• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Απρίλιος 2007
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μαρ.   Μάι. »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    30  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Αιτία κι αφορμή για όλα αυτά

Ακολουθεί σεντόνι αυτοβιογραφικό και επετειακό συνάμα. Κλείνω χρόνο σήμερα. Αλλά το θέμα μου είναι τι έκανα πριν ξεκινήσω το μπλογκ και γιατί το άρχισα.

Όπως ξέρετε (κι αν δεν ξέρετε, σίγουρα το υποψιαστήκατε από τον τίτλο του blog διότι ως αναγνώστες είστε ξεφτέρια και τσίφτες) είμαι πατέρας. Μπαμπάς. Και μάλιστα χαζο-μπαμπάς εντελώς εντελώς εντελώς, μα εντελώς, σε επίπεδο ξεβρακώματος δηλαδή. Αυτό τον καιρό, με σκοτεινή εξαίρεση τα (σε διαρκή χαμό) επαγγελματικά μου, είμαστε πολύ καλά στο σπίτι. Και σε υγεία, δόξα τω Θεώ, και σε διάθεση. Σα να ζούμε ένα μήνα του μέλιτος για τρεις είμαστε ώρες – ώρες, φτύστε μας.

Δεν ήταν πάντα τόσο απλά τα πράγματα. Ή μάλλον, έτσι απλά ήταν τα πράγματα πριν περιπλέκουν απότομα.

Τον Σεπτέμβρη του 2005 ξεκίνησε μια περίοδος που θα αναστάτωνε την κοινή ζωή μας για αρκετό καιρό. Το πρώτο που συνέβη ήταν ότι η καλή μου και το παιδί θα ήταν Αθήνα, σε αντίθεση με την προηγούμενη χρονιά που εκείνοι ήταν στο Νησί κι εγώ στους χειμωνιάτικους σκυλοπνίχτες να πηγαινοέρχομαι. Το δεύτερο μεγάλο νέο ήταν ότι το παιδί πήγε για πρώτη φορά στη ζωή του παιδικό σταθμό. Όσοι έχετε παιδιά να ξέρετε ότι ο πρώτος χρόνος στον παιδικό, σε όποια ηλικία και αν έρθει, θα συνοδευτεί από εξωφρενικές σε διάρκεια και ένταση ιώσεις. Όσο κρατιέται το μέτρο, καλό κάνουν γιατί χτίζεται το ανοσοποιητικό του παιδιού. Όσο κρατιέται το μέτρο είπα. Και το τρίτο γεγονός ήταν ότι η ήδη πιεσμένη καθημερινότητα της δουλειάς μου πήρε μια νέα ανατριχιαστική τροπή με την έλευση ενός στρατόκαβλου συνεργάτη / προσωρινού προϊστάμενου από το εξωτερικό. Ήταν Αυστριακός και είχε ακριβώς τον χαρακτήρα των ανθρώπων με τους οποίους ο Αδόλφος έχτισε τόσο επιτυχώς την φήμη του κόμματός του. Επιπλέον θεωρούσε φυσιολογική μια μέρα στο γραφείο που ξεκινά στις 8 (το πρωί) και τελειώνει στις 11 (το βράδυ) για να συνεχίσεις να δουλεύεις από το σπίτι μέχρι τις 2 more or less.

Δεν θα μπω σε άλλες λεπτομέρειες, θα πω απλώς ότι για πάνω από δύο μήνες που αγωνιζόμουνα κάθε μέρα να φτάσω σπίτι πριν τις 9:30 για να προλάβω το δίχρονο (τότε) παιδί μου ξύπνιο. Κάποια στιγμή άρχισε να τον ταλαιπωρεί μια ωτίτιδα. Πονούσε, δεν μπορούσε να κοιμηθεί και ο πυρετός ήταν παράξενα επίμονος. Δύο πρωινά αργότερα ο μικρός άρχισε να προσέχει το χέρι του και να κλαίει αν του το αγγίζαμε. «Τράβηγμα» φανταστήκαμε. Η παιδίατρος παρέμενε καθησυχαστική. Τράβηγμα; ΟΚ.

Μετά ξημέρωσε και ένα παιδί που από τους 11 μήνες του έτρεχε, δεν μπορούσε ούτε να περπατήσει.

Το «Παίδων» είναι μια εμπειρία που εύχομαι ολόψυχα να μην χρειαστεί να ζήσουν οι γονείς, αν και δεν το βλέπω ρεαλιστικό. Παιδιά πονεμένα, γονείς μέσα στο άγχος, στοιβαγμένοι σαν πρόσφυγες ο ένας πάνω στον άλλο, σε ένα περιβάλλον που απέχει πολύ από το να αποπνέει αισιοδοξία. Γιατροί και νοσηλευτές κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες να ανταποκριθούν στις ανάγκες, αλλά γίνεται χαμός κι όταν βλέπεις παιδιά που πονάνε, ε δεν μπορείς να μην έχεις αγωνία.

Για να μην πολυλογώ (αρκετά έχουμε ασχοληθεί με νοσοκομεία όλοι μας τον τελευταίο καιρό, σώνει πια!) τον μικρό τον είχε χτυπήσει πνευμονιόκοκκος. Είναι ένας κωλο-ιός που καβαλάει το αίμα, κυκλοφορεί στο σώμα και όπου βρει αδυναμία αρχίζει και χτυπάει. Εξ ου και εμφανιζόντουσαν συμπτώματα άσχετα εκ πρώτης όψεως μεταξύ τους: ωτίτιδα, ακαμψία στον αγκώνα, πόνοι στο ισχύο, κλπ. Ενδοφλέβια αντιβίωση για 10 μέρες, το αγγελούδι μας ήταν με την πεταλούδα καρφωμένη στο χέρι και τον τρόμο στο βλέμμα κάθε φορά που έβλεπε νοσοκόμα να πλησιάζει, αφού έπρεπε να τον τρυπάνε για εξετάσεις αίματος κάθε τρεις και λίγο. Μέχρι και την ημέρα της εξόδου είχαμε αμφιβολίες για το αν θα υποχωρήσει η φλεγμονή στον αγκώνα του παιδιού και αν τελικά θα γλιτώσει το νυστέρι ή όχι.

Περάσαμε δέκα σκληρά, εξοντωτικά μερόνυχτα εκεί μέσα. Δέκα μερόνυχτα που η καλή μου κοιμόταν σε ένα στενό νοσοκομειακό κρεβάτι αγκαλιά με τον γιο μας, εγώ έφευγα από το γραφείο κατά τις 16:00 για να την σκαντζάρω, να πάει να κάνει ένα μπάνιο και δουλειές στο σπίτι για να ξανάρθει κατά τις 21:00, να γυρίσω εγώ σπίτι, να μαγειρέψω κάτι πρόχειρο για την επόμενη μέρα και να δουλέψω μέσα στη νύχτα όσο αντέχω γιατί το αυστριακό κτήνος δεν θεωρούσε ότι το να έχω το παιδί μου στο νοσοκομείο ήταν επαρκής λόγος για να χαλαρώσω.

Οφείλω πολλές ευχαριστίες εδώ στους γιατρούς που βοήθησαν το παιδί μου να γίνει καλά, αλλά δεν θεωρώ σωστό να πω συγκεκριμένα ονόματα δημοσίως. Θα κάνω μία και μόνη εξαίρεση: Μακρέας λέγεται ο άνθρωπος, ορθοπεδικός. Εκτός από γιατρός είναι και Άνθρωπος – από τους λίγους που δεν φοβούνται να κάνουν πλάκα και να «γελοιοποιηθούν» μπροστά σε ένα βρέφος προκειμένου να το κάνουν να νιώσει πιο ήρεμο.

Βγήκαμε αλλά δεν ηρεμήσαμε. Ήμασταν ιδιαίτερα άτυχοι, καθώς στο καπάκι ο εξασθενισμένος οργανισμός του γιόκα μας αναγκάστηκε να τα βάλει με νέα επίθεση: λοιμώδης μονοπυρήνωση, όπως μάθαμε πολύ αργότερα. Ασθένεια της εξάντλησης. Χτυπάς τους πυρετούς σου και σε αφήνει κομμάτια. Είσαι συνέχεια κουρασμένος και ανήμπορος να αποκρούσεις νέες ιώσεις. Το παιδί ήταν ανεξήγητα άρρωστο 3 με 4 ημέρες κάθε γαμημένη εβδομάδα και ο καιρός περνούσε με 40άρια πυρετούς, νύχτες που κοιμόμασταν στις μοκέτες για να είμαστε και οι δυο κοντά του, βραδιές μέσα στη μπανιέρα μπας και χαμηλώσει η θερμοκρασία, ύπνους σε ακινησία με το παιδί ξαπλωμένο απάνω μας για να το ζεσταίνουμε κάπως με το κορμί μας. Το φριχτό ήταν ότι η παιδίατρος δεν πήρε χαμπάρι, για σχεδόν ένα μήνα δεν καταλαβαίναμε τι έχει το παιδί και είναι συνεχώς άρρωστο και μόνο αφού αλλάξαμε γιατρό κάναμε ένα σετ εξετάσεων που έδειξαν τι έτρεχε και τουλάχιστον γνωρίσαμε το όνομα του εχθρού, γιατί μέχρι τότε υποθέταμε τα πάντα.

Έτσι πέρασαν ο Οκτώβρης, ο Νοέμβρης και ο Δεκέμβρης του 2005. Με τον μικρό διαρκώς άρρωστο και ταλαιπωρημένο κι το σπίτι γεμάτο αντιπυρετικά και χαρτομάντηλα. Ακόμα και ανήμερα τα Χριστούγεννα το παιδί ήταν άρρωστο και περιμέναμε να δουλέψει το αντιπυρετικό για να ανοίξουμε τα δώρα του.

Πολύ αργότερα διαπιστώσαμε από δικές μου εξετάσεις αίματος ότι εκείνο το διάστημα πέρασα και εγώ την λοιμώδη μονοπυρήνωση αλλά την πέρασα στο πόδι. Από την αγωνία μας για το αγόρι μας δεν κοιτούσαμε τίποτα άλλο. Για να καταλάβετε τι γινόταν στο σπίτι για μήνες, η ασθένεια αυτή φέρνει απολυταρχική εξουθένωση και θεωρείται πολύ συχνή αιτία κατάθλιψης.

Πέρασε καιρός. Αλλάξαμε γιατρό, το project με τον Αυστριακό τελείωσε. Κόψαμε τον παιδικό σταθμό. Το παιδί άρχισε να μην αρρωσταίνει συνέχεια και μπήκε για τα καλά ο Μάρτιος για να νιώσουμε ότι η κατάσταση αρχίζει πραγματικά να καλυτερεύει για μας.

Γιατί όλη αυτή η ψυχοπλακωτική αφήγηση; Γιατί αγαπητοί μου, αν είστε bloggers πρέπει να αναγνωρίσετε κάτι απλό, πως κατά πάσα πιθανότητα μπήκατε σε αυτό το παιχνίδι ακριβώς όπως και εγώ. Δηλαδή μετά από μια περίοδο σκληρής και επίπονης κρίσεως. Και πάνω που νιώθεις ότι αρχίζεις πια να κουμαντάρεις την ζωή σου ξανά και να μην είσαι σε μια περίοδο διαρκούς πανικού, καταλαβαίνεις πως έχει μαζευτεί πολύ αγωνία μέσα σου. Χρειάζεσαι μια διέξοδο για όλες αυτές τις κραυγές που αθροίστηκαν στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Βρέθηκες στο κέντρο του κυκλώνα, όποια φύση κι αν είχε αυτός, και άντεξες και τώρα χρειάζεσαι κάπως να μιλήσεις για αυτό, κάπως να αφήσει τον ατμό που συσσωρεύτηκε μέσα σου να ξεφύγει. Σκέψεις, συναισθήματα και κραυγές σε τριγυρίζουν όλη μέρα, κι εσύ είσαι μπροστά σε μια οθόνη δουλεύοντας.

Τι κάνεις λοιπόν; Ξεκινάς ένα «διαδικτυακό ημερολόγιο». Και βουτάς στα βαθειά.

Κάπως έτσι, στις 14 Απριλίου του 2006 ο Μπαμπάκης ανέβασε το πρώτο του ποστ, χωρίς να ξέρει τι ψάχνει. Ένας χρόνος πέρασε κιόλας.

Από τότε έχουν ανέβει 246 posts (247 με το σημερινό), έχουν γίνει 3,865 σχόλια και έχουν κοπεί 10,243 σπαμ από τα φίλτρα του WP (σχεδόν τα τριπλά από τα σχόλια, αυτό με εντυπωσιάζει). Σε όλο αυτό το διάστημα έχω εκθέσει δημοσίως σημαντικό κομμάτι του εαυτού μου. Έχω βρει ένα εργαλείο αυτο-ψυχανάλυσης. Παράλληλα, έχω εκτιμήσει ανθρώπους και γνωρίσει φίλους μέσα από τα μπλογκ. Έχω απολαύσει κείμενα (και όχι μόνο) τόσο ζωηρά και ζωντανά που ούτε που φανταζόμουνα πως μπορώ να βρω. Έχω γελάσει, έχω κλάψει, έχω ενθουσιαστεί. Έχω «ακονίσει» το γράψιμό μου, κάτι που μια ζωή έλεγα ότι θα κάνω αλλά ποτέ δεν είχα δοκιμάσει τακτικά, ούτε (πολύ περισσότερο) εκθέσει προς τα έξω. Έχω καταγράψει εμπνεύσεις της φαντασίας μου, απόψεις μου ή στιγμές της ζωής μου κι έχω δει με ευχάριστη έκπληξη ότι ενδιαφέρουν κι άλλους. Έχω στήσει ακόμα και δεύτερο μπλογκ, εξειδικευμένο στο «βλάψιμό» μου, το κρασί. Και τελικά έχω ανακαλύψει ένα συναρπαστικό χόμπυ που είναι πολύ προσωπικό για να είναι δημόσιο και πολύ κοινοποιημένο για να είναι ιδιωτικό.

Έχω βρει εσάς κι εσείς εμένα.

Να μας χαιρόμαστε λοιπόν, κι άλλο κακό να μην μας έβρει!

Άντε, φιλιά πολλά και σας ευχαριστώ. Για όλα.

Advertisements

68 Σχόλια

  1. Χρόνια πολλά μπαμπάκη και καλή μπλογκοεπέτειο 🙂
    Να είστε όλοι καλά!
    Δεν ξέρω αν τα μπλογκς είναι ένα παράθυρο μετά από μια κρίση -ή παράθυρο στη δίνη μιας διαρκούς κρίσεως- αλλά είναι σίγουρα ανάσα

  2. Εύχομαι από εδώ και πέρα οι λόγοι που σε τσιγκλάνε να γράφεις, να είναι μόνο ευχάριστοι.
    Να είστε πάντα γεροί και ευτυχισμένοι 😀

    Καλημερούδια και χρόνια πολλά 🙂

  3. Να τα χιλιάσεις τα ποστ, Μπαμπάκη, με ευχάριστες αφορμές πάντα!;) Να τη χαίρεσαι την οικογένειά σου!
    Κι εμείς σ’ ευχαριστούμε για όλα αυτά που μοιράστηκες μαζί μας αυτό το χρόνο! 🙂

    υ.γ. Καλού κακού καμιά πλεξίδα σκόρδο ή κάνα ευχέλαιο με τόσα που μας βρήκαν γενικώς δε βλάφτει! 😀

  4. Γεια σου ρε άρχοντα!

    (και να ζήσουν οι εχθροί μας, για να σκάνε από την ζούλια τους)

  5. Χρόνια πολλά για την επέτειο και να είσαι καλά να γράφεις χωρίς να έχεις περάσεις εντάσεις πρώτα.
    Στην υγεία σου το κρασάκι σε λίγο…

  6. Σου είπα να ανεβάσεις άλλο ποστ, για να μπορέσω να κάνω φασαρία, κι εσύ τι ανεβάζεις; Αλλη μια συγκινητικούρα!

    Λοιπόν, αγαπημένε μου Μπαμπάκη, γκουχ γκουχ (καθάρισμα λαιμού – καθάρισμα σκουπιδακίου από το μάτι), θέλω να σου ευχηθώ εσένα προσωπικά, στην Ελένη και στον Αλέξη να είστε πάντα καλά, και πάντα ευτυχισμένοι. Δυσκολίες θα υπάρχουν πάντα, αλλά το θέμα είναι να είναι προσπελάσιμες και μετά να μπορούμε να μαζευόμαστε, να πίνουμε τα κρασιά μας (να τρώμε τα κινέζικά μας) και να λέμε «πάλι καλά, μια χαρά είμαστε, και εις άλλα με υγεία».

    Θέλω ακόμα να σου πω ότι εσείς οι τρεις είστε το πρότυπό μου. Είστε αυτό που θα ήθελα να είμαι και να κάνω στην ζωή μου -και που πολύ αμφιβάλλω αν θα επιτύχω.

    Σας αγαπάω πολύ και τους τρεις -ε, σ’εσένα έχω και μια μικρή αδυναμία.

    Δεν ξέρω αν η εδώ ψυχανάλυση δουλεύει -εμένα πάντως μου έχει κάνει καλό και κακό. Όλα κάνουν καλό και κακό, άλλωστε. Η δική σου πάντως μας έχει χαρίσει μερικά διαμαντάκια.

    Πάντα ν’ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε βρε -που λέει κι ο Νιόνιος!

  7. Χρόνια πολλά Μπαμπάκη!
    Από τα δύσκολα γινόμαστε καλύτεροι Ανθρωποι.. και πιο δυνατοί!
    Να είσαι πάντα καλά και να χαίρεσαι την οικογένειά σου!

  8. Εύχομαι, η μόνη επαφή σας από εδώ και πέρα με γιατρούς και blogs, να είναι προληπτικής φύσεως, και όχι θεραπείας! Keep mpampakiing!
    ;-D

  9. Τόσο λιτό, τόσο συγκινητικό κείμενο… Να είστε καλά όλοι σας, χρόνια καλά στο μπλογκ!

  10. καλή μπλογκοσυνέχεια χωρίς ντεπόν-πονστάν εναλλάξ και του χρόνου θα τις κάψουμε τις lorbef στο σύνταγμα!

    (αυτά τα σημάδια απ’ τον ύπνο στη μοκέτα, με το ένα τέταρτο του βλέφαρου κλειστό, είναι ανεξίτηλα :-/ )

  11. Χρόνια πολλά Μπαμπάκη!!
    Να είσαι πάντα καλά κι εσύ και η οικογένειά σου!!
    Κι εμείς έχουμε χαρεί πολύ που σε βρήκαμε!!! 🙂

  12. εμεις ευχαριστουμε.
    να χαιρεσαι την οικογενεια σου…

    καλη συνεχεια στο μπλοκινγκ!!!

  13. Να ΄ξερες ποσο σε καταλαβαινω! Ευχομαι να εχεις μονο ευχαριστες ιστοριες να διηγεισαι, να ειστε παντα γεροι κι ενωμενοι 🙂

  14. Χρόνια πολλά και να είσαι καλά εσύ και η οικογένειά σου.

    Ένα στιχάκι αισιοδοξίας το δωράκι μου: Help comes when you need it most – I’m cured by laughter.

  15. xronia polla ki allo kako na mi sas vrei!

  16. Καλημέρα σε όλες και όλους. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τις ευχές – και όχι μόνο.

    Πιο συγκεκριμένα:

    @Τζίνι:
    Παράθυρο κι ανάσα, σίγουρα. Και δουλεύει το ρημάδι, έτσι;

    @Θαλασσομπερδεμένη:
    Απ΄το στόμα σου και στου Θεού το αυτί!

    @Ρενάτα:
    Ένα μόνο ευχέλαιο; Πόσα είναι τα ελληνόφωνα blog, 6,000 περίπου; Ε, να μην πέσουν και άλλες τόσες πλεξίδες σκόρδου και ευχέλαια; χεχε
    Περαστικά να είναι όλα (που είναι) κι από κει και πέρα προχωράμε.

    @Πασκάλ:
    Γεια σου κι εσένα αδελφέ! Έτσι, έτσι. Κι όποιος μας μισεί, να μείνει έγκυος! 😉
    (η επιλογή του αρσενικού «όποιος» αντί του αναμενόμενου «όποια» είναι εσκεμμένη, χεχεχε)
    Μην πας στην ταινία που λέγαμε, θα βαρεθείς. Δεν είναι κακή, απλώς λίγη.

    @Γιάννη:
    Στην υγειά μας φίλε, στην υγειά μας.

    @Κροτ:
    Να ξέρεις ότι με συγκίνησε πολύ το σχόλιό σου και δυσκολεύομαι να απαντήσω όπως του πρέπει δημόσια. Να ξέρεις επίσης ότι σαφώς υπερβάλεις, ούτε πρότυπο είμαστε ούτε τίποτα. Παλεύουμε την κάθε μέρα όπως έρχεται, τίποτε παραπάνω. Και δεν είναι όλη την ώρα με επιτυχία.
    Κι εμείς σ’ αγαπάμε πολύ, ε, εγώ σου έχω μια επιπλέον αδυναμία. 😉
    Μέχρι που ανέχομαι από σένα παρατηρήσεις περί γαλοπούλας και ψαριού δλδ! (μόνο μην λες τέτοια πράγματα μπροστά στον μικρό και μου το μπερδέψεις το παιδί)
    Θ’ ανεβάσω κάτι πιο λάϊτ τις επόμενες μέρες, υπομονή. Σμουτς!

    @Δελφίνι:
    Δυναμώνουμε σίγουρα, αλλά θα ήταν καλά να μην χρειάζεται να δυναμώσουμε και πολύ, έτσι; Τέλος πάντων, δεν διαλέγουμε τι θα μας κληρώσει, απλώς προχωράμε.
    Να είσαι καλά κι εσύ! 🙂

    @Σοφία:
    Αμήν κορίτσι μου, αμήν. Σ’ ευχαριστώ.

    @Άμμος:
    Να είσαι καλά, εγώ πάντως ανησύχησα ότι θα τον κούραζα τον αναγνώστη με τόσες παραγράφους.

    @Λουϊζα:
    Άσε ρε παιδί μου, στο πάτωμα, και με το ξυπνητήρι κάθε μία – δυο ώρες για να παρακολουθούμε τον πυρετό. Μακρυά κι αλάργα!
    Ευτυχώς φέτος έχουμε περάσει μόνο δύο ιώσεις, τρελή χλιδή αν σκεφτείς τι γινόταν με τον καιρό που είχε.

    @blogaki:
    Με τέτοιους σούπερ αναγνώστες πώς να μην χαιρόμαστε όλοι;

    @Ονοματοδοσία:
    Να είσαι καλά, σ’ ευχαριστώ.

    @Λουκρητία:
    Μαντάμ Βοργία μου, σ’ ευχαριστώ πολύ. Μακάρι να μην χρειαζόταν να καταλαβαίνουμε τέτοιες περιπέτειες ο ένας του άλλου, αλλά μέσα στο παιχνίδι είναι όλα.

    @exitmusician:
    Ωραίος στίχος φίλε!

    @Βάσω:
    Να είσαι καλά, σ’ ευχαριστώ.

  17. ξέρεις,
    έχω μια φοβερή έφεση στα λάθη.
    που αντικρούεται από ένα ένστικτο.

    που
    με εσένα δικαιώθηκε.

    δηλώνω ευγνώμων που σε συνάντησα.
    και την Ελένη σου.

  18. Καλημέρα,

    Και χρόνια πολλά. Και πολλά ακόμα στο μπλογκοχωριό. Να’ μαστε όλοι καλά, να μας διαβάζουμε, να δοκιμάζουμε και καμία φιάλη πότε πότε. Όσο για τους άλλους (τους έξω από δω), όπως λέγαμε κάποτε σε μια χώρα μακρινή:

    If we don’t like them or care about them, let’ em rot in hell.

    Καλή συνέχεια και πάλι,

    Ι.

  19. Το καημενούλι μου ήταν ανάγκη να γνωρίσει τα νοσοκομεία από τόσο νωρίς;; Να’ναι πάντα καλά και ζωηρούλι!!
    Σωστά τα λέει η krotούλα, είστε από τις πιο αγαπημένες μου οικογένειες κι εμένα, κι ας μην σας ξέρω τόσο καλά. Αν και αυτό το λίγο αρκεί.

    Α, ξέχασα,
    χρόνια πολλά!! keep writing….

  20. Να σε χαιρόμαστε Μαπμπάκη! Και διαδικτυακά και live!
    Όσο για τον υπέροχο μικρό…ευτυχώς που τελιώσε εκεί και δεν του άφησε «κληρονομιές»…
    Νομίζω πως ανακάλυψες και το αντίδοτο για την κατάθλιψη, κάτι αρνητικό το μετατρέπεις σε θετικό και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο απ’ όλα!
    Keep blogging man!
    😉

  21. Επειδή είμαι πολύ σκληρός άντρας, δεν δύναμαι να κάνω δημοσίως συγκινητικά σχόλια γιαυτό και τη συνέχεια θα τη λάβεις με ε-μέηλ.

  22. μπεεεεεεε! χαίρομαι πολύ που τέλος καλό όλα καλά! πολύ χαίρομαι! big smile!

    μου αρέσει το blog σου, και συμφωνώ με την anlu ότι είναι γαμώ το ότι γύρισεσ το σκοτεινό σε κάτι φωτεινό.

    respect respect respect!

    μπεεεε

    🙂

  23. […] ο Μπαμπάκης ανέβασε ένα πολύ ωραίο και πολύ […]

  24. Να ΄σαι καλά μπαμπάκη και μαζί όλη η οικογένεια! Ναι, αυτό το post είναι καταστροφή ακόμα και για σκληρούς άντρες…

  25. Διακόπτω εν τάχει την αναγκαστική προσωρινή ‘αργία’ μου για να ευχηθώ να είσαι πάντα δημιουργικός. Οι μπουνάτσες κι οι φουρτούνες μας ψήνουν, μας δείχνουν πράματα και θάμματα, μας κάνουν να ξέρουμε γιατί δακρύζουμε και γιατί χαμογελάμε. Γιατί ‘ζούμε’ δηλαδή. Keep walking! 🙂

  26. Προσπαθώ να σου γράψω από το μεσημέρι. Μόλις τώρα τα κατάφερα.
    Οποιος έχει παιδί συμπάσχει και καταλαβαίνει. Χαίρομαι που η διαδικασία του blogging λειτούργησε για σένα ευεργετικά και αναρρωτικά. Το ίδιο επιθυμώ και δι ημάς.
    Ευχές.

  27. Παρόλο που εγώ σε βρήκα πρόσφατα, εύχομαι να ανταμώνουμε συχνά για πολύ, πολύ καιρό στο μέλλον… Να χαίρεσαι τον γιόκα σου και όπως είπαν και άλλοι πριν από μένα, στο εξής τα εναύσματα για τα posts σου να είναι πάντα ευχάριστα….

  28. kalispera
    molis se anakalypsa mesw provatou.
    kai molis prospathw na anarwsw apo 8 hmerh iwsi pou pira apo ton gio.o opoios hrthe na me dei gia pasxa kai egw arwsthsa kai off oi diakopes.

    wraia pou ola phgan kala gia sas file.
    😉
    Nikos

  29. Hey!

    Κι εγώ μέσω πρόβατου ήρθα.

    Ομοιοπαθής, άλλες συνθήκες, αλλά οι αγωνίες βουνό. Και το μπλόγκινγκ εκείνο το παραθυράκι που χρειαζόμουν για να μην τα παίξει εντελώς ο γονιός μέσα μου. Οταν είσαι εσύ πατέρας ή μάνα, έχεις την αίσθηση ότι οφείλεις να τα ξέρεις όλα και να τα διορθώνεις αμέσως, και να κανεις το παιδί σου καλά με ένα φιλί. Κι όταν αυτό δε γίνεται, αισθάνεσαι εντελώς μαλάκας.

    Αφού κιόλας δεν σας διέλυσε ως ζεύγος η πίεση με το παιδί, παλι καλά να λες, άγιο είχατε!!!

    Είδες όμως, αυτό που λένε, ότι τα παιδιά έρχονται με γεμάτο το «καλαθάκι» τους, πώς τους φτιάχνουμε για το κολατσιό στο σχολείο? Ε, και μας ωριμάζουν… It’s ok to be human τελικά κι ειδικά όταν αγαπάς τόσο πολύ το παιδί σου…

    Να σου ζήσει μπαμπάκη, κάποτε που θα σου γίνει εύζωνος θα τον απειλείς ότι αν σου γρατζουνίσει το αμάξι θα τα ξεράσεις όλα στη σειρά, και θα γελάτε…

    :)))) Χρόνια πολλά και καλά στο μπλογκ σου!!!

  30. Και πολλούς άλλους φίλους που ακόμα δεν έχεις γνωρίσει και που το ξέρουν καλά, είσαι κάπου εκεί στο προνήπιο μιας όχι τυχαίας γνωριμίας.
    Εύχομαι να μαθαίνουμε πάντα καλά νέα από σένα πλέον και να ταξιδεύουμε, είτε μεθυσμένοι είτε ξεμέθυστοι, με τα γραπτά σου στα λιμάνια που προσεγγίζεις.

  31. happy birthday to youououououou!!!!!
    keep on!!!!!!!!

  32. Χρόνια Πολλά κι από μένα, με πολλήν εκτίμηση και με ευχές συμπαρομαρτούσες να είναι ολά αυτά περασμένα-ξεχασμένα!
    Διαβάζοντας όσα έγραψες, συνειδητοποίησα πως πιθανότατα έχεις απόλυτο δίκηο : ξεκίνησα – εγώ, τουλάχιστον – το blogging, έπειτα από μια μακριά σκοτεινή νύχτα της ψυχής κι ήταν ώριμο πια να διοχετευθεί το φορτίο αισθημάτων και σκέψεων μια ζωής ολόκληρης – κι όλα αυτά, χωρίς να έχω ιδέα ούτε τι ακριβώς ξεκινάω ούτε καν τι ακριβώς είναι το blogging.
    Τελικά, το blogging είναι ασφαλώς και πρωτίστως αυτο-ιαματική διαδικασία και, νομίζω, όλους μας έχει βοηθήσει, όσο κι αν επιμένουν κάποιοι να μιλούν ακατανόητα για πολέμους και για εχθρούς… Μακριά από μας και μεταξύ τους ας κάνουν ό,τι θέλουν!!!
    Θα διαφωνήσω μόνον με το ότι δεν επιθυμείς να ευχαριστήσεις δημόσια κι ονομαστικά τους γιατρούς, που βοήθησαν. Όταν αρνούμαστε την λογική του «φιλοδωρήματος εντός φακέλου», το λιγότερο, που οφείλουμε, στους γιατρούς εκείνους, οι οποίοι επίσης αρνούνται αυτή την λογική, αλλά, παρ’ όλ’ αυτά, υπερέβησαν εαυτόν για μας, είναι η δημόσια ευχαριστία. Τους αξίζει και αξίζει και σ’ εμάς να την δώσουμε. Δημοσιοποίησα αυτήν την ευγνωμοσύνη μου μέσω εφημερίδας κάποτε (δεν υπήρχαν ακόμη τα blos τότε), όταν ένοιωσα ότι χρειαζόταν κι οφειλόταν, κι ένοιωσα όι είχα κάνει κάτι πολύ σωστό και ευγενές…
    Και πάλι ευχές!

  33. Μα όλοι για ψυχανάλυση μπήκαμε εδώ μέσα;
    Δεν έχει νόημα να γράω πολλές λέξεις, παρά μόνο …Να είσαι πάντα καλά, υγιής, τυχερός και ευτυχισμένος, εσύ και η οικογένεια σου.
    Και να μας γράφεις! 😉

  34. Τι μου θύμισες βρε μπαμπάκη με το Παίδων και τις αρρώστιες
    Υπάρχει γονιός που να μην έχει ζήσει τον εφιάλτη άραγε;

    Ευχές πολλές και καλή συνέχεια

  35. Να τα χιλιάσεις εύχομαι τα ποστ! Και να γράφεις όσο σου κάνει κέφι και νιώθεις ότι σε βοηθάει. Νομίζω ότι μια μέρα ο Αλέξης θα χαρεί πολύ που θα διαβάσει τον Μπαμπάκη του!
    Και, χαίρομαι πολύ που σε γνώρισα 🙂

  36. πέντε φορές ξεκίνησα να γράφω σχόλιο και το έσβησα.. τελικά θα πω μόνο: να είστε πάντα καλά και έτσι άρρηκτα αγαπημένοι, μπαμπάκης, Εκείνη και γιος.

    φτου σας 😉

  37. Και, για να καταλάβεις γιατί θεωρώ πως οφείλουμε να δημοσιοποιούμε την ευγνωμοσύνη μας για τον σωστό λειτουργό και δη για τον γιατρό, ρίξε μια ματιά, αν θέλεις, σ’ αυτό το blog, που μόλις τώρα υπέπεσε στην αντίληψή μου : fakellaki.blogspot.com
    Αλλιώς, δεν πρόκειται ποτέ να δούμε διαφορά…

  38. Καλημέρα, καλημέρα σε όλους. Κι ευχαριστίες σε όλους για τα καλά λόγια και τις όμορφες ευχές.

    @allmylife:
    Κι εγώ εμπιστεύομαι το ένστικτό μου στους ανθρώπους, και μ’ εσένα δείχνει τα καλύτερα, να το ξέρεις.

    @ikd69:
    «let’ em rot in hell.»
    Σωστόοοοοοςςςςς…Και λίγα τους λέμε!

    @Στέφυ:
    Όχι πες ρε συ, τώρα που τον έχεις γνωρίσει κι από κοντά, είναι να μην χάνει το μυαλό του ο άνθρωπος; χαχαχα
    Ευχαριστώ κορίτσι μου, πολλά φιλιά!

    @An-Lu:
    Αυτό ακριβώς φοβόμασταν και εμείς, μην τυχόν μείνει τίποτα. Μην ξεχνάς ότι για μήνες δεν είμασταν καθόλου σίγουροι τι συμβαίνει. Και σε ανοσολόγο πήγαμε μετά και όλα. Δόξα τω Θεώ, το παιδί έχει σταθεί ξανά στα πόδια του και φέτος πήγαμε πολύ καλά, σχεδόν άριστα.

    @Αθήναιος:
    Ελήφθη, εκτιμήθη, απαντήθη. Μας βλέπω να μαζευόμαστε όλοι οι σκληροτράχηλοι για βότκες ένα βράδυ και να φωνάζουμε εν χορώ «δις ιζ Σπάρτα». 😉
    Να είσαι πάντα καλά.

    @Πρόβατο:
    Βρε, βες βρε, κοίτα ποιος βγήκε από την…κρυψώνα του για το Πάσχα! χεχεχε 😉
    Σ’ ευχαριστώ πολύ, και για το φωτεινό σχόλιο και για το όμορφο ποστ. Ό,τι μπορούμε κάνουμε φίλε, ό,τι μπορούμε κάνουμε.

    @tifoeus:
    Αχ αυτός ο Αθήναιος, ολόκληρη σχολή σκληρών έχει σχηματίσει.
    Σ’ ευχαριστώ πολύ και για τα καλά σου λόγια, και για την επίσκεψη.

    @Ημίαιμος:
    Υπέροχο σχόλιο (φυσικά). Και είναι όπως ακριβώς το λες καπετάνιε: αυτά μας βοηθούν να βάζουμε τα πράγματα στην σωστή τους προοπτική. Να καταλαβαίνουμε τι αξίζει τον κόπο και στα θετικά και στα αρνητικά της ζωής.
    Περιμένω κάθοδο, έτσι;

    @Χλωροφύλλη:
    Να είσαι καλά. Δεν λέω ότι μόνο το blog αρκεί φυσικά, έτσι; Λέω ότι τόσο από την προσωπική εμπειρία όσο και από τους λίγους που έχω γνωρίσει καλύτερα εδώ μέσα βλέπω την ανάγκη και την έναρξη να είναι άρρηκτα δεμένες.
    Μας εύχομαι τα καλύτερα, γιατί το «ημάς» που λες μας καλύπτει όλους στην πραγματικότητα.

    @fevis:
    Να είσαι καλά, σ’ ευχαριστώ πολύ, κι ελπίζω κι εγώ ότι οι εμπνεύσεις μας θα έρχονται κυρίως από θετικές εμπειρίες.

    @Νίκος:
    Περαστικά – και καλώς ήλθες. Όχι περαστικά όμως επειδή ήλθες. 😉

    @Αφροδίτη:
    Χαχαχα – λες να τον έχουμε στον Άγνωστο Στρατιώτη; χεχεχε, το ανθρωπάκι είναι τώρα 1 μέτρο και 1 εκατοστό, οπότε έχει ακόμα πολύ πλάκα να το φαντάζομαι μεγάλο. 🙂
    Έχεις πολύ δίκιο πάντως, η αγωνία του γονιού δεν συγκρίνεται με τίποτα. Και φυσικά είχαμε ουκ ολίγους κλυδωνισμούς ως ζευγάρι. Εκεί πέφτει δουλειά και προσπάθεια με το που σπάσει το κύμα του πυρετού. Τίποτα δεν θεωρούμε δεδομένο, σωστά;

    @Δημήτρης-Ρ:
    «προνήπιο μιας όχι τυχαίας γνωριμίας». Από τις πιο πετυχημένες περιγραφές που έχω διαβάσει. Μέσα στο μυαλό μου μπήκες φίλε.
    Να είσαι κι εσύ καλά, και να απολαμβάνουμε όχι μόνο το προνήπιο αλλά και τις τάξεις που σίγουρα θα έρθουν. Προβλέπω πως έχουμε πολλά λιμάνια να δούμε παρέα.

    @Δήμητρα:
    Ευχαριστώ, ευχαριστώ πολύ.

    @Αστεροειδή:
    Δεν είμαστε οι μόνοι που το ξεκινήσαμε έτσι αγαπητέ, από συζητήσεις δεξιά κι αριστερά διαρκώς υπάρχει κάποια κρίση «λίγο πριν» αν και όχι πάντα τόσο ξεκάθαρη όπως ένα θέμα υγείας στο σπίτι.
    Για τους γιατρούς έχεις ένα δίκιο, αλλά έχω το εξής θέμα: το «Παίδων» είναι οργανωμένο κατά βάση σε κλινικές και δεν έχεις αποκλειστικά ένα-δυο γιατρούς να ασχολούνται μαζί σου αλλά ολόκληρη ομάδα. Αν αναφέρω κάποια ονόματα αδικώ τους υπόλοιπους που συμμετείχαν ενεργά αλλά ενδεχομένως δεν μπορώ ούτε να θυμηθώ τα ονόματά τους. Οπότε προτίμησα να μην μπω σε συγκεκριμένες αναφορές. Τον ορθοπεδικό τον ξεχώρισα γιατί και έκανε πολύ μεγάλη προσωπική προσπάθεια ο χριστιανός και γιατί εκτίμησα τον ακομπλεξάριστο και ήπιο τρόπο που προσέγγιζε το παιδί, λες και είχε όλο τον χρόνο του κόσμου στη διάθεση του δικού μας παιδιού.
    Να είσαι καλά και να γράφουμε πια με ευχάριστες αφορμές!

    @Crucilla:
    «Και να μας γράφεις!»
    χεχεχε – εντάξει, θα το φροντίσω!
    Να είσαι καλά, σ’ ευχαριστώ πολύ.

    @Αλκιμήδη:
    Μακάρι να μην χρειάζεται κανένας γονιός και κανένα παιδί να περάσει από αυτές τις ιστορίες, αλλά φοβάμαι ότι δεν είναι ρεαλιστικός πόθος. Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν στατιστικά για το πόσο συχνά νοσηλεύεται κάθε παιδί στη ζωή του στο Παίδων. Όχι ότι θα βοηθούσαν σε τίποτα.
    Και πάλι καλά ήμασταν δλδ, υπήρχαν άλλα πιτσιρίκια που περνούσαν πολύ χειρότερα εκεί μέσα.
    Καλημέρα, να είσαι καλά!

    @Αλεπού:
    Να τα χιλιάσω;;; Μπρρρρρ….
    (τα Οινομαγειρέματα προσμετρώνται; χαχαχαχα)
    Κι εγώ χαίρομαι κορίτσι μου, και μην ξεχνάς ότι σου…έχουμε κρεμάσει το κουτάλι! 😉

    @Αδιέξοδο_Μυαλό:
    Επιτέλους και κάποια που μας φτύνει!
    Να είσαι καλά, το απλό σχόλιο είναι και ουσιαστικό. Σ’ ευχαριστώ πολύ.

  39. @Αστεροειδή:
    Γράφαμε παρέα. Θα το τσεκάρω το blog που λες, και ουσιαστικά συμφωνώ με την λογική σου. Απλώς η ομάδα ήταν έτσι που σίγουρα θα αδικήσω πολλούς.
    Άσε που είμαι φριχτός με τα ονόματα….

  40. μωρέ, ξέρω εγώ που σου λέω… πρότυπο είστε! άλλωστε ο καθένας μας επιλέγει τα πρότυπά του σωστά; μήοως θες να παρω τη Ντόλυ για πρότυπο και όχι εσένα;

    τι πρόβλημα έχουν οι απόψεις μου για την γαλοπούλα, δεν κατάλαβα??

  41. Μπάμπαξ, χρόνια πολλά, βρε και να χαίρεσαι το σόι σου.
    Και του γαμιόλη του αυστριακού να του καεί το βίντεο! Και να του πέσουν όξω τα πρότζεκτς του κωλογιάπη!

  42. Έρχομαι από του Πρόβατου. Πολύ συγκινητικό το ποστ και μιά μεγάλη αλήθεια όσον αφορά τα κίνητρα που έχουμε στην γραφή διαδικτυακών κειμένων.
    Χαίρομαι πολύ που όλα είναι καλά με το παιδί σου. Δεν μπορώ να φανταστώ πόση δύναμη θα χρειάστηκε κι από τους δυό σας. Εύχομαι να μην χρειαστεί να δοκιμαστείτε έτσι ποτέ ξανά. 🙂

  43. Aγαπητέ Μπαμπάκη, πόσο μοιάζουν οι άνθρωποι …. Κάπως έτσι μετά απο μια περίοδο απόλυτης θλίψης ξεκίνησα το διαδικτυακό ταξίδι μου. Να είστε καλά και να χαίρεστε το παιδάκι σας. Με συγκινήσατε …
    Εβίτα

  44. Μπαμπάκη, σου εύχομαι να βγάλεις… ένσημα στη μπλογκόσφαιρα 🙂
    Και χρόνια πολλά!

  45. Τώρα τι να πω. Κάτι έκανε «κλικ!» μέσα μου με το ποστ.

    Σε διαβάζω, αλλά δε σχολιάζω παρα μόνο όταν δε μπορώ να κάνω αλλιώς.
    Συγχαρητήρια φίλε μου για το μπλογκ σου, για το γράψιμο σου, για την μικρή σου ιστορία, για το θάρρος στις διάφορες καταστάσεις, για όλα.

    Χάρηκα πάρα πάρα πολύ για την γνωριμία.

  46. @Κροτ:
    Πρέπει ντε και σώνει να πάρεις κάποιον μπλόγκερ για πρότυπο κορίτσι μου;;; Χάθηκαν τόσες προσωπικότητες εκτός διαδικτύου;

    Και να ξεκαθαρίσουμε τα ιστορικά γεγονότα άπαξ και δια παντός: η γαλοπούλα είναι ένα τέρας άνοστο και άσχημο. Οι Ινδιάνοι είδαν κι απόειδαν, δεν μπορούσαν να διώξουν τους αποίκους από την Αμερική και είπαν να τους προτείνουν να το φάνε για να τους τρομάξουν με την χαμηλή ποιότητα της πανίδας. Γελάσανε με το αστείο τους («Χλωμά πρόσωπα φάνε γκλου-γκλου, χαχαχα») και πήγαν και τους πουλήσαν κάτι φούμαρα περί Ευχαριστιών και δεν ξέρω-γω-τι. Δεν υπολόγισαν ότι οι άποικοι ήταν θύματα της μεγάλης βρετανικής γαστριμαργικής παράδοσης και θα τους φαινόταν νόστιμη ακόμα και η βραστή εφημερίδα.

    Από τότε η γαλοπούλα συνεχίζει να διαδίδεται στο δυτικό κόσμο.

    @Σκύλος της Β.Κ.:
    Σε πληροφορώ ότι το επόμενο πρότζεκτ του ήταν για πέντε (5) μήνες στη Λιβύη. Χαχαχαχα 😉
    Ευχαριστώ για τις ευχές, να είσαι καλά!

    @Ιφιμέδεια:
    Να είσαι καλά, σ’ ευχαριστώ πολύ.
    Κοίτα να δεις εκλεκτό κόσμο που μου έφερε ο Πρόβατος! 🙂

    @Εβίτα:
    Να είσαι καλά, και όλα περαστικά για τις δικές σου περιπέτειες εύχομαι.

    @Χρήστος:
    Χεχεχε, ευχαριστώ ρε συ!

    @Γιώργος Μαργαρίτης:
    Κι εγώ χάρηκα αγαπητέ, και μάλιστα με τέτοια «κρυστάλλινα» και ξεκάθαρα σχόλια όπως το δικό σου χαίρομαι ακόμα περισσότερο.

  47. Λιβύη, ε;
    Εκεί, τον κερατά! Να θέλει να καψονάρει τους βεδουίνους κι αυτοί να τον γράφουν στις καμήλες τους.

  48. Μπαμπάκη (όπως σε φωνάζει ο γιος σου…τι ωραίο!), δεν ξέρω γιατί. Θέλω να σου πω για σήμερα. Που έτρεχα για δουλειές, μέσα στην κόλαση, και σταμάτησα. Αθηνάς, γωνία με Ομόνοια. Πολυτελές αυτοκίνητο, σταματάει. Βγαίνει κύριος, καλοντυμένος, ανοίγει την πίσω πόρτα. Και βγάζει ένα μισοκοιμισμένο μπόμπιρα, με μάγουλα κόκκινα, στερεώνει το κεφαλάκι του στον ώμο του, χαϊδεύει την πλάτη του κι αυτός ξανακοιμάται. Τόσο γαλήνια ο μπαγάσας, με όλη αυτή την κόλαση γύρω του. Τον ακουμπάει προσεκτικά στο παιδικό καρεκλάκι, τον δένει και πάει να φύγει. Κλείνει την πόρτα σιγά, να μην τον ταράξει… Συγκινήθηκα όταν το είδα. Ξέχασα την κόλαση, την πίκρα μου την ίδια…
    Μικρός ο αδερφός μου είχε πιει Soflan. Στο γράφω τώρα και γελάω, όμως θυμάμαι τότε που τρεις μέρες στο Παίδων κοιμόμασταν όλοι εκεί -παρά τις νοσοκόμες που γκρίνιαζαν. Μια φορά ο μπαμπάς με έκρυψε κάτω από το παλτό του για να μην φαίνομαι σε αυτόν που καθόταν πίσω από τον πάγκο και με έβαλε μέσα. Δεν ξέρω γιατί στα λέω αυτά. Είμαι έτοιμη να κλάψω.
    Να είστε καλά. Όλοι σας. Πάντα ευτυχισμένοι και γεροί. Όσο για τις ώρες που μοιράζεστε… Είμαι πλέον 24 ετών. Από τα 8 μεγαλώνω τα δύο μικρότερα αδέρφια μου (20 ο μεγάλος και 17 ο μικρός) γιατί ο μπαμπάς έφυγε να δουλέψει σε άλλη πόλη κι έρχεται κάθε δεύτερο Σ/Κ και η μαμά μου δούλευε (και συνεχίζει) από τις 8 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ. Έμαθα πολλά, δεθήκαμε φοβερά με τα αδέρφια μου. Όμως την παρουσία των γονιών τίποτα δεν την αντικαθιστά. Να το θυμάστε οι γονείς όταν αργείτε στις δουλειές σας (να και οι υποδείξεις, τς τς θράσος!!)!

  49. έχω και εξωμπλογγερικά πρότυπα αγαπητέ μου!

    όσο για αυτή την εκστρατεία δυσγήμισης της γαλοπούλας στην οποία ανερυθρίαστα επιδίδεσαι, έχω να σου πω ότι:

    -γαλοπούλα τρώμε και τα Χριστούγεννα. Και την τρώνε και οι Γάλλοι, που ξέρουν να τρώνε (βέβαια υτοί τρώνε και μύδια και σολωμό και πάπια και άλλες τέτοιες αηδίες τσ Χριστούγεννα, αλλά δεν το κάνω θέμα!)
    -η γαλοπούλα συνδυαζει γεύση και χαμηλά λιπαρά και άρα είναι και νόστιμη και υγιεινή.

    -γαλοπούλα με πιπεριές από τα χεράκια της μαμάς μου δεν έχεις φάει, γι’αυτό τα λες αυτά!

  50. (το ξαναδιάβασα με προτροπή του πρόβατου, συνεχίζει να είναι υπέροχο!)

  51. @Σκύλος της Β.Κ.:
    Έπιασε η κατάρα του Σαββατογεννημένου Μπαμπάκη σου λέω! LOL! 🙂

    @industrial daisies:
    Με συγκίνησε πολύ το σχόλιό σου. Και η όμορφη εικόνα που περιγράφεις και η αναφορά στο νοσοκομείο, ακόμα και η…υπόδειξη (ξέρεις όμως πόσο εύκολο είναι να φεύγεις νωρίς από το γραφείο…) Νομίζω ότι όλοι οι γονείς και τα παιδιά θα περάσουν κάποια κρίση. Και εγώ έχω μπει νοσοκομείο και τα αδέρφια μου. Το ιδιαίτερα δύσκολο στην δική μας περίπτωση ήρθε μετά που για καιρό δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε ούτε τι του συμβαίνει του παιδιού, ούτε πώς θα σταματήσει, ούτε το σημαντικότερο όλων: ότι θα τελειώσει και θα το ξεχάσουμε.
    Να είσαι πάντα καλά.

    @Κροτ:
    Πάπια μάλιστα. Σολωμό ευχαρίστως. Μύδια τρέχοντας και με τα χίλια. Αλλά γαλοπούλα;;;;
    Τι στο καλό, τίποτα δεν συγκράτησες από το tour στην εκπαιδευτική κουζίνα;

    @11:
    Να είσαι καλά, σ’ ευχαριστώ.

  52. Μπαμπάκη μου, συγγνώμη που άργησα τόσο να περάσω και να σου ευχηθώ…
    Να μας χαιρόμαστε και πάνω από όλα να σε χαιρόμαστε και το μπλογκάκι σου να είναι πάντα καλογράφωτο και καλοσχολίαστο!
    Έτσι όπως άρχισες και εσύ, έτσι άρχισα και εγώ να γράφω εδώ μέσα και πέρα από κάποια μικρές απογοητεύσεις, έχω περάσει πάρα πολύ καλά και έχω ενθουσιαστεί με τους ανθρώπους που γνώρισα (ναι, και εσύ είσαι μέσα, σκάσε, είπαμε η καλή σου φταίει)
    😀
    :-pppp

    Τον καϋμένο, τον μπουμπούκο σου…
    Τι ζόρι πέρασε και περάσατε…
    Πω πω…
    Πέρασα την μονοπυρήνωση στα 21 και μιλάμε ότι με έβγαλε νοκ-άουτ ένα χρόνο…
    Πολλά φιλιά και ψιτ, κανόνισε…
    Μου χρωστάς ένα σπαθί….(ή έστω, να παίξω λίγο με δαύτο…)
    🙂

  53. και εγω αργησα να περασω για ευχες…καλη μπλογκοσυνεχεια ευχομαι γιατι εισαι πολυ καλος σε αυτο που κανεις.

    ως μαμα καταλαβαινω απολυτα τι περασατε με τον μικρο, ξερω τι ειναι να ανησυχεις και να αγωνιας για το αγγελουδι σου. Η αναγκη για τη δημιουργια του μπλογκ νομιζω οτι αφορα σε στους περισσοτερους….να ειστε παντα καλα και οι τρεις.!!!!

  54. Εχμ εγώ άργησα να σε ανακαλύψω (ντρρροπή σου proserpina) αλλά χαίρομαι που επιτέλους το έκανα! Να είστε πάντα καλά, κι εσύ και η οικογένειά σου 🙂

  55. @Artanis:
    Ευχαριστώ, ευχαριστώ, και δεν τρέχει μία: ας πας στην καλή μου να της ζητήσεις να παίξεις με φωτόσπαθο! (σαχλαμάρα)
    Χαχαχα
    Για τη μονοπυρήνωση δυστυχώς σε καταλαβαίνουν μόνο όσοι την έχουν περάσει, και μάλιστα σε ηλικίες που να το θυμούνται. Για να βρεθούμε, θα κανονιστεί οσονούπω, ΟΚ;
    Εντάξει όλα με τον υπολογιστή; Κι ο οδοντίατρος;

    @Αύρα:
    Να είσαι καλά, σ’ ευχαριστώ πολύ. Αχ, η αγωνία και το σφίξιμο στο στομάχι του γονιού…
    Φαντάζεσαι τι περάσαν οι δικοί μας μέχρι να φύγουμε από το σπίτι;

    @proserpina:
    Το καλό το πράγμα αργεί. Σ’ ευχαριστώ πολύ για τις ευχές, να είσαι καλά κι εσύ.

  56. Πολλές πολλές ευχές για ό,τι επιθυμείς εσύ κι η οικογένειά σου! Happy blogobirthday!

  57. χρόνια πολλά
    με καλά γραπτά…
    να χαίρεσαι ότι αγαπάς…

    την καληνύχτα μου…

  58. @dizzydream:
    Ευχαριστώ πολύ, να είσαι καλά, ακόμα και… «στη μέση του πουθενά» 😉

    @Γιώργος:
    Να είσαι καλά φίλε, ευχαριστώ πολύ. Την καλημέρα μου.

  59. Report:
    Τον υπολογιστή τον κανονίζω και ο οδοντίατρος με κανονίζει….
    fu*k!

  60. @Αρτάνις:
    Άουτς!
    Καλά κουράγια! :^/
    Δεν τρως δλδ αυτές τις ημέρες; Γιατί τότε είναι η κατάλληλη στιγμή να σας καλέσω για τραπέζι… 😉

  61. Mpampaki, να χαίρεσαι γερό και ευτυχισμένο το γυιόκα σου και όλη την οικογένεια! Καλή συνέχεια!!

    (Παίδων εεμμ.. Το γνώρισα απ την καλή στην τρίτη κόρη.. Δεν είναι ό,τι καλύτερο να θυμάσαι..)

  62. ετσι αγαπημενοι να ειστε για παντα!

  63. Πω-πω, πλακώσανε οι Κατερίνες! 🙂

    @Katerina:
    Τρίτη κόρη βρε θηρίο; Μπράβο!
    Ελπίζω πάντως να ξεμπλέξατε σβέλτα με το Παίδων και να μην το ξαναχρειαστείτε! Σ’ ευχαριστώ πολύ για τις ευχές.

    @Κατερίνα:
    Να είσαι καλά, σ’ ευχαριστώ!

  64. Nai ναι , τέλος με το ..Παίδων τώρα στο παρα-πόδας! (ξέρεις το δίκαννο!)

  65. @Katerina:
    Παρά πόδας κανονικότατα όμως!
    Άντε, κι άλλο κακό να μην μας βρει!

  66. […] Τα καλά τα ανέβασα άλλωστε. Τον πρώτο χρόνο ανέβασα το πώς και γιατί το ξεκίνησα το ρημάδι. Τον δεύτερο ανέβασα όσα διδάγματα έχω μαζέψει από το […]

  67. […] μέλλον. Ο οριστικός οδηγός στο τι είναι ένα blog. Είναι εδώ, εδώ και εδώ. Αν δεν τα έχετε διαβάσει, δεν ξέρετε τι […]

  68. […] Lumberjack song … on 730 + 1 ημέρες πέρασανThe Lumberjack song … on Αιτία κι αφορμή για όλα α…Litanie des Saints on To ποστ του τερματοφύλακαmpampakis on To ποστ […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: