• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Μαρτίου 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.   Απρ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Μονήρης αποχώρηση

Έδειξε σιωπηλά την λαμαρίνα με το γιουβέτσι, σαν παντομίμα έδειξε να του ρίξουν και τυρί από πάνω και τέλος έκανε και μια κίνηση που εννοούσε ότι θέλει λίγο κρασί. Ο σερβιτόρος πίσω από το γυάλινο πάσο του απάντησε «μάλιστα κύριε Αντώνη» καθώς εκείνος ήδη είχε κάνει μεταβολή και έσουρνε τα πόδια του προς το τραπέζι σκεφτόταν ότι δεν ήταν πάντοτε έτσι τα πράγματα.

Από τότε που βγήκε το διαζύγιό του, χρόνια τώρα, ερχόταν σε αυτό το μαγέρικο για το μεσημεριανό του. Το είδε να αλλάζει προσωπικό και διεύθυνση, τιμοκαταλόγους στα τραπέζια και ταπετσαρίες στους τοίχους. Ήταν ένα από εκείνα τα μαγαζιά που στριμώχνονται σε μια τρύπα και για να χωρέσουν τα τραπέζια τους καταπατούν αρκετά τετραγωνικά πεζοδρόμιο, συνήθως με το αζημίωτο για το τοπικό αστυνομικό τμήμα. Υποφερτά καθαρό, όμως πάνω σε πολυσύχναστη πλατεία, πνιγμένο στο θόρυβο και στο καυσαέριο, τα τραπέζια του είχαν πιατάκια με ξεθυμασμένο μπούκοβο δίπλα στο αλατοπίπερο ή μπουκάλια με ξύδι «από αληθινό κρασί» με πολυκαιρισμένες φετούλες σκόρδο μέσα.

Τα περιεχόμενα των ταψιών ήταν κάθε μέρα τα ίδια, άντε να άλλαζαν λίγο τα ψάρια ανάλογα με το τι υπήρχε στην αγορά, οπότε οι τακτικοί πελάτες στήνανε μόνοι τους μια εβδομαδιαία εναλλαγή των φαγητών και βολευόντουσαν. Τα φαγητά έμπαιναν σε αυτά τα πιάτα που ενώ είναι φτηνό πλαστικό προσπαθούν να δείχνουν κεραμικά και ξαναζεσταίνονταν στο φούρνο μικροκυμάτων. Ένας – ένας καθόντουσαν στα μικρά τετράγωνα τραπέζια, που σχεδόν πάντα είχαν κάποιο πόδι κοντό, και μπουκώνονταν σιωπηλά και γρήγορα, με μια μπύρα ή μια ζεστή κόκα-κόλα από δίπλα. Οι καθημερινοί τρώγανε χωρίς να βγάλουν το μπουφάν τους, μέσα στη σιωπή των ίδιων και τον θόρυβο της τηλεοπτικής συσκευής. Έφευγαν χωρίς φιλοδώρημα, γιατί πώς να αφήνεις φιλοδώρημα κάθε μέρα, και την επόμενη ζούσαν το ίδιο σκηνικό. Στατικά, επαναλαμβανόμενα βλέμματα, στατικές, επαναλαμβανόμενες κινήσεις, στατικές, επαναλαμβανόμενες γεύσεις. Μια χορογραφία μίζερης ανάγκης.

Ο καινούργιος του σερβίρισε σήμερα. Ήταν δυο- τρεις εβδομάδες που τον προσλάβανε στο μαγαζί και του Αντώνη δεν του άρεσε καθόλου η φάτσα του. Αναιδής και αγέλαστος, πιθανότατα μετανάστης, του έφερνε μία φέτα ψωμί αντί για δύο που ήθελε. Το γιουβέτσι θύμιζε πικάντικο λαπά, αν ήταν αυτό ποτέ δυνατόν, αλλά του άρεσε γιατί μπορούσε να μασάει εύκολα το παραβρασμένο μοσχαράκι. Πού το αστραφτερό γιουβέτσι που έφτιαχνε η Ελενίτσα του. Απογοητευμένος με άλλη μια μέρα του, έβαλε την πρώτη μπουκιά στο στόμα υπολογίζοντας πόσα ένσημα του έμεναν για τη σύνταξη. Ούτε λίγα ούτε πολλά πια, σκέφτηκε.

Τον πρώτο καιρό μετά τον χωρισμό του προσπάθησε να έρχεται την ίδια ώρα στο μαγαζί. Άλλωστε, καλομαθημένος μια ζωή από την γυναίκα του, την Ελένη, δεν έμπαινε στην κουζίνα του σπιτιού ούτε για να φτιάξει καφέ. Σύντομα κατάλαβε ότι δεν είχε σημασία τι ώρα θα πάει και τι ώρα θα γυρίσει αφού δεν είχε κανέναν για να μοιραστεί τις ατέλειωτες ώρες του στο διαμέρισμα. Μια ζωή που δεν μοιράζεσαι είναι μια ζωή για την οποία δεν δίνεις αναφορά – αν όμως δεν δίνεις αναφορά, φτάνει να μην έχει σημασία τι κάνεις. Αυτό κατέληξε να πιστεύει.

Εντάξει, τα έφερνε βόλτα, φρόντιζε τον εαυτό του. Δεν πήγαινε κι άσχημα, είχε μόνο κάτι παράξενους πονοκεφάλους εδώ και λίγες μέρες και μάλιστα τώρα τον είχε πιάσει ένας. Αλλά η καθημερινότητά του κυλούσε βαρετά και μέσα στη σιωπή. Οι μέρες γινόντουσαν βδομάδες, οι βδομάδες μήνες. Οι μήνες χρόνια. Πόσον καιρό είχε που χώρισε; Πόσον καιρό είχε που δεν μοιραζόταν πια το πρόγραμμα της καθημερινότητάς του;

Ζούσε καλά πριν. Αγαπιόντουσαν πολύ, κι αγαπιόντουσαν για καιρό. Δεν υπήρχε πια η φλόγα των πρώτων ετών, αλλά υπήρχε τρυφερότητα. Συνήθισαν και δέχτηκαν ο ένας τις παραξενιές του άλλου. Είχαν τόσες κοινές εμπειρίες και τόσα πράγματα ζήσει δίπλα – δίπλα. Η συζυγική ζωή του ήταν στρωμένη, κανονική και προβλεπόμενη. Αλλά πήγε και μπλέχτηκε με μια πιτσιρίκα. Δεν ήταν ότι δεν αγαπούσε την γυναίκα του, την αγαπούσε και μάλιστα πολύ, αλλά η άλλη ήταν έτσι ψηλή και όμορφη κι είχε δυο χείλη τραγανά και ένα σώμα που σε έπιανε η ανάσα σου να το κοιτάζεις. Όταν αγκάλιαζε το γυμνό κορμί της τρελαινόταν, ένιωθε σαν επιδέξιος σολίστ που του εμπιστεύτηκαν ένα πανάκριβο Στραντιβάριους. Οι στεναγμοί της ήταν αλλιώτικοι και η μυρωδιά της μεθυστική. Ελαφίνα σκέτη η πιτσιρίκα, για καιρό δεν ήξερε τίποτα για την σύζυγο κι όταν το έμαθε έπεσε ο σχετικός καυγάς. Ο Αντώνης της υποσχέθηκε να σκεφτεί το διαζύγιο, όμως δεν το εννοούσε. Παρά την περιπέτεια, αυτός ήθελε να μείνει με την γυναίκα του. Προφασιζόταν και καθυστερούσε και τελικά η μικρή τον έδιωξε.

Μπροστά της έκανε τον στεναχωρημένο, αλλά γύρισε ανακουφισμένος στο σπίτι. Η υπόθεση είχε λήξει και η Ελένη δεν είχε μάθει τίποτα. Είχε ξεφύγει, είχε ζήσει το ρίσκο του και είχε διαφύγει τον κίνδυνο. Τα είχε καταφέρει να περάσει καλά και να το τελειώσει. Ένιωθε κυρίαρχος του κόσμου. Γυναικάς, σκέφτηκε αυτάρεσκα.

Γύρισε σπίτι όμως για να αντιμετωπίσει μια Ελένη καταρρακωμένη, αφού η πιτσιρίκα την πήρε τηλέφωνο και της τα είπε όλα. Δεν άφησε καμιά υποψία σφάλματος: αράδιασε λεπτομέρειες, συνήθειες, γεγονότα έτσι που δεν υπήρχε καμιά ελπίδα να αντικρούσει τα λεγόμενά της ο Αντώνης. Το κεφάλι του χειροτέρεψε καθώς θυμόταν τα κλάματα, την απελπισμένη θλίψη της γυναίκας του, τα γιατί που τον ρωτούσε ξανά και ξανά. Χωρίς φυσικά να υπάρχει απάντηση να δώσει.

Όταν βγήκε το διαζύγιο είχε περάσει ένα βράδυ πίνοντας με τον κουμπάρο του, τον Θόδωρο. Μπορεί να ήπιαν και τρία μπουκάλια ουίσκι οι δυο τους. Τα ξημερώματα έκλαιγε και χτυπιόταν και φώναζε τι πήγα κι έκανα ο μαλάκας, κι ο Θόδωρος γύρισε και του είπε ότι ποτέ δεν διαλέγουμε τις τιμωρίες για τις πράξεις μας. Ποτέ δεν είναι ανάλογες, σύμφωνα τουλάχιστον με τα ανθρώπινα μέτρα αναλογίας. Ο Θόδωρος βέβαια ήταν τόσο στουπί που την άλλη μέρα δεν θυμόταν να έχει πει τέτοια κουβέντα.

Να μπορούσε έστω και τώρα να της τα πει όλα, να της ζητήσει συγγνώμη γονατιστός. Να της εξηγήσει πως δεν φανταζόταν τι θα γινόταν, αν είχε καταλάβει τις επιπτώσεις δεν θα είχε κινηθεί από την αρχή. Να την βεβαιώσει ότι δεν ήθελε ποτέ να την πληγώσει, ότι δεν ήξερε τι έκανε, ότι πάντα αυτήν σκεφτόταν ως γυναίκα του, ποτέ την άλλη. Η άλλη δεν υπήρξε παρά ένα σώμα για σμίξιμο και τίποτα παραπέρα, ένα ξέσπασμα, η επιβεβαίωση του επιβήτορα. Τίποτα άλλο.

Καθώς τα σκεφτόταν αυτά ο πονοκέφαλος σταμάτησε απότομα και το κεφάλι του αλάφρωσε. Μετά κάτι έπαθε το δεξί του χέρι και δεν έφτασε στο στόμα του. Το πιρούνι γύρισε ανάποδα και η μπουκιά έπεσε στο παντελόνι του. Φτου! Τι γκαντεμιά!

– Λερώθηκες Αντωνάκη μου;

Η φωνή της! Είναι δυνατόν; Κι όμως αυτή είναι, εκεί, πίσω του. Η φωνή της κι η κορμοστασιά της, ίδια, όπως την θυμόταν, με λίγο παραπάνω γκρίζο στα μαλλιά της, όπως ακριβώς είχαν γκριζάρει τα μαλλιά του και το μουστάκι του. Η Ελένη του ήρθε και τον βρήκε, ήρθε να τον συγχωρέσει. Τον κατάλαβε, όπως μόνο εκείνη τον καταλάβαινε, κατάλαβε ότι ήταν ένα γελοίο λάθος, ένα ολίσθημα χωρίς αντίκρισμα. Δεν ήταν τίποτα καλή μου, τίποτα, μια ιστορία χωρίς νόημα. Τώρα που πέρασαν τα χρόνια έχω ξεχάσει και το βλέμμα της και το όνομά της. Τώρα που πέρασαν οι ορμόνες έχω ξεχάσει το στήθος της και την γεύση του φιλιού της. Ανύπαρκτη εκείνη, μόνο εσένα θυμάμαι, μόνο για σένα θρηνώ, μόνο κοντά σου θα ήθελα να πλαγιάσω και πάλι.

Έκανε να σηκωθεί, να γυρίσει προς την Ελενίτσα του, το πόδι του μπλέχτηκε στο τραπέζι. Ίδρωσε απότομα. Το ταβάνι άρχισε να στριφογυρίζει και το κεφάλι του να ελαφραίνει κι άλλο. Οι κόρνες των αυτοκινήτων ακούγονταν όλο και πιο δυνατά. Αρπάχτηκε από το τραπεζομάντιλο και καθώς η όρασή του θόλωνε, σωριάστηκε στο δάπεδο με γδούπο, με το υπόλοιπο γιουβέτσι να καταλήγει στην ανοιχτή αγκαλιά του.

Δυο βράδια μετά ο Γκεόργκι έλεγε στην παρέα για τον τύπο που ερχόταν κάθε μέρα στο μαγαζί και του την έσπαγε.

«Που λέτε, έπαθε εγκεφαλικό εκεί που έτρωγε. Φασαρίες είχαμε, ήρθαν ασθενοφόρα, χαμός έγινε. Δεν ήξερα ούτε το όνομά του όταν τον είδα να πεθαίνει. Θυμάστε που τον έλεγα μαλάκα κι ανέραστο συνέχεια; Εμ, έτσι όπως γκρίνιαζε για όλα και δεν άφηνε ούτε δεκάρα φιλοδώρημα τον είχα για τελείως αγάμητο. Έμαθα μετά ότι ήταν παντρεμένος και η δικιά του τον χώρισε γιατί της έριχνε κέρατο. Ε, να ήσασταν από μια μεριά στην κηδεία σήμερα, να βλέπατε το κλάμα που έριξε αυτή η πρώην του. και μια χαρά γυναίκα, για την ηλικία της δηλαδή. Πολύ κλάμα σας λέω, κι απ’ ό,τι έμαθα είχε να την δει και χρόνια. Σας το υπογράφω, αν ακόμα και για αυτό τον γελοίο υπάρχει κάποια έτοιμη να χύσει δάκρυα, όλοι έχουμε ελπίδες! Όλοι! Ακόμα και ο Βάζελος, έτσι Γιάννη; Χαχαχαχα!!! Πιάσε δυο μπύρες ακόμα κι άντε, στην υγειά μας οι ζωντανοί! Χαχαχαχα!!!»

Advertisements

25 Σχόλια

  1. fovero!!!
    an kai eimai aipni kai to keimeno sou sentoni, san tainia to «eida»!!
    evge mpampaki!! ftou ftou mi se matiaso (sou kano k podariko)
    to «lerothikes antonaki mou» mou thimise tin tainia «i gini na fovitai ton andra» kai mou xalase ligo tin atmosfaira..
    pantos egrapses leme, mou sfixtike i kardia!!
    ton kaimeno ton antonaki..
    alla, opos les, de dialegoume tin timoria mas..
    kali mera!

  2. Γεια σου βρε Μπαμπάκη!!! Καιρό περίμενα κάποιο σχετικό ποστ σου… καταλαβαίνεις βεβαίως, βεβαίως….
    Και ένας άλλος τίτλος… εναλλακτικός… «ένας σύγχρονος κύριος Κοκοβίκος»

  3. Είσαι σίγουρος ότι ο βάζελος έχει ελπίδα; 😮

  4. παραλίγο θα το έχανα κι αυτό στο πήξιμό μου! Ευτυχώς πρόλαβα.
    άντε, στην υγειά μας οι ζωντανοί!

  5. άντε, στην υγειά μας οι ζωντανοί!

  6. «αν όμως δεν δίνεις αναφορά, φτάνει να μην έχει σημασία τι κάνεις.»

    τι είπες πάλι…

  7. Aγαπητέ κύριε μπαμπάκη χωρίς καμμιά υπερβολή είστε φοβερός!
    Σέ θέλουμε όταν θα κάνουμε «αντε στην υγειά μας’,το λές ωραία!

  8. πωπω….κουρέλια μας κάνατε πάλι μπαμπακη….
    Στην υγειά μας φτάνει να μη μας παίρνουμε σοβαρά
    και να μην βγαίνει στη φόρα τι περνάει από τα μικρά μυαλά μας….

  9. Για αυτό λοιπόν, όταν τρως γιουβέτσι, κομμένες οι ενδοσκοπήσεις και τα τοιαύτα και ειδικότερα αν σε λένε Αντωνάκη και συχνάζεις σε μαγέρικα! (Ισχύει και για καλαμάρι ψητό στη σχάρα?)
    ;-D

  10. Καμιά φορά το ξενοπήδημα πληρώνεται ακριβά. Ιδίως όταν είναι κανείς Αντωνάκης – και πριν και μετά το σουτ…

  11. Δεν έχω λόγια! Τα Συγχαρητήρια μου.

  12. @Βάσω:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ. Κι εμένα με προβλημάτισε το αν τελικά θα ήταν καλύτερο το κείμενο μόνο του ή αν παρέπεμπε στην ταινία. Ήθελα να κλείνω λίγο το μάτι στον αναγνώστη, να αφήνω μια αίσθηση ασπρόμαυρου και τελικά να μοιάζει σαν μεταφορά στον 21ο αιώνα μιας ιστορίας 50-ετίας. Και μια καλή φίλη μου είπε ότι θα ήταν καλύτερο χωρίς την παραπομπή.
    Αμφιταλαντεύομαι! 🙂

    @Κυβικός:
    Σαν ντήλερ ντόπας νιώθω ώρες – ώρες, χαχαχα

    @confused:
    Μετά και τα χθεσινά αποτελέσματα, κάθόλου!

    @Ημίαιμος:
    Εσύ ανεβάζεις μια από τις σημαντικότερες σειρές ποστ εδώ και πολύ καιρό, κάτσε γράψε και ανάμενε μαζεμένα σχόλια στο τέλος!
    Στην υγεία μας!

    @allmylife:
    Στην υγεία μας κορίτσαρε!

    @Κροτ:
    🙂
    (ψιτ! μας έχεις μαμήσει την ψυχολογία όμως με αυτά που ανεβάζεις τελευταία! και το χειρότερο είναι ότι είναι καλά!!!)

    @Λέων:
    Κι εγώ σας θέλω όταν…παρκάρω αγαπητέ! Το κάρμα σου είναι φτιαγμένο για να λύνει προβλήματα νόμίζω, χαχαχα
    Καλημέρες!

    @Crucilla:
    Μεγάλη υπόθεση αυτή, να μπορούμε να μην παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά.

    @Σοφία:
    Μην με κολλάζει κι εσύ πρωί – πρωί κι έχω να φάω το φρουτάκι μου για δεκατιανό. Ακούς εκεί καλαμάρι ψητό, τσκ τσκ τσκ.

    @Πάνος:
    Γενικά, το τι θα πληρώσουμε στις ανθρώπινες σχέσεις δεν το ξέρουμε ποτέ εκ των προτέρων. Είτε συμπεριλαμβάνει σουτ, είτε όχι.

    @Έλενα:
    Ευχαριστώ πολύ.

  13. Είσαι καλλιτέχνης (ή μάλλον λογοτέχνης) τελικά! Με συγκίνησες! 🙂

  14. Το Αντωνάκης και Ελενίτσα επίτηδες τα έβαλες; 😉

  15. Πολύ καλός, πολύ καλός. Ως αυτοαναγορευθείς μάνατζερ (προαγωγός) του συγγραφέως, μετά την πώληση του σεναρίου στο Χόλλυγουντ (υπενθυμίζω ότι θα είναι το δεύτερο έργο με υπογραφή Μπαμπάκη), το έργο θα ανέβη στη σκηνή του Εθνικού: Στο ρόλο του Αντώνη (που θυμίζει κάτι από τον Αντωνάκη που ενσάρκωσε ο Γιώργος Κωνσταντίνου με τη Μάρω Κοντού) ο Γιώργος Παρτσαλάκης. Ελένη, η Μίρκα Παπακωνσταντίνου.

    Ι.
    ΥΓ. Α, και πού’σαι, ελπίδα για το βάζελο δεν προβλέπεται στο σενάριο 🙂 χα χα

  16. (ligo kathisterimena apanto alla ok!!)
    to kako me tin parapompi einai oti i tainia einai kata vasi komodia.. allo pou ego prosopika sigkinoumai agria sto finale (ma den einai poli sigkinitiko? to diko sou omos einai perissotero!)
    oi sineirmoi omos otan diavasa to «antonakis» itan «pairno to kapelaki mou kai fevgo» «velona kai klosti» «to thermosifouno» «kommenes oi glikes, arxizei i pantofla» k alla faidra..
    kata t’alla, min ta ksanaleme. apla apsogos!

  17. @Maestria:
    Χαίρομαι πολύ για αυτό!

    @Αλεπού:
    Δεν υπάρχουν συμπτώσεις!

    @ikd69:
    Ακριβώς αυτό ήθελα: οι ρόλοι να θυμίζουν «κάτι από» την ταινία, όπως ακριβώς το λες!
    Όσο για τον βάζελο, μάλλον είναι το στοιχείο επιστημονικής φαντασίας στο στόρυ (κλαψ!) που αποτελεί και μπαμπάκειο trademark.

    @Βάσω:
    Μερσί, μερσί! 🙂

  18. Όταν λέω ότι στη ζωή ενός άντρα είναι απαραίτητη η γυναίκα και ένα σωστό πιάτο φαί, σπεύδουν να με φάνε!!!!!

    Καλώς σας βρήκα

  19. @Λούκι:
    Ίσως γιατί νομίζουν ότι συνδυάζεις την γυναίκα και το σωστό πιάτο φαί σε μια βολική συσκευασία!
    Καλώς ήλθες, χάρηκα πολύ που βρεθήκαμε!

  20. Εμένα μ’άρεσε η παραπομπή, μ’αρέσουν τα twist και οι εικόνες-εισβολείς στην ιστορία!

    Κι έχεις δίκιο, ενώ διάβαζα την ιστορία σε 70’ς τεχνικολόρ, ξαφνικά έγινε ασπρόμαυρη και έτρεμε στα πλάγια σαν παλιό φιλμ…

    Καλησπέρες Μπαμπάκη!

  21. @Idάκι:
    Καλησπέρα και σε σένα!
    Τελικά το επιτυχές ή όχι της παραπομπής έχει ίσως να κάνει με το πώς βλέπει κανείς την συγκεκριμένη ταινία και τι είδους παραπομπές και προσλαμβάνουσες του δίνει. Εμένα είναι από τις αγαπημένες μου.

  22. Επίτρεψέ μου να συμφωνήσω με όσους θεωρούν ότι η παραπομπή αδυνατίζει το συγκεκριμένο κείμενο, κι αυτό, γιατί, κατά την άποψή μου, όταν ένα κείμενο είναι τόσο δυνατό, αποκτά μέσα στον καθένα δική του ζωή, δημιουργεί εικόνες άλλες, προσωπικές στον κάθε διαφορετικό αναγνώστη, και, από κει και πέρα, τρέχει μόνο του, λειτουργεί σε ένα υποσυνείδητο επίπεδο, όπου είτε εγκαθιστά, αν δεν υπάρχουν ήδη, είτε τις ανασύρει αυτές τις εικόνες, αν υπάρχουν από πριν. Από την άποψη αυτή, σέβομαι ότι για εσένα ως συγγραφέα του κειμένου, το κείμενο συνδέθηκε με την εικόνα του Αντωνάκη της ταινίας, καθώς και της γυναίκας του, αλλά δεν παύει έτσι να δεσμεύει τον αναγνώστη, που μπορεί να χρειαζόταν την δική του εικόνα.
    Είμαι βέβαιος πως καταλαβαίνεις τι εννοώ και ότι δεν μειώνω στο παραμικρό την αξία του κειμένου καθ’ εαυτήν! Απλώς, αν ήμουν εσύ, θα το άφηνα να πετάξει μακριά μου ακόμα πιο ελεύθερο – γιατί ούτως ή άλλως πετάει…

    :-))

  23. Καλημέρα Αστεροειδά! Ευχαριστώ για την γνώμη σου, την πολύ όμορφα διατυπωμένη και τεκμηριωμένη. Τελικά, οι γνώμες διίστανται αλλά έχεις απόλυτο δίκιο στην αιτιολόγηση: όσοι για τον α’ ή β’ λόγο έχουμε αγαπήσει αυτή την ταινία ως ηθογραφία, μας αρέσει η παραπομπή. Σε όσους δεν άρεσε ή την βλέπουν περισσότερο ως κωμωδία, θα προτιμούσαν την απεξάρτηση από τον Τζαβέλλα.

    Πάντως, καλώς ή κακώς, να εξομολογηθώ ότι δεν με έχει πλησιάσει εκδότης για να το τυπώσει, οπότε για την ώρα το αφήνουμε έτσι και βλέπουμε – χαχαχα 😉

  24. Exω υπαρξει στο περιπου γκομενα του τυπου της πιτσιρικας σε γενικες γραμμες,οσον αφορα το πλαισιο δηλ.,επ’ουδενι βιολι τετοιας
    ποιοτητας και δεν παριστανω τη μετριοφρονα.Η ομοιοτης κυριως
    στο τηλεφωνημα.Ειχα την αφελεια να φανταζομαι οτι Εκεινος μ’αγα-
    πουσε.Νομιζα μαλιστα οτι θα ημουν καλυτερη επιλογη.Τωρα αντιλαμ-
    βανομαι τι κουτορνιθι ημουν.Για φαντασου!εφτασα στο σημειο να
    ελπιζω οτι ,οσο γελοιο κι αν ηταν το τηλεφωνημα,εκτος απο το οτι
    εγω θα κερδιζα τον Αντρα της φτωχης ζωης μου,θα τον απαλλασσα
    απο κατι που δεν του πηγαινε.
    Οπως βλεπετε,το Στραντιβαριους κατελαβε μιση μεριδα παραγραφου..

  25. @yafoundo:
    Από τότε που το ανέβασα αυτό το κείμενο, τα σχόλια που είχα έδειχναν ότι πολλοί έβρισκαν κομμάτια του εαυτού τους μέσα του. Μου αρέσει αυτό, δείχνει ότι το κείμενο βγήκε καλό.
    Καλώς ήλθες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: