Σάββατο βράδυ στο σινεμά

Ας αλλάξουμε λοιπόν το κλίμα για να μπορέσει να κάνει και η Κροτ την φασαρία της την επιούσιο.

Το κοινό του Σαββατόβραδου στους κινηματογράφους είναι διαφορετικό από τις υπόλοιπες μέρες. Αποτελείται από τυπικά εργαζόμενους αστούς (όπως εγώ ας πούμε) κάθε ηλικίας, ανακατεμένους με συνταξιούχους και δεκαπεντάχρονα που μόνο Σάββατο τους αφήνουν οι γονείς τους να βγαίνουν. Υπάρχουν επίσης και λίγοι αλλά μερακλήδες psycho τύποι που κάποια στιγμή καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να βλέπουν τόσες ώρες τσόντα στο σπίτι και πρέπει να κυκλοφορήσουν και λίγο να δουν κανά πιπίνι live. Το ιδανικό μείγμα ανθρώπων για να ξυπνήσει μέσα μου ο μισάνθρωπος.

Κάθεσαι στην ουρά του ταμείου. Μπροστά σου είναι μόνο δύο παρέες, αλλά η ξανθιά κοντή με την κρεατοελιά σε διαστάσεις γηπέδου γκολφ θα έρθει, θα σταθεί δίπλα σου και με αδιάφορο ύφος θα κάνει τσουπ μισό βήμα μπροστά σκοπεύοντας να σου φάει τη σειρά. Δεν το αφήνεις να περάσει και σε κοιτά λες και είσαι εσύ ο ανάγωγος που της έκανες παρατήρηση και όχι αυτή που πήγε να σε προσπεράσει. Δεν γαμεί, σκέφτεσαι μεγαλόψυχα χωρίς να ξέρεις τι σε περιμένει.

Και τότε συνειδητοποιείς ότι οι δύο φιλενάδες που βρίσκονται μπροστά σου αποφάσισαν ότι πρέπει απαραιτήτως να δώσουν η μία στην άλλη το ακριβές αντίτιμο του εισιτηρίου εκείνη ακριβώς την στιγμή που είναι μπροστά στο γκισέ και όχι δύο βήματα παρακάτω. Φοβούνται προφανώς ότι μόλις απομακρυνθούν από το γκισέ και το προστατευτικό πεδίο του θα τις χτυπήσει αιφνίδιο καλπάζον Αλτσχάϊμερ και θα ξεχάσουν να κάνουν τους καλούς λογαριασμούς που κάνουν τις καλές φίλες. Με μάρτυρες λοιπόν εσένα, το δολοφονικό σου βλέμμα και την απελπισμένη ταμία αρχίζει η διαδικασία: ψαρεύουν φραγκοδίφραγκα μέσα από το τσαντάκι τους και τα κοιτάνε προσεκτικά ένα – ένα. Αναρωτιέσαι αν κατάγονται από κάποια εξωτική φυλή του Αμαζονίου και δεν έχουν ξαναδεί κέρμα στη ζωή τους. Αρχίζουν να τα δίνουν η μία στην άλλη αδυνατώντας να υπολογίσουν το ήμισυ των € 15 σε κέρματα των πενήντα λεπτών. Με τον χρόνο ημιζωής του ραδιενεργούς πλουτωνίου να δείχνει ελάχιστος μπροστά στην όλη εμπειρία, κάποιος σπάει τελικά (εσύ ή η ταμίας) και τις ρωτάει με μουγκρητά αν τελειώσανε. Αυτές κάνουν μισό βήμα πιο κει (Παραδοσιακός μπάλλος από τα κορίτσια μας, χειροκροτήστε τα!) και συνεχίζουν «Δώσε μου ένα ευρώ και θα σου δώσω αυτό το δεκάλεπτο και αυτά τα είκοσι και νομίζω ότι έχω μερικά ψιλά ακόμα». Σκαρφαλώνεις πάνω στην πλάτη της μίας εκ των δύο βασανιστών σου προκειμένου να φτάνεις το γκισέ και κάθιδρος πλέον αγοράζεις τα ρημαδο-εισιτήρια.

Δεν τελείωσες όμως. Παίρνεις ποπκορν και πας προς την αίθουσα. Κάθεσαι. Ο προηγούμενος αποφάσισε να μοιραστεί μαζί σου κάτι από την ζωή του και συγκεκριμένα τα σκουπίδια του. Στην καλύτερη περίπτωση έχει παρατήσει ένα άδειο μπουκαλάκι νερό κάτω από το πόδι σου, στην μεσαία έχει ποδοπατήσει τα πατατάκια του παντού και στην χειρότερη έχει χύσει μισό ποτήρι κοκακόλα ακριβώς εκεί που έκατσες. Αρχίζουν τα πρώτα σιχτίρια, αλλά the night is young.

Για κακή σου τύχη, στις διπλανές θέσεις είναι οι ίδιες δύο φιλενάδες από την ουρά στο ταμείο, οι οποίες έχουν να βρεθούν τουλάχιστον δέκα χρόνια και προφανώς πρέπει να διηγηθούν η μία στην άλλη κάθε μέρα που πέρασε από τότε μέχρι σήμερα. Ακούς τα νέα του Μάκη, του Τάκη, της Σούλας. Φωνάζουν και γελάνε στα προσεχώς και συνεχίζουν να μιλάνε δυνατά και αφού έχει ξεκινήσει η ταινία. Αν κάνεις παρατήρηση πάλι εσύ θα είσαι ο ανάγωγος «αφού μόνο μουσική έχει ακόμα, στην εκκλησία νομίζει ότι βρίσκεται;».

Και με τα πολλά σταματάνε. Και ύστερα από λίγο χτυπά κάποιο κινητό. ΟΚ, δεν είσαι παράλογος: εσύ το έχεις βάλει στο αθόρυβο αλλά είναι λογικό να ξεχαστεί κάποιος. Είναι όμως λογικό να απαντήσει; Και να πιάσει συζήτηση λες και είναι στο σαλόνι του σπιτιού του; «Κάτι σκηνικά Λουκία μου, κάτι κουστούμια, πω πω πω, εκπληκτικά σου λέω, να το δείτε οπωσδήποτε με τον Κοσμά.» Κυρά μου, ξέρω ότι θα σε σοκάρει αυτό που θα σου πω, αλλά δεν με νοιάζει ούτε τι κάνει η Λουκία ούτε αν θα βρεθείτε αργότερα με την Μαρκέλλα και τον Στέλιο ούτε καν «πώς πάει το παιδί με τα διαβάσματά του, καλά, καλά;» Κλείστο το ρημάδι, βγες έξω και πάρε όσα τηλέφωνα θες, αλλά μην απαντάς, να χαρείς το κινητό σου. Γιατί αλλιώς θα στο πάρω, θα το ρίξω στη λεκάνη της τουαλέτας του σινεμά, θα τραβήξω το καζανάκι κι αποχαιρέτα την τη Μοτορόλα που χάνεις!

Επίσης: ο πρώτος που χτυπά το κινητό του είναι δικαιολογημένος, το ξέχασε. Ο δεύτερος, με μεγάλη επιείκεια, το ίδιο. Από τον τρίτο και μετά δεν χαρακτηρίζεται δικαιολογημένος αλλά μια άλλη λέξη που αρχίζει από μ και τελειώνει σε αλάκας. Αφού χτύπησαν ήδη τόσα κινητά βρε μπαγλαμά, δεν σκέφτηκες ότι έχεις παρατήσει το δικό σου στο «Γειά σου Μαρία» και ότι πρέπει να το κλείσεις;

Επίσης:

  • Όταν απορρίπτουμε την εισερχόμενη κλήση πάλι το κλείνουμε, γιατί και το SMS ακούγεται. (γκρρρρρρρ).
  • Αν είμαστε συναχωμένοι φυσάμε τις μύτες μας κάπως διακριτικά και όχι σα να παίζουμε Λιστ στο τρομπόνι (κι αμφιβάλλω αν ο Λιστ έγραψε ποτέ τίποτα με στόχο το τρομπόνι).
  • Προτιμούμε να παίρνουμε καμιά χωλς με βέϊπορ άκτιον αντί να βήχουμε σαν ασθματικοί καπνοδοκαθαριστές σε όλη την διάρκεια της προβολής.
  • Δεν κάνουμε «ααααααα» όταν μαθαίνουμε ότι η πρωταγωνίστρια κερατώνει τον πρωταγωνιστή, γιατί το γράφει ακόμα και στην αφίσα της ταινίας και το ξέραμε ήδη.
  • Δεν κάνουμε «ωωωωω» όταν δείχνει πώς ακριβώς η πρωταγωνίστρια κερατώνει τον πρωταγωνιστή, γιατί είναι φανερό ότι η τελευταία φορά που αγγίξαμε γυμνό κορμί του αντίθετου φύλου ήταν στα μέσα της Κρητιδικής περιόδου.
  • Δεν κάνουμε μπουρμπουλήθρες με το αναψυκτικό και κρακ κρακ κρακ με τα νάτσος και ειδικά σε σκηνές που οι ηθοποιοί δεν μιλάνε.
  • Δεν φωνάζουμε γραφικότητες της κατηγορίας «Ααααα, το είδες αυτό;», όχι ρε εκπρόσωπε της MENSA, όλοι μπήκαμε στην αίθουσα με όρκο να κρατήσουμε τα μάτια μας κλειστά και να μην δούμε τίποτα μέχρι την στιγμή που εσύ μας υπενθύμισες ότι υπάρχει οθόνη με ταινία απάνω της.

Κι επειδή αμφιβάλω ότι ο απλός οδηγός μου θα γίνει κατανοητός από τον μέσο σαββατιάτικο θεατή, αναλαμβάνω δράση. Ομνύω λοιπόν: ποτέ ξανά μεσαία προβολή στο σινεμά Σάββατο βράδυ. Ομνύω είπαμε κι αν το ξανακάνω να με κράξετε ομοθυμαδόν! Ποτέ ξανά!

ΥΓ: Είδαμε το «Βαμμένο πέπλο». Συμπαθές, αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Το πρώτο μέρος είναι πολύ αργό, στο δεύτερο βελτιώνεται και η ένταση και οι χαρακτήρες. Νόρτον και Γουοτς παίζουν εκπληκτικά, όμορφη φωτογραφία και τοπία, αλλά κάπου το σενάριο αποδεικνύεται λίγο. Αυτά και για την σινε-κριτική της εβδομάδας.

Advertisements

42 Σχόλια

  1. Αχ βρε μπαμπάκο…γιατί νομίζεις πως εμείς έχουμε γίνει κολλητοί με το DVDά της γειτονιάς μας; 😉

    ΥΓ Εσύ είσαι και μορφωμένο παιδί…πως σου ξέφυγε αυτό:
    τυπικά εργαζόμενοι αστοί (όπως εγώ ας πούμε) κάθε ηλικίας, ανακατεμένους ε;

  2. Λυπάμε καλέ Μπαμπάκη μου που θα σε απογοητεύσω, αλλά το βρήκα αναγκαίο να σου δώσω τα φώτα μου.
    Ο μακαρίτης Λιστ ήταν Ούγγρος. Οι Ούγγροι σαν λαός έχουν αυτό το παράδοξο: Θεωρούν αγένεια να χασμουριέσαι χωρίς να καλύπτεις το στόμα σου, όταν λέω αγένεια, παίζει και να σε πετάξουν έξω με τις κλωτσιές!. Αλλά κανένα πρόβλημα δεν υπάρχει αν αποφασίσεις να αδειάσεις τον όλεθρο της μύτης σου στο τραπέζι, την ώρα που ο διπλανός σου απολαμβάνει την μπουκιά του. Οπότε ο Λιστ ίσως και να’χει γράψει κάτι με στόχο το τρομπόνι. ;)

    Σε καλημερίζω!

  3. Από το editing του κειμένου την πάτησα – thanks για την παρατήρηση, το διόρθωσα! 🙂
    Όσο για τα DVD-club της γειτονιάς, δεν είστε οι μόνοι. Αλλά ως παλαίμαχος σινεφάγος απογοητεύομαι από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται πλέον το κοινό. Δε νομίζω ότι ήταν και παλιά έτσι και δεν το είχα προσέξει.

  4. Έναν προτζέκτορα, ένα καλό ηχοσύστημα, λίγους καλούς φίλους και ποπ κορν χρειάζεσαι. Θα μου πεις, πάλι μέσα; Βρε καλύτερα μέσα και να απολαμβάνω ταινία παρά στο σινεμά με όλους αυτούς τους φιόγκους να μου τα κάνουν ΝΑ πριν ακόμα ξεκινήσει η παράσταση. Αλλιώς χτυπάω τσιπουράδικο και ξεχνάω την ύπαρξη κάθε τι ενοχλητικού.

  5. Εντάξει, καλό το DVD, αλλά η μαγεία της μεγάλης οθόνης δεν υποκαθίσταται από τίποτα. Επίσης να δηλώσω ότι αντιπαθώ τα πολυ-σινεμά.

  6. Ωραία, ωραία! Αναλαμβάνω δράση λοιπόν!

    Καταρχάς, ευχαριστώ για την αφιέρωση, αισθάνομαι βαθύτατα συγκινημένη και να θυμηθώ να σε ευχαριστήσω και όταν παρω το Όσκαρ γευσιγνωσίας!

    Ξέρεις γιατί τα παθαίνεις αυτά; Γιατί πας στο Village, όπου πάει όλη η ανάγωγη πλέμπα. Άμα πήγαινες στο Δαναό ή στο Στούντιο, που μαζεύουν πέντε καλλιεργημένους ανθρώπους, δεν θα τα παθαινες αυτά!

    Φευ!

    (ακολουθεί σοβαρό σχόλιο)

  7. (το χειρότερο Μπαμπάκη μου, είναι πως την ίδια γαϊδουρινή συμπεριφορά επιδεικνύουν και στο θέατρο -για να μη σου πω και στην Επίδαυρο και γίνω υπερβολική. Βλέπεις, το κοινό πλέον λαμβάνει αγωγή και παιδεία από την Μενεγάκη και τον Κωστόπουλο, και δεν καταλαβαίνει ότι στο σινεμά, στο θέατρο και στη συναυλία πάμε για να το βουλώσουμε και να ακούσουμε / δούμε, κι ότι αν θέλουμε να παίξουμε πάμε στο λουνα πάρκ ή στην παιδική χαρά…)

  8. @Psychia:
    Τι να κάνω ο έρμος, δεν έχω ταξιδέψει Ουγγαρία. Και με αυτά που γράφεις, δεν θέλω κιόλας! LOL! 😉

    @Αμαρτωλή:
    Δεν έχεις άδικο, αλλά έχει άλλη χάρη η μεγάλη οθόνη, όπως λέει και η Αλεπού παρακάτω.
    Για το τσιπουράδικό, μέσα. Α, δεν ήταν πρόσκληση;

    @Αλεπού:
    Μαζί σου 100%. Αυτές οι συμπεριφορές ξεκίνησαν από τα multiplex, αλλά έχουν εξαπλωθεί παντού. Δυστυχώς. Έχει ταυτιστεί το «ακομπλεξάριστος» με το «μουλάρι», λες και δεν υπάρχει μέση κατάσταση.

    @Κροτοφασαρία:
    Δεν ήταν το Village λέμεεεεεεεε…..
    Και ο μόνος τρόπος να πάρεις εσύ γαστρονομικό βραβείο είναι οι ταινίες μυθοπλασίας.

    @Κροτοσοβαρότητα:
    Έχεις απόλυτο δίκιο. Και στο θέατρο έχω ενοχληθεί τα τελευταία χρόνια και γενικά υπάρχει μια λογική που θυμίζει συμπεριφορά σε θάλαμο φαντάρων. Απαιδευσιά σε σχέση με οτιδήποτε αφορά τέχνη και διαρκές χαμήλωμα του πήχυ της αισθητικής.
    Μόνο στον Παπαϊωάννου δεν το έζησα αυτό τον τελευταίο καιρό, και πάλι καλά δλδ…

  9. ξεχασες την υποχρεωτικη χρηση stickers για τη μυτη σε οσους ροχαλιζουν οταν ειναι βαρετη η ταινια….

  10. Το σάββατο πάμε για οινο-κριτικές και όχι για σινεφίλ παραστάσεις. Αυτό μόνο μεσοβδόμαδα 🙂 Ξέρω θα πεις «εργαζόμενος αστός, πότε να προλάβω την καθημερινή», αλλά … c’est la vie.

    Για αυτό, θα συμφωνήσω με τους προλαλήσαντες και θα πω «dvd club» και καλό σύστημα προβολής και ήχου σπίτι.

    Ι.

  11. Πολύ στην τσίτα σε βρίσκω τώρα τελευταία…!
    Για κοίτα κάτι όμορφα μάτια δίπλα σου να ηρεμήσεις (λέω εγώ τώρα…) 🙂

  12. Προτάσεις:

    1. Κλείνε εισιτήρια μέσω internet. Μπορεί να σου κοστίσει κάτι παραπάνω, αλλά σκέψου ότι με αυτό το «παραπάνω» γλυτώνεις την ξανθιά με την ελιά και τις φιλενάδες. Να δοκιμάσεις κάποια στιγμή και την Gold Class. Περιττή πολυτέλεια, αλλά το φχαριστιέσαι τρελά.
    (Αυτό εάν θα πας multiplex. Αλλιώς διάλεξε κινηματογράφο που ΣΙΓΟΥΡΑ δεν θα πάει η ξανθιά και οι φιλενάδες, ενδεχομένως τα 3 Α – Ααβόρα, Άλφαβιλ, Άστυ).
    2. Σου τα πρήζουν οι ενοχλητικοί στην προβολή; Κάντους ρόμπα! Πάρε τηλέφωνο (ή κάνε ότι παίρνεις τηλέφωνο) και πες «έλα μάι φρέντ Αντόνις, που είσαι; Εγώ, εδώ στο σινεμά… ναι ναι, και ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΔΕΝ Μ’ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΔΩ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ!!» Πάντα πιάνει, και έχεις και το πλεονέκτημα του σκοταδιού – κάλυψη απόκρυψη. Επιτυχία!
    3. Σε ρομαντική ταινία πήγες, δεν περίμενες να ακούσεις «αααα» και «ωωω»;

    Όσο για την ταινία, δεν έχω να πω κάτι, η τελευταία φορά που πήγα σινεμά ήταν στο «The Illusionist» (ο Ε. Νόρτον είναι κορυφαίος, τέλος!)

  13. @mogwai:
    Μπααααα, θ’ αρχίσω να κυκλοφορώ με ενέσεις για ευθανασία…

    @ikd69:
    Δυστυχώς τις καθημερινές είναι όλο και πιο δύσκολο. Πιο εύκολα θα βγω καθημερινή για ένα κρασί ή ένα ποτό παρά θα καταφέρω να συγχρονίσω γραφείο, baby-sitting και σινεμά για να πετύχω προβολή. 😦

    @Ημίαιμος:
    Ό,τι μπορούμε κάνουμε φίλε, έχουν τύχει και πολλά τώρα τελευταία, έτσι;

    @Αντώνης:
    Ο Νόρτον είναι πάρα πολύ μεγάλος ηθοποιός, έχουμε να δούμε πράγματα και θάματα από το παλληκάρι και χαίρομαι ιδιαιτέρως για αυτό.
    Ως προς τις προτάσεις:
    1. Για το internet, «είναι πολλά τα λεφτά Άρη». Η αποφυγή των multiplex είναι καλή συμβουλή, αλλά το γαϊδουρο-κοινό εξαπλώνεται ως μεταλλαγμένο γκαζόν!
    2. Καλή ιδέα, θα προσπαθήσω να το εφαρμόσω. Είμαι σίγουρος ότι θα τύχει της αποδοκιμασίας της συναγωνίστριάς μου σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά θα κοιτάξω να το επιχειρήσω, χεχεχε
    3. Από ανθρώπους άνω των 15 ετών, όχι δεν το περίμενα… 😉

  14. Δεν είμαι συνεφίλ. Μου αρέσουν οι έξυπνες αμερικάνικες κωμωδίες και αρκετές ταινίες του Χολλιγουντ.

    Σε καταλαβαίνω. Με εκνευρίζει το να ακούω το τρίξιμο από πατατάκια – ποπ κόρν όταν βλέπω ταινία. Στο σινεμά βρήκανε να φάνε(π.χ. σε ταινία Σκορσέζι);;Δεν έχει φαγητό στο σπίτι τους;
    Αρκετοί δεν έχουν πάει για να «δουν» στην ταινία αλλά για να δουν..διαφημιστικά.Αλλά αυτά παθαίνει – ουμε όταν πάει-πάμε πάει στα Village ή σε στυλ Village!

  15. γιατί είναι φανερό ότι η τελευταία φορά που αγγίξαμε γυμνό κορμί του αντίθετου φύλου ήταν στα μέσα της Κρητιδικής περιόδου.

  16. δε μ’αρέσουν οι τιανίες επισημονικής φαντασίας.

    @Βαγγέλακα… νομίζεις πως αυτό το σχόλιο σε αφορά;

  17. @ krot…

    Σχολιάζετε (προσπαθείτε νά σχολιάσετε) τόν σεξουαλικό μου βίο;

    Μάθετε λοιπόν, ότι λίγο πρίν κλείσω τούς 11 μήνες ζωής, έπεσα στήν χύτρα μέ ζωμό γαρίδας, καβουριού, μυδιού καί λοιπών οστρακοειδών aka ντουροειδών.

  18. πόσο χρόνο ημιζει (?) το ραδιενεργές πλουτώνιο; 😉


    επί της ουσίας θα συμφωνήσω απόλυτα. και θα προσθέσω και τους γονείς που φέρνουν παιδάκια σε ταινίες που είναι και για μεγάλους, και τα αφήνουν στην τύχη τους χωρίς ούτε μια τόση δα διαπαιδαγώσηση, «εδώ που ήρθαμε ελενίτσα δεν φωνάζουμε και δεν ενοχλούμε τους γύρω μας». δεν φταίνε τα παιδάκια, οι γονείς φταίνε που δεν τους μαθαίνουν καλούς τρόπους.

  19. Μαζί σου αρχηγέ μου. Έχω καταργήσει το Σαββατιάτικο σινεμά προ πολλού, και δη σε super-multi-hyper-cineplex. Καλύτερα Τετάρτη βράδυ (αν έχει και ΤσουΛου ακόμα καλύτερα) σε συνοικιακό κινηματογράφο παρέα με τον/την ταμία και τον/την υπάλληλο του μπαρ!

  20. Σε τέτοια μέρη με τέτοιες συμπεριφορές απ΄τους γύρω γίνεσαι άνετα μισάνθρωπος! 😉 Μόνος ή με εκλεκτή παρέα οι ταινίες. Έξω καλύτερα για ποτάκι και να δεις δεις κόσμο να βγαίνεις!

    υ.γ.Θα το πω κι εδώ κι ας είναι άσχετο: Το εξωτικό πιάτο που μου ΄ταξες για να σου δώσω το κύπελλο ξανά, πότε θα το δοκιμάσω; Εεεεεε;

  21. Ξέχασα να πω ότι συμφωνώ με την άποψή σου για τον Νόρτον. Ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του by far και ένας από τους αγαπημένους μου.

  22. Αρνούμαι να αφήσω πιθήκους που το έσκασαν από την «Οδύσσεια του Διαστήματος» και προσγειώθηκαν στην ίδια αίθουσα με εμένα να μου χαλάσουν τη μεγάλη μου αγάπη, το σινεμά. Μακριά από μας τα Σάββατα και τα πολυσινεμά -είναι σαν να έχουν συνέδριο οι παραπάνω. Για το βήχα- που νομίζω ότι είναι πιο έντονος στο θέατρο (ίσως βαριούνται περισσότερο και καθαρίζουν το λαιμό τους για να μιλήσουν με τον διπλανό τους)- τι να πω…Είναι σαν το φαινόμενο «domino». Όσο για τα κινητά. Να βλέπεις τις «Ζωές των άλλων» και να χτυπάει κινητό με ήχο ύμνου ομάδας -γίνεται το επόμενο θύμα ομάδας ο κάτοχος ή όχι;
    Πάντως τίποτα δεν συγκρίνεται με την αίσθηση της σκοτεινής αίθουσας. Μπορεί αν μαζέψω ποτέ λεφτά (χλωμό, τόσο χλωμό που τύφλα να έχει ο ίκτερος) να αγοράσω ένα σπίτι και να φτιάξω τη δική μου αίθουσα. Ποτέ δεν θα ξεχάσω πριν από χρόνια, Δευτέρα απόγευμα, τέτοια εποχή, που είχα πάει περπατώντας στο σινεμά περνώντας από έρημους δρόμους ανθισμένους (Μαρούσι), στην παράσταση των 5 απογευματινή για να δω τον «Τίγρη και Δράκο». Μόνη μου, κατάμονη στην αίθουσα με τον καφέ μου. Η καλύτερη στιγμή μου ever σε κινηματογραφική αίθουσα. Κατάλαβες Μπαμπάκη; Σωστή επιλογή θέλει…

  23. XAXAXA!! Ενώ, άμα μένεις στην Πέρα Στρούγκα, όπως εμείς εδώ, παίζει συχνά το σενάριο να δεις ταινία σε καταστάσεις πριβέ αν δεν είναι κανένα blockbuster δηλαδή, την πρώτη βδομάδα προβολής! Αυτό πάντως με τα κινητά, το έχουν πιο πολύ οι θείτσες, εδώ, γενικά τα μικρά το βάζουν στο αθόρυβο! Παραδέχομαι όμως, είναι σπαστικότατο, και θα πρέπει να υπάρχει a special kind of hell για τους ανθρώπους που δεν σέβονται το χώρο στον οποίο βρίσκονται ούτε τους συνανθρώπους τους! Τα (εύστοχα βέβαια) σχόλια του κοινού στις ταινίες, η αλήθεια είναι πως δεν με ενοχλούν καθόλου, τουναντίον!!
    ;-D

  24. Θέλω να συμπληρώσω και τις κυρίες με τα μαλιά αφάνα που κρύβουν την μισή οθόνη καθώς και τα ζευγαράκια που βλέπουν τις ταινίες αγκαλιά και αλλάζουν διαρκώς πλευρά- γιατί πιάνονται προφανώς -με αποτέλεσμα να έχεις διαρκώς μπροστά σου τοίχο… Είπαμε, και ‘μεις ερωτευτήκαμε αλλά δεν κάναμε έτσι!!!

  25. συμφωνώ σε όλα εκτός από το βήχα (καλά, χαλάρωσε κι εσύ!)
    η χειρότερη καφρίλα για μένα είναι να μιλούν μέσα στο σινεμά! εντάξει, όλοι θα κάνουν ένα σχολιο κάποια στιγμή, αλλά όχι να μιλάς συνέχεια ή να ζητωκραυγάζεις και να κάνεις χαβαλέ μέσα στην ταινία (τα village διαγράφονται εξ ορισμού, καθώς μαζεύουν κατά 99% το συγκεκριμένο τάργκετ γκρουπ)
    φαντάσου, εγώ που δεν είμαι και σινεφίλ και βλέπω μια ταινία το χρόνο και πάλι συφιλλιάζομαι με αυτά!

  26. δηλαδή άμα καθίσει δίπλα σου κανείς, ούτε να κλάσει δεν θα μπορεί χα χα χα

  27. Και πού να ήσουν στη Γηραιά που μόνο plex έχει!!! Ακόμη και τα τοπικά έχουν πέντε τουλάχιστον αίθουσες!

    Παρόλα αυτά, έχουμε βρει το τέλειο με την παρέα μου – λίγος κόσμος και αυτός στην πλειοψηφία τους Ασιάτες, ήσυχοι άνθρωποι, μας χαζεύουν που μιλάμε φυσιολογικά (οκ σαν Έλληνες). Οι ταραξίες κάτω των 20 συνήθως έχουν φύγει από την αίθουσα με το που τελειώσουν οι διαφημίσεις, απλά δεν τους σηκώνει το κλίμα! Τα ODEON εδώ αντιστοιχούν στα Village, με αυτόν τον κόσμο που περιγράφεις κάθε μέρα (αργκ!) Μόνη αφορμή για να πάμε εκεί είναι το Gallery, μικρός εξώστης με τεράστιες δερμάτινες πολυθρόνες/κρεβάτια και τραπεζάκια, μόνο για άνω των 18, με όσο φαγητό, καφέ, σοκολατάκια κ αναψυκτικά θες πληρωμένα αλλά και δυνατότητα να πάρεις αλκοόλ μέσα στην ταινία – χλιδή για πολυαναμενόμενες ταινίες, δηλαδή.

    Επίσης πλέον δεν αλλάζω με ΤΙΠΟΤΕ την αμφιθεατρική αίθουσα και την τεράστια οθόνη, στην Αθήνα δεν το έχουν πιάσει πλήρως αυτό το concept (καλά ούτε στο Λονδίνο), λίγα σινεμά (πρόσφατα σχεδιασμένα/ανακαινισμένα) έχουν τέτοιες. Πλέον μόνο θερινό σινεμά επιδιώκω και απολαμβάνω…

  28. :)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

  29. @Βαγγέλακας:
    Ψιτ! Αντιγράφεις; ;^p

    @Κροτ:
    Ούτε στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας αρέσεις εσύ.

    @Βαγγέλακας@μαρμίτα_ντουροειδών:
    Τουλάχιστον σε κρατάγαν από τις φτέρνες; Για να επιβεβαιωθεί και η έκφραση «βαγγέλειος πτέρνα».

    @deadend mind:
    24,110 χρόνια. Μόλις.
    (πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Plutonium)
    Αυτό με τα παιδάκια που αναφέρεις γίνεται όπου κι αν πάει το συγκεκριμένο στυλ οικογένειας, απλώς στο σινεμά φαίνεται περισσότερο. Παρόλα αυτά, συνήθως δεν έχει παιδάκια στις ταινίες που πάω. Εκτός αν είναι παιδική η ταινία, οπότε πάσο.

    @exitmusician:
    Πρέπει να βρεις ένα ποστ που είχα γράψει για την Τσικνοπέμπτη και πώς πηγαίνουμε εδώ και λίγα χρόνια για ψάρι σε τσιπουράδικα το συγκεκριμένο βράδυ. Πιστεύω ότι θα το εκτιμήσεις. 😉

    @Ρενάτα:
    Περί εξωτικού πιάτου: απ’ ό,τι φαίνεται θα είμαι ελεύθερος τα Σάββατα πλέον, τουλάχιστον από τις «υποχρεώσεις» μου σε σχέση με τον κινηματογράφο. Χαχαχα
    (seriously: θα γίνει κι αυτό, έχω αφήσει πολλά σχέδια στο πλάι τον τελευταίο καίρο)

    @exitmusician:
    Όταν λες ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του, εννοείς ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς μας. Σωστά;

    @industrialdaisies:
    Η αίθουσα των πιθήκων, σωστά; (κατά τον Πλανήτη των πιθήκων)
    Πολύ όμορφη η εικόνα που περιγράφεις για τους ανθισμένους δρόμους. Και πολύ όμορφη ταινία. Αχ, μακάρι να μπορούσαμε να έχουμε από μια αίθουσα δική μας!

    @Σοφία:
    Για τα σχόλια του κοινού, κι εγώ θα συμφωνήσω. Αν ο άλλος είναι επικεντρωμένος στην ταινία, και ειδικά αν καταφέρει να διατυπώσει κάτι που ήδη τριγυρνά και στο δικό σου μυαλό χωρίς να έχει πάρει ακόμη μορφή, βελτιώνει την εμπειρία. Αλλά τα άσχετα κουτσομπολιά είναι ακριβώς αυτό: άσχετα. Και ανεπιθύμητα.

    @Fevis:
    Από γραφικότητες δυστυχώς άλλο τίποτα!
    Τον πρώτο «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» τον είδα σε ειδική μεταμεσονύχτια προβολή (01:00 – 04:00). Το κοινό ήταν απίστευτο. Ο διπλανός μου ήταν ένας τρελαμένος που ξεκίνησε να μου εξηγεί ότι το νερό στο οποίο πέφτει ο Ισίλντουρ συμβολίζει την γέννηση κι όλο το έργο είναι συμβολικό και διάφορα τέτοια. Από τις περσόνες που αν δεν είχες δει τον Τορτούρο να τους παίζει θα πίστευες ότι υπάρχουν μόνο στο μυαλό των συγγραφέων.
    Αλλάξαμε θέσεις αμέσως. Όταν ανάψαν τα φώτα δίπλα μου ήταν μια κοπέλλα προφανώς επαγγελματίας (γκουχ γκουχ έβηξε με νόημα), μαζί με τον πελάτη της βραδυάς.
    Σκληρό ροκ εκείνη η προβολή! Αξέχαστη! 🙂

    @Γιωρίκας:
    Εντάξει, για τον βήχα υπερβάλω ποιητική αδεία. Αλλά γενικά αυτό το στυλ του ντεμέκ ακομπλεξάριστου, ε, φτάνει πια!

    @Γιωρίκας (again):
    ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!! – εδώ που τα λέμε *αυτό* δεν μου έχει τύχει ακόμη! ΧΑΧΑΧΑ!!

    @Idάκι:
    Είναι η άτιμη η αίθουσα όμορφο πράμα! Ο συνδυασμός φαγητού με το σινεμά δεν με έχει ενθουσιάσει, ίσως γιατί προτιμώ μετά την ταινία να κάτσω σε ένα τραπέζι και να κουβεντιάσω με την παρέα, για την ταινία που είδαμε και όχι μόνο.
    Εντάξει, το θερινό είναι τελείως άλλη εμπειρία!

  30. @allmylife:
    Σμουτς βρε! 🙂

  31. Δεν μπορώ να απαντήσω. Λιποθύμησα μόλις διάβασα το σχόλιο του Βαγγέλακα!

  32. ασε που πρεπει να διαβαζεις κιολας!!! χαχα!πλακα θα εχει στην ελλαδα…

  33. Αρχίζει από μ και τελείωνει σε αλάκας, Τι να είναι, τι να είναι;;

    ομοθυμαδόν, κι άλλη καινούρια λεξούλα.
    krot θα μου πεις τι είναι;; χι,χι.

    Και λίγα λες, αν δεν μπορούν να συμπεριφερθούν σαν άνθρωποι να κάτσουν σπίτια τους.

    :))

  34. @Krot:
    Επιτέλους, βρέθηκε κάποιος που σε κάνει να ησυχάζεις! χαχαχα

    @Ονοματοδοσία:
    Όχι ρε συ, μπορούμε να καταλάβουμε και από τον ήχο! Επειδή υπάρχουν τα γράμματα εκεί δεν πάει να πει ότι τα διαβάζει και με το ζόρι!
    (για Αγγλικά εννοείται, στις πιο εξωτικές γλώσσες διαβάζουμε υπότιτλους με ενθουσιασμό!)

    @Στέφυ:
    Είναι τόσο πρωτόγονη η συμπεριφορά τους που αναρωτιέμαι αν έχουν σπίτι για να κάτσουν εκεί!

  35. Κουνέλι, ομοθυμαδόν είναι κάπως σαν να λέμε alltogether αλλά στο πιο αρχαίο του!

    Μπαμπάκη συνήλθα. beware!

  36. Βρε Μπαμπάκη όχι μεζέδια και σαλάτα, cinema food, όσα νάτσος και ποπκορν αντέχει το στομάχι σου λέμε!! 😛

  37. @Krot:
    Θα κάνω το blog συνδρομητικό!
    (Κουνέλι;;; Πορκουά καλέ?)

    @Idάκι:
    Παρεξήγησις αγαπητή, πήγε το μυαλό μου σε στυλ golden class που προσφέρουν εδώ κάποια, το οποίο γουστόζικο ακούγεται ως εμπειρία αλλά εγώ θέλω όταν κάθομαι γύρω από το τραπέζι να κάνω την βαβούρα μου και να τσουγκρίζω ποτήρια.

  38. […] 1. ομοθυμαδόν : όλοι μαζί (τα ξανάπαμε και στου Μπαμπάκη) […]

  39. Ναι, ναι. Της γενιάς του και της δικής μας, βεβαίως βεβαίως. Thanks για τη διόρθωση.

    Όσο για την Τσικνοπέμπτη, believe it or not, κι εγώ τα τελευταία χρόνια έχω καθιερώσει να τρώω ψάρι!

  40. @exitmusician:
    Κι έσπαγα το κεφάλι μου να βρω ποιος καθόταν στο διπλανό μας τραπέζι! χαχαχα

  41. 8a parablepsw to trollarisma-psilokoubenta-mpaxaliasma-fasaria ths syntrofissas krot kai 8a dhlwsw pws kati tetioi typoi einai akrws enoxlhtikoi…..mono tria skhnika.
    1)Les Choristes, se ekdhlwsh tou Gallikou Politistikou kentrou sthn ai8ousa teletwn tou panepisthmioi…to miso koino eixe er8ei me skopo na parei credits gia to ma8hma twn gallikwn, kai eixe liwsei sthn parla, me apotelesma na mhn akousw to (opws apedeix8h) eksoxo enarkthrio mousiko 8ema. Eytyxws, 2 lepta kai ena «skaste gamw to xrhsto sas» argotera, mporesa na apolaysw thn tainia me thn prepousa prosoxh

    2) Parastash (anameinate sto akoustiko sas) pali sthn idia ai8ousa, kai se kapoies faseis apo tis koubentes kai ta gelia na xanontai oloklhro8i dialogoi h8opoiwn…..eleos

    3) Synaylia John Cale, sto Pallas, pro amnhmoneytwn etwn. O cale na ta dinei ola me to piano kai thn ki8ara tou, kai o «kyrios» dyo ka8ismata parappera, na analyei sth ksan8ia pou eixe parei agkaze ti akribws kanei ws melos tou dioikhtikou symbouliou ths panellhnias omospondias handball… Kati de kiratses pou ka8ontan apo pisw, molis anakalypsan oti o Cale den egrafe mono minimalistikh klassikh mousikh, alla htan kiolas se ena rock sygkrothma onomati Velvet Underground, kai tolmouse na paiksei kai kommatia aytwn twn bebhlwn fasariozwn shkw8hkan kai efygan…..kai ystera sou leei exoume paideia ws koino

  42. @zappa:
    1)Πολύ πετυχημένη η…προσφώνηση! Πώς μου τη δίνουν τα άτομα που πάνε κάπου κι επειδή δεν ενδιαφέρει τους ίδιους (το οποίο είναι απόλυτα θεμιτό) πρέπει να ζαλίσουν τους αναπαραγωγικούς αδένες όσων πήγαν γιατί ενδιαφέρονται. Τράβα σε καμιά καφετέρια να τα πείτε με την ησυχία σας πια!!!
    2)Είναι *και* ασέβεια για τους ηθοποιούς που προσπαθούν εκείνη την ώρα…
    3)Velvet Underground; Καλέ, αυτοί δεν ήσαντε κουμουνιστο-συμμορίται; 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: