Εμένα ν’ ακούς

Εμένα ν’ ακούς! Εκεί ήμουνα, τα έζησα αυτά, ξέρω για τι πράγμα σου μιλάω. Δεν είμαι από αυτούς τους γελοίους τροβαδούρους που μαζεύουν οι βασιλιάδες στις αυλές τους για να τους λιβανίζουνε. Λίγο ακόμα και θα μας πουν ότι κατάγονται από τους Θεούς, Δία σχώρα με! Πάρε παράδειγμα αυτόν τον γελοίο, τον Όμηρο, που έχει γίνει και πρώτο όνομα και μαζεύει και μαθητές τρομάρα του! Δουλάκι των αφεντάδων είναι, χατίρι δεν τους χαλάει. Στηρίζεται και σε αυτό το ραβδί με τους ρόζους και τους πουλάει παραμύθι ότι του το έδωσαν οι Μούσες αυτοπροσώπως και θα το παραδώσει στον εκλεκτό του μαθητή όταν είναι να πεθάνει. Φίδια φίλε, φίδια και τίποτα παραπάνω! Εμένα ν’ ακούς, σου λέω!

Το κρασί μας τελείωσε; Α γεια σου, βάλε λίγο ακόμη. Γλυκόπιοτο το σαμιώτικο κρασί, μα τον Ποσειδώνα, ποτέ μου δεν το χόρτασα! Εντάξει, δεν μπορεί ο ποιητής να πει και την πάσα αλήθεια εδώ που τα λέμε. Ρισκάρει. Αν πει για τις πομπές τους και τα αίσχη τους μπορεί να βρεθεί και με κανά λαρύγγι ανοιγμένο, καταλαβαίνεις. Πάρε παράδειγμα τον Οδυσσέα – ένας παρανοϊκός δολοφόνος που όμοιός του δεν υπήρχε σε όλη την γη των Αχαιών. Μα φαντάσου θράσος, γυρνά σπίτι μετά από είκοσι ολόκληρα χρόνια και αρχίζει και καθαρίζει τους μνηστήρες έναν – έναν; Μην κοιτάς τα σαχλά που λέει ο Όμηρος για να τον καλύψει: πήρε φόρα και σκότωσε τους μνηστήρες, σκότωσε τους φίλους τους, μετά σκότωσε υπηρέτες και δούλους και μετά, επειδή λέει συνεργάστηκαν με τους μνηστήρες, σκότωσε και τους δικούς του δούλους έναν προς έναν. Σκότωσε τον παιδαγωγό του τον Εύμαιο, ακόμη και τον ίδιο του τον παιδαγωγό, κατάλαβες; Στο τέλος τον είχε πιάσει τέτοια φρενίτιδα που έσφαξε τα ζώα των μνηστήρων, άλογα σκυλιά τα πάντα. Ό,τι είχε ζωή θερίστηκε για να ικανοποιηθεί ο αδίστακτος! Κατάλαβες; Εμένα ν’ ακούς – ο Όμηρος, τι να τραγουδήσει κι ο καημένος ο Όμηρος για όλα αυτά που άμα τα πει στον κόσμο θα βρεθεί σφαγμένος;

Και εντάξει στην πολιορκία της Τροίας πόλεμος ήταν, ασχήμιες έκαναν όλοι. Να δεις πώς φέρθηκε ο Αχιλλέας στο πτώμα του Έκτορα, τι έγινε με τους καυγάδες του Αίαντα – τέλος πάντων, παλιές ιστορίες. Τα χειρότερα βέβαια τα έκανε ο δικός μας μετά, στο ταξίδι. Ο Οδυσσέας ντε. Εμένα ν’ ακούς, που ήμουνα εκεί και τα έζησα από κοντά. Ξέσπαγε σε όποιον έβρισκε, κοντοστούπης άνθρωπος φίλε μου, μέσα στην τσαντίλα και τα απωθημένα, άστα!

Κάπελα! Κι άλλο κρασί! Τα άσχημα που λες άρχισαν τότε με τις σειρήνες. Ήθελε να είναι δεμένος και να τις ακούσει, την έχεις μάθει την ιστορία έτσι; Ε, τρεις από τους πλήρωμα θέλανε κι αυτοί να ακούσουν. Σκύλιασε ο γιος του Λαέρτη, όχι λέει, μόνο βασιλιάς μπορεί να ακούσει. Τον προγκίξανε και άλλοι, τι θέλεις τέλος πάντων, είμαστε καταμεσής στο πέλαγος, δεν υπάρχουν βασιλιάδες εδώ, αν βουλιάξει η γαλέρα όλοι στον πάτο πάμε. Το δέχτηκε, αλλά είχε σκοτεινιάσει το βλέμμα του. Τους κοιτούσε με μίσος, στιλέτα έσταζαν τα μάτια του, στιλέτα!

Δεν το ξέχασε. Εκδικητική φάρα οι αρχοντάδες, εμένα ν’ ακούς. Δεν άντεχε ότι το μεθύσι που χαρίζουν οι σειρήνες το είχε μοιραστεί με άνδρες από γενιά ταπεινή. έψαχνε ευκαιρία, τους το φυλούσε.

Και μετά, όταν περνάγαμε ανοιχτά από την Σκύλλα, κανόνισε οι τρεις που είχαν δεθεί και άλλοι τρεις που είχανε γκρινιάξει να έχουν βάρδια αριστερά στην πλώρα. Και έπιασε ο ίδιος το τιμόνι, που δεν το συνήθιζε. Που να γεμίσει ρόζους τα αρχοντικά του κρινοδάχτυλα, χοχοχο, και εμείς νιώθαμε παράξενα που τον βλέπαμε να κρατάει ο ίδιος το τιμόνι. Και ξαφνικά το έστριψε προς την Σκύλλα, εκεί που παραφυλούσε το τέρας, και πήγε καταπάνω της. Το πλήρωμα άρχισε να φωνάζει, αλλά περιπολούσαν τα πρωτοπαλίκαρα του. Δεν ξέρω αν σου έχω πει, τραμπούκοι από τους λίγους, επιβάλανε την τάξη, πολύ ξύλο φάγαμε με τον Οδυσσέα, πα πα πα…

Τι έλεγα; Ναι, εκείνη την εποχή λοιπόν οι γαλέρες ήταν πιο μικρές και με πιο ρηχή καρίνα, οπότε κουνούσαν πολύ στα ανοιχτά και οι περισσότεροι ναύτες δενόντουσαν στο πόστο τους για να μην κινδυνεύουν να πέσουν. Οι έξι καταδικασμένοι ήταν δεμένοι και προσπαθούσαν να λυθούν εγκαίρως, αλλά δεν τα καταφέρανε. Οι υπόλοιποι θέλαμε να τους βοηθήσουμε ή έστω να αλλάξουμε πορεία στο πλοίο, αλλά έπεφταν οι ροπαλιές βροχή. Τέρας τρομερό η Σκύλα, με πράσινες φολίδες στο σώμα και έξι κεφάλια, αυτή τους άρπαξε τους συντρόφους μας. Δεν φαντάζεσαι την φρίκη. Με τα σαγόνια της τα πελώρια τους ξέσκιζε τις σάρκες, τους έτρωγε και ήταν ακόμα ζωντανοί και ζητούσαν βοήθεια από μας κι εμείς παγωμένοι κοιτάζαμε. Οι κραυγές τους γέμισαν τον αέρα με πόνο. Η θάλασσα σημάδεψε τα ίσαλα με κατακόκκινο αίμα. Γλάροι βουτούσαν για να σπαράξουν όποια κομμάτια κρέατος έπεσαν αμάσητα από τα σαγόνια του τέρατος. Τότε έριξα μια ματιά στην πρύμνη και αυτό που είδα δεν έχει φύγει από το νου μου ως σήμερα, τον άρχοντά μας να χαμογελά σαν λύκος, ευχαριστημένος ως τα βάθη της ψυχής του. Τέτοιος άνθρωπος ήταν ο γιος του Λαέρτη, εμένα ν’ ακούς και όχι τους τραγουδιστάδες.

Αυτό που είχε γίνει όμως ήταν πολύ άσχημο, ήταν πια έκθετος στο πλήρωμα. Μέχρι τότε τα πρωτοπαλίκαρά του μας κρατούσαν σε έλεγχο κι αυτός τους είχε στα ώπα – ώπα. Δεν φαντάζεσαι τι τρώγανε αυτοί οι αλήτες, τα καλύτερα κομμάτια κρέας, κρασί από αυτό που φύλαγε ο Οδυσσέας για βασιλιάδες. Ε, βέβαια, ήξερε τι έκανε, τους είχε χορτάτους. Έξυπνο κάθαρμα, ήξερε καλά ότι κανείς δεν διαμαρτύρεται με το στόμα γεμάτο. Έξυπνο.

Τέλος πάντων. Με το που πλησιάσαμε σε νησί, δέσαμε και εμείς φύγαμε. Τους στείλαμε όλους στον Άδη, και τον Οδυσσέα και τους αληταράδες του Παρατήσαμε το πλοίο, τέρμα. Ήταν ένα μεγάλο νησί που βόσκανε κοπάδια από γελάδια του τοπικού βασιλιά, ο Όμηρος λέει ότι ήταν του Ήλιου αλλά σιγά, ένας βάρβαρος ήταν και πάλι πολύ καλύτερος από τον δικό μας. Εκεί τον παρατήσαμε, με την θέλησή μας και όχι γητεμένοι από νεράιδες ή κυνηγημένοι από τέρατα. Πώς φύγαμε από το νησί μετά από καιρό είναι άλλη ιστορία, θα στην πω κάποια στιγμή.

Ο Οδυσσέας λοιπόν έφυγε με το λίγο πλήρωμα που του είχε απομείνει και, απ’ ό,τι έμαθα από συναδέλφους ναυτικούς, κατέληξε στο νησί μιας μάγισσας, της Κίρκης. Αυτή του οργάνωσε συμπόσιο και μέθυσε ο βασιλιάς και διηγήθηκε τις περιπέτειές του και έφτασε και είπε όλο περηφάνια πώς φέρθηκε στους συντρόφους του. Η μάγισσα άστραψε και βρόντηξε με την φρικτή αδικία και μεταμόρφωσε τους συντρόφους του σε γουρούνια, για να φαίνεται πάντα η συμπεριφορά που είχαν δείξει, και τον ίδιο τον πήγε και τον παράτησε σε ένα νησί ερημικό για επτά ολόκληρα χρόνια. Μην ακούς για την Καλυψώ, είχε φύγει από το νησί αιώνες πριν φυλακίσει εκεί η Κίρκη τον Οδυσσέα. Μην τ’ ακούς αυτά.

Ο Όμηρος, τι να σου κάνει κι ο Όμηρος; Ο ποιητής τα λέει έτσι που να χαίρονται οι γιοι των αφεντάδων και οι κυράδες τους, την ιστορία την γράφουν οι αφεντάδες, κανείς δεν θα κλάψει για αυτούς τους έξι ναύτες που θυσιάστηκαν χωρίς λόγο στην Σκύλα. Όλοι θα μιλάνε για την τραγωδία του Αγαμέμνονα και τους πόνους του γιόκα του και διαδόχου, του Ορέστη. Αυτοί όμως που προΐστανται των ανθρώπων, το κάνουν πάντα με φωτιά και με μαχαίρι. Το μόνο που χαίρομαι είναι που ο κόσμος έμαθε την ιστορία με τα γουρούνια και από τότε όλους τους τραμπούκους που επιβάλουν τάχα μου τάχα μου την τάξη, όλους αυτούς που τρέφονται και πίνουν από Κράτος και Βία, όλους τους λένε «γουρούνια». Μπράβο ρε Κίρκη! Θα μείνει αυτή η έκφραση και στο μέλλον, να δεις, γιατί πάντα θα υπάρχουν αφεντάδες που θα αμολάνε τους τραμπούκους τους πάνω μας για να μας βάζουν στη σειρά που αυτοί θέλουνε. Και ο κόσμος θα τους λέει γουρούνια. Έτσι θα γίνεται, εμένα ν’ ακούς, έτσι θα γίνεται για αιώνες από τώρα. Άντε, εις υγείαν μας!

29 Σχόλια

  1. Να δείτε το «Babe»,για να διαπιστώσετε ότι υπάρχουν και..χαριτωμένα γουρούνια!! 😉 😉

    (Ζωγράφισες πάλι..!)

  2. Λοιπόν, αυτό το κρασί, το θέλω κι εγώ.
    ;-D

  3. Βάλτε του να πιεί άλλο ένα…
    Καθένας και τα προβλήματά του…
    Βάλτε και σε μένα, να ακούω τις ιστορίες του και να μη θυμάμαι τη μέρα που βγήκα να μαζέψω ξύλα κι όταν γύρισα βρήκα την καλύβα μου αποκαίδια, το κάρο μου σπασμένο, τα ζώα χαμένα και τα μικρά μου νεκρά δίπλα στην πόρτα του σταύλου.
    Ήτανε λίγο μετά που πιάσαμε τους δυο φαύλους φύλακες και οργισμένοι είχαμε πετάξει έξω από τη γη μας, χωρις ν’ακουσουμε λέξη, όσους από τους συναδέλφους τους δεν καταφέραμε να σφάξουμε.
    Σαν ελευθεροι ανθρωποι ειπαμε οτι θα φυλάμε ο ένας τον άλλο – αν βεβαια τυχαινε τιποτα, γιατι παντα ολα συμβαινουν στους αλλους, καπου μακρια – αλλά με τον καιρο το ξεχασαμε κι αυτο και ξαναριχτηκαμε στις δουλειες και τους καυγαδες μας και δεν είχε μείνει πια κανεις να σταματήσει τους φονιάδες των παιδιών μου, ούτε να τους πιάσει για χάρη μου και τωρα ειμαι εδω και ακουω τις ιστοριες σας, εγω που μου απεμεινε αρκετη ζωη για να τα πινω στηη γωνιά σας.

  4. Καλέ τι πίνεις??? 😮 😛

  5. «…Πονεμένο μου ξεφτέρι, δεν αλλάζουν οι καιροί,
    με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί…»

  6. @Εβελίνα:
    Το είδαμε, το είδαμε. Λες να σταματήσαμε να τρώμε χοιρινό έκτοτε;

    @Σοφία:
    Από τα σχόλιά σου, νόμιζα ότι το είχες ήδη. 😉

    @passer-by:
    Μπερδεύτηκα με το σχόλιό σου. Μοιάζει με αλληγορία υπέρ της αστυνόμευσης. Με το «γαργάλημα» που έριξα στον Οδυσσέα δεν λέω ότι η αστυνόμευση είναι άχρηστη, αλλά ότι υπόκειται στον πλήρη έλεγχο ανθρώπων ατελών, όπως όλοι μας, και ενδεχομένως ανεξέλεγκτων μέσω αυτής της αστυνόμευσης.
    Έχω την αίσθηση ότι κρύβεται μια καλή συζήτηση πίσω από το σχόλιό σου, αλλά δεν την έχω πιάσει ακριβώς. Ακόμη. 🙂

    @confused:
    Ό,τι βρεθεί ανυπεράσπιστο μπροστά μου, χαχαχα!

    @Ρενάτα:
    Πολύ καλό! Δεν περίμενα παραπομπή σε Γκάτσο, αλλά ταιριάζει απόλυτα!

    Καλημέρα σε όλους!

  7. «την ιστορία την γράφουν οι αφεντάδες»

    εγώ λέω να κάνω παραπομπή σε Ξυλούρη,αλλά θα πα΄ρουν τα μυαλά σου αέρα!

    Καλά έκανες και τον έκανες ρόμπα τον Οδυσσέα, επιτέλους, αιώνες τώρα περιμένουν να αποκατασταθεί η αλήθεια!

  8. Στην υγειά σου, κάπελα! 🙂
    (Αλήθεια, πήγες προχθές; Εγώ δεν τα κατάφερα, τελικά)

  9. Ε, μετά από όλα αυτά να σας αποκαλύψω κι εγώ ότι ο Άργος αυτοκτόνησε ντροπιασμένος για το αφεντικό του. Αλλιώς είχε καμιά εικοσαριά χρόνια ζωής ακόμα…

  10. Τον ρωτας σε παρακαλώ, τωρα που τον βρήκαμε μπόσικο, τι έκανε η Πηνελόπη στο μεταξύ? Ξέρεις, μας κληρονόμησε αυτό το μύθο της «πιστής» που υποψιάζομαι ότι τερτίπι του Ομήρου ήταν κι αυτός. Κι όχι τίποτα άλλο, ζηλέψανε όλοι οι κατοπινοί «Οδυσσέοι» και απαιτούν «κι όσο λείπεις θα μαι εδω να υφαίνω κόκκινο πανί». 🙂

  11. Χεχε, ναι, αλλά εγώ δεν το πίνω πάντα σε θερμοκρασία δωματίου!
    ;-D

  12. Μόλις σε ανακάλυψα, αγαπητέ «μπαμπάκη»!
    Τα σέβη μου στα γούστα σου, κυρίως τα οινικά!
    Θα επανέλθω…

  13. Μ’ αρέσει αυτή η απομυθοποίηση!

  14. Τσάμπα χτυπιόμουν να μάθω τα ομηρικά έπη κύριε Μπαμπάκη μας;;;;
    Κι έρχεσαι και δίνεις μια και τα καταρρίπτεις όλα;;; 🙂

  15. @Κροτ:
    Και που να πιάσω τα αίσχη του κακομαθημένου του Αχιλλέα στο στόμα μου! χαχαχα
    (όσο για τον Ξυλούρη, έτσι κι αλλιώς, έχεις συμβάλει τα μάλλα στο να πάρουν τα μυαλά μου αέρα! χεχε)

    @Χρήστος:
    Στην υγεία μας!
    Δεν πήγαμε τελικά, λείπαμε ΣΚ και δεν χωρούσε και το πάρτυ στο πρόγραμμα. Περιμένω εναγωνίως κάποιο εντελώς κουτσομπολίστικο ποστ από όποιους ήταν εκεί…

    @Ημίαιμος:
    Σταμάτα να διαβάζεις τα blog μόνο και μόνο για συνδυκαλιστικούς λόγους!

    @Οίστρος:
    Λες οι μνηστήρες να καθόντουσαν τόσα χρόνια άπραγοι; Να μην είδαν κι αυτοί λίγοι χαρά;

    @Σοφία:
    Ε τότε θα σου πάρουμε ένα θερμόμετρο, να έχεις να πορεύεσαι! ;^p

    @ioeu – Γιάννης Ευθυμιάδης:
    Μιλ μερσί – θα περιμένω.

    @Αλεπού:
    Ευχαριστώ! – σμουτς!

    @blogaki:
    Και που να δεις τι ετοιμάζω για την Ιλιάδα!

  16. ωραία. να παραγγείλω και μιαν Αντιγόνη, που της έχω και αδυναμία;

  17. Με γαρνιτούρα Ισμήνη ή την προτιμάς σκέτη;
    ;^p

  18. ρε μπάμπαξ (συγνώμη για το μπάμπαξ), λογοτεχνικά άψογο το κείμενο, και στο fiction που θα έλεγε ο ΜανοςΑντώναρος, αλλά τον ‘κάκιωσες’ πολύ τον φουκαρά τον Οδυσσέα! Τύφλα να ‘χει ο Μπους, κι ο ΜπινΛάντεν κι ο Σαντάμ μαζί!
    (άσε που η επικαιρότης τον δικαιώνει ως προς τους μνηστήρες….) :))

  19. @ Μπαμπάκη
    Μπορεί και να το γενίκευσα λιγάκι, αλλά είπαμε, έπινα
    😉

    Οι «κακοί» αστυνομικοί είναι ανεξέλεγκτοι γιατί ο κόσμος τσουβαλιάζει και τους «καλούς» μαζί τους και τους κόβει τα φτερά, που λένε. Αν όλοι οι κρατούμενοι είναι όντως πολιτικοί κρατούμενοι τότε πως στο καλό γίνονται τόσα εγκλήματα; Είμαι εντελώς εναντίον των (πως να το θέσω κομψά τώρα)κομπλεξικών αστυνομικών και των παράνομων αστυνομικών, αλλά δε συμφωνώ και με το μένος που έχει καταλάβει τον κόσμο εναντίον του σώματος γενικά. Ξεχνάμε οτι τα εγκλήματα δε συμβαίνουν μόνο στους άλλους.

  20. Ki egw ligo krasi apo to sugekrimeno, please :0)

  21. Ωχ, και πού να σκάσουν μύτη στους κινηματογράφους οι «300» τον άλλο μήνα, τί θα’χεις να λες… τί «στρατόκαυλοι», τί «gay πρότυπα», τί «σαδομαζό καταστάσεις»…

    (Κι αν δεν τα πεις εσύ, θα τ’ακούσουμε στις τηλεοράσεις)

  22. Τέλεια η απο-μυθοποίηση των Μύθων! Τέλεια!

  23. Από που το ξεκίνησες, που το πήγες…Και μένα πάντωσ στο νου μου ήρθε ο Κεμάλ… ( Ρενάτααα! φιλιά!)

  24. υποκλίνομαι στη φαντασία σου, και σε καλώ να γράψεις κάτι αντίστοιχο και για την σταχτοπούτα, εδώ μου κάθεται αυτή η ιστορία 😉
    φιλιά 🙂

  25. @Ημίαιμος:
    Μην παίρνεις τοις μετρητοίς την ιστορία κι εσύ, μην ξεχνάς ότι ο αφηγητής είναι ένας μεθυσμένος ναυτικός. Άτιμη φάρα, με καλπάζουσα φαντασία. Δεν ξέρω αν έτυχε να γνωρίσεις κανέναν, χεχεχεχε 😉

    @passer-by:
    Δεν έω κατά νου μια κοινωνία χωρίς αστυνόμευση. Είπαμε, όμορφες οι ουτοπίες αλλά χρειάζεται και ρεαλισμός: η ανθρώπινη φύση είναι τέτοια που δεν μπορούμε να υποθέσουμε ότι θα πάνε όλα καλά, έτσι απλά.
    Ποιος μας φυλά όμως από τους φύλακες; Η νοοτροπία που φαίνεται να καλλιεργείται τον τελευταίο ειδικά καιρό είναι πολύ επικίνδυνη και παραπέμπει σε άλλες εποχές. Κάποιοι φαίνεται να προσπαθούν να μας πουλήσουν ασφάλεια και μάλιστα σε όσο γίνεται πιο υψηλή τιμή. Υπάρχει πια αντικειμενικός λόγος ανησυχίας, καθώς όχι μόνο εμφανίζονται συχνά φαινόμενα ασυδωσίας, αλλά βλέπουμε και μεθοδεύσεις για την κατάργηση – φίμωση των ελεγκτικών μηχανισμών που έχει (ορθώς) στήσει η δημοκρατία.
    Εν πάσει περιπτώση, ο σεβασμός στους νόμους είναι συνώνυμο της δημοκρατίας κατά την γνώμη μου και μάλιστα ύψιστο καθήκον ενός δημοκράτη είναι να δείχνει τον σεβασμό αυτό.

    @Φράουλα:
    Με πιάτο φρούτων για σένα να υποθέσω, έτσι; 😉
    Καλώς ήλθες!

    @Αντώνης_Χ:
    Είπαμε, τον Frank Miller δεν τον διαβάζουμε για τις πολιτικές του θέσεις, αλλά για την απίστευτη ατμόσφαιρα νουάρ που σχηματίζει στις δουλειές του. Ο άνθρωπος έχει ένα πολύ προσωπικό στίγμα που δεν υπήρχε πριν από αυτόν στα κόμικ. Μάλιστα το «300» το έχω διαβάσει από τότε που πρωτοβγήκε (πριν 3-4 χρόνια) και από το τρέϊλερ φαίνεται πως η ταινία έχει μείνει εξαιρετικά πιστή στην ατμόσφαιρα του κόμικ.
    Είναι δηλαδή στρατόκαβλη, με gay πρότυπα και σαδομαζό καταστάσεις – μπουχαχαχαχα! 😉

    @An-Lu:
    Μερσί γοργονίτσα!

    @Crucilla:
    Το απολαμβάνω πολύ να μην μπορεί κάποιος να φανταστεί πού πηγαίνει η ιστορία που διηγούμαι – thanks!

    @deadend_mind:
    Φιλιά και σε σένα. Σταχτοπούτα, ε; Χμμμ…..

  26. Ακριβώς, προσπαθούν να μας «πουλήσουν» ασφάλεια.
    Φωνάζουμε εναντίον της αστυνόμευσης και οι πολλοί εννοούν της ‘δημόσιας αστυνόμευσης’ ειδικά.
    Στο τέλος θα γεμίσουμε σεκιούριτι (οχι με τη σημερινη μορφη αλλα ως κανονικη αστυνομια) κι εκεί να δω ποιος ιδιώτης θα σέβεται τα ατομικά μας δικαιώματα.

  27. @passer-by:
    Δυστυχώς οι γραμμές δεν είναι πια τόσο διακριτές. Οι ιδιωτικές εταιρείες σεκιούριτι και η αστυνομία δουλεύουν δίπλα – δίπλα. Οι μεν υποτίθεται ότι κάνουν μόνο φρούρηση και οι δε εκτελούν την αστυνόμευση. Καθώς περνά ο καιρός και δεχόμαστε όλο και πιο αδιαμαρτύρητα τις παρεμβάσεις, όλο και μεγαλύτερο μέρος των αρμοδιοτήτων της αστυνομίας θα περνά στους (ακόμα πιο ανεξέλεγκτους) σεκιουριτάδες. Οι τελευταίοι δεν έχουν πάγωμα στις προσλήψεις.
    Η όλη τρομολοαγνεία όμως εξ αιτίας της οποίας δεχόμαστε να θυσιάσουμε κομμάτια της ελευθερίας μας είναι το ουσιαστικό πρόβλημα.

  28. Καταπληκτικό! Είχα ιδέες για κάτι παρόμοιο άλλα με προλάβατε!
    Απλά καταπληκτικό!

  29. @Πιγκουινο-μάγισσα:
    Μιλ μερσί! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: