• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Φεβρουαρίου 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.   Μαρ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Ο Γαλατάς έφερε αναμνήσεις

Χθες ήταν μια όμορφη, γεμάτη μέρα. Έπρεπε να πάω αυθημερόν για δουλειά στον Γαλατά, απέναντι από τον Πόρο. Καθώς ήξερα ότι η δουλειά δεν ήταν παραπάνω από τρεις ώρες (worst case scenario), επέλεξα να πάω οδικώς και να το συνδυάσω με βόλτα.

Άνετοι οι δρόμοι, χωρίς την καλοκαιρινή κίνηση, γλυκός ο καιρός, χωρίς την καλοκαιρινή κάψα. Ομορφιά σκέτη η διαδρομή ως εκεί, και μάλιστα γυρνάς γύρω – γύρω τον Αργοσαρωνικό, οπότε παίζει και το ραδιόφωνο. Την ίδια διαδρομή βέβαια την έχω κάνει αντίστροφα μέσα στη μαύρη νύχτα, οπότε ένιωθα λίγο κάπως, αλλά βοήθησε η ξεκούραστη οδήγηση και όλα τα δυσάρεστα έμειναν κομμάτι του παρελθόντος.

Έντονη συγκίνηση ένιωσα στον Γαλατά, αφού τέλειωσα την δουλειά και έκανα βόλτα στην παραλία, κοιτάζοντας απέναντι τον Πόρο. Τα μάτια μου έμειναν στη μονάδα προπαίδευσης του Πολεμικού Ναυτικού, όπου ως κληρωτός πέρασα 40 ημέρες στα τέλη του 1997. Από τότε έχω να πάω στον Πόρο, αν κάτι λέει αυτό.

Όσο εκδρομική και αν έχει γίνει πια η μέση θητεία, η περίοδος της προπαίδευσης είναι πολύ ιδιαίτερη. Βρίσκεσαι για πρώτη φορά απομονωμένος από τον «έξω κόσμο» για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και προσπαθείς απεγνωσμένα να καταλάβεις τι σου ζητάνε και τι θα σου ζητάνε για τους επόμενους μήνες, μέχρι την ημερομηνία απόλυσης (που ήδη την έχεις καρφιτσωμένη στο μυαλό σου). Μια πολυτέλεια που έχει το Ναυτικό σε σχέση με τα άλλα σώματα είναι ότι το επισκεπτήριο της προπαίδευσης σημαίνει έξοδο από το στρατόπεδο. Για λίγες ώρες ο Πόρος γεμίζει ναυτάρες με τις καλές στολές τους, φορεμένες για πρώτη φορά, γεμάτους άγχος για τις τσακίσεις του παντελονιού και απορίες για το που σκατά έχει τσέπες αυτή η στολή.

Έχει γέλιο η μαζική έξοδος από το στρατόπεδο. Τα πειράγματα δίνουν και παίρνουν, τα μάτια σκανάρουν με ανυπομονησία την περιοχή, οι γονείς και οι φίλοι χοροπηδάνε κουνώντας τα χέρια τους. Ειδικά η πρώτη έξοδος μοιάζει εκείνη την ώρα πιο σημαντική και από την μέρα της απόλυσης.

Τα γούστα βέβαια γίνανε στη δεύτερη έξοδο, σε αυτήν που ήρθαν οι κουμπάροι μου.

Έχω δύο κουμπάρους, αν και στην πραγματικότητα μόνο ο ένας είναι αληθινά κουμπάρος μου (λίγα χρόνια αργότερα μας πάντρεψε και, ακόμα σημαντικότερο, βάφτισε τον γιο όταν ήρθε η ώρα). Παρόλα αυτά, είμαστε τρεις κολλητοί που γνωριζόμαστε πολλά χρόνια και αρκετά καλά για να ξέρουμε σε βάθος τα στραβά μας και να τα έχουμε αποδεχτεί. Εντωμεταξύ, ενώ και οι τρεις είμαστε άνθρωποι χαμηλών τόνων, όποτε βρισκόμαστε μαζί σκάνε γύρω μας παλαβές καταστάσεις, σε βαθμό που λες και δοκιμάζει ο Μεγαλοδύναμος τις αντοχές μας. Λες και πρέπει να φανούμε άνετοι όσο αδιανόητα κι αν είναι αυτά που βλέπουμε. Πιστεύω ότι αν τα πίνουμε οι τρεις μας μπορεί να κατέβει ένας ιπτάμενος δίσκος και να βρεθούμε να κερνάμε τον εξωγήινο σφηνάκια, και παρόλα αυτά να μην αλλάξουμε ρυθμό καθόλου. Χαρακτηριστικό είναι ότι για το bachelor party του ενός από τους δύο, κανονίσαμε μαζί με τον άλλον και τελικά καταλήξαμε σε Φλωρινιώτη – Μπεζεντάκου, σε ένα σκηνικό παρακμής που ξεφεύγει από την φαντασία. Αυτή την ιστορία θα την διηγηθώ μια άλλη φορά.

Το σκηνικό λοιπόν είναι στον Πόρο, Δεκέμβρη του ’97. Κυριακή, δεύτερο επισκεπτήριο και αναμένω αυτή την φορά  την καλή μου και τα κουμπάρια μου, όχι σόϊ. Έχει ξεκινήσει να βρέχει από το βράδυ, τουλούμια. Πολύ βροχή λέμε, στο νησί είχε εμφανιστεί ένας παππούλης με λευκή γενειάδα που έβαζε τα ζώα δύο – δύο μέσα σε ένα μεγάλο πλοίο, έτσι σαν κιβωτός ένα πράμα. Αποφασίζουμε να πάμε για καφέ, γιατί οι δύο κουμπάροι είχαν βγει το προηγούμενο βράδυ να τα πιουν προς τιμή μου και άντε «στην υγειά του» και άντε «καλός πολίτης ο Μπαμπάκης» και άντε «ακόμα ένα ποτηράκι και φύγαμε» καταλήξανε κατ’ ευθείαν στο πρωινό ταχύπλοο χωρίς καθόλου ύπνο. Ε, ήπιαμε τουλάχιστον δυο καφέδες έκαστος και δεήσαμε να αναζητήσουμε ταβερνάκι για μεσημεριανό.

Όλα ήταν φίσκα. Η βροχή είχε αναγκάσει να μαζευτούνε μέσα τα τραπέζια και οι ναυτάρες με τους δικούς τους είχαν πιάσει όλα τα πόστα. Αδυνατούσαμε να βρούμε θέση μετά από αρκετούς γύρους στον Πόρο και άρχιζε να φαίνεται πιθανό να καταλήξουμε για περισσότερο καφέ. Πριν μας χτυπήσει η απελπισία πιάνουμε κουβέντα με έναν ταβερνιάρη που είχε και γειτονικό χασάπικο (κανόνας: είμαστε θετικότατα διακείμενοι απέναντι σε ταβέρνες που απολαμβάνουν κοινή ιδιοκτησία με παρακείμενο χασάπικο, αφού τα κρέατα έρχονται από την πηγή) «Έλα ρε φίλε, κάνε κάτι, λίγο κρασί να πιούμε, το παλικάρι είναι ναύτης και θα ξαναμπεί μέσα (όπως και τουλάχιστον ένας πελάτης σε κάθε τραπέζι της ταβέρνας), ήρθαμε από την Αθήνα για να τον δούμε (όπως και όλοι οι υπόλοιποι πελάτες της ταβέρνας), κοκ». Με τα πολλά, μας προτείνει να στήσει τραπέζι στο μόνο χώρο που έχει διαθέσιμο: το χασάπικο.

Και έτσι και έγινε. Στήθηκε το τραπέζι στο κέντρο, ξύλινο με την λαδόκολλα επάνω. Κάτσαμε ανάμεσα σε σπαλομπριτζόλες και γουρουνοκεφαλές, με το μοτέρ του μεγάλου ψυγείου να κάνει τον χαρακτηριστικό βόμβο, αλλά και το μαγαζί να μας φροντίζει από μουσικής άποψης (μας έφεραν και τραντζιστοράκι). Διαλέξαμε κρέατα στην κυριολεξία από τις προθήκες του χασάπικου και φάγαμε τυλιγμένοι σε επενδύτες και μπουφάν διότι το χασάπικο σαφώς και δεν είχε θέρμανση. Ό,τι παραγγέλναμε μας το φέρνανε δύο άνθρωποι, ένας με τα πιάτα ή τα κατοστάρια κι ένας να του κρατά την ομπρέλα για να μην βρέχονται. Το μαγαζί ήταν όλο τζάμι γύρω – γύρω, οπότε κάθε τόσο διώχναμε περαστικούς που αναρωτιόντουσαν γιατί καθόμαστε εκεί και έμπαιναν μέσα να ρωτήσουν. Δεινοπαθήσαμε να πληρώσουμε, γιατί με την βροχή είχαν θολώσει τα τζάμια της ταβέρνας και δεν έβλεπαν τις χειρονομίες μας. Και γενικά περάσαμε εξαίρετα. Κάναμε καιρό μετά από αυτό να ξαναφάμε όλοι μαζί.

Οπότε, το κάναμε και αυτό: έχουμε φάει μεσημεριανό σε χασάπικο.

ΥΓ: Και φυσικά χθες κατέληξα πάλι σε ταβερνάκι. Στην Πάχη στο γυρισμό: κουτσομούρες και ραδίκια και χειροποίητη ταραμοσαλάτα δίπλα στη θάλασσα. Χάλια σας λέω, χάλια. 🙂

Advertisements

62 Σχόλια

  1. ola ta kala ksekinoun apo ena tavernaki me wraio krasi

  2. Και ούτε ένα σχόλιο για αυτόν ο οποίος ήταν η αιτία για να γράψεις αυτό το ποστ. Αν δεν ήμουν εγώ σε κανένα Δρομοκαϊτειο σε έκοβα! Και μιλάω κυριολεκτικά… ξέρεις εσύ!

  3. Αυτές είναι εμπειρίες να διηγείσαι στα εγγόνια και βάλε 😀

  4. οντως χαλια!
    μα πολυ χαλια μιλαμε!!!
    🙂

  5. Πάχη ε? Λοιπόν το ταβερνάκι δίπλα στο εκκλησάκι έχει πάντα φρέσκα ψάρια! 😉 (Οι κοντινοί τα ξέρουμε τα κόπλα!)

  6. «Μπαμπάκη, νομίζω πως ο Ημίαιμος σου πήρε την πρωτιά ως best commentator!
    Ρενάτα
    Τρίτη, Φεβρουάριος 20, 2007 9:24:41 μμ»

    Και, επίσης, εγώ στον Πόρο έτρωγα στην ταβέρνα του Σωτήρη, της ‘βασίλισσας’ του Πόρου!

    Και, επίσης, στο τζάμπορυ των προσκόπων τα πράγματα είναι πιο δύσκολα απ’ ό,τι στο Κέντρο Εκπαίδευσης Πόρου. Αυτά για να μην εκμεταλλέύεσαι τη συμπόνοια των θήλεων που δεν γνωρίζουν πράγματα… :)))))

  7. @Νεόφυτος:
    Πολύ σωστά, ένα τραπέζι και κρασί είναι η καλύτερη αφορμή επικοινωνίας. Καλώς ήλθες.

    @Κυβικός:
    Και όχι μόνο πήγες στο Δρομοκαϊτειο, αλλά σε αφήσαν να ξεφύγεις. Φαντάσου κατάπτωση τα μέτρα ασφαλείας του μαγαζιού! ;^p

    @Γ.Μαργαρίτης:
    Και αληθινή μέχρι τελευταίας λέξεως (ΟΚ, εκτός από την υπερβολή με το Νώε)

    @Idάκι:
    χεχεχε – τι άλλο κάνουμε στη ζωή εκτός από το να ετοιμάζουμε διηγήσεις για τα εγγόνια μας; 😉

    @Βασιλική:
    Και που να σου πω για το κυματάκι που έσκαγε πλάτσα-πλούτσα στα πόδια μου…χαχαχα

    @Ρενάτα:
    Δημοσίως δεν καρφώνουμε τα μαγαζιά που προτιμάμε, το έχουμε πει αυτό. Πάντως, δεν ήμουνα στο συγκεκριμένο. Έχει και τρελή θέα αυτό btw.

    @Ημίαιμος:
    Έχουν περάσει αρκετά χρόνια και δεν ήμουνα τόσον καιρό που να θυμάμαι το όνομα της ταβέρνας. Δεν αποκλείω πάντως να μιλάμε για την ίδια.
    Νομίζω ότι δεν γκρίνιαξα για τον Πόρο, αλλά ότι περιέγραψα πώς φαίνεται στους νεοσύλλεκτους η μετάβαση από τον ένα τρόπο ζωής στον άλλο. Η μόνη δυσκολία είναι στο μυαλό, αντίθετα ο Πόρος ως στρατόπεδο είναι κολλέγιο. Ήταν η μοναδική περίοδος στη θητεία μου που ήξερα με σιγουριά ότι κάποιος μέσα στη μονάδα με είχε διαρκώς στο νου του.
    Μπήκα σε πειρασμό να αναπτύξω το θέμα θητεία παραπάνω, αλλά το ποστ στην πραγματικότητα είναι για την φάση με το χασάπικο. Και επειδή ξέρω ότι το θέμα θα το βρεις ιδιαίτερα σημαντικό και θα ανοίξουμε συζήτηση, προτιμώ να τα πούμε αναλυτικά από κοντά, οπότε συγκρατήθηκα στις ναυτο-λεπτομέρειες. Το βάζουμε στην ημερήσια διάταξη;
    Όσο για τη Ρενάτα, τι να πω. Μια στιγμή αδυναμίας (της) δεν μπορεί να αναιρέσει την ιστορία και την παράδοση της blog-όσφαιρας – χαχαχαχα 😉

  8. Κουτσομούρες και ραδίκια… Μπαμπάκη Θεέ… χαλάλι σου. Σα να τα φαγα εγώ!

    Και μια συμπλήρωση σε παραπάνω σχόλιο: Δεν καρφώνουμε δημοσίως και ασυστόλως τα αγαπημένα μας στέκια. Τα προτείνουμε όμως και στέλνουμε πάντα εκεί κόσμο …τον καλύτερό μας. Κυρίως μας ενδιαφέρει η δική μας ευτυχία, αλλά και το καλώς ζην των ανθρώπων που κάνουν καλά τη δουλειά τους. Έτσι;

  9. Ημίαιμε, πήρνες σβάρνα Κροτ, Νίνα και όλους τους γνωστούς να το διαδώσεις ε? Σ’ είδα! Χαχαχαχα!

  10. να ανεβάσω την αναγνωσιμότητα; «Μαρία η άσχημη»!!!

    μετά από αυτή την προσφορά μου, γιατί γι’αυτό είναι οι φίλοι, εξακολουθώ να αναρωτιέμαι ΓΙΑΤΙ σε παντρεύτηκε αυτή η άγια κοπέλα! Εκτός από ουζερί του ΑΓίου Βαλεντίνου και πρέφα στην Αργιθέα, ΚΑΙ ΧΑΣΑΠΙΚΟ; Μα, έλεος, πάτε και στη Βάρη στο τσακίρ κέφι;

    (και μη μου πεις ότι ήσουν φαντάρος: φτηνές δικαιολογίες!)

  11. επίσης, εκφράζω την συμπαράστασή μου στον κυβικό, που τον έχει απογοητεύσει ο φίλος του!

  12. Μα αγανάκτησα πια με τον best ever σχολιαστή Μπαμπάκη! Μιά με τα κρασία του, μια με τα λογοτεχνικά του, Μπαμπακίαση πάθαμε πια, σαν τα …πεύκα!
    Να ‘σαι καλά Ρενάτα μου και δεν πιστεύω να το πάρεις πίσω σαν την Κροτκάγια που ξεχνάει -από τα απειράριθμα σχόλιά της σε όλη τη μπλογκόσφαιρα- τι είπε και πού…. :)))

  13. δεν ξεχνώ. απλώς αντιδρώ όπως με συμφέρει! χα!

  14. Καλησπέρα, «Μπαμπάκη»!
    Οφείλω να σου εξομολογηθώ ότι σε διαβάζω εδώ και αρκετό καιρό κ πρέπει να παραδεχτώ ότι μ’ έχεις εντυπωσιάσει σε πολλά (π.χ. ο τρόπος που μιλάς για Εκείνη, οι απίστευτοι διάλογοι με το γιο σου, κλπ.!).
    Απλά, μέχρι τώρα δεν είχα σκεφτεί να δημιουργήσω κι εγώ ένα δικό μου blog, ώσπου το έκανα σήμερα (http://magissaki.i-blog.gr) με αφορμή εσένα. Σε ευχαριστώ – κι ας μην ξέρεις γιατί. Ξέρω εγώ.
    Με εκτίμηση

  15. γντουπππππ….
    ευγε! με κανατε κουρελι πρωι πρωι!!!
    κι εγω θελωωωωωωω…
    🙂

  16. Σε ευχαριστώ Krotάκι μου… (για την συμπαράσταση)… αλλά θα δεις τι θα γίνει στο μέλλον… κάτι ξέρω εγώ (πάλι)

  17. Άντε ρε μπαμπάκη, εύχομαι και πρωϊνό σε… φαναρτζίδικο.
    Sorry, αλλά δεν μπορώ να το βρώ: πού είναι το post σου για την Μαρία την άσχημη;
    Χα χα χα χα χα.

  18. ωχ μπορω να το καταλάβω… εμένα είχανε έρθει στο πρώτο επισκεπτήριο γονείς, αδερφός ΚΑΙ γκόμενα, με τη γκόμενα να πάει να πεθάνει από τη ντροπή της που ήταν εκεί ταυτόχρονα με τους γονείς και εμένα να είμαι στην καλή χαρά, τι κόσμο που έχω γνωρίσει, και τι πλάκα που έχει εδώ, και τι παλαβά συμβαίνουν, δηλαδή καμία σχέση με το μέσο κλίμα στρατού (και το πώς πέρασα μερικούς μήνες αργότερα)

  19. @Δημήτρης-Ρ:
    Στη διευκρίνηση συμφωνώ απόλυτα. Πάμε κόσμο στα μαγαζιά, τα αναφέρουμε σε κουβέντες με παρέες, κλπ κλπ. Και ειδικά κόσμο που ξέρουμε ότι θα τα εκτιμήσει. Στο internet όμως δεν τα κάνουμε βούκινο!
    Σε σκέφτηκα πάντως στο συνδυασμό, θυμόμουνα και το πρόσφατο ποστ με τα μπαρμπουνάκια πάνω στη φωτογραφία της Καγιά (ή στο ένθετο των blogs?). Είμαι σίγουρος ότι θα το είχες απολαύσει!

    @Ρενάτα:
    Πρόσεχε κι εσύ τι του λες βρε παιδάκι μου, γιατί τα παίρνει τοις μετρητοίς και…εκτίθεται! χαχαχα

    @Κροτ:
    Πρώτον, ήμουνα σε νησί, δεν ήμουνα στην Ομόνοια με το Αθηνόραμα ανά χείρας.
    Δεύτερον, φαντάσου αν μετά από όλα αυτά με παντρεύτηκε, τι ανταποδοτικά οφέλη κουβαλάω!
    Και τρίτον, όταν ξανάρθεις θα σε πάω Βάρη.
    Και άσε τις ύπουλες συμμαχίες και τις επιλεκτικές αμνησίες. Άκου συμπαράσταση στον Κυβικό. Λες και είναι κανένας αγωνιστής του Ελ Σαλβαδόρ!

    @Ημίαιμος:
    Τα πευκοδάση της μπλογκόσφαιρας! – χαχαχαχαχα!!!

    @Μαγισσάκι:
    Καλή αρχή λοιπόν, και σ’ ευχαριστώ που μου «χρεώνεις» το ξεκίνημά σου! 🙂

    @Βασιλική:
    Ζήλεια, ψώρα, νια νια νια νια!!! χεχεχε

    @Κυβικός:
    Τώρα αυτό το κληρονομικό χάρισμα πόθεν προκύπτει;

    @Sofogreg:
    Θα σου έλεγα καμιά κουβέντα για σένα και τον γρύλο σου (στο φαναρτζίδικο) αλλά σε σέβομαι διότι είσαι βάζελος και άρα καλός άνθρωπος κατά βάθος. Πολύ βάθος όμως. Χιλιόμετρο και βάλε.

    @Γιωρίκας:
    Το πρώτο επισκεπτήριο όπως είδες απέφυγα διακριτικά να το σχολιάσω. Εντάξει, στη δική μας περίπτωση γνωριζόντουσαν ήδη, αλλά όσο να είναι είσαι πιο περιορισμένος μπροστά στους έρμους τους γονείς. Άσε που με μας βλέπεις και παθαίνεις να κουμαντάρεις τα ρούχα. Άλλο να στο λέω, άλλο να τα φοράς!

  20. μη με απειλείς εμένα γιατί το επόμενο δώρο που θα σου κάνω θα είναι ροζέ, εντάξει;

  21. Για το ότι παρενοχλούσατε με αισχρά SMS τίμιους και σκληρά εργαζόμενους δημοσίους υπαλλήλους δεν λέτε τίποτα…..

  22. @Κροτ:
    Ροζέ στη Βάρη; Δεν πάει βρε παιδάκι μου…

    @Ντόλυ:
    Η Επίδαυρος δεν είναι ίδια χωρίς εσένα!
    (περάσαμε απ’ έξω βέβαια, αλλά υποθέτω ότι η Επίδαυρος δεν είναι ίδια χωρίς εσένα…)

  23. Μα, Μπαμπάκη, πού να ξέραμε πως θα περνάγατε απ’ τα μέρη μας (επαρχία Μεγαρίδας) να σας το ψιθυρίσουμε? Εεε? Εγώ πάλι ήμουνα κέντρο την ίδια ώρα. Χε χε χε!

    Όσο για το σχόλιο περί Ημίαιμου, που υποψιάζομαι πως το ΄κανα σε κάποιο ποστ της Νίνας , αλλά δε θυμάμαι σε ποιο, τι να σου κάνω? Ο γέγραφε γέγραφε! 😉 Βέβαια με καμιά αστακομακαρονάδα μπορώ να επαναδιατυπώσω την άποψή μου! 😉 Έχω όμως ακόμα τη γνώμη περί αστεράτων κειμένων! ;))

  24. «τίμιους και σκληρά εργαζόμενους δημοσίους υπαλλήλους»

    δεν πιστεύω να υπονοεί τον εαυτό της η Ντίβα…. Θα πέσει φωτιά να μας κάψει!

    Μπαμπάκη, το ροζέ θα το πιεις με φιλέ μινιόν, εγώ στη Βάρη δεν πάω. Κι αν προβάλεις αντίσταση, θα το πιείς με το ζόρι!

  25. » μπαμπακίαση»

    Ημίαιμε είστε Θεός!

    ( μου άρεσε το ποστ 😦 )

    ΜΑΡΙΑ Η ΑΣΧΗΜΗ
    ΜΑΡΙΑ Η ΑΣΧΗΜΗ
    ΜΑΡΙΑ Η ΑΣΧΗΜΗ

    :pppppppppppp

  26. ημί-θεος θα ήταν ακριβέστερο! :)))

  27. @allmylife
    Τι σχέση έχει η Μαρία η άσχημη με τον Γαλατά και τις αναμνήσεις του Μπαμπάκη;

  28. Τώρα το πήρα πρέφα
    @Μπαμπάκη…. γράφεις:
    «Και άσε τις ύπουλες συμμαχίες και τις επιλεκτικές αμνησίες. Άκου συμπαράσταση στον Κυβικό. Λες και είναι κανένας αγωνιστής του Ελ Σαλβαδόρ!»
    Που είναι η μύγα; Μήπως την έχεις;

  29. εγώ πάντως δεν έχω τη μύγα.

    εχω όμως πόρσε πλέον! μπουαχαχαχα!

  30. Καλά, άμα ερχόταν δε, και πλάτσα πλούτσα, ένα μοσχαροειδές και σας έλεγε «Γειά σας, είμαι το πιάτο της ημέρας» θα είσασταν και πολύ τζαμάουα!
    ;-D

  31. @Ρενάτα:
    Αυτό με την αστακομακαρονάδα δείχνει την λεπτή γραμμή που διαχωρίζει την παραγγελιά από τον…στυγνό εκβιασμό! χαχαχα 😉
    Η Πάχη προέκυψε αρκετά αυθόρμητα, την επόμενη φορά θα το δούμε πιο οργανωμένα.

    @Κροτ:
    Μην είσαι υπεράνω Βάρης ρε συ, όλα πρέπει να τα δοκιμάζει ο άνθρωπος στη ζωή του. Εκτός ίσως από ροζέ κρασί με φιλέ μινιόν.

    @allmylife:
    Μπάχαλο είστε αγαπητή! Σχόλιο εδώ για το άλλο ποστ, «μου άρεσε το ποστ» με φατσούλα δυστυχίας και φυσικά (η πιο ξεκάθαρη απόδειξη μπάχαλου) αποθέωση του Ημίαιμου.
    Έχε χάρη που συμπαθώ τον Μπιλ!

    @Ημίθεος:
    χεχεχε – τι να σου πω τώρα; 🙂
    BTW παιδιά, το τελευταίο ποστ του Ημίθεου είναι εξαιρετικό, να το διαβάσετε όπως και δήποτε!

    @Κυβικός:
    Μα είναι καιρός αυτός φέτος, είναι χειμώνας αυτός; Έχουμε γεμίσει μύγες, παπαπα!

    @Κροτ:
    Καλορίζικη η πόρσε! Θα ενημερώσω και τα λινκς πάραυτα.

    @Σοφία:
    Μου αρέσεις γιατί έχεις διαβάσει τα σωστά βιβλία! 🙂

    Καλημέρα σε όλους!

  32. Εμ, τό ξερα εγώ ότι θα με διαφήμιζες για να δούν οι υπόλοιποι ότι σου επιστρέφω το κύπελλο του best commentator ever!

  33. εγώ θυμάμαι το κρύο……
    ότι στο μυαλό μου είχα ότι θέλω να πηδηχτώ με τον »καλό» μου και δεν μπορούσα…..τον κακό καφέ-συνηθισμένη στο da capo και στα κολωνάκια- και τα ισοθερμικά που του είχα αγοράσει! ακόμα την αίσθηση ότι για πρώτη φορά έβλεπα »φυλακισμένο» ένστολο άνθρωπο……ήταν η πρώτη φορά και μ’ έπιασε μια θλίψη……! τι μου θύμισες……

  34. τι θα γίνει, απεργούμε; το βαρεθήκα το Γαλατά, φτάνει πια!!!

  35. αχ, αχ, αχ δείχνει τη φάτσα μου, ΤΕΛΕΙΑΑΑΑ!!!!

  36. λέω να κάνω 5-6 σχόλια, να βλέπω τη φάτσα μου συνέχεια και να στοιχειώσει το μπαμπακομαγαζί, χαχαχαχα!!!

  37. Ααααααααααχ όλοι τα έχουν παίξει εδώ μέσα…
    Η Κροτ αφήνει σχόλια για να βλέπει τη φάτσα της…
    Η Ντολ έχει παραισθήσεις και νομίζει οτι είναι μια τίμια και σκληρά εργαζόμενη δημόσια υπάλληλος…
    Η All my life γράφει οτι να είναι…
    Ο Sofogreg και η Krot βλέπουν φανατικά την Μαρία την Άσχημη…(!!!)
    Όσο για εσάς ένα έχω να πω…
    Να περνάτε πάντα τόσο «χάλια»!!!

  38. κι’ εγώ έχω Πόρσε!

    και μετά το σχόλιό σας στον Ημίαιμο – ναι είστε ό πρώτος σχολιαστής!

    και η λυπημένη φατσούλα ήταν χιουμόρ!!!

    και ο Μπιλλ σας συμπαθεί.

    (κοίτα μούρη από πάνω μου!!!!!!)

  39. Γκουδάκι
    σε είδα!!!!!!

    δεν γράφω ότι νάναι παιδί μου!

    ντροπή!

  40. από πάνω μου εννοούσα το ροδακινόσυκο!

  41. Καλά, όντως τα’ χετε παίξει. Θα συφωνήσω με το Goudaki. Εγώ ήρθα ν’ αφήσω ένα τίμιο σχόλιο του τύπου: παραθέριζα στον Πόρο όταν ήμουν παιδί κι ακόμα τον θυμάμαι νοσταλγικά κι εδώ διαβάζω τα Σόδομα και τα Γόμορα… 🙂

  42. Χάλια περάσατε Μπαμπάκη μου, χάλια! 😉

  43. Αλεπού, ναι, τα έχουσι παίξει, φαίνεται πολύ πλέον!

    Allmylife, δεν είναι τέλεια η μούρη από πάνω σου δλδ? μια κούκλα δεν είναι?

    χοχο! Παλιοβατόμουρο, θέλω να σου σπάσω τα νεύρα λέμε!!!

  44. @Ημίαιμος:
    Κρύβε λόγια, κρύβε λόγια.

    @specialK:
    Μια τέτοια γεύση αφήνει. Παρόλα αυτά, είναι η πιο εύκολη περίοδος για οποιαδήποτε θητεία, να το ξέρεις.

    @Κροτ:
    «τι θα γίνει, απεργούμε; το βαρεθήκα το Γαλατά, φτάνει πια!!!»
    Σκόπευα να γράψω κάτι καινούργιο σήμερα, αλλά είμαι αναγκασμένος να απαντάω σε όλα αυτά τα σχόλια (aka βαβούρα).

    Πάω τώρα να φέρω τον Εξ-κροτ-ιστή για να διώξει το στοιχειό του μπλογκ! 😉

    @Goudάκι:
    Επιτέλους ένα σχόλιο της προκοπής!
    Εσύ καλό μου τρως ψάρι ή σε έχει χτυπήσει η….οικογενειακή κατάρα;

    @allmylife:
    Ο Μπιλλ είναι από Θεσσαλονίκη;
    Σε αντίθεση με τον Μπιλ

    @Αλεπού:
    Κάτι η Κως, κάτι ο Πόρος, υπήρχε μήνας του χρόνου που δεν παραθέριζες ως παιδί;;;;

    @Γοργονίτσα:
    Άλλο να στα γράφω άλλο να τα βλέπεις γοργόνα μου!

    @Κροτ:
    Εξ-κροτ-ιστή!!! Μισές δουλειές έκανες, ακόμα εδώ είναι!!!!!!

  45. μπαμπάκη
    έτσι γραφόταν παλιά – πολύ παλιά – πάρα πολύ παλιά
    😦

    κροτούλα’
    αυτό ακριβώς του λέω καλέ…

  46. Τη Σκωτία ξέχασες. Έχω γράψει και γι’ αυτήν. Α, για τον Πόρο δεν έχω γράψει, καλά που μου το θύμισες.

    Κροτάκι, εδώ είσαι ακόμα; Τι κάνεις, καλά;

  47. τίποτα δεν έκανε λέμε!
    ακόμα εδω είναι η θαυμάσια-υπέροχη-καταπληκτική μούρη μου!

    ΜΠΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!

  48. Να κάτσω κι εγώ λες, να σου κάνω παρέα;

  49. ναι, ναι, κάτσε!
    φυσικά και εδώ είμαι, ακου τι ρωτάει!!!!

  50. Α, ωραία γιατί σε μια ωρίτσα σχολάω και δεν έχω τι άλλο να κάνω 😉

  51. χαχαχα!!!
    εγώ έχω αλλά με έχει πιάσει μια ασύστολη τεμπελιά σήμερα!

    Μπαμπάκη, πού είσαι καλέ; έλα να θαυμάσεις την υπέροχη φάτσα μου!!!

  52. Εμμμ…συγνώμμη κιόλας, εμένα με χρειάζεστε;

    Τι πράγμα; «Να πιάσω κανά ποτήρι;» Ήμαρτον…

  53. ή κρύβεται ή του τα σπάσαμε τα νεύρα και βγάζει απ’ το συρτάρι του γραφείου το μπουκαλάκι με το κρασί.

  54. Δεν χωράει στο συρτάρι. Υπάρχουν και ντουλάπια.
    Στο συρτάρι είναι το τσίπουρο.

  55. εγώ θέλω ένα daiquiri και γρήγορα!

  56. πάντως αλκοόλ υπάρχει. That’s the point.

  57. Είναι προφανές ότι στην προηγούμενη ζωή μου έκανα φριχτά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και για να τιμωρηθώ έγινα μπλόγκερ με αναγνώστριες εσάς.

    Mea culpa
    Mea culpa
    Mea maxima culpa

  58. δεν γλιτώνεις, βατομουράκι! δεν γλιτώνεις! άντε, ανέβασε κάτι καινούριο να χουμε να διαβάζουμε να μη σε πρήζουμε-για λίγο!

  59. Ανέβασα. Ξεκόλλα γιατί θα πάω να ξεριζώσω κανένα δέντρο! ;^p

  60. Τρώώ ψάρι και κρέας…είμαι καλόβολο πλάσμα εγώ…οχι σαν μερικές μερικές που ξέρω!!! Καλημέρα! Πάω να διαβάσω το καινούριο ποστ τώρα!

  61. Καλημέρα! Οι καλόβολοι στο φαγητό θα κληρονομήσουν την Βασιλεία των Ουρανών, μην το ξεχνάμε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: