Παντού υπάρχει ένας μύθος

Τα αίτια του θανάτου του ερευνώνται αν και οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο άτυχος μαθητής είχε καταναλώσει μεγάλη ποσότητα αλκοόλ.

Από το πρωί που την άκουσα αυτή την είδηση έχει καρφωθεί στο μυαλό μου και το κατατρώει μεθοδικά και ανελέητα. Και όχι μόνο επειδή είμαι γονιός και τα βλέπω από αυτή την πλευρά τα πράγματα, όχι μόνο για αυτό.

Τρελή είδηση, τρελή. Ασύλληπτη. Ένα παιδί πνίγεται. Ψάχνεις να βρεις τι άκουσες λάθος. Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα νιώθουν οι εμπλεκόμενοι. Το σύμπαν τους θα έχει ψυχρανθεί και οι μέρες θα είναι κυκλωμένες από αναπάντητα ερωτήματα και απεγνωσμένες ψευδαισθήσεις. Σκατά.  

Πολλά σπίτια έκλεισαν σήμερα τα ξημερώματα. Πρώτο και κύριο ένα σπίτι στη Ξάνθη που ξεπροβόδισε το παιδί του να πάει σε εκδρομή και θα υποδεχτεί, θα το θέσω εντελώς ωμά, ένα κοφίνι. Αλλά όχι μόνο εκεί, γιατί και οι ζωές των καθηγητών συνοδών έχουν καταστραφεί. Υπάρχει νομική όσο και ηθική ευθύνη, αν και είναι υποκρισία να απαιτούμε τόσα πολλά από αυτούς – άλλωστε, θυμηθείτε τι στρατηγήματα μηχανευόσασταν για να  ξεγελάτε τους καθηγητές όταν πηγαίναμε κι εμείς εκδρομές. Δύσκολο είναι να τα έβαλαν στα δωμάτιά τους και αυτά να ξεγλυστρίσαν; Φταίνε φυσικά, δεν το συζητώ, υπάρχει σοβαρό ζήτημα ασφάλειας. Όμως, και άλλοι φταίνε. Αυτοί που σέρβιραν σημαντικές ποσότητες αλκοόλ σε ανήλικους είναι αθώοι ας πούμε;

Αν επιβεβαιωθεί πάντως ότι ήταν «υπό την επήρρεια μέθης» όπως λένε συνήθως στα ρεπορτάζ, τότε η μεγάλη ευθύνη για αυτή την τραγωδία είναι συνολική της κοινωνίας μας που έχει αναγάγει το αλκοόλ σε σύμβολο ενηλικίωσης και «μαγκιάς».

Βασική ανάγκη του εφήβου είναι να αποδείξει ότι είναι ενήλικας. Να πάρει την σφραγίδα της αποδοχής από τους συνομήλικους και να αποδείξει ότι είναι ήδη «εκεί», είναι ήδη άνδρας ή γυναίκα και όχι πια παιδί. Για να το κάνει αυτό αγκαλιάζει ανεξέλεγκτα πράγματα που ξέρει ότι κάνουν οι μεγαλύτεροι, και το αλκοόλ είναι το πιο άμεσο και εύκολο από δαύτα. Μυθοποιείται το ποτό και η χρήση του, ηρωοποιούνται όσοι γίνονται λιώμα, αποθέωση για το hangover της επόμενης μέρας.

Όταν είσαι στα 17 σου δεν νιώθεις ποτέ αρκετά ενήλικας. Θα κάνεις τα πάντα, θα δοκιμάσεις οτιδήποτε απαγορευμένο. Και η μόνη ελπίδα να μην γίνεις στουπί είναι η σταδιακή εξοικείωση ή τουλάχιστον απομυθοποίηση του αλκόολ πολύ πριν φτάσει η κρίσιμη ώρα. Να ξέρει το παιδί πόσο άσχημος και γελοίος είναι ο μεθυσμένος. Να μην το θεωρεί ένα απρόσιτο, μυθικό παρασκεύασμα, αλλά να έχει δοκιμάσει ήδη στο (ελεγχόμενο) περιβάλλον του σπιτιού μια μπύρα, λίγο κρασί. Λίγο, όσο χρειάζεται για να μην αποτελεί απαγορευμένο καρπό (άλλωστε σίγουρα θα του κάνει λιγότερη ζημιά από τα λίτρα κόκα-κόλας που κατεβάζουν συνήθως) για να μην γίνουν τα σφηνάκια ισοδύναμα των Μήλων των Εσπερίδων. Να μην γίνει το ποτό μύθος, να καταλαβαίνει ότι και μαζί του, όπως με όλα, πρέπει κάποιος να γνωρίζει που να σταματάει. Και οπωσδήποτε να έχει την σοβαρότητα να καταλάβει ότι για την επιβίωσή του την πρώτη ευθύνη έχει το ίδιο.

Να πούμε λίγες σκληρές αλήθειες, που συχνά κάνουμε ότι δεν τις βλέπουμε; Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν ότι κάθε άνθρωπος έχει την ευθύνη της κατάστασης του σώματός του μέχρι εκεί που μπορεί να παρέμβει. Με άλλα λόγια, δεν φταίω επειδή είμαι μύωπας, φταίω όμως αν αμελώ τις επισκέψεις μου στον οφθαλμίατρο και τα μάτια μου πάνε από το κακό στο χειρότερο. Δεν είναι δουλειά κανενός άλλου να μου πει πότε θα σταματήσω να πίνω. Δεν είναι δουλειά κανενός άλλου να μου πει πότε θα κόψω το τσιγάρο, τι ώρες θα καταφέρω να γυμναστώ, πώς να τραφώ σωστά και πότε πρέπει να πλύνω τα δόντια μου. Εγώ αποφασίζω τι θα κάνω με αυτά, εγώ όμως θα λουστώ και στο ακέραιο τις συνέπειες. Δεν πρόκειται να ξεφύγω από αυτές, είναι το μόνο σίγουρο. Έτσι είναι η ζωή, τελεία και παύλα.

Κι αυτό πρέπει να το καταλαβαίνουμε από μικροί, ότι η ζωή είναι δική μας και τα σκατά που κάνουμε δεν θα βρεθεί κανένας άλλος να τα μαζέψει. Και ότι πραγματικά ενήλικας γίνεσαι μόνο όταν αναλαμβάνεις την ευθύνη των πράξεών σου, όταν ξέρεις ότι δεν θα βρεθείς άλλος να σε σώσει από τον κακό χαμό και εσύ επηρεάζεις ό,τι σου συμβαίνει. Και όχι, δεν γίνεσαι μεγάλος πίνοντας ώσπου να μην μπορείς να σηκωθείς από το πάτωμα.

Να σημειώσω ότι είμαι άνθρωπος που απολαμβάνει το ποτό, και δεν πίνω λίγο. Όσοι με ξέρετε από κοντά άλλωστε με έχετε δει σε δράση. Σταματάω όμως πολύ πριν νιώσω τις αντοχές μου να αμφισβητούνται. Δεν μπορούμε να απαιτούμε κάτι τέτοιο από έναν έφηβο φυσικά, μπορούμε όμως να το βοηθάμε να καταλαβαίνει τι είναι το ποτό: μια ακόμα από τις πολλές απολαύσεις που μας προσφέρει η ζωή και τίποτα παραπάνω.

Όλα τα παραπάνω βέβαια είναι θεωρητικούρες. Η ουσία είναι ότι ένα παιδί έχασε την ζωή του σήμερα τα ξημερώματα. Τζάμπα και βερεσέ. Και πολλοί άνθρωποι θα θυμούνται για χρόνια την σημερινή ημέρα και θα χύνουν δάκρυα.

Advertisements

17 Σχόλια

  1. Τρομακτικό αλλά και αναμενόμενο ….
    Κάνεις πολύ καλά που το αναδεικνύεις …
    Αναρωτιέμαι ποιος θα την πληρώσει όμως…
    βλέπω τους γονείς να κατηγορούν τον ξενοδόχο, τους καθηγητές, τον υπουργό, εμένα εσένα αλλά να ξεχνούν ότι οι αρχές μας από το σπίτι μας προέρχονται….

  2. όταν η ίδια η κοινωνία δεν έχει ενηλικιωθεί ώστε να αναλαμβάνει τις ευθύνες της, περιμένουμε να τις αναλάβουν μεμονωμένα άτομα;

    αν το θέμα μας εδώ είναι η απονομή ευθυνών και όχι τι θα κάνουμε για να μην ξανασυμβουν τέτοια, ε, είμαστε μια ανήλικη κοινωνία…

  3. εμένα με ανησυχεί η «δαιμονοποιήση» που ακολουθεί τέτοιου είδους συμβάντα. θα βγει η υπουργός, που γενικά τα έχει κάνει ρόιδο στην παιδεία, και θα αρχίσει μπλα μπλα και θα απαγορέψει τις 5ήμερες. θα βγουν οι γονείς και θα κατηγορούν τα σχολεία. οι καθηγητές και θα κατηγορούν όσους σερβίρουν σε ανηλίκους. οι καταστηματάρχες τους γονείς γιατί δεν δίνουν σωστές αρχές στα παιδιά τους.

    εγώ ξέρω πως με την ανοχή υπουργείου και καθηγητών και γονιών είναι οι 5ήμερες αυτό που είναι. φυσικά ένα παιδί 17 ετών δεν είναι 11χρονο, να μην έχει κανένα κριτήριο, αλλά πολύ φοβάμαι ότι δεν είναι τόσο πως θεωρείται «μαγκιά», όσο «φυσιολογικό». δεν ξέρω πολλούς γονείς που δίνουν τα κλειδιά όταν έχουν πιεί.

    δεν θα πω τίποτα για το ποιός έχει την ευθύνη αυτή τη φορά, είναι όμως ξεκάθαρο πως, όποιος δεν δώσει σημασία, ΘΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ την επόμενη.

  4. Βάλε, μπαμπάκη μ’, κι αποπάνω το ότι το παιδί ήταν από τη Γλαύκη, από μειονοτικό χωριό, δηλαδή, όπου τα παιδιά δεν πολυβγαίνουν από τον οικογενειακό περίγυρο κι από το χωριό. Είναι έτσι κι αλλιώς αποκλεισμένα. Τα περ’σότερα αρσενικά βγαίνουν για να πάνε φαντάροι…
    Καμία εξοικείωση με την ελευθερία, καμία εξοικείωση με το αλκοόλ, πάει το παιδάκι.

  5. sigklonistiki eidisi kai poli kalogrammeno keimeno!

  6. Στην τότε δική μου πενταήμερη δύο παιδιά άμαθα από το Αλκοόλ παραλίγο να πάθουν Αναρρόφηση μετά από χοντρό μεθύσι.
    Όσο για ευθύνες… Μην χαλάτε τον ύπνο του Δικαίου.
    Η Κοινωνία μας κοιτάζει να βρεί τους αποδιοπομπαίους τράγους – «κορόιδα»(μεταφέρω την νοοτροπία που υπάρχει) για να τους «χρεώσει» τα προβλήματά της και να κοιμάται ήσυχη.

  7. Τί κρίμα ρέ γαμώτο… Συμβαίνει πάντως… Περιοδικώς, συμβαίνει…

  8. Το άκουσα το πρωι στην τηλεορασιτσα του ταξι. Για το σοκ και την αδικια του να παραλαμβανεις το παιδι σου σε κουτι, δε θα πω τιποτα, γιατι δεν εχω κατι αξιολογο να πω, ούτε για αυτους που πενθουν, ουτε για αυτους που θα την πληρωσουν. Ουτε και για τους συμμαθητες του, που αλλες αναμνησεις φανταζοντουσαν κι αλλες απεκτησαν.
    Με τσατισε ομως πολυ η σταση του παρουσιαστη: «περιμενουμε να διασταυρωσουμε ενα τραγικο γεγονος, αλλα δε σας λεμε τιποτα πριν τις διαφημισεις και μετα βρισκουμε μια δραματική φραση και την επαναλαμβανουμε σε ολη την εκπομπη».
    Τηλεθεαση στην πλατη ενος νεκρου πιτσιρικά;;

    ΥΓ. φανταστειτε τι γινεται τωρα στα σπιτια των μαθητων που εχουν προγραμματισει εκδρομη γαι αργοτερα.

  9. @Παράφωνος:
    Μόλις άκουσα ότι ασκήθηκε δίωξη για ανθρωποκτονία από αμέλεια στη Διευθύντρια του ξενοδοχείου και πραγματικά αναρωτιέμαι πώς μπορεί να έχει ευθύνη το ξενοδοχείο για αυτό που έγινε… 😦
    Το ένα θέμα είναι αυτό που έγινε και η ανάγκη να βρεθεί κάποιος ή κάποιοι ένοχοι. Το άλλο, και πιο σημαντικό, είναι η αδυναμία των γονιών να δεχτούν την δική τους ευθύνη.

    @Βασιλική:
    Δεν λες τίποτα!

    @Κροτ:
    Πολύ σωστά το θέτεις: κατ’ αρχήν βλέπεις πώς λύνεται το γενικότερο πρόβλημα για το μέλλον και όχι σωφρονιστικά ποιος έφταιγε για συγκεκριμένο συμβάν.

    @irrelevant:
    Η τελευταία φράση του σχολίου σου είναι όλα τα λεφτά. ‘Nuff said.

    @Σκύλος της Β.Κ.:
    Γαμώτο, πώς τα μαθαίνουμε να μεθάνε με την «ελευθερία» και δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν στον εαυτό τους… 😦

    @Βάσω:
    Περίμενε τις αποψινές ειδήσεις να δεις σε ποια σειρά θα την πούνε: πριν τις εξελίξεις στις Γαλλικές εκλογές (χμ) αλλά μετά από τις δηλώσεις για τα ομόλογα. Μην σου πω μετά από το 10ο πρωτάθλημα του Ολυμπιακού!

    @Άσπρος Λύκος:
    Κι αν καταστραφούν οι ζωές των συνοδών αυτής της εκδρομής, θα έχει αποδοθεί δικαιοσύνη (λέμε τώρα) και θα κοιμόμαστε όλοι ήσυχοι. Εκτός από την μάνα του παιδιού που πέταξε.
    Γαμώτο! (πολύ βρίζω σήμερα)

    @Βαγγέλακας:
    Έκτροπα συμβαίνουν. Δυστυχήματα (τροχαία) συμβαίνουν. Ο συνδυασμός που έγινε τα ξημερώματα, τουλάχιστον για την δική μου μνήμη, έχει πολύ καιρό να συμβεί.

    @passer by:
    Τι περιμένεις φίλε μου, δυστυχώς η τηλε-ενημέρωση έχει μεταβληθεί σε παζάρι συναισθημάτων και τίποτα παραπάνω.
    Για τις προγραμματισμένες εκδρομές θα υπάρξει πρόβλημα, και μάλιστα ουσιαστικό. Να το πω απλά: αν ήσουνα συνοδός-καθηγητής δεν θα έβρισκες κάποια δικαιολογία για να μην πας; Αν ήσουνα γονιός δεν θα προσπαθούσες να κρατήσεις το παιδί σου σπίτι, ακόμα και με παρέμβαση του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων για ακύρωση της εκδρομής; Κι αν ήσουνα παιδί δεν θα πάγωνες;
    Τι θα διηγούνται στην παρέα τους από την πενταήμερη οι επιζώντες; Πώς θα ξαναμπούν στην τάξη στο σχολείο τους;
    Γαμώτο γαμώτο γαμώτο (πάλι βρίζω…)

  10. Τι αναζητούμε τώρα, μερίδιο ευθύνης έχουμε όλοι αλλά είμαστε διαμορφωμένοι να λέμε «εγώ θα φτιάξω τα στραβά της κοινωνίας;»Μεγαλώνουμε παιδιά,αν περιμένουμε να’ ρθει ο κίνδυνος στα μάτια μας για να ευαισθητοποιηθούμε τη βάψαμε. Τα παιδιά είναι ανοιχτά, προσλαμβάνουν με τις αισθήσεις τα πάντα, το ψέμα μας, την υποκρισία μας, το επιδερμικό ενδιαφέρον, μέσα τους όμως γίνεται πόλεμος. Εδώ μόνο η αγάπη μπορεί να’ ναι σύμβουλος, ένα βαθύ νοιάξιμο για την ψυχή τους, τα’ χουμε ρωτήσει πως νοιώθουν;είναι είναι η ιδιοκτησία μας που πρέπει να κάνουν αυτό που εμείς διαμορφωθήκαμε σαν το σωστό. Τι να πει κανείς, είναι τραγικό, πολύ τραγικό, άκουσα κι ένα γονιό σήμερα να μου λέει «ευτυχώς τα δικά μας γύρισαν», τι φρίκη Θεέ μου, αλλά και τι ευθύνη, δική μας ευθύνη, κανενός άλλου.
    Καλό βράδυ.

  11. Μιλώ για τα «γενικά περί ευθυνών» και τα μπαλάκια των ευθυνών που εμφανίζονται κάθε φορά που υπάρχει ένα ατύχημα.Το θέμα είναι να τα προλαβαίνουμε όσο το δυνατόν γίνεται.Αν γίνεται

    O μαθητής, όσο σκληρό και να ακούγεται. ήταν αρκετά μεγάλος για να καταλαβαίνει το τι κάνει.Όντως έγινε ένα τραγικό ατύχημα την οποία υπαιτιότητα την είχε και αυτός.Δεν θα βάλουμε από έναν χωροφύλακα να προσέχει τον καθε μάθητη στην 5ήμερη. Ούτε ο ρόλος του Καθηγητή είναι του Μπαμπούλα.

    Τραγικό το να χάνεις το παιδί σου. Ο πόνος αυτός είναι πολύ μεγάλος

  12. Με πρόλαβε η Κροτ…είμαστε μια «ανήλικη» κοινωνία, δίότι ΠΟΤΕ δεν αναλαμβάνουμε τις ευθύνες των πράξεών μας, ούτε αντιλαμβανόμαστε πως κάθε πράξη έχει και συνέπεις…

  13. @d_k_h:
    Αυτό το «εγώ θα σώσω τον τόπο;» μας έχει χαντακώσει. Και, όπως πολύ σωστά λες, όλα αυτά είναι συμπεριφορές που ξεσηκώνουν τα παιδιά και τις επαναλαμβάνουν.
    Και φαντάσου να μην είχαν στραγγαλίσει εκείνες τις καλόγριες, θα είχαμε κατακλυστεί από ειδικούς επί παντός να μας αναλύουν τι γίνεται στις εκδρομές και στις πισίνες.

    @Άσπρος Λύκος:
    Συμφωνώ με κάθε λέξη που έγραψες. Και προφανώς ο ρόλος του καθηγητή ούτε είναι ούτε πρέπει να είναι του μπαμπούλα!

    @AnLu:
    Έτσι. Μεγαλώνουμε νομίζοντας ότι θα καθαρίσει πάντα κάποιος άλλος για μας – οι γονείς, το μέσον, το κράτος, πάντως κάποιος άλλος. Ε, δεν παίζει δυστυχώς!

    Για update της ιστορίας, δείτε εδώ:
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_25/04/2007_224654

  14. θα το τυπώσω και θα το δώσω στον Βασίλη.
    Ευχαριστώ.

  15. @allmylife:
    Να σου πω, όταν ξεκίνησα να το γράφω δεν σκόπευα να γενικεύσω το θέμα τόσο πολύ που να φτάσω να εξετάζω τι συνιστά η ενηλικίωση τελικά. Ωστόσο, από ερώτημα σε ερώτημα έφτασα εκεί.
    Πολλά φιλιά, να τα πούμε από κοντά τις επόμενες μέρες, ναι;

  16. Ισως και εμείς σαν γονείς θα πρέπει να δώσουμε στα παιδιά μας να καταλάβουν κάποια πράγματα καλύτερα.Δεν είναι ταμπού και απαγορευμένο κάτι έτσι ώστε να μην μπορείς να το συζητήσεις με το παιδι.Το μεγαλύτερο λάθος που κάνει ένας γονιός είναι ότι ποτε δεν πιστέυει οτι θα του χτυπήσει την πόρτα κάτι ασχημο.Στην συγκεκριμένη περιπτωση δεν είναι στενάχωρο ότι έκλεισαν πολλά σπίτια είναι τραγικό ότι πέθανε όπως πέθανε ένα παιδί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: