• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Φεβρουαρίου 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Ιαν.   Μαρ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Μικρή ερωτική ιστορία

Ο Λευτέρης είχε μια απροσδιοριστία στην προσωπικότητά του. Δεν μπορούσες να τον πεις αγχώδη αλλά ούτε και ήρεμο, δεν ήταν έξυπνος αλλά ούτε και χαζός, δεν φαινόταν ρομαντικός αλλά ούτε και κυνικός. Δεν εκδηλωνόταν, δεν έπαιρνε θέση, δεν είχε πάθη. Τα μάτια του ήταν απόμακρα και το πρόσωπό του ανέκφραστο. Το βλέμμα του γινόταν στιλπνό και διάφανο και στη συζήτηση έμοιαζε να παίρνει την μορφή και τις απόψεις του συνομιλητή του, τόσο άμεσα που λες και δεν είχε ποτέ δικές του.

Ήταν ένας άνθρωπος – καθρέπτης.

Παραδόξως όμως, ήταν πολύ δημοφιλής στις νέες γνωριμίες του. Οι άνθρωποι τον χαρακτήριζαν καλό συζητητή. «Ο Λευτέρης σε καταλαβαίνει» την ώρα που ο Λευτέρης απλώς επαναλάμβανε τις απόψεις τους. Μίλαγες για τις καταλήψεις, σε άκουγε προσεκτικά και σου ξανάλεγε τις ίδιες κουβέντες λίγο διαφοροποιημένες. Αναφερόσουνα σε αγαπημένα μέρη διακοπών και συμφωνούσε ενθουσιωδώς με τις επιλογές σου. Μίλαγες για αθλήματα ή βιβλία ή τραγούδια και ταυτιζόταν μαζί σου. Τον έβρισκες τόσο καλόγουστο που ξεχνούσες ότι δεν μίλησε πρώτος όλο το βράδυ.

Οι γυναίκες ειδικά πίστευαν ότι έβρισκαν τον ιδανικό άνδρα, κάποιον γεμάτο κατανόηση. Ενθουσιαζόντουσαν, τον παίνευαν στις φίλες τους, έκαναν όνειρα για το κοινό μέλλον και για τα παιδιά τους. Για λίγο καιρό όμως. Μετά η έλλειψη πρωτοβουλίας τις εκνεύριζε και ειδικά η παθητικότητα στο κρεβάτι τις οδηγούσε σε μανία. Οι χωρισμοί του Λευτέρη ήταν πάντα τόσο εκρηκτικοί που οι γείτονες καλούσαν την αστυνομία καλού – κακού.

Ο Λευτέρης ήταν δυστυχισμένος. Οι άνθρωποι τον πλησίαζαν, στεκόντουσαν δίπλα του και ευχαριστιόντουσαν να βλέπουν την αντανάκλασή τους, αλλά σύντομα έχαναν το ενδιαφέρον τους. Ο ίδιος δεν έβρισκε τον λόγο. Άλλωστε, ήταν απόλυτα ειλικρινής για την (αν)ικανότητά του να παίρνει πρωτοβουλίες οπότε δεν ήξερε γιατί το πλήρωνε με τόση μοναξιά. Καθώς περνούσαν τα χρόνια και σιγά – σιγά συνέβαιναν διάφορα στον φιλικό του κύκλο (π.χ. κάποιος φίλος έθαβε έναν γονιό, κάποια φίλη έχανε την δουλειά της) ο Λευτέρης αντανακλούσε την δυστυχία τους και γινόταν επώδυνος για αυτούς. Έκοβαν τις σχέσεις μαζί του μαχαίρι.

Ο καιρός περνούσε και ο Λευτέρης γινόταν όλο και πιο μοναχικός, όλο και πιο δυστυχισμένος. Μέχρι που γνώρισε τη Φανή. Έναν άνθρωπο – οθόνη.

Η Φανή ήταν μια γυναίκα που απολάμβανε να εκπέμπει τις απόψεις της. Είχε τόση ανάγκη να ακούει την φωνή της που έπαιρνε θέσεις και απόψεις επί τόπου μόνο και μόνο για να προκαλέσει και να δημιουργήσει συζήτηση. Ένιωθε τέτοια απόλαυση από το να βλέπει το πρόσωπό της που έκανε επίτηδες γκριμάτσες για να δει τους γύρω της να την μιμούνται υποσυνείδητα. Ήταν από μόνη της ένα τηλεοπτικό δελτίο με πολλά παράθυρα, με το κάθε παράθυρο να έχει και ριζικά διαφορετική άποψη αλλά να τις υπερασπίζεται όλες με το ίδιο αδιανόητο πάθος.

Η πρώτη τους συνάντηση κράτησε έξι ώρες, κατά την διάρκεια των οποίων σχολιάσανε τα Όσκαρ, τον διευθυντή του ΙΚΑ, τις εξελίξεις με την Τουρκία, τα αθλητικά και τα blogs. Ο Λευτέρης και η Φανή κατάλαβαν ότι ήσαν πλασμένοι ο ένας για τον άλλο. Έκαναν σεξ από την πρώτη νύχτα και αποδείχτηκαν απόλυτα ταιριαστοί και στο κρεβάτι (η Φανή την έβρισκε να βλέπει τον εαυτό της να πάλλεται ηδονικά καθώς κάνει σεξ). Ο γάμος τους έγινε σε λιγότερο από δύο χρόνια, με την Φανή να μιλά ακατάπαυστα και να χειρονομεί προς όλους τους καλεσμένους, ενώ ο Λευτέρης είχε διαλέξει ένα κουστούμι του γυάλιζε σαν να ήταν από ασήμι.

Το μόνο που τους έλειπε για να ολοκληρωθεί η ευτυχία τους ήταν ο κατάλληλος σπόνσορας. Διαλέξανε την συνεργασία με μια γνωστή μάρκα απορρυπαντικών και μείνανε πολύ ευχαριστημένοι. Αν ποτέ το άλλαζαν, θα έπαιρναν πάλι το ίδιο.

Advertisements

19 Σχόλια

  1. Η ιστορία αυτή είναι εμπνευσμένη από ένα στίχο του Πανούση (of all people) που άκουγα τις προάλλες στο ραδιόφωνο: «Εγώ που έχω μούρη στιλπνή σαν καθρέπτη». Ο αρχικός τίτλος μάλιστα ήταν «Ο άνθρωπος – καθρέπτης»

  2. Με χάλασε το φινάλε… κατά τα άλλα, μια χαρά όπως πάντα.

  3. πέραν του ότι ξέρω μια τέτοια Φανή, τα ονόματα να υποθέσω πως δεν είναι καθόλου τυχαία;

    μην ξεριζώσεις δέντρο, δεν θα σε πρήξω άλλο, μπουχουχου!

  4. @Κυβικός:
    Απότομο, ε;
    Θα το δουλέψω αυτό στα επόμενα. Προσπαθώ να μην γίνεται πολύ μακρύ το κείμενο, μην φτιάξουμε καινούργιους Εξόριστους. Αλλά είναι πολύ πιθανό να το τελειώνω πριν ο αναγνώστης να είναι έτοιμος.

    @Κροτ:
    Τα ονόματα δεν είναι τυχαία, αλλά δεν τους ξέρεις και δεν είναι κι αυτά τα ονόματά τους. Τέλος πάντων, μεγάλη ιστορία, θα στην πω από κοντά.
    Εντάξει βρε κουτό, αφού κι εγώ τ’ αγαπάω τα δέντρα!

  5. το ποστ σας μου θυμισε ενα βιβλιο που προσφατα διαβασα…¨
    «Ο απροσμενος θανατος ενος ψυχαναλυτη» του Δημητρη Γκενεραλη…
    αφορα εναν κυριο απο τον οποιο απουσιαζει καθε επιθυμια για το οτιδηποτε…
    αυτο που ουσιαστικα κανει ειναι να ισορροπει την καθημερινοτητα του μονο με την δυναμη της συνηθειας που καλυπτει καθε του ενεργεια…

    κουρασα; το ξερω!

    -ομορφο ποστ, οπως ολα!-
    🙂

  6. Ένας άνθρωπος-οθόνη μ’ έναν άνθρωπο-καθρέφτη. Γυάλινοι κι οι δυο και κενοί, όπως πολλοί γύρω μας! Έξοχο, Μπαμπάκη !;)

    υ.γ.Τι γίνεται όταν πέσεις σ’ ένα άνθρωπο-οθόνη και εσύ δεν είσαι διαθετειμένος να παίξεις τον καθρέφτη? 😦

  7. Μικρή ερωτική ιστορία. Μα είναι ερωτική ανάμεσα σε δυο τέτοιους ανθρώπους;
    Αν όντως είναι υπαρκτοί, θα’ θελα να ξέρω πώς ζούνε

  8. «Αλλά είναι πολύ πιθανό να το τελειώνω πριν ο αναγνώστης να είναι έτοιμος.»

    Αν κατάλαβα καλά, και ο Λευτέρης το ίδιο πάθαινε… 🙂

  9. άουτς, μπαμπάκη, πονεμένες αυτές οι ιστοριές.
    Κύλησε ο τέντζερης…

  10. για όλους υπάρχει ταίρι 😉

  11. Πολύ καλό αλλά ανατριχιαστικό.Ισως γιατί κάτι τέτοια δεν τα αντέχω.Καλό βράδυ:))

  12. Κι εμένα να μου την πεις, όχι μόνο στο ροδάκινο!

    Και, ναι, ο Φελίππε είναι loser!

    :pppppp

  13. Και αν ποτέ θελήσουν συμβουλές από κάποιον ειδικό, θα πάρουν και τον Γρηγόρη, και δέσανε! Άσε που αντί για αφρόλουτρο ο Λευτέρης θα πλένεται με ΑΖΑΧ για τα τζάμια!
    ;-D

  14. @Βασιλική:
    Το ενδιαφέρον με αυτές τις «απώλειες» που έχουν κάποιοι χαρακτήρες είναι ότι σε κάποιο βαθμό ορισμένες από αυτές τις έχουμε όλοι μας. Είναι ελλείψεις ή ιδιαιτερότητες που τελικά το άθροισμά τους είμαστε εμείς.
    Κι αυτό μπορεί να ακούγεται αρνητικό, αλλά δεν είναι. Στην πραγματικότητα είναι μια άλλη διατύπωση του κλασσικού «κανείς δεν είναι τέλειος». 🙂
    Δεν κούρασες, σε καμία περίπτωση.

    @Ρενάτα:
    Ευχαριστώ κορίτσι! Όσο για το υστερόγραφό σου; «Πάμε για άλλα» είναι η απάντηση νομίζω…

    @Αλεπού:
    Ε, εντάξει, δεν είναι υπαρκτοί με τόσο ακραίες συμπεριφορές, είπαμε.

    @Ημίαιμος:
    Ξέρεις τελικά γιατί τους αρέσουν τα σχόλιά μας; Γιατί συνέχεια το γυρνάμε στο πονηρό, χαχαχαχαχα

    @Crucilla:
    …και βρήκε το καπάκι. Σωστά.
    Σειρά μου τώρα: Αν δεν ταιριάζαμε…
    Τι; Δεν παίζουμε παροιμίες; Μα γιατί;

    @confused:
    Τό ‘χεις! 🙂

    @Ντόλυ:
    Εσένα δεν σου την λέω. Σέβομαι την ηλικία σου και την απόσταση γενεών που μας χωρίζει – μπουχαχαχαχαχα
    Μάλιστα θα σου μιλούσα στον πληθυντικό, αν δεν ήσουν τόσο άσχετη με το ποιος χαρακτήρας comics είναι loser και ποιος όχι. Ο Νυχτερινός Καβαλάρης θα εκδικηθεί!

    @Σοφία:
    «Άσε που αντί για αφρόλουτρο ο Λευτέρης θα πλένεται με ΑΖΑΧ για τα τζάμια!»
    LOL! Θεϊκό!!! 🙂

  15. Δεν είναι όμως στενόχωρο που οι άνθρωποι – καθρέφτες αυξάνονται συνεχώς;
    Χωρίς άποψη, χωρίς πάθη, χωρίς πρωτοτυπία, μόνο με καταναλωτικά πρότυπα (το βάρυνα, δεν πειράζει!).

    Ωραία η ιστορία σας κ. Μπαμπάκη, περιεκτικότατη.

    Καλημέρα 🙂

  16. @Ντόλυ-Φράουλα: ΜΠΟΥΑΧΑΧΑΧΑ!

    @LOSER: είναι loser ο Φελίπε, πουλάκι μου, αλλά είναι συμπαθητικός και χαριτωμένος ο κακομοίρης!
    (κι εσύ θέλεις να ευχαριστιέσαι το άγχος σου, όπως ο Φελίπε;)

  17. Ναι, το ποστ έχει θέμα την …εικονομαχία στο Βυζάντιο κι εγώ το γύρισα στο πονηρό…! Χε, χε, χε.

  18. Είναι και οι δυο…ο ένας χειρότερος απ’τον άλλο! Κανέναν απο τους δυο τύπους δεν αντέχω! Το κείμενο ωραίο πάντως! Καλημερούδια!

  19. @Maestria:
    Έχεις δίκιο, αυξάνονται και πληθύνονται. Ίσως γιατί είναι πιο βολικό να αντικατοπτρίζεις από το να αναπτύσεις άποψη.
    Καλημέρα και σε σένα.

    @Κροτ:
    Όταν καταφέρεις να καταλάβεις τον Φελίπε θα το ξανασυζητήσουμε. Εντωμεταξύ, σκέψου τις βελανιδιές.

    @Ημίαιμος:
    Λες να ανεβάσω ποστ για την εικονομαχία; Είναι κι επίκαιρο, Κυριακή της Ορθοδοξίας είχαμε προχθές!

    @Goudaki:
    Καλημερούδια! Αντιπαθέστατοι, έτσι;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: