ αυτές οι εκκωφαντικές σιωπές.
    Μου είχες λείψει μπαμπάκη.

  19. Καλημέρες και καλή εβδομάδα!

    @Κυβικός:
    Μερσί για την αφιέρωση φίλε!

    @Αλεπού:
    Οι χαζορομαντικοί είναι που θα κληρονομήσουν την Βασιλεία των Ουρανών Αλεπού μου! 🙂

    @allmylife:
    «έχουν γοητεία οι αναχωρήσεις.
    και έχουν προορισμό την επιστροφή.»
    Πολύ όμορφο αυτό!

    @Στέφυ:
    «Τώρα που το ξανασκέφτομαι λέω να αρχίσω να σιωπώ εγώ, μήπως μιλήσουν οι άλλοι.»
    Από άποψη τακτικής, είναι σίγουρα αποδοτικό!

    @Ρενάτα:
    Ένα κρίσιμο σημείο και τίποτα παραπάνω. Όσο για την ταινία, σε έχω! 😉
    http://www.imdb.com/title/tt0046366/

    @Κροτ:
    Χαρτομάντηλο;
    Φιλάκι;

    @Καιρός:
    Πολύ δυνατό το σχόλιο!!!

    @deadend_mind:
    Την ξέρεις την παροιμία με τους πεινασμένους και τα καρβέλια, έτσι; ;^p

    @sofogreg:
    «Ναι, εγώ ταξιδεύω για την ευχαρίστηση του ταξιδιού τέτοια ώρα.»
    Εντάξει ρε φίλε, αλλά σκέψου πόσο χάλια θα γινόταν το κείμενο αν έγραφα «Κανείς δεν βρίσκεται πάνω στο τραίνο για την ευχαρίστηση του ταξιδιού τέτοια ώρα εκτός από τον Sofogreg».
    Χάος!

    @Αργυρένια:
    🙂

  20. smak! smak!!

    η απάντηση στον Υπόκοσμο… all the money λέμε!!!

  21. Άνοιξες το μπαούλο των αναμνήσεων…
    Πάω να το κλείσω και να το εξαφανίσω 😉

  22. Όχι σήμερα αποχαιρετισμούς…
    Δεν αντέχω άλλους…
    Καλή εβδομάδα Μπαμπάκη, τα φιλιά μου στην οικογένεια…

  23. είπατε Χάος;
    Παρών!

  24. Daddy cool, σε γουστάρω και για το χιούμορ σου. Πολύ.

    Krotkaya, εσύ κοίτα μην χάσεις καμιά ευκαιρία να γελάσεις εις βάρος μου. Εεεε;

  25. ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ!!!! αλοίμονο! γι’αυτό υπάρχω αγαπητέ!

  26. ναι, και αυτή με τις μύγες και τα μυγιάσματα επίσης 😉

  27. @Κροτ:
    χεχεχε

    @Εβελίνα:
    Μην το χάσεις. Χωρίς αναμνήσεις, τι είναι ο άνθρωπος;

    @Παράφωνος:
    Γιατί ειδικά σήμερα φίλε;
    Σε ρωτάω γιατί και για μένα ειδικά αυτές οι μέρες είναι πολύ χάλια.

    @Λέων:
    Εν αρχή ο Λέων. (Γέννεσις, 1.1)

    @Sofogreg:
    Το πραγματικό μου προσόν είναι ότι μαζεύω αναγνώστες με καλό γούστο!

    @Κροτ ΙΙ:
    Καλά κι εσύ πήγες κι έβαλες σκοπό ζωής έβαλες να βασανίσεις το Sofogreg;
    Μα τόσο βαρετή πόλη είναι οι Βρυξέλλες τέλος πάντων;;;;

    @deadend_mind:
    Ωραία, χαίρομαι που παρακολουθείς μαθήματα λαογραφίας. ;^p

  28. Βρε θηρίο, τη βρήκες ! 🙂 Με συγκίνησες!

    Φοβερή ταινία! Εμ Τρούμαν Καπότε στους διαλόγους ήταν αυτός!

  29. Γλυκό.

    Και πικρό συνάμα.

    Μα και αισιόδοξο.

    Ε?

  30. @Ρενάτα:
    Το θέμα είναι να την βρω να την δω κίολας!!!

    @Ντόλυ:
    Σαφώς αισιόδοξο! Με έχει εντυπωσιάσει πόσοι «διαβάσανε» οριστικό χωρισμό, ενώ στο μυαλό μου ήταν προσωρινός και λόγω συνθηκών…

  31. Στεναχωρήθηκα λιγάκι…θυμήθηκα πολλά..:)
    Τι όμορφα που γράφεις !!!

  32. @blogάκι:
    Στεναχωρήθηκες γιατί γράφω όμορφα;;;;
    Πας να βγάλεις άκρη με το Μπαμπάκη τώρα, χαχαχα 😉
    Thanks!

  33. Πόσες φορές το έχω ζήσει κι από τις δύο πλευρές…

    Για μένα κάθε ταξίδι με τρένο μου θυμίζει μικρούς χωρισμούς/μικρούς θανάτους. Ιδίως αυτά που αναβάλλεις μέχρι το τελευταίο τρένο της μέρας, για να περάσεις λίγη ακόμη ώρα με τον έρωτά σου. Ιδίως αν ακούς μουσική και χαζεύεις τις σταγόνες της βροχής στο παράθυρο, μέσα από τα δικά σου βουρκωμένα μάτια. Έχω καιρό να ταξιδέψω έτσι, ευτυχώς – τα μόνα ταξίδια με τρένο τελευταία είναι για να τον βρω σε άλλη κοντινή πόλη και να γυρίσουμε μαζί σπίτι μας 😀

  34. @Idάκι:
    Εκεί που ζεις είναι και άλλη πρακτική τα ταξίδια με τραίνο, έτσι; Χαίρομαι που οι αποχωρισμοί έχουν μπει σε μια σειρά πάντως!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: