• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Μαρτίου 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Φεβ.   Απρ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Εσείς τι διαβάζετε;

Με προσκάλεσε η Κροτ να γράψω τα επτά αγαπημένα μου βιβλία (κάτι σαν τις θανάσιμες αμαρτίες ένα πράμα) κι επειδή από μικρός γαλουχήθηκα με σωστές αρχές, ξέρω ότι στις προσκλήσεις ωραίων γυναικών δεν λέμε ποτέ όχι!

(εμετικά κολακευτικός είπατε???)

Αντιπαρέρχομαι. Το θέμα μου είναι ότι μετά από μια ολόκληρη ζωή χωμένος πίσω από τυπωμένες σελίδες, διαπιστώνω ότι δεν έχω αγαπημένα βιβλία. Δεν είναι τα βιβλία που ξεχωρίζω πια, αλλά οι συγγραφείς. Κάπως σαν τη μουσική: δεν ακούς το Shine on you crazy diamond, αλλά τους Floyd. Δεν ξεχωρίζεις μόνο το Tommy αλλά την πορεία των Who συνολικά.

Έτσι, αποφάσισα να το πάω λίγο αλλιώς το παιχνίδι: λίστα με τους επτά αγαπημένους μου συγγραφείς σήμερα. Σημαντικό το σήμερα, γιατί η Ένιντ Μπλάϊτον (οι Μυστικοί Επτά καλέ!) χάνει το πόστο που είχε μέχρι να φτάσω 11 χρονών. Ο ορισμός μου για το «αγαπημένος» είναι απλός: ποιανού συγγραφέα διαβάζεις το ένα βιβλίο μετά το άλλο μέχρι να τον/την εξαντλήσεις. Θέμα addiction δηλαδή.

Πάμε λοιπόν:

  1. Τόνι Μόρισσον. Υπέροχα δυναμική, γραφή που πάλλεται από ενέργεια και πλούτο, χαρακτήρες από σάρκα και οστά και λόγος που θυμίζει μουσική. Άλλο πράγμα. Αγαπημένο βιβλίο: Jazz. Σε έκθεση βιβλίου διάβασα την πρώτη σελίδα και ήξερα ότι αυτό το βιβλίο πρέπει να το αγοράσω.
  2. Τζον Στάϊνμπεκ. Αξιοθαύμαστος, λεπτομερής, με άρτιους χαρακτήρες και εμμονή στις λεπτομέρειες, ο καλύτερος συγγραφέας μυθιστορημάτων είναι Αμερικάνος και μάλιστα Καλιφορνέζος! Τα σταφύλια της οργής και ο Δρόμος με τις φάμπρικες είναι προφανώς αριστουργήματα, αλλά για μένα παραμένει ιδιαίτερα αγαπητό ένα λιγότερο γνωστό έργο του, «Το φεγγάρι έπεσε».
  3. Ούρσουλα Λε Γκεν. Με όνομα που παραπέμπει σε φτηνή παραγωγή τσόντας, στέλνει αδιάβαστους τον Γκίμπσον και την παρέα του. Φαντασία με υπαρξιακούς προβληματισμούς, τι παραπάνω να ζητήσω; «Το όνομα του κόσμου είναι Δάσος» απλώς τέλειο, αλλά και το Έπος της Γαιοθάλλασας δεν πάει πίσω.
  4. Τζόναθαν Κόου. Αν (λέμε) κάποτε (λέμε τώρα) καταφέρω να γράψω βιβλίο ολόκληρο (μην γιουχάρετε «ψωνάρα» και τέτοια) αυτό είναι το στυλ γραφής που πραγματικά έχω ζηλέψει. Ειλικρινά αναρωτιέμαι τι να πρωτοσημειώσω από τα βιβλία του. Τελικά, η Λέσχη των τιποτένιων κερδίζει με βραχεία κεφαλή το Ωραίο πλιάτσικο. (σωστή επιλογή Κροτ!)
  5. Θουκυδίδης. Αρχίζω να αμφισβητώ το παιχνίδι τώρα, γιατί οι αρχαίοι συγγραφείς δεν έχουν βγει σε βιβλίο όπως το εννοούμε σήμερα. Ωστόσο, αν δεν έχετε διαβάσει τα δύο βιβλία των «Σικελικών» δεν ξέρετε τι χάνετε. Ο Θουκυδίδης δικαίως κέρδισε στη συλλογική μνήμη τον τίτλο του μεγάλου ιστορικού, αλλά τα δύο αυτά βιβλία και ο τρόπος που καταγράφονται τα γεγονότα θα μπορούσαν να τον κάνουν τραγωδό και ανταγωνιστή του Σοφοκλή και του σιναφιού του! Κυνηγήστε το άμεσα.
  6. Ζακλίν ντε Ρομιλύ (αν το προφέρω σωστά, μπορεί να είναι περισσότερο προς το «Ρομιγύ»). Αφού φύγαμε που φύγαμε από την λογοτεχνία, γιατί να μην μιλήσω και για μία από τις λίγες συγγραφείς που κάνει γραμματολογία. Ο Αλκιβιάδης της είναι συναρπαστικός ακόμα και για τον ανυποψίαστο αναγνώστη, ενώ η εκλαϊκευμένη εκδόχή του πορτραίτου του Έκτορα στον Όμηρο αποτελεί ανάγνωσμα από τα λίγα!
  7. Τόνυ Μπουρνταίν. Ε, ξεφύγαμε από την λογοτεχνία, ήταν δυνατόν να μην ρίξω και κάτι προς το γαστρονομικό; Με λίγα σχετικά βιβλία, ο Μπουρνταίν είναι από τους ελάχιστους συγγραφείς που ξέρω εκ των προτέρων ότι θα αγοράσω το επόμενο πόνημά του. Ένας μάγειρας που ανακατεύει συνταγές, εμπειρές ζωής και φιλοσοφία ευζωίας λες και τα πίνει με τους κολλητούς του. Το Κουζίνα Εμπιστευτικόν παραμένει η κορωνίδα, αλλά δεν μπορώ να αγνοήσω τα πονηρά συνωμοτικά χαμόγελα που μου χάρισαν και τα άλλα δύο.

Τιμητική αναφορά: Ο μικρός πρίγκηπας του Εξεπερύ. My desert island book. Πολύ απλά, ακόμα το θεωρώ την πιο συμπυκνωμένη και εύπεπτη μορφή φιλοσοφίας που έχει κυκλοφορήσει ευρέως.

Και έχω αφήσει κόσμο και κοσμάκη στην απ’ έξω. Περιπτώσεις σαν τον Σαραμάγκου και τον Κόνραντ επειδή έχω διαβάσει μόνο ένα βιβλίο τους μέχρι τώρα (Το κατά Ιησού Ευαγγέλιον και τη Γραμμή Σκιάς αντίστοιχα), αγαπημένους που δεν χωρέσαν σαν τον Άρθουρ Κλαρκ (οι Επικυρίαρχοι είναι το κάτι άλλο!), τον Χάϊνριχ Μπελ (όχι τόσο για την Καταρίνα Μπλουμ, όσο για τον Σύντροφο με τα Μακρυά Μαλλιά), τον J.R.Τόλκιν (προφανώς), το Ντάγκλας Άνταμς (προφανέστατα), το Νίκο Καζαντζάκη (Καπετάν Μιχάλης είναι αυτός!), τον Μίκαελ Έντε (Μόμο και όχι μόνο). Υπάρζουν και οι ποιητές, που δεν μπορείς να προσδιορίσες συγκεκριμένη συλλογή, αλλά τουλάχιστον τρεις με έχουν αφήσει να κοιτάζω με δέος την σελίδα από την ικανότητά τους και την συμπυκνωμένη ανθρωπιά που βγάζουν (και αναφέρομαι στην ιερή τριάδα των Καβάφη – Σεφέρη – Ελύτη). Άφησα έξω κοτζάμ Ντοστογιέφσκι, και δεν θυμάμαι άλλο βιβλίο να έχει παίξει με τέτοια άνεση με την ψυχολογία μου όπως το Έγκλημα και Τιμωρία! Last but not least, ο άνθρωπος που με συντρόφευε σε όλο το Δημοτικό, ο Ιούλιος Βερν, η φαντασία του οποίου ήταν ένα δώρο για την πεζή και ανιαρή ανθρωπότητα.

Αααααχχχχ….Να μπορούσα να διαβάζω βιβλία με τον ίδιο ρυθμό που τα αγοράζω! Δεν χωράνε στη μέρα μου πια!

Με την απέλπιδα ελπίδα να κλείσουν κάποια στιγμή τα παιχνίδια της μπλογκόσφαιρας, και έχοντας τσεκάρει ποιοι δεν έχουν ανεβάσει σχετικό ποστ ακόμη, περνάω πάσα στους: Χαρτοπόντικα, Σοφία, Έντεκα (εντάξει, εσύ ανέβασε 11 βιβλία!), Cyrusgeo και Καιρό (ο οποίος εξακολουθεί να έχει τα σχόλιο κλειστά για μας του WordPress, τι να κάνουμε, κανείς δεν είναι τέλειος, χαχαχα!!!)

Άντε, καλό βράδυ σε όλους!

Advertisements

28 Σχόλια

  1. πλησιάζει πάσχα και θες να σου φέρω κρασάκια, ε; εξού και οι κολακείες…
    έκλεψες όμως. είπαμε εφτά και εσύ κατέβασες τη μισή σου βιβλιοθήκη!

    χαλάλι, όμως, γιατί τα περισσότερα είναι διαμάντια και μου θύμησες πως πρέπει να ξεσκονίσω μερικά που εχω καιρό να ξαναδιαβάσω!

    κι εγώ πάντως επλίζω να μη συνεχιστούν τα παιχνίδια, έχει καταντήσει λεύκωμα του Γυμνασίου η μπλογκόσφαιρα.

  2. Θυμάσαι στο Jazz μια στιγμή που περιγράφει τις γυναίκες που περιμένουν τους άντρες τους να επιστρέψουν … πρέπει να ήταν 3 – 4 σελίδες περιγραφή, που με έκανε να κλαίω ασταμάτητα.

    Σου βγάζω το καπέλο για την Τόνι Μόρισσον, Μπαμπάκ-αττάκ.
    Γράφει τόσο γυναικεία (με την καλή έννοια) και με τόσο έντονη φυλετική συνείδηση…
    Περιττό να πω ότι είναι από τις αγαπημένες μου γυναίκες συγγραφείς και ότι έχω όλα τα βιβλία της.

  3. XAXA, λίγο ακόμα και δεν θα χρειαζόταν να βάλω τους αγαπημένους μου συγγραφείς, θα παρέπεμπα απλά στο post σου!!
    ;-D

  4. Λοιπόν, αυτό είναι… περίεργο. Έχουμε κοινούς αγαπημένους συγγραφείς αλλά διαφορετικά βιβλία…

    Βλέπω Ούρσουλα Λε Γκεν και αυτόματα σκέφτομαι το «Ο αναρχικός των δυο κόσμων». Διαβάζω το όνομα του Τζοναθαν Κόου και φαντάζομαι «Το σίπτι του ύπνου». Και πάει λέγοντας…

    Τέλος πάντων. Απλώς μου έκανε εντύπωση αυτή η… «ασυμπτωτική σύμπτωση».

    καλημέρα

    May the Force b with u…
    papet

  5. Jacqueline De Romilly ε; Με εντυπωσίασες! έχω διαβάσει πολλά βιβλία της- το θεατρολογικό του πράγματος βλέπεις…
    Για τη «Λέσχη των Τιποτεένιων» τι να πω ε; Τίποτα. Απλώς ξεροβήχω… 😉

  6. επιτέλους διαφωνώ!!!
    Τον μισώ αγαπητέ τον Ιούλιο Βερν.
    Πάντα με τρόμαζαν όλες αυτές οι ιστορίες και τα υπερφυσικά μαλάκια.
    Επίσης αγνοώ τον Μπουρνταίν… να ντρέπομαι;;;

    σε όλα τα άλλα, πολύ σας χάρηκα 🙂

  7. @Κροτ:
    Μπορεί να αργώ να ανταποκριθώ στα παιχνίδια, αλλά είναι να μην πάρω μπρος! χαχαχα
    Εγώ πολύ σπάνια πια ξαναδιαβάζω βιβλία, καλά – καλά δεν προλαβαίνω να περάσω πρώτη ανάγνωση τα καινούργια που αγοράζω! (γκρουμφ)

    @Μανταλένα:
    Έχεις απόλυτο δίκιο και για την γυναικεία ματιά και για την συνειδητοποιημένη φυλετική τοποθέτηση, η οποία όμως ποτέ δεν επισκιάζει τις παναθρώπινου χαρακτήρα καταστάσεις που πραγματεύεται. Ειδικά το Jazz ήταν απίθανο, θυμάμαι πολύ έντονα ότι διάβασα την πρώτη σελίδα με την πρωταγωνίστρια που επιστρέφει από την κηδεία και αφήνει ελεύθερο τον παπαγάλο και είχα ανατριχιάσει σύγκορμος!
    Ως αναγνώστη μας κάνει ό,τι θέλει, είμαστε παιχνιδάκια στις διαθέσεις της. Και μου αρέσει πολύ αυτό σε έναν συγγραφέα! Πραγματικά υπέροχη, και όχι πολύ γνωστή τελικά.

    @Σοφία:
    Εξυπνάδες! 😉

    @Papet:
    χεχε, πραγματικά ενδιαφέρον! Να σε συγχαρώ για το καλό σου γούστο; 😉
    Να πω πάντως ότι τον Αναρχικό των δύο Κόσμων κακώς δεν τον ανέφερα, έπρεπε κι αυτός να φαίνεται στην λίστα της λε Γκεν.

    @Αλεπού:
    Μην κοιτάς που έχω ξεπέσει στα blog, είμαι διαβασμένο παιδί, χαχαχα

    @allmylife:
    Μα καλά, ούτε το Δύο χρόνια διακοπές δεν σου άρεσε;
    Θύμησέ μου όταν φύγω για Camel Trophy να μην σε πάρω μαζί!
    Ο Μπουρνταίν είναι σεφ που γράφει κι όλας. Αλλά τα βιβλία του δεν είναι βιβλία μαγειρικής per se, αλλά μάλλον σκέψεις περί της μαγειρικής, της γαστρονομίας και της ευζωίας γενικότερα. Είναι αριστοφανικά βωμολόχος και απολαυστικά ευθύς στις περιγραφές του. Σου προτείνω να πάρεις τουλάχιστον το Κουζίνα εμπιστευτικόν, για να δεις πώς σου φαίνεται. Να μην ντρέπεσαι όμως, είναι πολύ εξειδικευμένη περίπτωση και όπως είπα «αγαπημένο» συγγραφέα θεωρώ αυτόν που μόλις δω καινούργιο βιβλίο με το όνομά του απάνω, θα το αγοράσω οπωσδήποτε.
    Φιλιά!

  8. Υπέροχες επιλογές Μπαμπάκη!!!

    Εμ φαίνεται ο βιβλιοφάγος ο καλός 😀

    Μπουρνταίν και ντε Ρομιγύ μου έχουν ξεφύγει (καλά δεν τα πάω τα γαστρονομικά βιβλία γιατί είναι καταστροφή για την ήδη κουτσή δίαιτα) αλλά αυτούς που άφησες απέξω τους λατρεύω ΟΛΟΥΣ χεχε.

    Από Σαραμάγκου διάβασε οπωσδήποτε την Τυφλότητα – είναι από τα πιο συγκλονιστικά βιβλία EVER.

    Και η Δέλτα;

    Ψάχνω ακόμη κόσμο που να έχει διαβάσει Πάβελ Κόχουτ πάντως 😉

  9. Α, ξέχασα, κι εγώ μισώ τον Ιούλιο Βερν. Υο μονο που μου άρεσε ήταν ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες -το καρτούν βεβαια, έτσι;

    Και σιγά μη διαβάζουμε βιβλια με συνταγες, ρε! Μόνο τη Βέφα δεν συμπεριέλαβες!!! χοχοχο!
    (τι είναι το κατίκι είπαμε;)

  10. Ωχ, τι με βάζεις να κάνω, τώρα…

    Πρέπει να κάτσω να θυμηθώ τι έχω διαβάσει και τι μου άρεσε — γιατί τα τελευταία χρόνια αρχίζω βιβλία και δεν τα τελειώνω ποτέ…

  11. Ουφ! Ευτυχώς που δεν μου έχει έρθει ακόμα το μπαλάκι των βιβλίων, διότι δεν θα ήτο μπλογκ αυτό, αλλά βιβλιοπωλείο! 😉

  12. @Idάκι:
    Εντάξει, Μπουρνταίν και ντε Ρομιγύ είναι πολύ εξειδικευμένες προτιμήσεις! Δεν έχω διαβάσει Πάβελ Κοχούτ, το σημειώνω για το μέλλον. Η Δέλτα επίσης είναι από αυτούς που δεν άντεξαν τον τυφώνα «εφηβεία» χεχεχε. Όσο για τον Σαραμάγκου, ο άνθρωπος είναι Θεός, θα κυνηγήσω κάθε βιβλίο του που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά (γιατί να μάθω Πορτογέζικα στα καλά καθούμενα δε νομίζω ότι παίζει!)

    @Κροτ:
    Το κατίκι είναι ένα κατσίκι χωρίς σίγμα. Όπως εσύ είσαι μία αναίσθητη χωρίς όρια. Ουφ!

    @cyrusgeo:
    Κι εγώ σ’ αγαπώ. Μπουχαχαχαχαχαχα!!!! 😉

    @An-Lu:
    Είναι να μη γίνει η κακή αρχή με κάτι τέτοια θέματα! Θεωρώ ότι οπωσδήποτε θα καταλήξει και σε σένα!

  13. Να διαλέξεεις μόνο 7 απ΄τ΄αγαπημένα σου βιβλία? Σπαζοκεφαλιά το κόβω! Ενδιαφέρουσες επιλογές, αγαπητέ. 😉

  14. Μοιράζομαι μαζί σου την αγωνία του χρόνου! Δεν προλαβαίνω να διαβάσω ούτε το 1/10 από τα βιβλία που θα ήθελα. Λε Γκεν: Θεά!
    Σημ: Ρε συ Μπαμπάκη, επειδή εσύ ξέρεις τα πολλά κι ο νους σου κατεβάζει, λύσε μου μια απορία. Γιατί κανείς δεν ρωτάει εμένα για βιβλία; Επειδή με αποκαλούν υπόκοσμο ή γιατί έχει περάσει η allmylife το μήνυμα πως δεν έχω επίπεδο; 🙂

  15. Μπαμπάκη μου, πες στον από πάνω κύριο σε παρακαλώ πάαααρα πολύ πως μετά από το ανέκδοτο (!) που δημοσίευσε στο μπλογκ του, μόνος του περνάει τα μηνύματα………………………

  16. Τόνυ Μπουρνταίν, αγαπημένος πολύ όμως! Γιατί η γεύση είναι υπέρτατη όλων των αισθήσεων (εντάξει είμαι λίγο υπερβολική αλλά είμαι φαγού τι να κάνουμε!).

    @sofogreg, κοτζάμ εκδοτάρα είναι δυνατόν να μην έχεις διαβάζεις αρκετές ντουζίνες βιβλία;

    Καλημέρα σας

  17. ως αναίσθητη χωρίς όρια, που είμαι πέρασα να σου αφήσω σχόλιο, να δεις τη φάτσα μου, να σου θυμίσει τα κατσίκια και τα Δομοκά, να συγχυστείς και να τα πάρεις και να με βρίσεις!!!

    Γιούχου!

  18. Μία στους εφτά έχουμε κοινή, αλλά τι μία! Η Ούρσουλα ΛεΓκέν είτε γράφει «επιστημονική φαντασία» (Αναρχικός των Δύο Κόσμων, Το Αριστερό Χέρι του Σκότους) είτε σκέτο «fantasy» (‘Επος της Γαιοθάλασσας) ξεφεύγει από τις ταμπέλες και γράφει Λογοτεχνία. Ιδίως στο τελευταίο χρησιμοποιεί τελείως προσχηματικά (μακάρι βέβαια όλα τα λογοτεχνικά προσχήματα να ήταν τέτοιου επιπέδου) έναν φανταστικό κόσμο που πλάθει η ίδια -στα χνάρια του Τόλκιν και άλλων- για να κάνει μαζί με τους αναγνώστες της ένα ταξίδι στην ψυχή του καθενός: όλοι μας έχουμε τη Σκιά μας…Μια συγγραφέας που αγαπά τόσο τους ήρωες όσο και τους αναγνώστες της…

  19. Ξέρω 2-3 από αυτούς που ανααφέρατε! Είμαι πολύ περήφανη! Η συγκίνηση είναι μεγάλη και δεν θα την αντέξω βραδιάτικα! Δεν σχολιάζω περαιτέρω! 🙂

  20. 1) Τζόναθαν Κόου. Μέγας! Αλλά είναι το… αντίθετο του Κινγκ! Γράφει κάθε τρία τέσσερα χρόνια. Ανυπομονώ για το 6ο του βιβλίο.

    2) Θουκιδίδης… Είναι και επίκαιρος. «Δαρείου και Παρυσάτιδος γίγνονται παίδες δύο…». Αλήθεια, το είδες το «300»; Εγώ το είδα χθες. Η γνώμη μου (για την ταινία και το σαματά που γίνεται) στο τελευταίο μου ποστ.

  21. Θουκιδίδης; Όχι βέβαια… Του Ξενοφώντα είναι. Με διόρθωσε ο Ντόντος. Ευτυχώς…
    (Φαντάσου, στα αρχαία έπαιρνα σχεδόν πάνυτα εικοσάρια. Αλλά κοντεύουν 30 χρόνια από τότε. Σκουριάζει, το ρημάδι…)

  22. κάτι άκουσα…………………….
    ε;

  23. @Ρενάτα:
    Σπαζοκεφαλιά από τις λίγες! Γιαυτό κι εγώ το γύρισα στους συγγραφείς.
    Να είσαι καλά!

    @SG:
    Αυτό το θέμα με τα βιβλία που εδώ και καιρό αγοράζονται με ρυθμό ταχύτερο απ’ ό,τι διαβάζονται είναι μεγάλη πληγή αδελφέ!
    Όσο για τον καημό σου που δεν σε κάλεσε κανείς: ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!! Μ’ άρεσε ο τρόπος που το διατύπωσες! 🙂

    @allmylifelila:
    Τελικά το κάναμε τελείως τσατ εδώ μέσα!

    @Λούκι:
    Και φαγού; Μια χαρά θα τα βρούμε μου φαίνεται!

    @Κροτ:
    Θα πάω να πάρω μια κούκλα Κρότκαγια και θα σου κάνω βουντού, δεν βλέπω άλλο τρόπο να ξεμπλέξω εδώ μέσα!

    @εγώ (ή μήπως «εσύ»?):
    Καλώς ήλθες. Ακριβώς όπως τα λες. Το μεγάλο γέλιο είναι με το δεύτερο βιβλίο του Έπους, το οποίο το διάβασα μονοκοπανιάς το πρωί της μέρας του γάμου μου. Όταν λέμε «καθόλου αγχωμένος» όπως καταλαβαίνεις εννούμε τον υπογράφοντα, χαχαχα!!!
    Οι άλλοι έξι δεν σου αρέσουν καθόλου;

    @goudaki:
    Ξέρω από…έγκυρη πηγή ότι είσαι κορίτσι με τα γαλλικά του και το πιάνο του, οπότε είμαι σίγουρος ότι και τα ονόματα των συγγραφέων θα έρθουν φυσικά, χεχεχε

    @Χρήστος:
    Για τον Κόου: κι εγώ το ίδιο.
    Για τον…Ξενοφώντα: Βρε ξεκόλλα και σε πήραμε χαμπάρι! χαχαχα. Το 300 δεν το έχω δει ακόμα, έχω διαβάσει το κόμικ εδώ και χρόνια και το βρίσκω εξαιρετική δουλειά, αλλά τυπικός Φρανκ Μίλλερ: νουάρ, ρυθμός και ατμόσφαιρα, αλλά δεν αντέχει σε ιδεολογική ανάλυση. Και δε νομίζω ότι είναι και δίκαιο να το δει κανείς έτσι. Πάντως η συλλήβδην απόρριψη από τους κριτικούς βρώμαγε υπερβολή από μίλια μακρυά!

    @allmylife:
    Δεν σε έπιασα….. :^/

  24. Για να πω την αλήθεια, από τους άλλους έξι έχω διαβάσει μόνο το «Το Φεγγάρι Έπεσε» (ξέρω, παράλειψη που δεν έχω διαβάσει άλλα του Στάινμπεκ) που όντως ήταν πολύ καλό, και αποσπάσματα από τον Θουκυδίδη… Οπότε για τους άλλους έξι ουσιαστικά δεν έχω άποψη…

  25. @εγώ:
    Οπότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις το ποστ και σαν λίστα προτάσεων. Άλλωστε, αν συμφωνούμε τόσο στη Λε Γκεν, σίγουρα δεν θα σε αφήσουν αδιάφορο και οι υπόλοιποι! 😉

  26. […] 10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς ; Εδώ βλ. σχετικό ποστ. […]

  27. αααααα ένας θαυμαστής του Τζόναθαν Κόου !
    Γίναμε δύο παλικάρι. Μόνο που εγώ ψηφίζω ως καλύτερο το «Τι ωραίο πλιάτσικο» και αμέσως μετά το «σπίτι του ύπνου».

  28. @Σακαφιόρα:
    Η γνωστή διαμάχη στους κόλπους των οπαδών του Κόου, ε; Εντάξει, δεν είναι και αντιδικία ουσίας… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: