• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Φεβρουαρίου 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.   Μαρ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Οι γιορτές της μάζας

Είναι κάποιες μέρες τον χρόνο που «πρέπει» να βγεις. Δεν νοείται να γυρίσεις αποκαμωμένος σπίτι, να βγάλεις τα ρημαδοπαπούτσια, να σουρθείς μέχρι το μπάνιο, να φορέσεις πιτζάμες και να περάσεις το υπόλοιπο βράδυ αναλογιζόμενος πόσα χρόνια σου μένουν ακόμα μέχρι την σύνταξη (αν πάρεις ποτέ σύνταξη). Να βγεις, να βγεις, να βγεις: είναι κοινωνική επιταγή, είναι παλλαϊκό αίσθημα, είναι θεσμός!

Μια τέτοια μέρα είναι η Τσικνοπέμπτη.

Ξεκινά λοιπόν η συζήτηση με την παρέα από την προηγούμενη εβδομάδα. Η παρέα είναι στη φάση είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς, με άλλα λόγια διευρυμένη ως εκεί που δεν παίρνει. Λέει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του για το πού να πάμε, με έμφαση στην ελπίδα κτηνώδους κρεατοφαγίας καθώς και στην επιλογή μαγαζιού που είναι κοντά στο σπίτι τους. Μετά από εξαντλητικές διαπραγματεύσεις και απορρίπτονται μία – μία οι mainstream αστέρες των περιοχών: Βάρη, Βαρυμπόμπη, Βλάχικα – τι έγινε, ό,τι αρχίζει από Β σερβίρει κρέας; Καταλήγουμε σε ένα μαγαζί στο οποίο κανένας δεν έχει ξαναπατήσει το πόδι του αλλά η αδερφή του Αλέκου έχει έναν φίλο που ήξερε κάποιον που είχε πάει μια φορά πριν τρία χρόνια και είχε πει ότι ήταν καλά. Αποφασίζουμε να το δοκιμάσουμε, γιατί εκτός των άλλων είναι και σε περιοχή που δεν βολεύει κανέναν οπότε μένουμε όλοι εξίσου δυσαρεστημένοι.

Κλείνουμε τραπέζι για 13 (γκρουμφ!). Το μαγαζί ζητά για εγγύηση την σταθερή προσφορά θυσίας μίας παρθένου κάθε πανσέληνο για τα επόμενα επτά χρόνια και δεχόμαστε. Μας ζητάνε να είμαστε εκεί δύο ώρες πριν την ώρα που έχουμε κλείσει το τραπέζι – και πάλι δεχόμαστε. Και τέλος μας προειδοποιούν όλο θράσος να φέρουμε μετρητά και όχι πιστωτικές κάρτες γιατί δεν παίρνουν κάρτες τις Τσικνοπέμπτες: εδώ δεχτήκαμε τις ανθρωποθυσίες, το cash is king δεν θα καταπιούμε; Μέσα! Η Τσικνοτετάρτη (?) αναλώνεται σε αναλυτικές συνεννοήσεις για το πώς θα πάμε εκεί οι οποίες γίνονται ευχάριστες αναμνήσεις όταν έρχεται η κρίσιμη ώρα και τελικά όλοι αυτοσχεδιάζουμε μέσα στον πανικό.

Στις 8:15 μμ μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και ξεκινάμε, όπως και ολόκληρο το υπόλοιπο λεκανοπέδιο. Η κίνηση στους δρόμους θυμίζει ανθολογία σκηνών από τις ταινίες του Αγγελόπουλου: πλήρης ακινησία για ώρες και μετά ένα θολό βλέμμα από τον Χάρβεϊ Καϊτέλ. Οι πρώτοι θα χαθούν δύο φορές και θα παρκάρουν τρία ναυτικά μίλια μακριά από το μαγαζί, αλλά τελικά καταφέρνουν να φτάσουν ελαφρά καθυστερημένοι σε σχέση με τις απαιτήσεις του μαγαζάτορα. Εκεί μπαίνουν στην χαρωπή στιχομυθία: «πού να σας βολέψω τέτοια ώρα μαντάμ;» «γιατί, το τραπέζι μας τι απέγινε;» «τώωωωωωωωρα το τραπέζι σας». Αν έχετε τάσεις προς εγκεφαλικό, now’s the time (Charlie Parker είναι αυτό). Τελικά στριμώχνονται και οι 10 σε ένα τραπέζι για 4 (οι 3 δεν θα εμφανιστούν ποτέ και θα πάρουν τηλέφωνο την επόμενη μέρα να το πουν), ήδη εκνευρισμένοι όσο δεν παίρνει. Σύντομα διαπιστώνεται στην πράξη η ανάγκη να σηκώνεται όλο το μαγαζί κάθε φορά που οποιοσδήποτε θέλει να πάει προς νερού του (κακή σύμπτωση ο παππούς με την συχνουρία στο τραπέζι στο βάθος).

Παραγγέλνουμε κατά τις 10:00, οι σαλάτες και τα κρασιά έρχονται στις 10:40, τα κρέατα κρύα και παραψημένα στις 11:08 και ο λογαριασμός μετά από συνεχή παρακάλια στις 11:59 – για να προλάβουμε το γοβάκι και την κολοκύθα. Κι ενώ τυχόν βιολόγοι στην παρέα απορούν για το πόσα παϊδάκια πια έχουν τα ζώα της εγχωρίου πανίδας και πώς συνεχίζουν να θυμίζουν αρνιά και όχι τέρατα της Αποκαλύψεως με τόσα παΐδια, κάποιος κοιτά το νούμερο του λογαριασμού και λέει ότι του θυμίζει αμυδρά ετήσιο προϋπολογισμό μικρής αφρικανικής χώρας («τι σκατά μας χρέωσαν για μια σαλάτα και τρεις κοκακόλες;» αναρωτιέται). Στην έξοδο χάνουμε ένα κασκόλ και μία ομπρέλα, ενώ η κίνηση στους δρόμους φαίνεται να έχει χειροτερέψει. Όταν πέφτουμε αποκαμωμένοι στο κρεβάτι ορκιζόμαστε (όπως και μετά από κάθε γερό hangover): «Ποτέ ξανά!», χωρίς καμία ελπίδα να το τηρήσουμε.

Η αλήθεια είναι ότι θα ξαναφάμε κρέας μέχρι το Πάσχα (όχι μία και δύο φορές) και ότι δεν βγαίνουμε για να ταλαιπωρούμαστε αλλά για να περνάμε καλά. Έτσι, σας κατεβάζω εναλλακτική πρόταση την οποία έχω δοκιμάσει τα τελευταία δύο χρόνια μετά μεγίστης επιτυχίας.

Ψάρι.

Τα τελευταία δύο χρόνια η Τσικνοπέμπτη αντιμετωπίζεται από την παρέα μου ως αφορμή για τσιπουρο-κατάνυξη. Ίσως η ιδέα να σας φαίνεται ξεκάρφωτη, αλλά σκεφτείτε τα πλεονεκτήματα: παρκάρεις ακριβώς μπροστά στην ταβέρνα (ενδεχομένως και μέσα), έχεις όλα τα γκαρσόνια για πάρτη σου, έχεις όλο το μαγαζί για πάρτη σου, έχεις όλη την κουζίνα για πάρτη σου. Κάθεσαι πιάνοντας τρεις καρέκλες ανά άτομο, απλώνεσαι νωχελικά και ηδονικά ενώ θαλασσινά παρελαύνουν μπροστά σου. Δεν χρειάζεται να κλείσεις τραπέζι όσο μεγάλη κι αν είναι η παρέα, δεν χρειάζεται να βιαστείς να φύγεις γιατί κανείς δεν περιμένει από πάνω σου, δεν αναρωτιέσαι πότε θα αξιωθούν να σου φέρουν αυτό που ζήτησες γιατί κανείς άλλος δεν το ζήτησε. Όλα τα πιάτα έρχονται στο τραπέζι σου κατ’ ευθείαν από το τηγάνι ή την σχάρα. Πιάνεις κουβέντα με την όμορφη γκαρσόνα ή τον ψαγμένο γερο-ψήστη (it depends), κερνάς δυο τσίπουρα τα παλικάρια που σερβίρουν και καταλήγεις να σε κερνάνε αυτοί κάποιο παράξενο πιάτο που δεν έχεις ξαναδοκιμάσει («φούσκες; τι είναι αυτό;»), δίνεις παραγγελιές για την μουσική. Αρχοντιά!

Για αυτό σας λέω: φέτος την Τσικνοπέμπτη τολμήστε το. Βγείτε για ψάρι. Θα περάσετε εξαίρετα και θα με θυμηθείτε!

Και εδώ θα συγκρατηθώ και δεν θα προχωρήσω να σας πω τις διάφορες ανατροπές που σκέφτομαι για την πλέον προσβεβλημένη «υποχρεωτική» γιορτή που υπάρχει: αυτή του Αγίου Βαλεντίνου. Βοήθειά μας. Και καλημέρα μας!

Advertisements

50 Σχόλια

  1. Αμ το σκέφτομαι, δεν το σκέφτομαι; Κάνω και τίποτα άλλο;
    Εκείνο όμως δεν έχει θέση για μένα ούτε στο νου ούτε στο λογισμό του (αχ!)

  2. Καλησπέρα.Για εμας η Τσικνοπέμπτη είναι μια καλή ευκαιρία να μην βγούμε.Αν και το ψάρι είναι καλή ιδέα!!

  3. Πω πω Μπαμπάκη, ψάρωσα:)
    Έγραψες πάλι!! Θα το υιοθετήσω

  4. Πωωωωωωωωωως?? Δεν ήξερες τις φούσκες (θα μπορούσαν να θεωρηθούν σούσι??)?? Don’t panic! (χεχε, εσύ το άρχισες αυτό με το Ford Prefect!!), πάντα υπάρχει τρόπος να επανορθώσεις και άμα δεν θες, στείλε δώθε (αν και τις έχω συνηθίσει να τις σφάζουμε κατευθείαν από την θάλασσα…).
    Εμείς εδώ έχουμε καταλήξει στην λύση Νο 42, πηγαίνουμε σε οποιοδήποτε από τα διπλανά χωριά όπου το ταλέντο τους είναι η γ’ρουνοπούλα και τσακίζουμε τα κρεατικά!! Γιατί, πως να το κάνουμε, είμαστε και στον δεύτερο νομό που είναι σπεσιαλιτέ το είδος!
    Μιαμ!!!
    ;-D

  5. Χεχεχε!!! Αγαπητέ μαπμπάκη, ξεχάσατε τα ΑΠΟΛΥΤΑ ΜΠΡΙΖΟΛΟΜΕΡΗ, δλδ Χασιά και Καλύβια! τς-τς-τς! Όλα εγώ θα σας τα λέω λοιπόν!
    Άλλη ανατροπή είναι σε εστιατοριο τύπου Eden ( για vegeterians) υπάρχουν ακόμα και σε αυτή τη χώρα… 😉

  6. Το μήνυμα του Μπαμπάκη με 5 λέξεις…
    «Δεν γουστάρω να βγαίνω Τσικνοπέμπτες»
    γιατί το ζάλισες βρε φίλε μου;
    τώρα για τα ψαράδικα στο είπα… αν βρεις φρέσκο ψάρι θα είσαι τυχερός… εκτός και αν ένας Μπαμπάκης σαν εσένα καταδέχεται κατεψυγμένα

  7. για να μην αναφέρω ότι είσαι θετικά προκατειλημμένος υπέρ του ψαριού. Άσε μας βρε φίλε να φάμε το κρεατάκι μας ακόμα και την Τσικνοπέμπτη… Ααααααααχ τα είπα και ξαλάφρωσα

  8. @Τασσούλα:
    Καλημέρα – και για μας το ίδιο. *Αν* τελικά βγούμε όμως, θα πάμε για ψάρι!

    @Οίστρος:
    «ψάρωσα» – χαχαχαχα

    @Σοφία:
    Τις ξέρω τις φούσκες (και τις τιμώ), μην ψαρώνεις κι εσύ με τις εκνευριστικές αποστάσεις σπίτι – προορισμός σε 4 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα! (γκρουμφ!) Ακούς εκεί στα διπλανά χωριά.

    @An-Lu:
    Δεν αρχίζαν από Β και δεν πήγε το μυαλό μου. Όσο για τα χορτοφαγικά, νομίζω τέτοιες μέρες είναι κλειστά σε ένδειξη πένθους. 😉

    @Κυβικός:
    Καρφί!

  9. Χεχε, actually, εδώ το διπλανό χωριό με την κοντινότερη γουρουνοταβέρνα, είναι στα 3 λεπτά και 45 δεύτερα!!! (Ξέρω, είμαι κακιά, ε??)
    ;-D

  10. Είσαι εμετική και παλιοχαρακτήρας!!! 😉

  11. Εμείς πάλι πρέπει να κάνουμε κράτηση για να βρούμε ταβέρνα ανοιχτή στη δίπλα κωμόπολη(Μάνδρα) όπου οι Αρβανίτες ειδικά στην κρεοφαγία και στο ψήσιμο το ‘χουν καθημερινό έδεσμα!!
    Έχει όμως κάτι παϊδάκια- παϊδάκια γάλακτος κι όχι κοκάλες-, που τα διαλέγεις εσύ απ΄το αρνί εκείνη την ώρα ή σταβλίσιες μπριζόλες για όποιον μερακλή και τα κόβουνε μπροστά σου και τα ψήνουνε τάκα τάκα! Και το κόκκαλο τρώγεται! 😉 Α, ξέχασα ευτυχώς η απόσταση είναι 7 λεπτά από δω! :ΡΡΡ

  12. τσικνοπέμπτη σε ταβέρνα δε λέει. αντιπροτείνω μπάρμπεκιου με φίλους σε σπίτι, ή «Κιτσερέλλα Στάνη» στο Club 22
    cheers

  13. εμείς θα το κάνουμε το ατόπημα
    αφορμή για να μαζευτούμε, έτσι όπως έχουμε γίνει, πότε ο ένας δε μπορεί, πότε ο άλλος, στις επιβαλλόμενες τα κουτσοκαταφέρνουμε.
    Χαλάλι και η ταλαιπωρία

    Το κρασί πάντως δε το καθυστερούν, το καθυστερούν; Αμα έχεις κρασακι και καλή παρέα όλα τα άλλα…

  14. Λάθος τίτλος.
    Αυτές είναι ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ΤΗΣ ΜΑΣΑΣ! :))

    (Το βραβείο του καλύτερου ever σχολιαστή δεν το παραλαμβάνω σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τους συντρόφους μου αδέσποτους που θυσιάζονται συμβάλλοντας στην επάρκεια παϊδακίων τις Τσικνοτέτοιες)

  15. Οποία σύμπτωσις! Αυτό σκεφτόμουν κι εγώ σήμερα. Όχι ψαρωτικά ψαρικά αλλά θαλασσινά, γαριδούλες, καραβιδούλες και τα συναφή, σαγανάκια και τέτοια. Τι ωραία!

  16. Πες τα χρυσόστομε για τις εξαναγκαστικές εξόδους, που όλοι θα προτιμούσαν να είναι κάπου αλλού και να κάνουν κάτι διαφορετικό, αλλά όλοι πάνε στα καθιερωμένα μέρη, με τον καθιερωμένο τρόπο και κάνουν τα καθιερωμένα πράγματα, μην και τους πουν σνομπ και αντικοινωνικούς!

  17. δεν κανω ο,τι κανουν οι αλλοι

    ειμαι «εγω» και κανω αυτο που θελω

    τοσο απλα…

  18. Είναι από τις ημέρες που αρνούμαι να βγω πεισματικά όσο και να με βαράνε 😛

  19. 1. Το «γκρουμφ» είναι δικό μου επιφώνημα! Κλέφτη!

    2. Πότε είναι τσικνοπέμπτη;

    3. Αμάν πια αυτή η προπαγάνδα υπέρ του ψαριού. Το ψάρι είναι ΜΠΛΙΑΧ ΑΗΔΙΑ ΛΕΜΕ! χίλιες φορές καλύτερα να φάω γαλοπούλα!

    4. Ο Ημίαιμος είναι ΔΕ ΜΠΕΣΤ, λέμε -και την είδε και Μάρλον Μπράντο! Δεν παραλαμβάνει το βραβείο εις ένδειξιν διαμαρτυρίας κλπ κλπ!

  20. Έτσι, μικρή μας Βέλγα. Να μας καλοπιάνετε!… Η εβδομάδα περνάει γρήγορα και το νέο ποστ μαγειρεύεται! :))

  21. χμμμμμμ….
    χμμμμμμ…

    μετά τον Ελευθερο Τυπο, θα με παίξει κι ο Ημίαιμος….

    (αυτό ήταν γκρίζα διαφήμιση)

  22. Καλημέρα, Μπαμπάκη, και καλή… Τσικνοτσιπούρα.
    Εγώ, πάντως, θα βγω. Στο μπαλκόνι. Αρκεί να δουλεύει η ψησταριά…
    🙂

  23. εγώ έχω χρόνια να βγω τσικνοπέμπτη, και φέτος έμαθα ότι σε μια ταβέρνα στου ψυρρή ζητάνε προκαταβολή με κατάθεση σε λογαριασμό την ελάχιστη κατανάλωση (!!), 25 ευρώ το άτομο. Ξενερωτικό. .

  24. Μπαμπάκης ήρθε η μεγάλη μέρα…
    Είχαμε ιδέες για να πάμε στα Ζαγοροχώρια, στα Τζουμέρκα (χωριά κοντά στα Γιάννενα), αλλά τελικά φέτος πρωτοτυπίσαμε: αποφασίσαμε…να μην αποφασίσουμε τίποτα, μέχρι να έρθει η Τσικνοπέμπτη.

    Λοιπόν σήμερα ήρθε. Αποφασίσαμε. Ο καιρός είναι χάλια και βροχερός, οπότε πάμε να πάρουμε κρέατα και να ψήσουμε/μαγειρέψουμε σε σπίτι. Καλή χώνεψη και καλό ξεφάντωμα το βράδυ!

  25. @Ρενάτα:
    Άλλη σπαστικιά με αυτό το θέμα των αποστάσεων – να κάνεις παρέα με την Σοφία πλέον, ουστ λέμε, ουστ!!! ;^p

    @yo!reeka’s:
    Ναι, το club 22 είναι μια καλή ιδέα. *Αν* πρέπει να βγεις βέβαια. Γιατί με τον χαμό που θα γίνεται απόψε, δεν είναι και σούπερ ιδέα η έξοδος κατά την γνώμη μου…

    @Αλκιμήδη:
    Είστε άνθρωποι τολμηροί ή μπέκρες λοιπόν. Ή συνδυασμός των δύο – χεχεχε 😉

    @Ημίαιμος:
    ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!
    Πάντως, με αυτή την εμμονή σου να μην παραλαμβάνεις το βραβείο μου έχει μείνει εδώ και σκονίζεται – και μου βγήκε τελικά εμένα το όνομα.

    @scalidi:
    Λες να μετακομίσουμε όλο τον εορτασμό της Καθαράς Δευτέρας σήμερα δλδ; Δεν ακούγεται κακή ιδεά.
    Και με τον χαρταετό μετά; Βurgers;

    @passer-by:
    Κι όχι μόνο αυτό, αλλά είναι υποχρεωτικό να πεις κι ότι πέρασες καλά. Αδιανόητο να προτιμήσεις να περάσεις καλά άλλη μέρα, π.χ. την Τετάρτη.

    @fuzzy burlesque:
    Αυτό που περιγράφεις συνήθως μόνο απλό δεν είναι! 🙂

    @confused:
    – ΓΚΑΠ! ΓΚΟΥΠ!! ΜΠΑΜ!!! Βγες μαρή!
    – Ζεν σέλω!
    – ΖΝΤΟΥΠ!
    – Ζεν σέλω λέμε!
    – ΠΑΦ!!!! Πουτ δε ριμόουτ ντάουν και βγες σ’ λέω!
    – Ριμόουτ είναι το μάτι σου! PDA είναι και σερφάρω. Διαβάζω τον Μπαμπάκη.
    – Πες το ντε, να μην σε βαράμε. Έγραψε τίποτα καλό;
    – Μπααααα, τις ίδιες σαχλαμάρες. Κάνει μπάχαλο τα σχόλια και μετά ο Ημίαιμος του την πέφτει.
    – Και δεν βρίσκει και ατάκες της προκοπή για αυτόν τον διάλογο. Προσπαθεί να βγάλει γέλιο από το ξύλο.
    – Άστα, άστα. Κάθε πέρυσι και καλύτερα.

    @Κροτοφασαρία (που λέει και μια ψυχή):
    1. Το Γκρουμφ είναι επιφώνημα του Ντόναλντ. Αν και το διεκδικείς για δικό σου, δεν έχεις εξίσου χαριτωμένα πούπουλα και το ράμφος σου δεν είναι πλακουτσωτό.
    2. Σήμερα.
    3 & 4. Αφήνω στην κρίση του Ημίαιμου αν τον συμφέρει να τον ανακηρύσσει καλύτερο σχολιαστή ever κάποια που δεν μπορεί καν να ξεχωρίσει τι είναι πιο νόστιμο, το ψάρι ή η γαλοπούλα.
    Πας γυρεύοντας κι εσύ ρε παιδάκι μου, αφού ξέρεις ότι έχεις μπλέξει με επώνυμους υβριστές!

    @Ημίαιμος & Κροτ (τελικά σχόλια):
    Ρε σεις! Μην ξεκινάτε διάλογο εδώ! Τα έχετε μπερδέψει λίγο τα πράγματα, το forum μας είναι στο ακόλουθο λινκ:
    http://www.shine-on-you-crazy-diamond.blogspot.com/
    Εκεί μαζευόμαστε για κουβεντούλα και χαχαχουχα, όχι στα μπλογκ του κοσμάκη.

  26. @Χρήστος:
    Τα Τσικνοστιπούρεια 2007 ανοίξαν και σας περιμένουνε! 😉
    Άσχετο: θα πάτε αύριο;

    @Deadend_mind:
    Ελάχιστη τα 25;
    Τι προσφέρει το μαγαζί; Μπαλετάκια; Κονσομασιόν;
    Βρίσκουν και τα κάνουνε βεβαίως…

    @Ψηφιακά Οχυρωμένος:
    Ωραία μου ακούγεται η εναλλακτική σας! 🙂
    Γενικά, το να μαζευτεί παρέα σε κάποιο σπίτι, να ψήσουν και να πιούνε είναι πολύ καλύτερη ιδέα από το να ξεροσταλιάζεις στιρμωγμένος σε κάποιο μαγαζί σιχτιρίζοντας την ώρα που αποφάσισες να βγεις έξω. Μα πάρα πολύ καλύτερο λέμε!

  27. μπα κι εδώ καλά είναι για chatting.

    τι νέα φίλε μου Ημίαιμε;

    *ΓΑ ΛΟ ΠΟΥ ΛΑ* yeeeehhhhh!!!!!

  28. Δηλαδή αν κατάλαβα καλά, αν ακολουθήσουμε την παράδοση σήμερα και δεν ψάρι, κινδυνεύουμε να φάμε …ημίαιμο…

  29. κι η τρισκατάρατη τσίκνα από τα ρούχα δεν φεύγει με τίποτα, ούτε με απανωτά καθαριστήρια, του μαλλιού μετά το 4ο λούσιμο και ο ήχος από νεύρα χορδές σε σεκόντο με το άδειο στομάχι που γουργουρίζει…

    γιατί κατά πως τα πάτε το τραπέζι σας, τώωωωωωωρα!

    άντε και του χρόνου!

  30. @Χρήστος:
    Δεν ξέρω ακόμη, εξαρτάται από τον καιρό (παραδόξως) γιατί αν είναι έστω αμυδρά καλός θα φύγουμε για ΣΚ. Θα το προσπαθήσουμε πάντως.

    @Κροτ:
    Ε, δεν πάει άλλο, θα το κάνω pay site. ;^p

    @Αλεπού:
    Έχεις ακούσει την παροιμία «είσαι ό,τι τρως», έτσι;
    Για εξηγησέ μας τώρα γιατί εσύ είσαι αλεπού…

    @tatine:
    Ναι, η τσίκνα είναι ένα ζήτημα αλλά ακόμα χειρότερο είναι η τσιγαρίλα. Τέλος πάντων, ούτε οι ψαροταβέρνες διακρίνονται για τον επιτυχή εξαερισμό τους, οπότε εκεί δεν κάνω στην ουσία αντιπρόταση.
    Καλώς ήλθες – και του χρόνου όπως λες!

  31. 1. Διαβάζετε πολύ Δημήτρη Ρ. τώρα τελευταία κι έχετε αρχίσει να επηρεάζεσθε… Να πάτε να το κοιτάξετε αυτό! Εγκαίρως, γιατί σας βλέπω του χρόνου, την Τσικνοπέμπτη, να ναυλώνετε με την οικογένεια και την παρέα σας καΐκι και να ρίχνετε παραγάδια (θα σας έλεγα κι άλλα, αλλά το θαλασσινό μου λεξιλόγιο μέχρις εκεί φτάνει… μολονότι διαβάζω και μνημονεύω κι εγώ Δημήτρη Ρ., δεν εμπεδώνω τίποτε… παπαγαλία κάνω!!!).
    2. Για το Πάσχα, ψυχανεμίζομαι ότι κάτι σε αστακομακαρονάδα θα μας προτείνετε…

  32. το βρήκα.
    Τολμήστε να μην βγείτε! Μαζέψτε πέντε δικούς σας, βάλτε μουσική της αρεσκείας σας. και πιείτε ότι σας κατέβει. ΜΗΝ βγείτε, γιατί…

    μας έχουν (κάποιοι) υποτιμήσει.

  33. Ποναει το στομάχι μου…Παράφαγαα…
    Ωραία και τώρα που ξημέρωσε Παρασκευή, πες μας τις δόλιες και σαρδόνιες ιδέες σου για τον Βαλεντίνο…
    Χωριστή έξοδος σε στριπτιτζάδικο;

  34. εμείς πάντως τολμήσαμε να μη βγούμε.
    και βγήκαμε κερδισμένοι.
    αγοράσαμε σπέσιαλ ψητά απο το σουβλατζίδικο της γειτονιάς, ήπιαμε τις ρετσινούλες μας, χορέψαμε τα ρεμπέτικά μας στο τσακίρ κέφι… όλα μέσα στο σπίτι και όλα οι δυό μας, παρακαλώ.
    είχα χρόνια να διασκεδάσω τόσο πολύ! μου φαίνεται θα το καθιερώσω αυτό το πριβέ-τσικνοπεμπτιάτικο απο δω και στο εξής!!! 🙂

  35. εμείς πάλι
    -φάγαμε μπριζοκλίκια 🙂
    -φάγαμε σοκολατένια γλυκάκια (Yea!)
    -ήπιαμε κράσους
    -ήπιαμε ένα ωραιότατο λικέρ cherry, ελληνικό περικαλώ

    και κλάσαμε τόσο πολύ πάνω μας, που σήμερα με ΞΕΧΕΣΕ ο Boss γιατί ήρθα στη δουλειά με την κοιλιά στο στόμα γύρω στι; 10 🙂

    καταραμένες μαζικές εορτές…

  36. εμείς επίσης δεν βγήκαμε!
    εσείς τελικώς;

  37. Καλημέρα!

    @Αστεροειδή:
    Αχ αγαπητέ, την μούρλια με την ψαροφαγία την έχω ούτως ή άλλως, δεν ευθύνεται ο Καρβουνιάρης των μπλογκ! Νομίζω ότι αν σε κάθε γεύμα έτρωγα ψάρι, θα αργούσα πολύ να το βαρεθώ. Το κρέας αντίθετα, όχι ότι δεν μου αρέσει, αλλά συνήθως με κουράζει η επανάληψή του στο τραπέζι.
    Για το Πάσχα, μπορείτε άνετα να κάνετε τις κρατήσεις σας στο Μπαμπακο-μάγαζο, αλλά να περιμένετε εκπλήξεις! 😉

    @Ροίδης:
    «μας έχουν (κάποιοι) υποτιμήσει.»
    Ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που εκνευρίζομαι με τον μαζικό εορτασμό.

    @Crucilla:
    Χαχαχα – καλή ιδέα, αλλά μάλλον για λεπτομέρειες θα πρέπει να τα πούμε στο blog του Sofogreg και όχι εδώ!

    @jojo:
    Και δεν στείλατε ούτε ένα μεζέ, μοναχοφάηδες, γαϊδούρια, κλπ κλπ κλπ!
    😉

    @m13:
    Βρε καλώστην με τα «μπριλοκλίκια» της! (είναι οι γνωστές κλίκες που κάνουν οι μπριζόλες μεταξύ τους για να αντιμετωπίζουν υποτιμητικά τη νεφραμιά και τα υπόλοιπα κομμάτια του κρέατος!)
    10 o’ clock, ε, χεχε, μια χαρά σε βρίσκω!
    Με το αφεντικό, κάντο σαν ένα φίλο που εμφανίστηκε μια Παρασκευή στις 12:00 και είχε το θράσος να πει ότι ήταν σε στριπτηζάδικο σε bachelor πάρτυ και έπρεπε να φύγει τελευταίος γιατί ήταν ο κουμπάρος! (φίδι απίστευτο όλη η ιστορία, αλλά έπιασε).

    @allmylifelila:
    Ούτε εμείς βγήκαμε τελικώς, κάτσαμε σπίτι, είδαμε δύο επεισόδια του 24 (4ος κύκλος) και, ω ναι, φάγαμε ψάρι, γαυράκι συγκεκριμένα με ζοχούς και μια Μαντίνεια Τσέλεπου, γιαμ γιαμ.
    Ζήλεψες; 😉

  38. (Όταν τα σχόλια αρχίζουν να παραπέμπουν στα «Οινομαγειρέματα»:)

    Εγώ είχα βάλει από προχθες δύο μοσχαρίσιες και δύο χοιρινές (οι τελευταίες από το Νησί) σε μια απλή μαρινάδα (ντομάτα, κρεμμύδι, πιπεριά, κόκκινο κρασί, μαϊντανό, πιπέρι άτριφτο και αλάτι) και τα έψησα σε ανοιχτή σχάρα. Εφτιαξε και η σύζυγος πατάτες στο φούρνο με δεντρολίβανο, κόψαμε και σαλάτα λάχανο-καρότο, ανοίξαμε και ένα Εύχαρις Κόκκινο και μετά χωνέψαμε βλέποντας Λούφα και Παραλλαγή. Απλά και ωραία.

  39. Τί να πώ; Συμπάσχω με συντριβή καρδίας.
    Αλλά ας πρόσεχες!
    Γιατί το ήξερες…
    Ωστόσο επικροτώ την πρότασή σου.
    Δες και στο δικό μου ποστ, παρά τη μεσημεριανή ψαρο-τσικνία… τί έγινε το βράδυ που για ψάρι πάλι κινήσαμε …στα σχόλια παίζαμε τσιτσιά.
    Α! Ο αστεροϊδής είναι ανεπίδεκτος. Άκου αστακομακαρονάδα!!!
    Κι εκείνη η Κροτ, τί λες; Πρέπει ή δεν πρέπει να τιμωρηθεί με ψαροτραπέζωμα ωσπου να μάθει;
    Κι είναι και μακρυά γμτ…
    Και του χρόνου!

  40. Εμείς κάθε τσικνοπέμπτη παραγγέλνουμε ΠΙΤΣΑ και μόνο ΠΙΤΣΑ που έρχεται σε χρόνο dt γιατί στις πιτσαρίες ξύνονται!
    Μετά βγήκαμε για ποτάκι, παρκάραμε δίπλα και τα μπαράκια ήταν όμορφα και χαλαρά!!
    Ποιός είπε παραπάνω πως προτιμά τη γαλοπούλα από το ψάρι??? Συμφωνώ απόλυτα μαζί του!!
    Μετά όμως μας είμαν ότι πέθανε η Αν Νικόλ και η Σάλι Σπέκτρα και το κέφι έπεσε, το κάθε φύλο για διαφορετικό λόγο!

  41. Χαχα ωραία ιδέα δεν το είχα σκεφτεί το ψάρι! Εγώ πάντως βγήκα με 11μελή παρέα -παραλίγο μα ήμασταν 13 αλλά 2 ακύρωσαν- και περάσαμε πάρα πολύ ωραία! Γιατί είχαμε κλείσει σε ένα μικρό μαγαζάκι που δεν το ήξερε πολύς κόσμος – το φαγητό εξαιρετικό ,όπως και το κρασί κι είχε και ωραία ζωντανή μουσική! Άντε και του χρόνου θα δοκιμάσουμε τσιπουροκατάσταση!!!

  42. Αγαπητέ Μπαμπάκη, ευχαριστώ, αλλά η μοίρα μ’ έταξε να Πασχαλιάζω στα μέρη του Δημήτρη Ρ. Ήτοι, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα…
    Κατά τα λοιπά, για το τι σας επιφυλάσσω σε αμφότερους υμάς στο άμεσο μέλλον, ενημέρωσα τον Δημήτρη στο εξ ίσου ιερόσυλο post του.
    Θα είμαι ανελέητος – προειδοποιώ!

  43. Χμ! Οι πασχαλιές θ’ ανθίσουν και φέτος! Και ανελέητους στα κάρβουνα φτιάχνουμε…

  44. τι έγινε; πώς τσικνήσαμε;

  45. Παρακαλώ να περάσετε σε καινούριο ποστάκιον,διότι αρκετά μας εκνευρίσατε με τις τσικνοπεμπτιάτικες μεζεδώξεις (απ’το μεζές και μάζωξη-ναί,είμαι μια γλωσσοπλάστρα! 🙂 ) σας!!!!!!!*&%*#(&)

    Ξαλάφρωσα…
    Καλημέρα σας 😉

  46. @Αντώνης:
    Πάρα πολύ καλό μου ακούγεται! Η μόνη απορία είναι: ρε θηρία, βολέψατε τέσσερις μπριζόλες οι δυο σας;
    Και δεν της φαίνεται της συζύγου, χεχεχεχε

    @Δημήτρης-Ρ:
    Θέλω κάποια στιγμή να κάνω ένα τραπέζι σε φίλους που θα έχω μαγειρέψει ό,τι δηλώνουν πως δεν τρώνε, αλλά με τέτοιο τρόπο που θα το φάνε και μάλιστα πανηγυρικά.
    Ποτέ δεν κατηγορήθηκα για χαμηλές φιλοδοξίες, χαχα

    @Patsiouri:
    Καλώς ήλθες – ναι, και η πίτσα είναι καλή και πρακτική εναλλακτική, αλλά στις ψαροκαταστάσεις σερβίρουν και τσίπουρα! 😉
    Αυτό με την σύγκριση ψαριού – βρεγμένης εφημερίδας, ουπς σόρρυ, γαλοπούλας, έχει παρατραβήξει όμως! χαχαχα

    @Goudaki:
    Πολύ χαίρομαι που περάσατε καλά – και πολύ χαίρομαι που έχετε το potential για προσήλυτοι στην εορτή των Τσικνοτσιπούρειων!

    @Αστεροειδή:
    Δεν τρέμω από τον φόβο μου, εδώ έχω ταίσει κόσμο που μου κάνει συγκρίσεις του ψαριού με γαλοπούλα, έλεος!!!
    Αναμένω ανελέτητες καταστάσεις λοιπόν.

    @Δημήτρης:
    Μπα, εγώ τους ανελέητους δεν τους βάζω στο στόμα μου, χαχαχα

    @Κροτ:
    Ένδον τελικά, με γαύρο στο φούρνο, ωραιότατους ζοχούς και μια Μαντίνεια. Εσείς;

    @Εβελίνα:
    Your wish is my command λέμε.

  47. Μας κόλ(λι)ασες βραδιάτικα! Σε καλό σου και έχω να πάω και καιρό! Ως ιδρυτικό μέλος και πάγιος θιασώτης των αιρετικών anti-κονσερβο-κονσεπτ, πολύ το χάρηκα το ποστάκι – έτσι, να μαθαίνουν και οι νεότεροι! Μήπως να κάναμε και λίγη .. προπόνηση για τα τσικνοτσιπούρεια ’08 ?!?

  48. @Diamond:
    Βρε βρε βρε, κι έλεγα πότε θα πατήσεις το κουμπί των σχολίων. 🙂
    Τσιπουρολάτρεις ενωμένοι, ποτέ νικημένοι – ας είναι αυό το σύνθημά μας, χεχεχε.
    Καλώς ήλθες στο μαγαζί μου και ως σχολιαστής φίλε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: