Book of records

  

Το 2008 η εταιρεία Golden Retriever κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το ετήσιο βιβλίο της, έναν οδηγό που καταγράφει διάφορα ρεκόρ. Το βιβλίο τιτλοφορείται “World’s Best from Golden Retriever” και στην ουσία ήταν ένας ανταγωνιστής του Guinness. Οι αρχισυντάκτες του βιβλίου ήταν έμπειροι τηλε-δημοσιογράφοι και ο τρόπος που βρήκαν να το κάνουν πιο ελκυστικό στο ευρύ αγοραστικό κοινό ήταν να επικεντρωθούν στα ρεκόρ που ακούγονται και στα δελτία ειδήσεων. Ας πούμε, η επίθεση στη Βιρτζίνια τον Απρίλιο του 2007, με τους 33 νεκρούς, είχε το Ρεκόρ Θανάτων από Επίθεση Μανιακού Δολοφόνου σε Ακαδημαϊκό Χώρο. Συγκεκριμένη Πέμπτη είχε το ρεκόρ θανάτων από επιθέσεις αυτοκτονίας στο Ιράκ, ενώ διαφορετική μέρα, κάποιο Σάββατο, καυχιόταν για το ρεκόρ θανάτων μόνο από επιθέσεις που έκαναν γυναίκες – καμικάζι.

Οι πωλήσεις πήγαιναν εξαιρετικά, κι όσο περισσότερο οι περιγραφές των ρεκόρ έμοιαζαν με βραδινές ειδήσεις τόσο το καλύτερο: «Η πόλη με τις περισσότερες παράνομες γυναίκες της νύχτας», «Το πιάτο με τα περισσότερα φυτοφάρμακα», «Η νύχτα με τα περισσότερα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα» κλπ.

Τα προβλήματα άρχισαν όταν κάποιος σκέφτηκε να το δραματοποιήσει ακόμα παραπάνω και να βάζει ονόματα και μια μικρή περιγραφή δίπλα στο πλήθος των θυμάτων. Μια σύντομη περιγραφή που να ενισχύει τον ρεαλισμό του ρεκόρ και τίποτα παραπάνω. Για κάποιο λόγο κείμενα σαν το ακόλουθο ενόχλησαν.

Επίθεση μανιακού δολοφόνου με τα περισσότερα θύματα: 17 Απριλίου 2007, Βιρτζίνια, ΗΠΑ. Δολοφοόνος: Τσο Σέουνγκ Χούι (Ν. Κορέα), 23 ετών. Σύνολο θυμάτων 33.
Αναλυτικά:

  • Τζον Γούλι Τζόνσον, 19 ετών, του άρεσε το κυνήγι και το ψάρεμα, ήταν ερωτευμένος και ο σκύλος του πέθανε από την στεναχώρια του 3 εβδομάδες μετά τον θάνατο του αφεντικού του
  • Μάρθα Ντάνκαν, 22 ετών, ήταν χαρούμενη γιατί κατάφερε να αδυνατίσει μετά από δίαιτα 16 εβδομάδων και από την ημέρα του θανάτου της θα έμπαινε στην συντήρηση
  • Άννα Έπσταϊν, 21 ετών, με μεγάλο ταλέντο στη μουσική, σχεδίαζε να ξεκινήσει εμφανίσεις σε ένα τζαζ κλαμπ της πόλης μέσα στο μήνα
  • Αλ Άλμπερτσεν, 20 ετών, είχε αποφασίσει να παρατήσει το κολέγιο και να καταταγεί στο στρατό για να πάει στο Ιράκ να πολεμήσει για την δημοκρατία, όμως η αρραβωνιαστικιά του κατάφερε να μείνει έγκυος για να τον πείσει ότι είναι περισσότερο απαραίτητος σπίτι παρά στο Ιράκ.
  • ….

Και συνέχιζε έτσι. Ξεσηκώθηκε θύελλα διαμαρτυριών. Όχι μόνο από συγγενείς και φίλους των θυμάτων, όπως ίσως ήταν αναμενόμενο, αλλά και από απλούς ανθρώπους που αγόρασαν το βιβλίο και ενοχλήθηκαν. Οι 33 νεκροί της τάδε επίθεσης δεν ήταν πια ψηφία αριθμών αλλά πρόσωπα, τα 1,800 θύματα μιας σύρραξης το ίδιο, οι πνιγμένοι και οι αγνοούμενοι ενός ναυαγίου ομοίως.

Ανατριχίλα σκέπαζε τους αναγνώστες. Τα θύματα «ήταν όμοιοί μας κι όχι ένα στατιστικό μέγεθος», όπως έγραψε στην εταιρεία κάποιος που διαμαρτυρόταν.

Τον επόμενο χρόνο το βιβλίο κυκλοφόρησε πάλι χωρίς τα ονόματα, ξερό, με νούμερα και απολογισμούς μόνο. Μάλιστα, με κάθε αντίτυπο, δίνανε δώρο μία ένεση νοβοκαΐνης και οδηγίες «πώς να την σουτάρετε μόνος σας» αφού ο αναγνώστης / τηλεθεατής / καταναλωτής δεν ήθελε να νιώθει τίποτα απλά να παρακολουθεί τις λίστες των ρεκόρ. Η τάξη αποκαταστάθηκε. Τα θύματα έγιναν πάλι ένας βουβός χορός τραγωδίας. Η στατιστική θριάμβευσε.

«Ήρθε η ώρα και το έκανα.
Εσείς με βάλατε στη γωνία και μου αφήσατε μόνο μία προοπτική.
Η απόφαση ήταν δική σας.
Τώρα έχετε αίμα στα χέρια σας
».

Advertisements

22 Σχόλια

  1. φρίκη.
    οκ, η κοινωνία δημιουργεί δολοφόνους και εγκληματίες και ψυχασθενείς. αλλά σε μερικές περιπτώσεις, και σε αγγελική κοινωνία να ζούσαμε δεν θα μπορούσαμε να το αποφύγουμε. Νομίζω.

  2. Κι άλλος υποψήφιος για το Έγκλημα και Τιμωρία της C.D.!

  3. Αααααχ, πόσο κρίμα να επιβεβαιώνεται ένας φονιάς από την ιστορία. «Ο θάνατος ενός είναι τραγωδία. Ο θάνατος εκατομμυρίων στατιστική». Κι όπως ξέρουμε η στατιστική γίνεται άρτος και θεάματα. Η τραγωδία δυσκολότερα.

  4. Κατευθείαν στο στόχο, Μπαμπάκη…

  5. τι μακάβριο πράγμα είναι αυτό

  6. Έχεις δίκιο…τα νούμερα είναι πιό «εύπεπτα»…

  7. Το animal άνθρωπος πρέπει να ζήσει τις καταστάσεις στο πετσί του για να τις κατανοήσει…
    Έτσι, έτσι…

    Στεναχωρήθηκα…
    και απογοητεύτηκα…

  8. Για άλλη μια φορά είσαι καταπληκτικός!
    Με σπαρακτικό τρόπο!

  9. Τι του κάνανε και τον βασανίσανε τέλος πάντων;;; Εμείς οι υπόλοιποι δηλαδή καλοπερνάμε; Πήρε κανένας μας την καραμπίνα να πάει να καθαρίσει κόσμο;
    (τώρα που το σκέφτομαι το ‘κανε εκείνος ο τύπος στο Αγρίνιο!!)

    Και επιτέλους, ναι η κοινωνία δημιουργεί ψυχασθενείς, καταπιέσεις, κλπ, κλπ, αλλά κι αυτά τα γ(%^$(^%να τα όπλα πότε επιτέλους θα βάλουν εμπόδια και προϋποθέσεις (αυστηρές) στην κυκλοφορία τους!

    Ο Μπους ήταν που είπε; «Τα όπλα δεν σκοτώνουν, οι άνθρωποι σκοτώνουν». Ναι, αλλά ο Χούι (έτσι τον λέγανε) μ’ ένα μαχαιράκι θα σκότωνε το πολύ ένα – δυο, όχι 33!

    Γκρρ, απ’ όπου κι αν το πιάσεις … βρώμα η υπόθεση!

  10. Μα είναι ευνόητο, έχουν την ίδια αντίδραση, όπως όταν παρακολουθούν τα δελτία «ειδήσεων». Ανώνυμα είναι μια χαρά, αλλά άμα προσωποποιηθούν χαλάνε τη χώνεψη!

  11. @Krot:
    Η δημιουργία των δολοφόνων και των ψυχασθενών είναι κομμάτι της κοινωνίας μας αναμφισβήτητα και δεν αλλάζει εύκολα, χρειάζεται ριζικές τομές και έμφαση στην Παιδεία (απ’ όπου και μόνο μπορεί να προέλθει ο σεβασμός προς την ζωή).
    Η πρόσβαση όμως σε όπλα και η δυνατότητα των psycho να σκοτώνουν τόσους πολλούς τόσο γρήγορα είναι πρόσφατο φρούτο και είναι κάτι που πολύ εύκολα μπορεί να κοπεί. Φαντάσου να είναι άνθρωπός σου κάποιος από αυτούς τους 33 και να ξέρεις πόσο απλό είναι να μην είχε πυροβόλα ο δολοφόνος… 🙂

    @Σοφία:
    Γεμίσαμε υποψηφιότητες γμτ!!!

    @industrial daisies:
    Το εκπληκτικό είναι το πώς συνηθίζουμε σε ανάλογα περιστατικά βίας. Την πρώτη φορά λέγαμε «Αμάν», την δεύτερη «Α», τώρα έχει ήδη περάσει στις πίσω σελίδες των εφημερίδων και μάλιστα άκουσα και άνθρωπο σε καφετέρια να διατυπώνει μαλακίες της λογικής «καλά να πάθουν οι Αμερικάνοι με αυτά που κάνουν στο Ιράκ». Ήμαρτον δηλαδή! Λες και ήταν λαθρέμποροι ναρκωτικών αυτοί που πέθαναν και όχι φοιτηταριό! (που και οι λαθρέμποροι θα αξίζαν δίκη και όχι θάνατο, αλλά ας μην ανοίξουμε πολλά θέματα ταυτόχρονα)

    @passer by:
    Μερσί.

    @Γιωρίκας:
    Η είδηση ή το ποστ;

    @Γοργονίτσα:
    Εύπεπτα ακόμα και με ντελίβερι μεσοβδομαδιάτικο!

    @Artanis:
    Μαζί είμαστε κορίτσι μου, μαζί είμαστε.

    @Λούπα:
    Ευχαριστώ.
    (θα προτιμούσα πάντως να μην είμαι, όχι σε τέτοια θέματα τουλάχιστον…)

    @Μαεστρία:
    Πέστα, πέστα!
    Το πρόβλημα των ψυχοπαθών είναι μακροπρόθεσμο και προφανώς δεν λύνεται πυροσβεστικά. Το πρόβλημα της πρόσβασης σε όπλα και πολεμοφόδια όμως είναι εντελώς άλλο θέμα.
    Η ατάκα που λες δεν είναι του Μπους αλλά του NRA (αν θυμάμαι σωστά τα αρχικά), της Εθνικής Ένωσης για τα Όπλα, της οποίας πρόεδρος είναι ο Τσάρλτον Χέστον (τον ξέραμε ως linguistically correct Ήστον). Υπερασπίζονται την οπλοκατοχή και οπλοφορία ως συνταγματικό δικαίωμα και ισχυρίζονται ότι αφού είναι στην Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας τους είναι θέμα προσωπικής ελευθερίας. Αυτό δείχνει απλώς ότι ένα κείμενο του 18ου αιώνα που γράφτηκε σε εντελώς άλλες συνθήκες ύπαρξης των ΗΠΑ συνεχίζει να καθορίζει την καθημερινότητα και να ευθύνεται τελικά για μακελειά σαν το προχθεσινό.
    Και όχι μόνο σαν αυτό.
    Οι Αμερικάνοι δυστυχώς έχουν μεγαλύτερο πάθος με τα όπλα κι από τους Κρητικούς!

    @Ρενάτα:
    Το ίδιο με την An-Lu λες. Και συμφωνώ φυσικά.

  12. Το τραγικό είναι ότι με ΄τέτοια βιβλία για ρεκόρ θα βρεθεί και κάποιος άλλος ψυχικά διαταραγμένος να θέλει να το ξεπεράσει.

  13. Η εποχή μας, τελικά, έχει ξεπεράσει ακόμα και τον Γκίνες…

  14. @Αθεόφοβος:
    Το τραγικό αγαπητέ είναι ότι εκπαιδευτήκαμε πλέον, μια είδηση σφαγής που μας θυμίζει μια παλιότερη είδηση σφαγής να εντυπωσιάζει μόνο στατιστικά… 😦
    Το ξέρεις ότι ο Τσο στο μήνυμά του παραπέμπει στους δολοφόνους του Columbine και μάλιστα τους αναφέρει ως «μάρτυρες», έτσι;

    @Χρήστος:
    Δεν λες τίποτα!
    Καλά κουράγια με τις εκδηλώσεις για τα καινούργια βιβλία!
    (τραβάτε με κι ας κλαίω, ειδικά για τις θερινές εκδηλώσεις, αλλά δεν το κάνω θέμα, χεχεχε)

    @Πρόβατο:
    Κανονικά έπρεπε να σου απαντήσω με μια σειρά ερωτηματικών!

  15. Ευχαριστώ. Για ΟΛΑ. Ξέρεις εσύ.

    Φιλιά άπειρα.

  16. Το πρόβλημα με τα όπλα δεν είναι μόνο Αμερικάνικο, απλά εκεί είναι σαφώς σοβαρότερο γιατί θεωρείται συνταγματικό δικαίωμα.

    Ας έρθουμε όμως στην Ελλάδα ή στην Κύπρο. Όταν ο πατέρας σου είναι κυνηγός, και έχει νόμιμα την καραμπίνα μες το σπίτι, σε στιγμή απελπισίας ένας νέος (ο γιός του) μπορεί να την πάρει και να αρχίσει να σκοτώνει κόσμο, ή/και να αυτοκτονήσει.

    Τα όπλα θα έπρεπε να είναι ασφαλισμένα σε ουδέτερο έδαφος για να μην μπορεί κανείς εκτός του νόμιμου κατόχου να τα χρησιμοποιήσει. Αυτό το λέω γιατί δεν γίνεται δυστυχώς να εξαφανιστούν από το πρόσωπο της γης.

    Καλημέρα Μπαμπάκη 🙂

  17. και τίποτα δεν άλλαξε…

  18. @Ντόλυ:
    Σμουτς και ξανά σμουτς κορίτσαρε.
    Κοίτα να είσαι καλά και να προσέχεις, κι όλα τα άλλα βρίσκονται. Ξέρεις εσύ.
    Δεν έκανα τίποτα πάντως.

  19. @Psychia:
    Κάτι σαν «δανειστική οπλοθήκη» εννοείς; Χμμμμμ….Δεν ξέρω πόσο λειτουργικό θα ήταν. Πάντως δεν ακούγεται κακή σκέψη, αντίθετα έχει μια βάση ως ιδέα.
    Σίγουρα η μκαροπρόθεσμη λύση πρέπει να είναι η έμφαση στην κατανόηση της αξίας της Ζωής. Αυτό είναι θέμα παιδείας, με την ευρύτερη έννοια του όρου και δυστυχώς μας λείπει.

    @allmylife:
    Δυστυχώς τίποτα και πουθενά….

  20. Άστα. Βράστα.

    Απίστευτο κείμενο, για άλλη μια φορά κατευθείαν στο ψητό…

    Φιλιά.

  21. Φιλιά ξενιτεμένο Idάκι, φιλιά.
    Εντάξει τα μάτια;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: